Female genital mutilation.

WOMAN HERO:

WARIS DIRIE

by Jackie from Sydney

Born into a nomadic Somali family, 39-year-old supermodel Waris Dirie survived the traditional form of female genital mutilation that kills hundreds of women in Africa every year - including her own younger sister and two cousins. Now, as the UN’s newly appointed Special Ambassador for the Elimination of Female Genital Mutilation, she has decided to break her years and years of silence to speak out to help save the lives of millions of women, young and old, across Africa and many other far eastern countries.

Dirie remembers the mutilation only as 'that horror.' As a little girl, she was blindfolded and held down by her mother, with only a cloth to bite on to relieve her pain, while her clitoris was cut out with a dirty razor. The same procedure, Dirie says, killed her sister - along with many other girls in Somalia who were cut in the wrong vein and bled to death or died of an infection. But Waris, who survived this tragic procedure, shows a strength, not only of the physical sort, but also a strength of mind, body and soul. Dirie underwent this crime...survived...and she is living AND campaigning to tell about it.

Waris Dirie is a hero to me for many reasons, one being her courage. To share with the world what she has endured and how she feels demonstrates a lot of courage. Dirie is fighting for what is right, to put an end to genital mutilation. When you are famous and in the public eye like Waris Dirie, you have to watch your actions and also what you say. So, to take a stand against all the countries which promote gential mutilation shows how deeply she wants her opinion heard.

Between 100 million and 140 million women have undergone genital mutilation worldwide, and 2 million girls are at risk each year. According to the World Health Organization, the practice can lead to infection, the spread of AIDS and crippling physical, psychological and sexual problems. Waris Dirie has put her career on the line, for every last female child undergoing genital mutilation. She is strong-willed, extremely courageous and well-known around the world for her charitable work and eagerness to carry on.

Waris Dirie is a role model for all women. She is standing up for women's rights and letting the world know about this horror that many innocent children go through each year. She is very independent to go out on her own and try to finally put an end to this abomination. Waris is determined, through campaigns and charities, to make her voice heard to help try and save these children. Regardless of what people think, Dirie is standing up for women in the countries of Djibouti, Sudan and Somalia, and her work is reported on in Egypt, Eritrea, Ethiopia, Kenya, Mali and Nigeria. Dirie is an independent soul striving for equal rights in this world. Standing up for all she believes in, on her own, she wants to make the world better for future generations of African communities that practice this ritual.

To live through such a terrible horror, you must be strong. But to lay your career on the line for thousands and thousands of children that you don't even know, children you've never see before, shows deep compassion for others. Waris Dirie knows the agony and the suffering of genital mutilation and she does not want anyone in the world to go through what she had to endure. Waris cares enough to struggle until she knows children can sleep at night, not dreading this awful ritual.

Waris survived the horrific pain and trauma of genital mutilation, but finally cracked and left home and her family, at the age of 13, when she found out she was to have an arranged marriage to a 60-year-old man in exchange for five camels. She lived with an uncle in Addis Ababa who took her with him when he was appointed ambassador to London. There, Waris’ career as an international fashion model began. Waris decided to accept the United Nations Population Fund’s invitation to become Special Ambassador for the Elimination of Female Genital Mutilation in 1997. Waris is doing her part to break the wall of silence that has surrounded this practice for so long. In a new short TVE/UNFPA film, Waris relates her own story, and gives her views on how to stop FGM (female genital mutilation). "It’s got to be kept in the newspapers, it’s got to be talked about - and that’s the way people can help and to know what’s going on. Because mostly they don’t know what’s going on. Most of the world doesn’t know it’s going on, and it happens."

Inhoud

Waris Dirie werd op 5-jarige leeftijd in Somalië besneden. Met een kapot scheermesje en zonder verdoving werd haar clitoris weggesneden. Waris verloor het bewustzijn. Toen ze bijkwam, leed ze ondraaglijke pijn en kort daarop kreeg ze een zware infectie en had dagenlang hoge koorts.

Waris Dirie overleefde het en vluchtte naar Europa. Maar velen van de 6000 meisjes die dagelijks slachtoffer zijn van besnijdenis, sterven. Andere meisjes hebben voor de rest van hun leven pijn tijdens de menstruatie of tijdens het plassen. Ondanks deze gruwelijke gevolgen wordt dit ritueel van besnijdenis nog steeds wereldwijd uitgeoefend uit naam van religie of traditie.

Waris Dirie was geschokt toen ze ontdekte dat in Europa al meer dan een half miljoen meisjes afschuwelijk werden verminkt en dat jaarlijks duizenden meisjes het risico lopen te worden besneden. Niet ver weg in Afrika, maar hier in de westerse wereld!

In Onze verborgen tranen vertelt Waris Dirie over haar leven vanaf de dag dat zij haar zwijgen verbrak. Op persoonlijke, dramatische en gevoelige wijze schrijft ze over female genital mutilation in Europa: over haar ontmoetingen met slachtoffers en daders; over welke religieuze en culturele beweegredenen ten grondslag liggen aan deze verminking. Wie zijn de slachtoffers, wie zijn de daders; hoe is de wetgeving, en wat kunnen we ertegen doen?

In Onze verborgen tranen is een speciaal voor voor de Nederlandse editie geschreven hoofdstuk over de Nederlandse en Vlaamse situatie opgenomen. Waris Dirie heeft Nederland meerdere malen bezocht en heeft onder andere uitgebreid gesproken met Ayaan Hirsi Ali over vrouwenbesnijdenis in Nederland.

Onze verborgen tranen is in vele opzichten een schokkend boek, maar het is ook een boek vol kracht en hoop voor miljoenen vrouwen over de hele wereld.

Lees meer op www.warisdirie.nl. Wil je in contact komen met Waris Dirie, dan kun je haar bereiken via haar officiële website: www.waris-dirie-foundation.com of een Engelstalige e-mail sturen aan waris@utanet.at.

Dat alle begin moeilijk is heb ik ook
weer geleerd van mijn bloggie!
Was 't makkelijk te installeren, moeilijker was 't
het thema "plusjes en minnetje" bij te houden.
Heb ik zoveel plusjes vanaf het einde van 2006;
 zo begon 2007 super PLUS.
De ' minnetjes' zijn draagbaar
geworden en rationeler.

Neem dus ook een kijkje in het archief.
 Regelmatig lees ik mijn aantekeningen en
 merk dat het leven
 veel meer mooiere momenten kent dan de 'minnetjes'
die ons soms zo diep kunnen raken.

Blijf lachen, 50plussers,
het leven kan op onze leeftijd
bijzonder aangenaam zijn.

Moge ook jouw wens in vervulling gaan.

Milly-Antoinet
Mildred A.S. Meyer

Als 50plusser ben je in de gelegenheid buiten
de dure seizoenen te reizen.
Ik verkeer niet in de gunstige omstandigheid van
de juiste aanbiedingen gebruik te maken want die
zijn meestal een aantal dagen van te voren pas bekend.
 Ik werk nog dus mijn korte vakanties moet ik gewoon
goed plannen! Desalniettemin hoop ik dit jaar weer
een reisje naar Egypte op de kop te kunnen tikken.

Egypte heeft een bijzondere indruk op mij gemaakt.
 Ook zo het project van Ans van der Valk en
haar Egyptische man. Ard el Amal oftewel Land of Hope
 wil het welzijn bevorderen van kinderen met een
verstandelijke handicap.

Ik wil daarom iedere bezoeker van mijn bloggie,
 die ff tijd heeft,  vragen een kijkje te nemen
op de site van Ans.
Ook de Ned. zender Llink heeft een programma
over het project gemaakt en door te klikken op
 de url die beschikbaar is kun je de uitzending volgen.

Hierbij dus de link die je naar de site brengt:

http://www.ardelamal.nl/

Laat mij weten hoe je dit project vindt.

Ik ben elke vrouw
Het is allemaal in mij
Eva is mijn naam
Moeder van alle levenden

Alles is uit de vrouw geboren
De kracht, vergeten door de wereld
De wet, het centrum van het universum
De bron van de schepping

Vrouw, ben ik
In alle vormen
Bewaakster van vruchtbaarheid en groei
Moeder aarde

Ik ben elke vrouw
Alle vrouwen ben ik
Tonanzin is mijn naam
Godin van moeder aarde

De as waar de wereld om draait
Het begin en het einde
Hart en ziel van het universum
De verbindende kracht

Medicijnvrouw ben ik
Niemand meer en niemand minder
Vrouw in alle vormen
Zij, die het leven danst.


http://www.innermedicinewoman.com/

Genieten van het heerlijke weer is er voor velen niet bij! Binnen zitten op kantoor met automatische rolluiken die dicht gaan bij iedere lieve straal van de zon! Ikke niet. Ik heb enorm veel geluk dat de zon aan de andere kant van het gebouw schijnt waardoor de luiken niet door hebben dat ze dicht moeten. Ik kan dus optimaal genieten van de zon. En ik weet dat er mensen zijn die zullen denken "aha haar werkgever heeft haar bij een raam geplaatst!. Waar hebben wij dat weer gehoord?" Oja
bij de Japanners! Die zetten oude werknemers waar ze geen raad mee weten gewoon bij het raam. Die mogen staren naar buiten tot ze aan de 'gekkegeraniumziekte'  beginnen te lijden. Ikke dus niet...............werk zat. Ik heb enorm veel geluk dat ik op deze wijze alsnog van mijn laatste jaartjes (wat zeg ik) maanden mag genieten!

 

 

 

http://www.enneagramstudies.com/EnneagramstudiesIntroductie.php


Klik op bovenstaande link en geniet van een relaxte site met veel leuke anecdotes.

groetjes uit Rotterdam

 

 

 

"Lelijk" van Constance Briscoe.

Korte Inhoud.

Constance Briscoe wordt geboren in Zuid-Londen in 1957 als dochter van George en Carmen Briscoe, een jong Jamaicaans stel dat naar Engeland kwam om het te maken. Constance wordt als enige van de zes kinderen jarenlang systematisch mishandeld, zowel lichamelijk als geestelijk, door haar eigen moeder en haar nieuwe vriend. Haar moeder haat haar, noemt haar te pas en te onpas lelijk, benadrukt hoe vreselijk ze het vind dat Constance geboren is en mishandelt haar elke avond voor het slapen gaan en elke ochtend nadat het bange meisje in haar bed heeft geplast. Ze wordt geslagen, geknepen, gekleineerd, uitgehongerd... en al die tijd koestert ze een droom, de droom om advocaat te worden. Ondanks alle tegenwerking weet ze de middelbare school te halen en een studiebeurs te verkrijgen... En uiteindelijk wordt ze de eerste zwarte rechter in Engeland.

In een zeer eigen beeldende stijl vertelt Constance over al die jaren dat ze leed onder de handen van haar moeder en over de grote, bijna bovenmenselijke kracht die ze wist op te brengen om door te gaan en haar droom te verwezenlijken.

Uittreksel

Blz. 65: Eastman wreef zich in de ogen. ‘Geef eens,’ zei hij, moeder de foto uit de handen grissend, en hield hem op een centimeter of tien van zijn ogen. ‘Ik kan je één ding zeggen, meid;: jij bent verdomme oer- en oerlelijk. Ben je dit echt?’ zei hij. ‘Carmen, heb jij ooit zo’n lelijk kind gezien? Tjongejonge!’ Hij haar mijn (klas)foto terug.

‘Heb ik die op de wereld gezet?’ Moeder keek weer van de foto naar mij. ‘O Heer, o lieve Heer, hoe kan iemand zo lelijk zijn? Lelijk, lelijk, lelijk! Als ik haar niet zelf haf gebaard, lieve Heer, dan had ik gezworen dat ze een bedriegster was. Hemelse Vader, zoet en goed, waarom heeft u mij zo’n

varken gegeven? Moet je die neus zien! Waar héb je die toch van? Niet van mij,’ zei ze, meteen haar eigen vraag beantwoordend. ‘Als ik zoiets had, liet ik meteen de helft ervan afsnijden.’

‘En vergeet die rubberen lippen niet, Carmen! Kijk eens naar die foto! Als ik zo’n mond had, zou ik niet eens op de foto willen – laat staan dat ik hem wilde kopen! En, Clare, hoe kom je toch aan al die pukkels? Dat is geen mensenhuid meer, dat is aardappelschil!’

‘Ach ja, Eastman, nu zie ik het ook: ze heeft niet alleen een te grote neus, maar ook een te grote mond! Hoe kom je toch aan die neus, Clare?’ En toen drukte ze met haar middelvinger zo hard op het puntje van mijn neus, dat ik geschrokken achteruit stommelde. ‘Hé hé, niet weglopen als ik tegen je praat; hier komen jij!’ Ze trok me aan mijn haar terug. ‘Maar jij wilt dus dat ik deze foto koop. Heb ik dat goed begrepen, Clare?’

‘U mag hem ook teruggeven, dan neem ik hem morgen weer mee naar school. U hóéft hem niet te kopen!’

‘O, Clare, wat ben je toch lelijk! Heb jij jezelf de laatste tijd nog wel een gezien? Kijk dan!’ Ze draaide de foto om en hield hem mij voor.

Ik keek ernaar en zag dat ik echt heel erg lelijk was: mijn hoofd was te groot, mijn lippen waren te dik, mijn neus te breed en ik was een en al pukkels. En ik glimlachte ook nog niet.