Berichten van 1 augustus 2009 tot 31 augustus 2009

Ze is 28 jaar oud en nog steeds sta ik steeds versteld hoe zij zich iedere dag weer door het leven slaat. Zeer positief en gelukkig met hele kleine dingen in 't leven.
Ik leer veel van haar, mijn dochter en maatje.

Op 18 augustus haalde ze in één keer haar theorie examen autorijden. Ze kon met een gerust hart haar vierlandenreis gaan maken. Samen met Marco, haar partner.

Terwijl ik in de trein zit, op weg naar mijn werk in Utrecht, schrijf ik dit gedicht voor haar. Ongecensureerd en niet geredigeerd. Emoties en gedachten. Ik vroeg God ooit, op een moment dat ik zeker wist dat ik niets meer had om voor te leven, om een kind. Hij gaf mij één van zijn engeltjes om er voor te zorgen dat ik bleef leven en ook iets had om voor te leven.

Speciaal voor Naomi.

Ver weg, dichtbij©

 

Als kind kon je urenlang staren,

naar wat komen zal achter de bomengrens

De bus reed dan naar mijn begeerbare,

het ver weg van dichtbij te zien.

 

En nu jij bent besmet met mijn

eeuwige verlangen.

Van zoeken naar morgen en natuurlijke belangen

Pak jij man en koffer en gaat,

naar ver weg  om te voelen dichtbij.

 

Mijn kind, vertel mij eens of jou dichtbij

gebracht heeft jou, wat ik niet vond.

Dan leef ik, hoop ik heel lang nog,

blij te zijn met jou voor jou.

 

Mildred A.S. Meyer

18 aug. 2009

Ik dacht dat ik er nooit meer van af zou komen. RSI -( Repetitive Strain Injury) opgelopen in de '90tiger jaren. Bij Arbeidsvoorziening. Dagenlange activiteiten voor de computer, gebruikmaken van de muis en geen aandacht voor de medewerker. Laat ik liever zeggen, geen aandacht voor de medewerker die werkt, introvert is en/of geen kontenlikker is.
Want Arbeidsvoorziening, CWI staat bekend om de aandacht die alleen die medewerkers krijgen die getraind zijn in de traditie van Machiavelli's
'doel heiligt de middelen'. Leidinggevenden die de naam dragen maar niet in staat zijn te handelen en zo medewerkers gebruiken als ratten. En wat die rat blieft wordt ingezet.

Jarenlang doorwerken, structurele overbelasting en thans Oracle gebruikend, is een verlamming van mijn rechterarm een feit.
Langer dan zes weken, ondanks aandacht en rustmomenten mijnerzijds, heb ik een slijmbeursontsteking in de schouder moeten doormaken.
Mijn tweede injectie volgt de komende week. Hopelijk is deze pijnlijke situatie dan verleden tijd. Want ziek of niet ziek, ik ben altijd op mijn werk te vinden. Ik doe alles met veel plezier ondanks ik wekenlang geteerd hebt op drie Paracetamol tabletten per dag.

En gelukkig zit ik nu tussen mensen, jongeren met het hart op de juiste plek, werkend aan hun toekomst. De tijd van de ratten, die hele dagen ons belastinggeld besteden aan het ontwikkelen van het vermogen om in korte tijd iemands 'psychogram' op te maken  heb ik gelukkig achter de rug.

Een nieuwe regio en je ontmoet totaal andere medewerkers. Jongeren die proberen het allerbeste uit hun dagelijks werk te halen en de ondersteuning van een oudere collega weten te waarderen.

Pijn of geen pijn, ik heb geen dag ziek gemeld. Heb afgelopen vrijdag zelfs gewerkt gewoon omdat ik zo blij ben dat mijn arm weer beweegt.

 

"Door Zijn striemen, geselingen en zweepslagen ben ik verlost,

 bevrijd en gevrijwaard van alle krankheden en ziektemachten,

van mijn hoofdschede tot mijn voetzolen in Jezus naam, amen"

Met dank aan Mayra v. R. oud-collega die zelf ook binnen een jaar
weggewerkt is door racist nummer 1 - de B.

Deze overdenking en bemoediging heb ik van haar ontvangen.

Rotterdam, 22 augustus 2009