Nog 15 dagen
Wij zijn er bij gaan liggen, ((50 jaar is lang geleden))Nog 16 dagen
Met mijn hoedjen aan,Wij staan daarvan op onzen kop
Nog zeventien dagen en 't is zover,Nog 18 dagen?
Nog 18 dagen en 't is zover,wij zijn dan 50 jaar gehuwd.HALLO JIJ DAAR......
Heeft je al eens iemand vertelt,'t is wat je moet doen
Leven is wat je moet doen,Belgische gefusilleerden(8)
(Foto De citadel te Verduin na de beschieting van 1916)Een andere aangehoudene Gerard Huben, had bij de instruktie alles ontkent, om niemand in gevaar tebrengen, maar daar anderen alles vertelden,kon hij op de rechtzitting ook spreken. Hij was koerier voor Noord-Frankrijk. Parenté gaf hem een brief van minister Segers, waarin deze verzocht werd de vliegpleinen van Noord- Frankrijk na te gaan. En zoo werd de een na de andere verhoord. De voornaamste getuige was luitenend Schwermer een handelaar in vredestijd. Met buitengewoon geduld en veel doorzicht had hij de reusachtige zaak onderzocht. Als belooning werd hij bevorderd en voor zijn kontra-spionnage naar Holand gestuurd. De krijgsauditeur wenschte hem natuurlijk geluk. Dan wees hij op de gevaren der spionnage voor het Duitsche leger. De bezetter had al de weerbare Belgen naar konsentratiekampen kunnen brengen en de Engelschen zouden het wel gedaan hebben, beweerde hij, en hij vond het naar zijn pruisische opvattingen, laf, dat onze landgenooten van die begunstiging misbruik maakten, om verraad te plegen. Over het laffe van de Duitschen inval in een vreedzaam land, zweeg de man. Hij sleepte er voortdurend de Engelschen bij, deze zouden zooveel geduld niet getoond hebben, om dit alles te onderzoeken maar dadelijk de verdachten doodgeschoten of opgehangen hebben. hij herinnerde aan de koncentratiekampen in Transvaal.Daarne hoorde hij ministers en hooge ambtenaars, die veilig aan de andere zijde van de grens waren en ondergeschikten en kleinen in den dood joegen.Toch herkende hij vaderlandsliefde bij de beschuldigden, maar hij had die ook en deze dwong hem strenge straffen te eischen.Parenté noemde hij een trouwen soldaat, die zijn land diende , maar toch vroeg hij de doodstraf voor hem.Eveneens tegen Devalériola, daarna tegen Lefévre,Strale, die in Namen, en Luxemburg spionege dreef, eveneens tegen Delveau, Hubert Firsch, Krické, die in Vlaanderen werkte,Bastiaensen, den bespieder van het vliegkamp van Berchem,Deblander die in noord-Frankrijk zijn taak vervulde,Dallemagne, die Luik en Namen voor zijn rekening had, Mathien Dejardin, koerier en waarnemer. De verdediging deed haar best en betoogde dat al de mannen aan zedelijken dwang gehoorzaamd hadden.Mr Braffort vroeg na zijn pleidooi eenige woorden te mogen richten tegen de beschuldigden, om zijn bewondering uit te drukken voor al hun toewijding, waarvoor gansch Belgie zich buigen zou. Het werd hem geweigerd.De beschuldigden mochten dan ook zeggen , wat zij op het hart hadden.Parenté herinnerde aan de woorden van den auditeur,die hem een trouwe soldaat had genoemd. vervolg op (9)Hoe wil je
"Zegt de leeuw,"Belgische gefusilleerden(7)
(Foto aanval in het Bois Fumin bij den weg naarVaux, in Oktober 1916)Een geweldig proces was ook dat van Parenté en komsoorten.De boomaanval op de Zeppelinloods van Evere zette de Duitshe politie aan naar spionnenjacht te verscherpen en zulks leidde tot een groote proces de zaak Parenté of" de zaak der telegrafisten". Het proces had plaats in den Senaat van 2 tot 6 Mei1916. Er waren36 beschuldigden Stoeber was auditeur. Men had een groote organisatie ontdekt, die bespieding dreef op de spoorwegen, de bruggen, vliegpleinen, aan de kust, te Antwerpen, kortom die over het gansche land verspreid was. En men dankte die aktie aan de brigade der telegrafisten. Aan het hoofd stonden Parenté, Lefévre en Devalériola.CharlesParenté was geboren te Bouillon in 1978 en beambte bij de telegrafie. Hij was verstandig, sprak gemakkelijk, en kende geen vrees.In 't begin van den oorlog was hij koerier tusschen het hoofdkwartier van Antwerpen en sommige ministerieele bestuurders, te Brussel gebleven. Na den val van Antwerpen bleef hij in beet Belgié, maar den 31*December 1914 trok hij met Devaléroila over den Holandsche grens en begaf zich naar Le Havre.Half Januari was Parenté te Duinkerke. Daar zag hij een soldaat, een vrouw en een kind door een vliegtuig verpletterd worden. Dat tooneel maakte een diepen indruk op hem, en ter rechtszitting, verklaarde Parenté, dat het een der beweegredenen was tot zijn arbeid voor het land.Parenté keerde met zekeren Tilmont naar Belgie terug .In Mei 1916 begon hij pas aan spionnage. Eerst had hij geaareld uit vrees gefusilleerd te worden.Eens in den dienst,werd hij er de ziel van en breidde het werk uit.Arthur Devalériola was een ambtenaat, die op de kongressen van staatspersoneel steeds de zaak van de kleineren verdedigde.Hij was van Antwerpen, 36 jaar gehuwd en vader van twee kinderen. Hij weerde zich dapper bij de ondervraging.Louis Lefévre had tot stelsel aangenomen alles te loochenen teneinde niemand te verraden, al was hij elf overtuigd dat hij sterven moest.De auditeur vroeg hem, of hij eindelijk zou bekennen."Ik heb niets te bekennen.Ik weet niet, wat men mij verwijt. Ik heb mij nooit met iets anders bezig gehouden, dan met mijn steenkoolhandel. Men konfronteerde hem met een getuige,aanwien hij dikwijls rapporten overgegeven had. Ik ken dien mijheer niet",zei Lefévre." Gij verdedigt u dwaas?." riep de auditeur Misschien kent die mijnheer mij, maar ik ken hem niet."Parenté moest bekennen, dat hij van Lefévre stukken kreeg."Dat is niet waar", beweerde de beschuldigde.Een gevangene, die zelfmoord pleegde,liet een stuk na, waarin van Lefévre sprake was als een sionnage-chef."Die man kan zich vergist hebben merkte Lefévre op. In dit stuk stond ook,"Ik moest mijn verslagen aan Jean overgeven."Gij zijt Jean", zei de auditeur.Ik ben nooit Jean geweest, ik heet Lefévre."Een koetsier verscheen.Hij bekende, dat Lefévre"Jean" als oorlogsnaam en hij loest van hem brieven overnemen.Lefévre bleef onbewogen.Ik heb dien heer nooit gezien ", verzekerde hij."In uw vulpen was bijondere inkt", zie den auditeur." Mijn vulpen was ledig."En zoo hield Lefévre vol.(Vervolg op 8)Van A tot Z
A aardig zijn is lief zijn
B betrouwbaar zijn is waardevol
C charmant zijn kost niets
D dankbaar zijn voor kleine dingen
E eigenwaarde hebben iseen gunst
F fier zijn op je eigen zelf
G gelukkig zijn om een lieven blik
H hartelijk zijn vergt niet veel tijd
I iedereen wil soms wel zijn gevoelens kwijt
J jong zijn van geest
K kalverliefde is prettig te beleven
L lief zijn voor je medemens
M mensen wat hou ik toch van jou
N naastenliefde geef ik aan iedereen
O open staan voor iedereen;een mooi gebaar
P probeer het eventjes
Q quality is oneindig veel waard
R roosjes voor iedereen in alle kleuren
S slechte momenten weer opfleuren
T tederheid voelt goed aan
U uiteraard een mooie glimlach op je snoet
V vriendelijkheid een goed gevoel
W wie vrienschap geeft vanuit het hart
X xxx een teken van liefde onverwachts
Y you make my day
Z zo dat is 't dan weer gezegd.
(Met de groetjes van ploef)
Wat zou je er van denken
Een debat is een gesprek van mensen,Belgische gefusilleerden(6)
Te 5 1/2 beschreef zij de bekentenissen harer zonden op een stuk papier neer, en overhandigde het aan den aalmoezenier." Meneer" bevool zij hem plechtig,"zoo hij een eerlijk man zijt, zult ge dezen omslag een Belgischen priester vter hand stellen,opdat hij mij de heilige absolutie geve. In afwachting belijd ik mijn schuld aan God almachtig. Ik hoop op een volmaakt berouw;'k bemin God uit gansch mijn ziel om Hem zelf. Kunt gij mij in de voorwaarden de Heilige Kommunie geven?"Ze ontving de Kommunie. Ze sprak met den aalmoezenier over haar zuster. Te 5 3/4 uur kwam men haar halen. Onderwege, van de gevangenis te Sibt-Gilles, waar ze overgebracht was, naar de Nationale Schietbaan, bad ze ingtogen haar paternoster, de laatste woorden van den wees Gegroet methoorbare stem uitsprekende..." Nu en in het uur onzer dood...."Toen ze uitstapte, bood een Duitscher hulpvaardig haar zijn ondersteuning aan.Met een "dank u, mijnheer" wees zij hem innemend vriendelijk af."Uw hulp kan ik missen. Aanschouwen zult ge, hoe een jong Belgisch meisje weet te sterven." Naar de plaats der uitvoering stapte ze gezwind. Ze groette den aalmoezenir, den officier, de soldaten....En zonder de minste aarzeling, met een aangezicht en een blik schitterend van vertrouwen en liefde, plaatse zij zich voor het peloton.Met een blinddoek on de hand, kwam een soldaat toegestapt. Gabrielle weigerde dien. De soldaat poogde geweld te gebruiken.Met kracht wierp ze hem terug."Eerbiedig ten minste den laatsten wensch eener vrouw die terechtgesteld wordt", sprak ze onweerstaanbaar krachtig.En terwijl de officier vuur beveelt, klinkt het nog/"Vive la Belgique? Vive le....."Gabrielle Petit was gestorven..... Zij werd op de Nationale Schietbaan begraven. Meer dan drie jaar later, Dinsdag 27 mei 1919, werd het lijk ontgraven. Men nam het stoffelijke overblijfsel uit den langen blauwen mantel en wikkelde het in een met kanten afgezoomddoodskleed.Donderdag 29 Mei op O.L.H. Hemelvaartdag, werd Gabrielle,tegelijkertijd met twee andere gefusilleerden, Matueiu Bauson en Aimé Smeskens, eensgezind door 't gansche volk vereerd,te Evere een waardige rustplaats bezorgd Onze Koningin kwam ze groeten,met eigen hand het ridderkruis der Leopoldsorde aan de lijkbaar vasthechtend.Hoofdminister Delacroix noemde Gabrielle Petit "Nationale Heldin." Wordt vervold op 7Mooie gedachten
Een nieuwe wereld betreden is alleen maar ja zeggen.Kijken naar....
Leven zoals je wil en kan,zoals 't je is gegund,'Tzit em in de kleine dingen
Een lach ,een vriendelijk gebaar,een hart dat wil bezingenDonker en licht
Donker is niet zozeer de zwarte kleur,Goede God......
Doe mij gaan,met vragen en twijfels,Bezinning
Ouderdom is helaas, wintervoor velen,De goede kant...Belgische gefusilleerden(5)
(Foto van de Luiksche gefusileerden van de Chartreuse naar de begraafplaats))"Héléne ,ik kan niet",aantwoorde ze met tranen in de oogen"Ze dringen mij voorwaarden op die ik niet aannemen kan. ik heb een heilige verbintenis aan gegaan, die ik tot den dood toe zal houden." Toch had ze nog hoop,dat het vonnis niet zou uitgevoerd worden.Ze zei tot haar zuster, dat omlangs een meisje van 27 ook ter dood veroordeeld was geworden,maar genade kreeg."Ik ben er slechts drie en twintig en heb alle rechten te mogen hopen."Gabrielle droeg haar zuster nog boodschappen op, onderandere de huur van haar kamer te betalen.Den 30" liep het gerucht,dat zij naar Duitschland gevoerd was.Haar zuster vernam dit, maar haar vreugde was van korten duur.Weldra vernam ze , dat Gabrielle nog in de gevangenis van Sint-Gilles was.Den 31" kon Géléne met veel moeite haar nog eens bezoeken. In de gang van de gevangenis ontmoette ze een bewaker, dien ze kende en er nu doodelijk bleek uit zag."Hebt gij voetstappen voor uw zuster gedaan?" vroeg zij"Ja een verzoek om genade."(Héléne had voor haar zuster geteekend samen met Gabrielle's meter)."Belooft ge mij 't geheim te bewaren.?" vroeg den bewaker."'t Is voor morgen ochtend. Gabrielle wordt gefusilleerd."Om drie uur zag Héléne haar zuster, Gaby was vroolijk, maar zag de ontsteltenis van haar zuster. Héléne vond de moed de waarheid te zeggen."Gaby,'t is voor morgen ochtend", fluisterde ze.De veroordeelde werd rood, dan bleek, maardaarop weer kalm."Ik verwachte het", zei ze."Louise de Bettignes (een medeveroordeelde) en de anderen zijn naar Duitschland vertrokken en ik ben hier."En Gabrielle trooste zelve haar zuster.Na het onderhoud moesten ze voor altijd scheiden.'tWas een aangrijpend tooneel.Toen Héléne't gebouw verliet, reed den auto aan,met de rechters, die het vonnis kwamen bekend maken.Den laatsten nacht werd Gabrielle door een Duitsch soldaat bewaakt.Zij borduurde tot een uur en vertelde hem van haar jeugd.Die soldaat was een ongeloovige; de veroordeelde betoogde hem, dat er een God was.Dan schreef ze tot half drie. Daarna wilde ze wat rusten en vroeg aan den Duitscher om haar om half vijf te wekken.Ze sliep zoo rustig, dat de soldaat haar pas om vijf uur wakker maakte.Gabrielle vroeg hem dan een blad klimop te halen, wat hij deed.Zoo naderde het laatste oogenblik.Daar ze geen schaar bezat, verzocht zij den bewaker met zijn zakmes een lok van haar haren af te snijden.Hij deed het eerbiedig. ze voegde er het blad klomop bij, een luchifer-doosje, een broche en de brieven."Voor mijn zuster",zei ze.Aan den Duitschen en aalmoezenier wilde ze niet biechten.Wordt vervolgd op(6)