Maandag 12 september 2005
Praatpapier....als mes in je rug?
Onlangs kreeg ik een stuk in handen dat aangemerkt is als zijnde een " persoonlijk geschreven stuk om als praatpapier te gebruiken waar nodig." Het stuk is geschreven door de HRM'er van het CWI. E.B. en ik hebben een verleden. Want wees eerlijk...wat is het heden zonder een verleden. Ik leerde hem kennen toen ik na een interne ontvlechting in 1998 op een arbeidsbureau moest gaan werken. Het adagium was `mens volgt taak´ .Na een korte pendel tussen het Werkcentrum - waar men niet wist wat ik kwam doen en A.L. besloot mij tijdelijk thuis te dumpen - en het arbeidsbureau, was het duidelijk dat ik er aan moest geloven. Deze verschrikkelijke hel, met medewerkers die helemaal niet op hun niveau konden communiceren, een fysieke ruimte die zo vies was dat je nog liever je broodje op straat verorberde, dan daar binnen, hier zou ik meer dan 8 uren per dag moeten doorbrengen.
De wijze waarop de klandizie werd aangesproken had iets weg van vroegere strafkampen. Commando's en vernedering. In deze setting heb ik E.B. leren kennen. Een jongeman die niet paste in het interieur. Zich regelmatig verschool op de enige (afsluitbare) werk ruimte en drukdoende de dossiers in het PGI systeem door te nemen. Het was alsof hij - met name de vreselijke drukte zoals allochtonen zich kunnen manifesteren, over zich heen liet glijden als een boa op de schouders van een premature verlepte Parijse danseres. Bij de zoveelste reorganisatie werd hij gepromoveerd tot projectmanager bij het MKB traject voor allochtone jongeren. Een pas aangetrede vrouwelijke HRM 'er had bedacht dat ik paste in de groep ondersteuners van het project. De groep bestond uit M. bijn 65 jaar zat haar tijd uit, C. ooit management assistente van D.R. verstigingsmanager - die haar flink door de mangel had gehaald en A. een andere medewerkster die hard was weggelopen van Schiedam toen ze voor van alles en nog wat was uitgemaakt. Met mij erbij was de groep " kneusjes" dus volledig. Ook hier had ik de tijd om E.B. van een andere kant te leren kennen. Ons verleden werd volledig toen E.B. bij de opheffing van het MKB-project solliciteerde naar de functie van HRM' er met als specialisatie Arbo. Hij wist dat degene die op die stoel zat, door langdurige ziekte, waarschijnlijk niet terug zou keren. Zo sukkelen we dus verder E.B. en ik. Ik als een vlo in zijn vacht en hij als een teek op mijn huid.
Het min-project waar hij in zijn stuk aan refereert stamt af uit de tijd dat leidinggevenden medewerkers die vermeende onaangepast gedrag vertoonden , op een voor hen passende maar voor de medewerker zeer vernederende wijze konden aanpakken en wegzetten. Bij dit project waren J.R. de nieuwe vestigingsmanager ook Queen of Mean genoemd in de wandelgangen en later de zeer elitaire S.B. de zoveelste vestigingsmanager in twee jaar voor dit object.
Als ik om dit "praatpapier" vraag ligt het al in handen van de bedrijfsmaatschappelijk werkster J.F. die mij erop attendeert en hoogstwaarschijnlijk bij de regio manager F.P. waar ik op donderdag 15-09 op gesprek moet. De zoveelste regio manager die - naar mijn mening - niets weet over mijn verleden bij Arbeidsvoorziening/CWI. Over al die ontvlechtingen, reorganisaties, fusies en nog meer ontvlechtingen. Over al die "bazen" die met mij opgescheept zijn geworden van de een op de andere dag. Die door een lacune in hun sociale vaardigheden niet in staat waren mij de juiste werkzaamheden te laten uitvoeren. Over vertrouwen gepraat. Wat is vertrouwen?
wordt vervolgd.
De wijze waarop de klandizie werd aangesproken had iets weg van vroegere strafkampen. Commando's en vernedering. In deze setting heb ik E.B. leren kennen. Een jongeman die niet paste in het interieur. Zich regelmatig verschool op de enige (afsluitbare) werk ruimte en drukdoende de dossiers in het PGI systeem door te nemen. Het was alsof hij - met name de vreselijke drukte zoals allochtonen zich kunnen manifesteren, over zich heen liet glijden als een boa op de schouders van een premature verlepte Parijse danseres. Bij de zoveelste reorganisatie werd hij gepromoveerd tot projectmanager bij het MKB traject voor allochtone jongeren. Een pas aangetrede vrouwelijke HRM 'er had bedacht dat ik paste in de groep ondersteuners van het project. De groep bestond uit M. bijn 65 jaar zat haar tijd uit, C. ooit management assistente van D.R. verstigingsmanager - die haar flink door de mangel had gehaald en A. een andere medewerkster die hard was weggelopen van Schiedam toen ze voor van alles en nog wat was uitgemaakt. Met mij erbij was de groep " kneusjes" dus volledig. Ook hier had ik de tijd om E.B. van een andere kant te leren kennen. Ons verleden werd volledig toen E.B. bij de opheffing van het MKB-project solliciteerde naar de functie van HRM' er met als specialisatie Arbo. Hij wist dat degene die op die stoel zat, door langdurige ziekte, waarschijnlijk niet terug zou keren. Zo sukkelen we dus verder E.B. en ik. Ik als een vlo in zijn vacht en hij als een teek op mijn huid.
Het min-project waar hij in zijn stuk aan refereert stamt af uit de tijd dat leidinggevenden medewerkers die vermeende onaangepast gedrag vertoonden , op een voor hen passende maar voor de medewerker zeer vernederende wijze konden aanpakken en wegzetten. Bij dit project waren J.R. de nieuwe vestigingsmanager ook Queen of Mean genoemd in de wandelgangen en later de zeer elitaire S.B. de zoveelste vestigingsmanager in twee jaar voor dit object.
Als ik om dit "praatpapier" vraag ligt het al in handen van de bedrijfsmaatschappelijk werkster J.F. die mij erop attendeert en hoogstwaarschijnlijk bij de regio manager F.P. waar ik op donderdag 15-09 op gesprek moet. De zoveelste regio manager die - naar mijn mening - niets weet over mijn verleden bij Arbeidsvoorziening/CWI. Over al die ontvlechtingen, reorganisaties, fusies en nog meer ontvlechtingen. Over al die "bazen" die met mij opgescheept zijn geworden van de een op de andere dag. Die door een lacune in hun sociale vaardigheden niet in staat waren mij de juiste werkzaamheden te laten uitvoeren. Over vertrouwen gepraat. Wat is vertrouwen?
wordt vervolgd.
Geschreven door Milly-Antoinet om 12:24
Reageer op dit bericht
