drie jonge poesjes

zijn kat kwam niet meer opdagen
dat kon hij niet verdragen
hij slofte verdrietig door het huis
kwam zij maar terug thuis
hij miste haar alle dagen

die donkere dagen
kon hij niet verdragen
hij kreeg een depressie
en moest naar de psychiatrie
daar kon hij  gaan klagen

er was al kerstsfeer in de stad
en of men daar niet genoeg aan had
organiseerde men nog een kerstmarkt
daar in dat park
waar men nog zonder licht zat

hij kon de mensen niet meer verdragen
ze deden toch niets anders dan klagen
dus trok hij naar het bos
een bouwde een een hut van los
sprokkelhout daar sleet hij zijn dagen

wij waren aan de grot
dichtbij  God
en Onze Lieve Vrouw
waar ik veel van hou
er stonden nog bloemen in een pot

aan iedereen zondaggroetjes
ook aan die arme bloedjes
die niets op papier krijgen
en naar wanhoop nijgen
ik wil ze wel zien die snoetjes

ik ben blij dat fjet er weer is
hij is zeker en gewis
weer helemaal genezen
hij zal er blij om wezen
ik bewaar hem in een kleine kist

op een, twee ,drie zijn ze klaar
het is maar een klein gebaar
die kaarten versturen
zal niet lang duren
na een paar dagen zijn ze daar

wat moeten die stakkers nu buiten?
ze kijken verlangend door de ruiten
hopelijk krijgen ze eten
ze zullen hen toch niet vergeten
zo wassen ze niet uit de kluiten

het heeft vannacht gevroren
de ruiten van de auto's zijn bevroren
zou de winter nu beginnen?
men voelt het al binnen
maar we zijn nog niet verloren

rond de kachel griezelverhalen vertellen
we konden ze niet meer tellen
voor de weerwolf waren we bang
dan duurde de winter te lang
we konden niet naar huis bellen

warme chocolademelk
voor ieder van ons elk
eieren met spek
dat is iets voor een lekkerbek
de pastoor drinkt uit een kelk

als we thuiskwamen had ma wafels gebakken
de sneeuw hing aan de takken
we konden dan lekker smullen
en van blijdschap brullen
de sneeuw zou nog niet zo vlug zakken

voor het eerst een lange broek dragen
we konden echt niet klagen
die broeken werden zelf gemaakt
er waren er soms die kraakte
daar konden ze ons dan mee plagen

het winterlandschap was mooi
de dieren aten hooi
te voet naar school en terug
het ging wel niet vlug
maar alles viel in de plooi

waar is die tijd gebleven
toen we onze naam nog met potlood schreven
met griffels schreven we op een lei
de strenge juf namen we erbij
er is niet eentje aan ons blijven kleven

natte kousen konden ons niet deren
we konden ons daar tegen verweren
met een muts en handschoenen
konden we de tegels boenen
en we aten lekkere gestoofde peren

er was toen nog geen verkeer
dus konden we iedere keer
buiten gaan ravotten
tot de kou doordrong in onze botten
maar dan was ma er weer

met een warme baksteen naar bed
we waren met de winter opgezet
op klompen gingen we glijden
wat waren dat betere tijden
op de drukte op de weg werd niet gelet