Ik ben het vandaag weer eens gaan zoeken in het kleine, in het eenvoudige. Is er een beeld dat beter de onvermijdelijke komst van de lente kan illustreren dan een paardenbloem waarop een zweefvlieg is neergestreken? Het weer kwakkelt voorlopig nog een beetje tussen buien, opklaringen, schuchtere voorjaarszonnetjes en frisse winden, hoop, die dan weer verdwijnt en de weermannen en -vrouwen houden de spanning er nog wat in, maar... vroeg of laat zal het echt lente worden. Voor deze opname moest ik niet eens de deur uit. In ons (nog niet gemaaide) gras stond ie samen met enkele soortgenoten knalgeel te pronken. Een bezoeker er op was voldoende om mijn aandacht te trekken en mijn Sonytje deed de rest.
Indien het vandaag een gewone vergadering van de fotoclub zou geweest zijn, dan had ik gepast. Ik wil de medeleden de besmetting met de virussen, microben of andere vieze beestjes van mijn verkoudheid besparen. Maar vandaag zou het gaan over lightpainting en meer nog: we zouden het donker in gaan, op locatie, een plek met weinig lichtvervuiling, om het allemaal in de praktijk mee te maken. Het fietsbruggetje van het Gewad over de Aa in Gierle leek ons een ideale plek. Afstand houden en toch maar aanwezig zijn. Eerlijk gezegd, lightpainting, ik had er al wel van gehoord maar er mee bezig geweest? Neen. Enkele leden van de club waren echt wel meer geroutineerd op dat gebied en die hebben dan ook het voortouw genomen. Na wat experimenteren met de instellingen ben ik er ook in geslaagd meer dan geslaagde foto's te maken van de vele mogelijkheden die ons gepresenteerd werden. Met dank aan Bert, Jan en Cis die meestal onherkenbaar op de catwalk liepen met in alle mogelijke richtingen bewegende diverse lichtbronnen. In deze foto is het Bert die met brandende staalwol staat rond te zwieren.
Ik heb nog steeds weinig puf, al meen ik dat vandaag de rochel- en hoestbuien iets minder levensbedreigend leken dan gisteren. Wie weet is er een kentering ingezet in het weer-gezonde-mens-worden proces. Gustje was vandaag nog eens te gast in huize Pol en Josee en met zulke schattige pup kon ik niet anders dan toch het fototoestel boven te halen... Goed teken! De goesting is er precies alweer een beetje.
Ziek! Ik weet uit ervaring dat een verkoudheid bij mij meestal erg hard toeslaat maar deze keer is het wel heeeel erg. Als ik me morgen niet beter voel moet ik toch eens naar de dokter gaan om één of ander paardenmiddel te scoren. Ik had absoluut geen puf om te fotograferen vandaag en ik moet dan ook terug vallen op een opname van eerder deze week. Op deze manier wordt dit beeld van de voetgangerstunnel bij het station van Herentals uit de mappen van vergetelheid gered. Graffity zijn meestal wel leuk, tenminste als het geen kliederwerk is en dat is hier zeker niet het geval. Maar één detail wil ik toch even aanwijzen. Er is een boom die van uit de geschilderde muur zo maar het echte leven in klimt...
Het gaat van kwaad naar erger met de verkoudheid. Na een dag doelloos, slapjes rondhangen in huis, sudokus oplossen en door het raam kijken voelde ik vanavond toch de drang om alsnog een foto te maken. Ik heb van de nood een deugd gemaakt, een lekker flesje rode wijn gekraakt en voor het eerst een van de kristallen glazen uit een familie-erfenis gebruikt om er uit te drinken. Ik heb een goud-reflectiescherm achter mijn doelwit geplaatst, de camera even op statief en dit is het resultaat. De wijn smaakte niet beter of niet slechter dan in een ander glas maar de foto leek me niet verkeerd. De exif gegevens voor de liefhebbers: ISO 100 - F 5,6 - 4 sec. - 105 mm.
We hebben dit weekend weer enkele fotosalons van clubs uit onze regio bezocht. Gisteren waren we in Wiekevorst, ik vond het een van de betere dit jaar, en vandaag zijn we naar Mol gereden. Ook daar kon ik wel genieten van het gebodene, ook al omdat ik enkele fotografen kende en wat leuke gesprekken kon aanknopen. Het was o.a. interessant om naar kortfilmpjes te kijken van het werk dat de leden gemaakt hadden, getriggerd door maandelijkse opdrachten. Een van die opdrachten was: blauw. Toen we weer buiten kwamen en ik zoals zo vaak eerst nog wat wilde rondwandelen in de buurt om te zien of er niks te fotograferen viel kreeg ik zo maar ineens de ingeving ook eens met het thema "blauw" aan de slag te gaan. Het gebouw langs de parking bood met zijn blauw getinte ramen een prima onderwerp trouwens. De Lucht heb ik wat meer zomers blauw gemaakt en al de rest kreeg een zwart-wit omzetting mee. Ik rangschik 'm bij architectuurfotografie.
We kregen vandaag alle weertypes over ons heen. We zagen regen, hagel, blauwe luchten, zwaar bewolkt, motregen... maar het is lente he. De magnolia's staan in bloei. In onze buurt hoef je niet ver te lopen om ze te zien. Je kunt niet anders dan het mooi te vinden... zolang je naar boven blijft kijken. Erg snel nadat de bloemenpracht er is beginnen de eerste bloemblaadjes al te vallen en dan komt de keerzijde van de medaille. Ik had een tijdje geleden een fotovriendin die constant foto's maakte van verwelkte bloemen, ze vond dat mooi en ik vond er maar niks aan. Dat gevoel krijg ik nu ook weer als ik onder de boom kijk. Uiteraard heb ik dat ook gefotografeerd. Ik zal het morgen op Facebook zetten.
Het vrouwke wilde deze voormiddag naar Herentals om te "shoppen" en op vrijdag is er ook de wekelijkse markt. Ondanks het feit dat de voormiddag niet mijn favoriete tijd van de dag is om te gaan fietsen besloot ik mee te gaan. Al die winkels, het binnen en buiten lopen en het slenteren over de markt heb ik wel aan me laten voorbij gaan. Ik heb me ondertussen bezig gehouden met het bezoeken van interessant ingeschatte fotolocaties. Vlak bij het station had ik lang geleden al eens rond gelopen op een vervallen site van een of ander bedrijf en onlangs had ik van uit de trein gezien dat het er nog altijd vrijwel onveranderd, nog een tikkeltje meer vervallen eigenlijk, bij lag. Ik ben de parking van het station opgefietst en er was wel degelijk iets veranderd: ik kon er niet meer bij, er was nu een omheining. Met het kantelbaar schermpje van de Sony en mijn armen zo hoog mogelijk omhoog gestrekt kon ik over de omheining er toch een goed zicht op krijgen. In zwart-wit vond ik 'm nog net iets pittiger.
Fotograferen op locatie is een van de activiteiten die onze fotoclub twee keer per jaar aan de leden voorstelt. Er wordt een locatie aangeduid en daar gaan we dan fotograferen... alleen, ieder voor zichzelf wel te verstaan, zonder medeclubleden die over je schouder meekijken. Deze keer was het pleintje voor de kringwinkel de willekeurig bepaalde plaats van actie. Ik had er al enkele beelden geschoten maar de echte inspiratie wilde maar niet komen. In laatste instantie besliste ik vandaag om er ook eens met de drone naar toe te trekken. Ik scoorde er enkele leuke, gevarieerde beelden en de opname waar ik vandaag voor kies is weer eens iets totaal anders. In mijn streven om constant afwisseling te brengen in mijn fotografie en dingen te fotograferen waar ik van uit ga dat de andere clubleden dat niet doen kwam deze recht-naar-beneden foto goed van pas. Noem het een minimalistische foto, of een abstrakte compositie. Het grasperkje lijkt op een ganzenkop en de combinatie van vlakken, gebogen en rechte lijnen spreekt me wel aan. Je houdt er van of niet. Voorlopig zijn gedachten, smaken en voorkeuren nog altijd vrij.
De verkoudheid is nog steeds niet beter, erger is het ook niet eigenlijk en dat is dan weer een reden om de toekomst positief te bekijken. Met zulk mooi weer wilde ik absoluut niet binnen blijven zitten kniezen en ik ben dan maar gaan fietsen, alleen, rustig. Ik heb een zeer gevarieerde resem foto's meegebracht. Van de diverse stopplaatsen toon ik morgen op Facebook wel een en ander maar als ik één foto moet kiezen dan kom ik bij een beeld van op de Netebrug bij het clubhuis van de Kastelse Kajakkers. Ik hoorde het al voor ik het zag... er was fun te beleven op het water. De jeugd van de club was zich aan het amuseren. Ik heb er een tijdje op staan kijken terwijl ik regelmatig afdrukte.
De lentekriebels blijven jeuken en de wandelschoenen werden ook weer aan het werk gezet. Deze bloemenstruik heb ik al eerder gefotografeerd. Enkele jaren geleden heeft ie zelfs de clubreeks gehaald tijdens ons jaarlijks fotosalon. Toen had ik de Canon bij met de macrolens er op en was er een prachtig trosje van 3 bloempjes in beeld. Vandaag heb ik 'm met de Sony iets ruimer in beeld genomen. Een tak met veel bloempjes tegen een lentelucht-achtergrond vond ik ook wel de moeite waard. Niet plantkundige zijnde heb ik het ook deze keer weer gevraagd aan dokter Google, meer specifiek aan plantnet. Het zou gaan om de Chaenomeles Superba, elders vond ik dat het Japanse Sierkwee zou zijn. Of dat hetzelfde is weet ik niet.
Zoals ik al voorspelde: ik ben snipverkouden, andere mogelijke luchtweginfecties zijn ook mogelijk... je weet maar nooit. Ik heb me de ganse dag kunnen bezig houden met het bewerken van de dans foto's maar ondanks de knikkende knieën vond ik dat er toch een -zij het kort- wandelingetje bij hoorde vandaag met zulk mooi weer. Eerst dacht ik dat het brem was, maar natuurlijk zou dat veel te vroeg in het seizoen zijn. Mijn vriend Plantnet bracht de oplossing. Gaspeldoorn, invasief, giftig, bedreigd en tja... hoe zit dat dan met het streven naar authentieke inheemse flora?
Hehe, het zit er op, het is volbracht. Een week lang fotograferen werd mede door de leuke samenwerking met deze vijf prachtige dames minder zwaar dan ik gevreesd had. Vierentwintig groepen kwamen voorbij waarvan 1 groep in 3 verschillende gedaanten en 1 groep in 2 variaties. Van elke groep werden 4 à 5 verschillende poses geschoten en van elke pose 4 à 5 shots. De Canon heeft dik 600 clicks meer op te teller. De opkomende verkoudheid heb ik een tijdelijke halt kunnen toeroepen maar ik vrees dat er in de loop van de volgende dagen toch een doorbraak komt, ik voel dat ik de strijd aan het verliezen ben. Warme dranken, siroopjes en andere paardenmiddelen helpen niet meer blijkbaar. Morgen heb ik tijd om ziek te zijn. Als laatste foto van deze reeks heb ik Kaja, Inge, Eline, Julie en Jutta nog eens samen in beeld genomen, een sterk team daar in Balance Health Center.
Het was zonder meer de zwaarste dag van de week qua fotoshoots in Balance Health Center. Acht groepen moesten worden gefotografeerd, van elke groep diverse poses, van elke pose 3 of 4 takes. Dan zijn er ook nog samengestelde groepen waarvan de verschillende onderdelen ook apart willen worden gefotografeerd, kortom het was redelijk stresserend. Uiteindelijk kwam ik thuis met zo'n 200 foto's en ik geef graag toe dat ik ondertussen redelijk wat bewerkingsachterstand heb. Gelukkig zijn er ook veel leuke momenten op zo'n dag. Een gekke-bekken-trekken foto hoort er ook altijd wel bij. Dit zijn de allerkleinsten met de twee juffen die hun de eerste beginselen van de danskunsten bijbrengen.
De fotoshoots in Balance Health Center gaan onverminderd verder. Ik heb nauwelijks tijd gehad om aan iets anders te denken, laat staan iets anders te fotograferen. Uit de vijf groepen die ik vandaag voor de lens kreeg koos ik voor de jongsten als foto van de dag.
Man, man, man... ze maken het me niet gemakkelijk bij het fotograferen van de diverse dansgroepen bij Balance Health Center deze week. Alweer kreeg ik een erg grote groep voor de lens, alweer in het zwart gekleed, alweer diezelfde zwarte achtergrond, zwarte vloer... Anderzijds moet ik toegeven dat het waarschijnlijk voor het eerst is dat ik zoveel mooie vrouwen tegelijk mocht fotograferen die verleidelijk naar mij lachten. Hoewel... misschien was het ook wel naar de camera.
De fotoshoots in Balance Health Center zijn nu echt op gang gekomen. Ik was er zowat de ganse namiddag. Een probleempje is dat telkens er een groep gefotografeerd is, ze ook weer drie kwartier lang hun nummer gaan dansen en verder oefenen in dezelfde locatie en ik moet daarom elke keer weer alles afbreken. In het vrije kwartier tussen twee groepen wordt de ganse set-up weer in stelling gebracht en uiteraard wil ik dan ook graag eerst even een testfoto maken om te controleren of alles nog goed aangesloten is en of de belichting nog klopt. Ik vraag dan meestal iemand van het personeel of enkele dansers om even op de positie plaats te nemen waar nadien de voltallige groep zal poseren. En soms komt daar een erg leuke opname uit voort. Deze dametjes wilden wel en precies op het goede moment kon ik afdrukken.
De deelnemers van één van de groepen die vandaag voorbij kwamen om gefotografeerd te worden waren helemaal in het zwart gekleed: zwarte kousen, zwart kleed, zwarte armstukken. Voeg daarbij een zwarte achtergrond en een zwarte vloer... dan weet je dat het niet makkelijk wordt om overal voldoende definitie in je beeld te houden. Het was daarenboven een erg grote groep. Ze hadden stoelen klaar gezet -zwarte- daarop zou een rij danseressen gaan zitten, achter die stoelen zou weer een rij plaatsnemen, leunend op de stoelen, daarachter weer een rij rechtstaand en tenslotte zouden er ook nog enkele dames vooraan op de grond gaan zitten... begin er maar aan. Nog voor de groep aanstalten maakte om in beeld te komen vond ik het plots leuk om een stilleven van die stoelen te maken. Een stoenen-stilleven dus. Hoe was de titel van die film ook weer? Vijftig tinten zwart?
Om de twee jaar organiseert Balance Health Center Balance, de plaatselijke dansschool, een voorstelling met de dametjes en ook enkele heren die er in diverse groepen lessen komen volgen en sedert jaar en dag weten ze me te vinden om ze allemaal te fotograferen voor het programmaboekje. Vierentwintig fotoshoots staan er deze week op het programma en vandaag was de eerste. Foto's die geselecteerd zullen worden voor publicatie ga ik hier niet tonen natuurlijk maar deze opname was gewoon een extraatje. Juf Jutta is even bij haar pupillen komen zitten en dat was een leuk einde van deze eerste shoot. Vanaf morgen gaat de frequentie omhoog, ik krijg het druk de volgende dagen.
Het was alweer een drukke foto zondag. Al vroeg zijn we naar Arendonk gereden om het salon van Arfoc, de plaatselijke en bevriende fotoclub te bezoeken. Eén van de hoogtepunten van het jaar !!! Daarna reden we naar Beringen-Mijn waar we nog een tentoonstelling wilden bezoeken van enkele kunst- en fotovrienden. Daar konden we evenwel pas na 14h. terecht en met fotoplannen in mijn achterhoofd zijn we dan eerst maar even naar de prachtig heringerichte en gerestaureerde oude mijn-site gereden. Daar is zoveel te zien dat een half uurtje rondwandelen eigenlijk veel te kort is maar ik kon toch enkele leuke shots scoren. De avonturenberg is een voor groot en klein van allerlei attracties en uitdagingen voorziene oude mijn-terril, een heerlijk speelwalhalla voor de kinderen. Als je kinderen fotografeert moet je natuurlijk altijd opletten met de privacy regels en dan probeer je maar beter die onherkenbaar, in dit geval langs achter, in beeld te nemen. De activiteit straalt er daarom niet minder van af.