een, twee,drie

wat moeten die stakkers nu buiten?
ze kijken verlangend door de ruiten
hopelijk krijgen ze eten
ze zullen hen toch niet vergeten
zo wassen ze niet uit de kluiten

het heeft vannacht gevroren
de ruiten van de auto's zijn bevroren
zou de winter nu beginnen?
men voelt het al binnen
maar we zijn nog niet verloren

rond de kachel griezelverhalen vertellen
we konden ze niet meer tellen
voor de weerwolf waren we bang
dan duurde de winter te lang
we konden niet naar huis bellen

warme chocolademelk
voor ieder van ons elk
eieren met spek
dat is iets voor een lekkerbek
de pastoor drinkt uit een kelk

als we thuiskwamen had ma wafels gebakken
de sneeuw hing aan de takken
we konden dan lekker smullen
en van blijdschap brullen
de sneeuw zou nog niet zo vlug zakken

voor het eerst een lange broek dragen
we konden echt niet klagen
die broeken werden zelf gemaakt
er waren er soms die kraakte
daar konden ze ons dan mee plagen

het winterlandschap was mooi
de dieren aten hooi
te voet naar school en terug
het ging wel niet vlug
maar alles viel in de plooi

waar is die tijd gebleven
toen we onze naam nog met potlood schreven
met griffels schreven we op een lei
de strenge juf namen we erbij
er is niet eentje aan ons blijven kleven

natte kousen konden ons niet deren
we konden ons daar tegen verweren
met een muts en handschoenen
konden we de tegels boenen
en we aten lekkere gestoofde peren

er was toen nog geen verkeer
dus konden we iedere keer
buiten gaan ravotten
tot de kou doordrong in onze botten
maar dan was ma er weer

met een warme baksteen naar bed
we waren met de winter opgezet
op klompen gingen we glijden
wat waren dat betere tijden
op de drukte op de weg werd niet gelet

met de ijsslee gaan spelen
we zouden ons niet vlug vervelen
met sneeuwballen gooien
en in de sneeuwmodder klooien
we konden het met anderen delen

als we vroeger keken naar buiten
zagen we ijspegels tegen de ruiten
de kachel brandde de ganse nacht
we hadden het lekker warm door de dag
we waren toen nog kleine guiten

we gaan met zijn allen de winter tegemoet
dat geeft ons weer meer moed
want vriezen is beter dan regen
daar kunnen we beter tegen
ik hoop met veel spoed

zij haalde net geen vijftig jaar
de dokters kregen de operatie niet klaar
een tumor ontnam haar het leven
alleen wat as is er overgebleven
al die hoop was niet waar

in de winkel staat een kind
dat zijn ouders niet meer vindt
het weende tranen met tuiten
die waren niet meer te stuiten
totdat ze zag : een vriend

een man uit Bahrein
reed graag met de trein
hij liet hem dan toeteren
tot ze begonnen te foeteren
hij deed dat voor de gein

zij slofte door het huis
er was niets op de buis
en slapen kon ze niet
ze had teveel  verdriet
zonder hem was ze zo arm als een luis

hij stelde het zich voor
hij in bed met dikoor
zijn vrouwtje zou voor hem zorgen
hij voelde zich bij haar geborgen
zij kende hem door een door