het winterlandschap

waar is die tijd gebleven
toen we onze naam nog met potlood schreven
met griffels schreven we op een lei
de strenge juf namen we erbij
er is niet eentje aan ons blijven kleven

natte kousen konden ons niet deren
we konden ons daar tegen verweren
met een muts en handschoenen
konden we de tegels boenen
en we aten lekkere gestoofde peren

er was toen nog geen verkeer
dus konden we iedere keer
buiten gaan ravotten
tot de kou doordrong in onze botten
maar dan was ma er weer

met een warme baksteen naar bed
we waren met de winter opgezet
op klompen gingen we glijden
wat waren dat betere tijden
op de drukte op de weg werd niet gelet

met de ijsslee gaan spelen
we zouden ons niet vlug vervelen
met sneeuwballen gooien
en in de sneeuwmodder klooien
we konden het met anderen delen

als we vroeger keken naar buiten
zagen we ijspegels tegen de ruiten
de kachel brandde de ganse nacht
we hadden het lekker warm door de dag
we waren toen nog kleine guiten

we gaan met zijn allen de winter tegemoet
dat geeft ons weer meer moed
want vriezen is beter dan regen
daar kunnen we beter tegen
ik hoop met veel spoed

zij haalde net geen vijftig jaar
de dokters kregen de operatie niet klaar
een tumor ontnam haar het leven
alleen wat as is er overgebleven
al die hoop was niet waar

in de winkel staat een kind
dat zijn ouders niet meer vindt
het weende tranen met tuiten
die waren niet meer te stuiten
totdat ze zag : een vriend

een man uit Bahrein
reed graag met de trein
hij liet hem dan toeteren
tot ze begonnen te foeteren
hij deed dat voor de gein

zij slofte door het huis
er was niets op de buis
en slapen kon ze niet
ze had teveel  verdriet
zonder hem was ze zo arm als een luis

hij stelde het zich voor
hij in bed met dikoor
zijn vrouwtje zou voor hem zorgen
hij voelde zich bij haar geborgen
zij kende hem door een door

hij had zijn leven  lang goed geleefd
en vele vacanties beleefd
maar nu was hij gepensioneerd
en hij daaruit geleerd
dat er geen geld meer aan zijn vingers kleeft

hij zag het niet meer zitten
zijn baas was altijd op hem aan het vitten
hij maakte een strop
en hing zich op
de strop was zo een witte

¨¨¨¨¨¨¨¨
hij werkte van 's morgens vroeg tot 's avonds laat
maar het had hem niet gebaat
de financiële instelling was gekomen
en had hem al zijn geld ontnomen
nu leefde hij op straat

zij kwamen overheen
dat iedereen
zijn steentje zou bijdragen
dan had niemand te klagen
tot er een tegenstander verscheen

hij was in een romantische bui
en hij gaf de brui
aan al dat geklets
en gezwets
hij vroeg haar tot bruid

ze hadden op die straat stenen gelegd
men had hen nog zo gezegd
dat dat gevaarlijk was
ze waren er niet mee in hun sas
maar men had zich er bij neergelegd

hij werd tot koning gekroond
en werd door velen gehoond
maar hij bestuurde zijn land
met hand en tand
toen hadden ze hun vertrouwen getoond