Vlaamse zangavond

Uiteraard zijn alle componisten jarig in 2019.
Sommigen vieren echter een speciale (ronde) verjaardag.

Zo worden deze componisten dit jaar in de bloemetjes gezet:
-40 jaar: Sebastian Bradt, Stefan Prins, Jelle Tassijns, Benjamin Van Esser
-60 jaar: Luc Brewaeys (+2015), Kris Defoort, Kristien De Smedt, Walter Hus, Peter Vermeersch 
-65 jaar: Johan Duyck, Yves Knockaert, Jan Van Landeghem
-70 jaar: Jean-Paul Byloo, Jan De Maeyer, Octaaf Van Geert, 
-75 jaar: Paul Bruyland, Jan Rispens, Kristiaan Van Ingelghem
-80 jaar: Janpieter Biesemans (+2016), Oswald Fieuws (+1980)
-90 jaar: Frits Celis, Fréderic Devreese, Willem Kersters (+1998), Jean Segers
-95 jaar: Jos Mertens, Peter Welffens (+2003)
-100 jaar: Hendrik Cartol (+1996), Eugeen Uten (+2001), (August Verbesselt (+2012), Gabriel Verschraegen (+1981)

En zo zouden we kunnen doorgaan (110 jaar Jos Moerenhout, 120 jaar Clement D'Hooghe, Renaat Mores, Jef Schampaert, 130 jaar Eugeen Beeckman, Jozef Cuypers, Frans D'Hayer, Arthur Verhoeven, 150 jaar Jozef Vandermeulen, 165 jaar Edgar Tinel, Emile Wambach, 175 jaar Emile Mathieu, 185 jaar Peter Benoit en 240 jaar Frans Van Campenhout....

Ook qua overlijdens kunnen we enkele toondichters extra gedenken:
-5 jaar: Lode Dieltiens
-20 jaar: Raf Belmans
-25 jaar: Ivo Ceulemans, Vic Legley
-30 jaar: Hendrik Daems, Mgr. Jules Vyverman
-35 jaar: Marinus De Jong, Raymond Keldermans
-40 jaar: Steven Candael, David Van de Woestijne
-50 jaar: Gaston Brenta, Jos De Klerk, Léon Torck, Renaat Veremans
-55 jaar: Gaston Feremans, Maurice Schoemaker, Prosper Van Eechaute, Maurits Veremans
-60 jaar: Jules-Toussaint De Sutter, Jules Falck, Jef Van Hoof, Edward Verheyden
-65 jaar: Hendrik Van Schoor
-75 jaar: Martin Lunssens
-80 jaar: Charles De Coster, Oscar Roels, Armand Timmermans
-85 jaar: Cesar Hinderdael, Florimond Sax
-100 jaar: Alex De Vries
-110 jaar: Edward Blaes
-130 jaar: Karel Miry
-150 jaar: Albert Grisar
-190 jaar: Frank Van der Stucken

Een hele klus voor de concertorganisatoren en muziekzenders.....

Op vrijdagavond 7 december vond de jaarlijkse statutaire vergadering plaats van het Edgar Tinelcomité in Sinaai.
Elk jaar wordt daar - in het museum en geboortehuis van Edgar - een overzicht van de voorbije en geplande activiteiten gegeven en een inzage geboden in de financiële situatie.
Maar er is telkens ook een muzikale inbreng.
Zo kwamen in het verleden o.a. organist-componist Jan Van Landeghem en componist Wilfried Westerlinck spreken. Telkens uiteraard met een link naar Edgar Tinel.

Dit jaar was Peter Leys te gast om te komen vertellen over Jef Tinel (1885-1972). Jef was de neef van Edgar en was zelf organist, componist, dirigent en pedagoog.
De vader van Jef Tinel was Oscar Tinel (1852-1913), de oudere broer van Edgar (1854-1912).
De muzikale basis van Oscar en Edgar werd gemeenschappelijk gelegd in Eksaarde bij Ferdinand van Durme, in Sint-Niklaas en aan het Brusselse conservatorium. Op die manier onderging Jef dus ongetwijfeld én van zijn vader (via thuisonderricht) én van nonkel Edgar (via de opleiding aan het Lemmensinstituut) een blijvende invloed van Oscar en Edgar Tinel en hun opleiding.
Zowel Jef als Edgar waren klassieke romantici: wars van bombast, trouw aan de klassieke vormen en de Gregoriaanse muziek.
Beiden schreven heel wat liederen en koorwerken op teksten van Gezelle.
Ook qua karakter waren er parallellen....

Jef Tinel bleef de invloed van het Lemmensinstituut meedragen. Maar ook de privélessen bij Leo Moeremans hebben hem zeker een andere bijkomende invloed geschonken zodat Jef uitgroeide tot een zelfstandig en eigen-aardige componist.

Aan de hand van een levensschets, fotomateriaal en luisterfragmenten werd de figuur van Jef Tinel voorgesteld aan de leden van het Edgar Tinelcomité. Hier en daar kon een knipoog naar oom Edgar uiteraard niet ontbreken.

Bij het drankje achteraf toonden de Edgar Tinelbewonderaars zich zeer blij en dankbaar dat een tip van de sluier over neef Jef opgetild was en toonden ze zich zeer opgetogen en vol lof over diens muziek.
Hopelijk kan dit leiden tot verdere samenwerking en kunnen oom en neef samen meer geprogrammeerd en beluisterd worden...

Begin 2018 reikte het Peter Benoitfonds de Benoitprijs uit aan dirigent Frits Celis (°1929).
Een terechte bekroning voor de man die heel wat Vlaamse composities dirigeerde en zelf een rijk palmares aan composities kan voorleggen.
Celis schreef heel wat kamermuziek en symfonisch werk. Bovendien was hij ook nog directeur van de KVO en schreef hij o.a. een monografie over August De Boeck en Edward Keurvels.

Om die prijs wat meer kracht bij te zetten organiseerde het Peter Benoitfonds op donderdag 6 december een huldeconcert voor Frits Celis. 'Een prachtig Sinterklaasgeschenk', noemde de gevierde het zelf.

Op het programma stonden 4 kamermuziekwerken van Frits Celis en 1 Sonate voor alto en piano van Willem Kersters (1929-1998). Kersters en Celis legden een deels parallel circuit af als student, componist en professor aan het Antwerps Conservatorium.

Het concert opende (na de verwelkoming door Patrick Verhoeven, voorzitter van het Peter Benoitfonds) met Frits' Hymne aan August De Boeck van Merchtem voor harpsolo. Een uniek werk voor harp in de lyrische stijl van De Boeck en met een verwijzing naar De Boecks aria in Winternachtsdroom.
Mathilde Wauters vertolkte de partituur heel fijn en stemmig.

Daarna kwam Kersters aan de beurt met zijn eerder al vermelde Sonata voor alto en piano. Een jeugdwerk uit 1954, maar wellicht een van zijn beste werkjes. Hier en daar knipogend naar Hindemith baande de jonge Kersters zich een eigen weg als modern componist.
Javier Cubillas Olmo (altviool) en Stephanie Proot (piano) voerden ons gewillig mee in dit knap werkje dat Willem aan zijn ouders opdroeg en waarmee hij in 1956 de Prijs Albert De Vleeshouwer won.

Daarna was het voluit de beurt aan Celis. Het vermaarde Spiegel String Quartet speelde samen met fluitiste Anna Jansà Bayona het Quartetto 1. De fluit werd bewust niet als solo-instrument aangewend. Elk instrument kreeg in volle polyfoniestijl een evenwaardige rol. Ook de uitvoering bevestigde dit opzet. Een perfecte verwevenheid van de instrumenten in 1 geheel.

Pianiste Stephanie Proot betrad daarna opnieuw het podium in de Witte Zaal van DeSingel om Olivier Lemmens te begeleiden in de Sonate nr. 1 voor viool en piano. 
Net zoals het werk van Kersters was dit een jeugdwerk van Celis (1948-1951). Fris, spontaan, afwisselend met lyriek, expressionisme, zangerigheid en ritmische contrasten.

Tot slot konden we opnieuw genieten van het Spiegel String Quartet in het Quartetto d'Archi. Een kwartet dat uit 1 deel bestaat. Een stil begin leidt via een zorgvuldig opgebouwde spanningslijn tot een soort hoogtepunt om daarna in een absolute verstilling te eindigen.

Na het beluisteren van deze werken menen we te mogen besluiten dat Celis perfect geslaagd is in zijn opzet: het overbruggen van de kloof tussen de hedendaagse componist en zijn al dan niet bereidwillige toehoorder. 
Als volwaardige eclecticus beheerste hij de avant-garde, maar ook het lyrisme, het expressionisme, de zangerigheid....

Een dankbare en zichtbaar opgetogen Frits Celis, vergezeld door zijn echtgenote, nam ruimschoots de tijd om de uitvoerders te bedanken en te feliciteren en om het publiek te groeten. Onder hen o.a. eredirecteur Michaël Scheck, musicoloog Luc Leytens en componisten Roland Coryn, Koen Dejonghe en Wilfried Westerlinck.

Met een hartelijke receptie eindigde deze mooie en muzikaal rijke avond.

Inmiddels zijn we aan de tweede adventszondag toe.
Daarom een kort en stil stukje muziek als ondersteuning bij het ontsteken van de kaars(en) op de adventskrans.

Weldra wordt het Kerstmis!

Zaterdag 10 november woonden we in de Antwerpse Elisabethzaal het groots herdenkingsconcert bij.

Het Antwerp Symphony Orchestra speelde werken van o.a. Mortelmans, De Vocht, Gilson, Van Hoof, Debussy, Berg, Elgar, Vermeersch en Celis.
Een schitterende uitvoering van deze prachtige muziekwerken.
Sopraan Liesbeth Devos soleerde in werken van Vermeersch en Elgar. Een puike prestatie.

Origineel was het opzet om tussen de muziekstukken in en zelfs boven het orkest uit enkele sprekende teksten van o.a. Van Ostayen, Loveling, Boens en Van Cauwelaert te laten voordragen. Een zeer mooi samenspel van muziek en woord. Vakkundig gekozen en geprogrammeerd.
Stemmen van dienst waren Vic De Wachter en Gilda De Bal.
Mooie stemmen, dat zeker.
Helaas bleken een aantal teksten te moeilijk om zonder versprekingen te debiteren. Soms werden de teksten zo gelezen dat de zinsbouw en betekenis verloren gingen. Van deze twee rasacteurs hadden we beter verwacht. Een strenge leraar zou vragen of de leerlingen wel hun voorbereiding hadden gemaakt....

Gelukkig maakte de muziek alles goed.

Vandaag is het precies 100 jaar geleden dat de wapens zwegen.
WO I kende eindelijk een einde.
Miljoenen jonge soldaten, burgers, vrouwen en kinderen waren gesneuveld of gewond geraakt.

Dat mogen we nooit vergeten.

Daarom dit orgelstukje: We blijven hen gedenken, we will remember them.....

Daarnaast ook een pianostukje van Jef Tinel (1885-1972) dat de soldaten vereert die hun bloed veil hadden voor het vaderland.