Als iets....

(FOTO De Keizer" Kollosal?De dood:Dank u;Wilhelm)Het droevige hoofdstuk is nog niet geeindigd.Wij denken aan Franck en Baeckelmans.Jozef Baeckelmans en Alexander Franck waren van Antwerpen.Baeckelmans werkte te Brussel met Wallonie en Franck te Gent. In dit proces werden drie doodvonnissen voltrokken, Jozef Baeckelmans, Alexander Franck en Alexis Thiry,politie kommissaris te Saint Gislain.. de twee eerste vonnissen werden uit gevoerd op 23 September 1915 De gezanten van Spanje en Amerika hadden hadden ook voor hen getracht genade te krijgen;tevergeefs echter. Het verzoek werd verworpen.De Duitsche gevangenis-aalmoezenier Legendecker kwam het hun melden.Beide veroordeelden bleven heldhaftig tot het einde.Baeckelmans had even te voren zijn verloofde nog gezien. Hij schreef haar nu,dat hij sterven moest."Morgen wordt ik ter dood gebracht.'t isdroevig.Maar er is niets aan te doen, liever zou ik blijven leven,maar ik schik mij gelaten. De voorzienigheid heeft ons niet laten samen blijven.Boven zullen wij gelukkiger zijn.Dat Zijn heilige wil geschiede. Ga voort voor mij te bidden; als ik in den Hemel zal zijn, zal ik voor u bidden."" Stel u gerust" schreef Baeckelmans aan zijn vrienden."Gij zoudt niet kunnen gelooven , hoe gelukkig ik vertrek.Ik zeg tot mezelf,dat God, in Zijn groote hoedheid, mij tot Hem heeft willen roepen op een oogenblik van mijn leven, waarop ik het best bereid ben.Heb ik geen reden mij over die gunst te verheugen.Troost mijn verloofde; wij hadden elkander  zoo lief.Zeg haar goed, dat ik haar vergiffenis vraag voor al het verdriet, dat ik haar veroorzaak.Ze moet zich onderwerpen, daar ik als een dappere sterf en hoop, dat God mij weldra in Zijn armen zal ontvangen .Meld dan Gustaaf alles aan mijn geliefde moeder, maar ik smeek u, doe het voorzichtig, en dat men haar meedeele met welke gevoelens ik sterf."Franck en Baeckelmans stierven als helden.Vervolg op (2)

Met de groetjes van ploef

De bomen gaan in winterslaap,
de dagen worden kort
de avonden zijn lang,
vooral voor mensen die alleen zijn,
Ik wens ze vriendschap en genegenheid toe,                                    
een bezoekje, of een telefoontje ?
Iedereen kent wel zo iemand om zich geen,
Doe het; laat ze niet alleen,
Ze zullen je eeuwig dankbaar zijn.

(MET DE GROETJES VAN PLOEF)

Mensen komen en ze gaan,
't leven is kort maar ze blijven in ons leven,
ze gaan,verdwijnen uit het zicht;
zoals de zon verdwijnt  achter de wolken,
 in de nacht.
alleen wij weten dat ze er altijd zijn,
ze leven in ons hart,in onze gedachten,
bij de Heer ,waar ze geduldig op ons wachten;
tot op de dag waarop wij ook zullen gaan.
verdwenen maar niet vergaan.
naar 't huis van de Vader.

(MET DE GROETJES VAN PLOEF)

'Tis niets zeggen maar je arm om de schouder leggen,
is iemands leven in vreugde en verdriet delen,
is even bellen om nieuwsjes te vertellen,
is durven tonen de gevoelens die in je wonen,
is delen in geluk en bidden "Ga toch nimmer stuk"
'Tzit em in de kleine dingen,
die je niet tot reageren dwingen,
het is een kostbaar kleinood,
die je meedraagt in de dood;
't is fijn te weten dat er nog vrienden zijn.

(Met de groetjes van ploef)

Dan zou de wereld mooier zijn,met minder zorgen en pijn en meer genot.
Als je den dag kon beginnen en eindigen zonder slaapmiddelen,
als je blij blijft terwijl je pijn en smart hebt,
Als je zonder te klagen je eigen problemen kon dragen.
Wel dan ben je een mens uit de duizend.

Als je echte vrienden buiten blijven,
als je vernedering kan dragen,
als je lompheid kan verdragen zonder je te ergeren,
Wel dan ben je een mens uit de duizend.

als je gelooft dat iemand zal zorg voor je dragen, zonder je te ergeren,
Als je u kunt ontspannen zonder drank,
en als je tevreden bent met wat je hebt,
Wel dan ben je een mens uit de duizend.

(Met de groetjes van ploef)

Veel mensen lopen in en uit je leven,
maar alleen echte vrienden laten sporen na in je hart.

Om jezelf in de hand te houden,gebruik je hoofd
on anderen te begrijpen gebruik je hart.

Als je ,je geld verliest ,verliest je veel,
als je ,je vertrouwen verliest ben je alles kwijt.

Leer uit fouten van een ander,
maak ze niet altijd zelf.

Gisteren is geschiedenis, morgen een misterie, en vandaag is 't een kadeau.

(Met de groetjes van ploef)

Kerkhoven vol chrisanten sieren weer de graven op het kerkhof,
oogenblikken van ontmoeting tussen wij levenden en zij die van ons geen
zijn gegaan;Eén vraag leeft:"Is de dood het einde"je moet alles loslaten,mensen met wie je verbonden was, dingen waaraan je gehecht bent. De dood hoort niet 't huis in 't leven van een mens.De dood overkomt alleen anderen, nooit ons
. De buurman die een infarct krijgt, een kennis die met zijn wagen tegen een boom beukt. Denken over de dood is denken over het heengaan van anderen.
Als een mens sterft, een vriend of een vriendin worden wij stil,staan wij machteloos, er is verdriet,tranen, opstandigheid,"Waarom?" de dood is altijd een spelbreker, en toch is het een zekerheid voor iedereen. De dood is een rechtvaardigheid? Niet om te kopen met geld of macht of wetenschappelijke kennis. Een teken van hoop is er alleen voor gelovige mensen. Hoe ik mijn leven na de dood voorstel.?Ik weet het niet; maar ik geloof dat ik bij God geborgen zal zijn.

(Met de groetjes van ploef en Een zalige Hoogdag van allerheiligen aan alle bezoekers op mijn blog) (Tekst uit het parochieblad)

Heer nu Allerzielen nadert wil ik mij de namen herinneren van al wie mij dierbaar zijn
een peter, een meter ,een vader een moeder,een broer of een zus,
een vriend of een vriendin. ik doe dit met verdriet in t hart,maar
geloof niet dat de dood het einde is.
Heer uw liefde laat niet toe dat zij in het niet zijn verdwenen,want u geeft toekomst aan hen die je opnam in uw goedheid.
Voor die verhoopte toekomst hebben wij geen precieze woorden,alleen het
vertrouwen in JEZUS?die door zijn dood het leven brengt.
Help ons te geloven dat,overledenen in uw nabijheid leven.

(groetjes van ploef vergeet je familie en vrienden niet;ze wachten op onze komst)

De zon komt op en drijft de wolken weg;ze geeft mij kracht om op te staan;
een nieuwe dag begint,en eindigd in het niets,
Tegenslag en verdriet,en niemand die het ziet.
Telkens weer een nieuwe dag, in geuren en in pracht,
'k hoop dat ik dat nog beleven mag ,veel moed en nog wat wensen;
dit is voor vele mensen.

Met de groetjes van ploef)

(Het doodvonnis van Gabrielle petit wordt voorgelezen)"Ik zag hem met lotgenooten in den hof komen", vertelde mij een ooggetuige van zijn terechtstelling." Hij stapte voorop ,onbevreesd,kalm, en staarde, zonder dat een trek op zijn wezen aandoening verried, van den doodenwagen met de kisten naar de Duitsche officieren.Een matroos wilde hem naar de paal leiden.Achtergale duwde hem weg en schreed alleen en zonder te wankelen naar de plaats waar hij sterven zou. Met de armen gekruist, wachtte hij dan. Een matroos kwam dan om hem een blinddoek voor te binden .Hij durfde zijn beulen wel in het gelaat te staren. En daar stond hij in een rij van ongelukkige burgers; slachtoffers van Duitsche terreur.Blikkend in den loop der geweren stierf hij." Meestal bleven die dramas voor de burgers in de stad en zeker voor die in 't buitenland in hun schrikbare geheimenis gehuld. Trouwens in 't belang zelf der zaak, waarvoor die stille helden vielen,in 't belang ook van medewerkers die nog vrij liepen, moesten zij die meer hadden kunnen vertellen,zwijgen.

Ze zeggen;
dat zijn vader in de gevangenis heeft gezeten.
Ze zeggen dat zijn moeder is weggelopen.
Ze zeggen dat zij niet te vertrouwen is.
Ze zeggen dat bij hem armoede troef is.

Zo gaat het vaak onder de mensen op het werk.
en het wordt even pijnlijk stil,
als het slachtoffer binnenkomt.

"Neen natuurlijk niet, wij roddelen niet," kun je denken.
"Wij zeggen alleen maar de waarheid .                                                                                                                              En die mag toch gezegd worden, of niet soms?"
Wij praten over onze naaste.
Wij verschuilen ons achter een anonieme macht:"ze"
Daar sta je als mens machteloos tegenover.
niemand kan het praatje achterhalen.

Woorden zijn zo gemakkelijk....soms zo gevaarlijk...
Woorden zijn soms zo liefdeloos...
"Ze zeggen...."

En wij,
wat zeggen wij?
Zijn onze woorden positief, bemoedigend, waarderend,                        bevestigend?

(Met de groetjes van ploef)

(Foto van LinoirOok Philippe Baucq stierf in dien nacht.Waarom werd hij gedood en de anderen niet?Om het van miss Cavell minder uitzonderlijk te maken.Den avond na het voorlezen van het vonnis schreef Baucq aan zijn vrouw om hem om 10 uur  in de gevangenis van SAINT Gilies te komen bezoeken.Hij voegde er bij  dar hij den volgenden dag naar Duitschland moest vertrekken. Mevrouw Baucq ging met haar schoonmoeder en schoonzuster naar den kerker. Haar man verzweeg de waarheid, dat hij slechts enkele uren meer te leven had enliet nog aan zijn deportatie gelooven.Wat later werd de ontroering hem te machtig. Hij nam afscheid en beval de geliefden zijn kinderen toe,zeggende dat hij hen waarschijnlijk niet meer voor" de groote reis" zou zien. Na het vertrek schreef een brief van twintig bladzijden, voor vrouw en kinderen. Hijdrukte er in uit, dat hij zich gelaten aan Gods wil onderwierpBaucq vroeg dan den bijstand van een Belgischen priester; men zond hem een Duitschen almoezenier.Hij stierf even na miss Cavell en weigerde in zzijn hoogen moed den blinddoek. Den 10*Oktober werd voor hem een lijkdienst gehouden in de Sint-Albertkerk?Victor Hugostraat. Niet alleen was het bedehuis stampvol, maar duizenden mensen bleven in de straat, zoolang den diest duurde, en onder grootse stilte wachten. Omstreeks dien tijd vielen te Brugge Achtergale en zes lotgenooten onder de kogels Achtergale was kapitein ter zee. Hij werd ter dood veroordeeld onder de eeuwige beschuldiging van spionnage.(Wordt vervolgd op 10 en einde)

Hier in het rijke deel van de wereld;
genieten wij van 't warme bed,
een flinke douche bij het opstaan,
en daarna nog  een flink ontbijdt,
de auto netjes op den oprit,
klaar om aan onze wensen te voldoen,
en "s avonds laten wij ons weer verwennen,
met elk wat wils,computer of tv, wij doen er allemaal aan mee.

Maar als je deze foto eens bekijkt,
daarin wonen ook nog mensen,
tussen zandmuren en een strooien dak
met al hun hebben en hun houwen,
ergens aan een vuile waterkant.
geen stromend water,zelfs geen bed om in te slapen,
alleen het strooien dak biedt hen nog wat bescherming.
Zo zie je wel dat alles afhangt van waar je geboren bent.

(Met de groetjes van ploef)


'Tis maar hoe je 't bekijkt

Er was eens......
 Er was eens een man ,hij had drie zonen.
De drie zonen maakten altijd ruzie,en 's morgens,
's middags en 's avonds, altijd maar vechten,en nog eens vechten.
Op een dag zei hun vader:"Breng mij zoveel takken als je dragen kunt?"
De jongens renden het bos in om takken te verzamelen en ieder
van hen kwam terug met een bos takken.
"Neem nu een tak," en probeer hem te breken."
"Heel gemakkelijk," zeiden de jongens en ze braken stokken in tweeén.
"bind nu alle stokken met een touw samen," zei de vader," en probeer nu de hele bos takken te breken.
 Ze probeerden het om beurt, maar de takken die afzonderlijk zo
gemakkelijk gebroken konden worden,waren samengebonden zo sterk als staal.
"Zie zei de vader," wat jullie met deze stokken doen, kan ook met jullie gebeuren.
Wanneer je altijd voor jezelf vecht, word je eenzaam.
En als je alleen bent, kun je gemakkelijk aangevallen en gebroken worden. Samen ben je zo sterk als deze bos takken, samen houden jullie stand,
afzonderlijk vallen jullie.
Dat geldt voor stokken, voor kinderen, voor volwassenenen voor alle volkeren.
(Met de groetjes van ploef) uit het parochieblad

De reden waarom engelen kunnen vliegen
                           is
omdat ze zo licht over zichzelf denken.

(Met de groetjes van ploef)

Een ruiker frisse bloemen in de hand,
een teken van een fijne vriendschapsband,
 van echt geluk te kunnen geven,
van samen voor iets moois te kunnen leven,
want alles van jou en alles van mij,
komt uit het hart en maakt mij blij.

(Met de groetjes van ploef)