Berichten van 1 april 2009 tot 30 april 2009

The poem.

I knelt to pray but not for long,

I had too much to do.

I had to hurry and get to work

For bills would soon be due.

So I knelt and said a hurried prayer,

And jumped up off my knees.

My Christian duty was now done

My soul could rest at ease..... All day long I had no time

To spread a word of cheer

No time to speak of Christ to friends,

They'd laugh at me I'd fear.

No time, no time, too much to do,

That was my constant cry,

No time to give to souls in need

But at last the time, the time to die.

I went before the Lord,

I came, I stood with downcast eyes.

For in his hands God held a book; It was the Book of life.

God looked into his book and said

'Your name I cannot find, I once was going to write it down...

But never found the time'

Als ik gepensioneerd ben ga ik.......................

Ik ben mij ervan bewust dat dit de domste zin is die een mens uitspreken kan. Ook ik neem deel aan dit soort zelfbedrog.

Het begon allemaal toen ik kind was. Ik woonde in een pleeggezin. Mijn pleegvader was erger dan Beëlzebul uit Mattheüs. Vroom katholiek, elke zondag naar de kerk, vrouw en (pleeg)dochter. Thuis leefde wij een ware nachtmerrie. En altijd zei ik tot me zelf, als kind van ongeveer zeven jaar oud: 'eens als ik groter ben ga ik bij de vogels wonen. In een doos wil ik slapen in een hoge boom'.

  Ik werd groter en groter. Die doos heb ik net niet gehaald maar regelmatig heb ik dagen en nachten in de natuur doorgebracht. Ik had geen woon- of verblijfplaats. En het leven gaat zoals 't gaat want als je niets weet en niets heb, blijf je geloven dat het voldoende is om ooit als de vogels te leven. Ook die tuin leek altijd groener dan die was. Hoe kon ik weten dat die vogels beloerd werden door vijanden. Door poezen bijvoorbeeld, of jagers? Of verzamelaars die ze weer kooiden. Hoe kon ik dat weten. Ik wilde zo vrij zijn als een vogel, en meer wilde ik niet.

En ik werd groter, volwassener en ouder. Altijd was er wel een obstakel in mijn leven of moest ik in het gareel lopen.

Eens hoorde ik iemand zeggen: 'Vrijheid zit in je hoofd'.

Overal kun je je vrij voelen, ook tussen mensen. Maar die wijsheid heeft niet voor mij gewerkt. Altijd ben ik vrij geweest in een kooi.  Enkel en alleen omdat angst mijn raadgever was. Bang om te doen wat ik altijd had willen doen. Niemand in de steek willen laten om in mijn eigen behoefte te voorzien. Ook verantwoordelijkheid is mij altijd aangepraat. 'Dingen goed doen' een adagium waarvan ik de definitie van 'goed' nooit begrepen heb. Want mijn inzet is nooit voldoende geweest. Mijn oudste dochter haat mij omdat ik haar niet 'goed' behandeld zou hebben, mijn jongste dochter is mij zat omdat ik het 'te goed' wilde doen en ook dat is verkeerd.

Zo heb ik mij, door civilisatie en moraalridders, altijd iets laten wijsmaken waardoor ik nooit bij de vogels ben gaan wonen. Nu wacht ik op mijn werkgever, die mij boventallig moet verklaren zodat ik thuis in mijn eigen gevang, op mijn pensioen kan wachten. En als ik niet sterf of gehandicapt ben op mijn 65^ste, dan hoop ik alsnog te vluchten, ver weg van dit leven. De graaiers hebben mijn pensioen zodanig  geminimaliseerd  dat ik genoodzaakt zal zijn om, na een leven van alleen maar werken en in 't gareel lopen, ik zonder woon- of verblijfplaats zal komen te zitten.

Dus zoek ik nu een maatje dat met mij op straat wil leven, in een subtropisch land of gewoon in het Amazonewoud van Suriname.

Help...... ik hoor mijn lichaam kraken!

In mei 2008 las ik een column van Ruud Hollander, hoofdredacteur van het magazine Psychologie. Hij had het over waarnemen. Volgens hem zegt waarnemen iets over onszelf. Zo ben ik pas mooi als iemand anders dat vindt. Hij vindt bijvoorbeeld Jennifer Aniston een mooie vrouw. De dichter, Hans Tentije, die maakt 't allemaal nog mooier!

 'Alles is er', schrijft hij.

 'Maar ook het omgekeerde is waar. Er is niets. Iets krijgt pas kleur, geur en schoonheid als het waargenomen wordt'.

Tot die tijd is het niets en kan het alles nog worden.

Zo bakkelei ik al jaren met de geluiden van mijn lichaam. In 1996 maakte een intelligente, witte gynaecoloog met de zeer passende naam Dr. Dujardin, een einde aan mijn zeer goed functionerende darmen. Wat een routineklus, zoals het verwijderen van het meest elementaire onderdeel van vrouwen voor de voortplanting bestemd, in het ziekenhuis genoemd wordt, had moeten worden eindigde in een reeks van drie operatieve ingrepen. Zes maanden lang ging ik ziekenhuis in en er weer uit. En tot heden neem ik de geluiden waar die mijn darmen produceren. Eet ik niet op tijd  happen ze naar lucht en rommelt 't aardig daarbinnen. Ooit in een stille wachtkamer gezeten? Of op een vergadering? Geloof me, dan lijkt het wel of alle natuurelementen een substantiële herfststorm aankondigen.

Er volgt een enorme regen van uitproberen van wat de fabrikanten te bieden hebben aan artsenijmiddelen. Mijn huisarts is niet spaarzaam. Maar darmen zijn niet gek! Die proeven en voelen ook. Die nemen ook waar.

Als de menopauze met de deur in huis valt ben ik net 46 jaar geweest. Hormoonpleisters moeten het gat vullen die ontstaan is, nadat mijn uterus voor schoonheidsproducten mijn lichaam rigoureus heeft moeten verlaten. De oestrogeentjes die ik nog over heb zijn niet psychoactief meer en mijn stemming neemt zienderogen af. Dan is het zover. Een korte pillencyclus hormonen zou de redder in nood moeten zijn. Lekker puhh. Mijn dag en nacht intense relatie met de kleinste kamer en de pot is 't resultaat. Als er zoveel geluid waar te nemen is noodzaakt dat mij steeds meer van alle sociale netwerken afscheid te nemen. Op 't werk staat naast mijn bureau een grote ventilator. Niet alleen voor de zweetbuien die mij mijn adem ontnemen, ook voor de darmen die spontaan opgehoopte lucht kwijt willen.

Lusteloos en depressief ga ik door 't leven. Ik lijk wel een mens zonder zintuigen. Gelukkig kan ik nog waarnemen. Ieder gewricht dat kraakt, de verstijfde vingers die door artrose vooral in de ochtend mij verkromt aanstaren,

Mijn knieën en enkels, schouders en rug. Ik denk dan terug aan de column van Ruud Hollander waarin staat dat er eigenlijk een drukgolf ontstaat en als die de oren raakt, een registratie ontstaat van geluid. Hij zegt dus dat mijn oren het geluid maken en in dit specifiek geval niet mijn gewrichten?

Conclusie: geluid of niet, drukgolf of niet. Ik crepeer van de pijn in de ochtend en ben nu eenzaam, depressief en door een op mijn werk opgelopen Carpale tunnel syndroom, ligt mijn rechterarm er regelmatig uit.

Ik vraag mij af, als mijn baas dit leest zal hij mij humaner behandelen?