Je doet als leidinggevende je best om medewerkers gemotiveerd te houden. Je werkt je uit de naad om hen te overtuigen van het belang van een goede samenwerking. En toch kom ik zelden mensen tegen die tevreden zijn over hun baas.
Als organisatieadviseur heb ik het genoegen om regelmatig getuige te zijn van hoe mensen op verschillende lagen binnen organisaties tegen elkaar aanschoppen. Het lijkt alsof mensen elkaar en elkaars beweegredenen niet kunnen of willen begrijpen. Zo hoorde ik vorige week tijdens een werkconferentie met een groep middenkader functionarissen het volgende betoog:
" Ze (hiermee werd het managementteam bedoeld) hebben gewoon geen lef. Ik had ze al in voorbereidingsfase gewaarschuwd dat de begroting van het project niet realistisch was. Dat ze de klant niet binnen moesten halen met mooie beloftes ten koste van onze eigen mensen. Dat hebben ze toch gedaan en nu verwachten ze dat mijn medewerkers nog een stap harder gaan lopen en niet zeuren. Ik vind het prima hoor. Maar het lukt nooit om binnen de tijdstermijn en ingeschatte manuren dit project voor elkaar te krijgen. Dat zal ik ze bewijzen ook. We gaan ze de oren wassen. Misschien leren ze dan dat je naar je mensen moet luisteren."
| De leiding de oren wassen, JA zeggen en NEE doen, de baas als een monster weergeven, sappige roddelverhalen en buiten de directie om naar het bestuur of raad van toezicht stappen zijn maar enkele voorbeelden van hoe men omgaat met bazen die niet luisteren. In deze context wordt luisteren synoniem gesteld aan gehoorzamen. Luister je als baas niet dan zet de medewerker het je op een andere manier betaald. En hier heeft men ondertussen vele creatieve, sluwe en ongrijpbare technieken voor ontwikkeld. De vraag is dan ook wie het daadwerkelijk voor het zeggen heeft binnen een organisatie. Een baas die na veel masseerwerk uiteindelijk ongeduldig en hopeloos wordt en de knoop doorhakt door zijn wil op te leggen, lijkt in eerste instantie het spel te hebben gewonnen. Maar het echte spel begint dan pas wanneer mensen tegen hun zin iets moeten doen. Ze zetten zich dan extra in om te bewijzen dat de baas het bij verkeerde eind heeft en zo halen ze hun gram. In een dergelijk spel is moeilijk te zeggen wie de winnaar en wie de verliezer is. Misschien ontstaan in een win-lose verhouding alleen maar losers. De baas verliest omdat de medewerkers de zaak (op een ondoorzichtige manier) saboteren. En de medewerkers verliezen omdat een gescheurd bedrijf op den duur banen gaat kosten. Als je wil ophouden met dit spel moet je als baas het goede voorbeeld geven, al klinkt dit cliché. Je moet hardnekkig vasthouden aan een gelijkwaardige en volwassen communicatie over en weer met je medewerkers. Hardnekkig omdat een vechtmentaliteit niet zo maar verandert. Veel bazen houden dit niet vol. Ik hoor ze dan met een ingehouden boosheid roepen: “kom jongens, niet zeuren. We hebben toch afgesproken om er voor te gaan”. En dan begint het spel opnieuw. Neen lieve lezers. Deze column heb ik niet zelf geschreven. Wil je meer weten ga naar: http://www.aramesh.nl/column/index.html?main=show_column.asp?id=79 | ||










