nooit ongerust

niets in het leven
kan ons meer geven
dan onze kinderen
die ons nooit hinderen
we zullen hen altijd alles vergeven

ik heb drie broers en twee zussen
die elkaar graag kussen
we zien elkaar graag
we stellen altijd een vraag
we worden al ouder ondertussen

door haar ervaringen stond zij versteld
men had haar niet alles verteld
zij werd belogen
en bedrogen
zij was niet getrouwd met een held

de koe was drachtig
de boer vijfentachtig
zij werd nog altijd goed verzorgd
er werd een kalfje bezorgd
dat was nog altijd even prachtig

ze schreeuwde om aandacht
dat haar niet ver bracht
ze was een blondine
en droeg altijd  bottines
dat was haar gewone dracht

hij schreeuwde het hele huis bij elkaar
het eten was niet op tijd klaar
zijn vrouw bibberde van angst
zij kreeg er altijd van langs
ze bleven niet lang bij mekaar

er waren eens drie dwergen
die woonden in de bergen
ze leefden in een hut
met erlangs een  put
ze deden niets anders dan elkaar tergen

hij had haar om hulp gevraagd
en zijn nood geklaagd
zij stond dadelijk gereed
en zei dat ze hem niet vermeed
nu werd ze door hem belaagd

het Lievevrouwebeeldje stond op haar kast
zij had daarvan geen last
maar op een keer
bekeek zij het weer
het beeldje stond ineens niet meer vast

het was nog geen zes uur
maar zij was al vol vuur
ze begon te poetsen
en in haar kasten te snoetsen
ze kreeg reclamaties van haar buur

hij had veel geluk gehad
de vrouw die hij aanbad
was nu zijn lief
hij schreef haar een brief
maar zij draaide voor zijn ogen een rad

zij was gehandicapt
de oppasser werd betrapt
toen hij haar misbruikte
zij moest op haar buik
en over haar hoofd een kap

zij waren stout geweest
op het verjaardagsfeest
nu werden zij gestraft
moeder met veel geblaf
vader ging tekeer als een beest

hij zag bij haar het licht nog branden
en dacht : ik draag haar op handen
ik ga haar ten huwelijk vragen
waarom zou ik dat niet wagen ?
hij wist niet dat hij zijn vingers zou verbranden

hij was vol met vuur
maar op de lange duur
werd hem dat teveel
hij vroeg zijn deel
hij botste tegen een muur

zij vond hem onnoemlijk knap
en in zijn gezeldschap
vond zij zichzelf mooi
maar door haar geflikflooi
zette hij zich schrap

hij was maar een arme stakker
en werd onder de blote hemel wakker
verkleumd van de kou
er was iets dat hij wou
een brood van bij de bakker

hij was zo verliefd
en kreeg haar innig lief
maar toen hij haar vroeg
was hij niet goed genoeg
ze had hem daarmee gegrieft

zij had kwinkelende ogen
met alle kleuren van de regenbogen
zij had een heldere lach
er werd dan ook naar haar  getracht
ze had met iedereen mededogen