La Promnesia! Plusjes & Minnetjes...
Conny TalbotI am nobodyI'm Nobody! Who are you?
by Emily Dickinson
I'm Nobody!
Who are you?
Are you
Nobody
too?
Then there's a pair of us?
Don't tell!
they'd advertise
you know!
How dreary
to be
Somebody!
How public
like a frog
To tell one's name
the livelong June
To an admiring Bog!
Hoe witte mensen monsters creëren.
Het monster van Frankenstein.
Een leidinggevende iemand heeft mij ooit een brief geschreven. Mijn weblog is voor alles geschikt maar niet voor het schrijven over het bedrijf en de mensen die er werken.
Wat een uitspraak hé! Deze opmerking zegt meer over de gene die mij de brief geschreven heeft dan over mijn schrijfbehoefte. Wat hij zegt is 'jij zit wel iedere dag hier maar noch het bedrijf noch de overige iemands maken deel uit van je leven.' Dat zegt hij.
Is het niet evident dat een mens in een bedrijf of bij deelname aan het maatschappelijk verkeer, nooit alleen is?
Zelfs als iemand denkt dat die alleen is, zijn er volgens Char, ook nog onzichtbare bezoekers om ons heen. En wat denk je van al die muren die ook oren hebben?
Ik schrijf nooit over anderen. Ik schrijf over mijn eigen leven. En dat begint op 't moment dat ik uit bed stap. Om 6 uur 's morgens begin ik met het danken van mijn Engelbewaarder. Ik vraag alle onzichtbaren om mij te begeleiden op weg naar het bedrijf waar ik werk en mij vooral heelhuids terug te brengen.
Daarna volgen de ochtend rituelen. Onder begeleiding van BNR-radio, soms de TV, (want je weet maar nooit of er ellende is bij de NS), poets ik mijn tanden, neem een bijzondere warme douche (maakt de door reuma getroffen spieren wakker), en schuif zo veel mogelijk kleding om mijn lijf. De reis naar wat ik noem 'alcatraz, moderne slavernij' duurt twee uren van deur tot deur. En dat als ik geluk heb. De treinen rijden vaker op tijd; echter de mens kan het niet nalaten te klagen als 't een dagje mis is. Vele aanrijdingen met 'een persoon' zoals NS suïcidale momenten eufemistisch uitdrukt, met auto's, tractoren en veel meer over de weg schuivende vehicles leidden vaker tot vertragingen. Maar ach, iemand moet de schuld krijgen dus waarom niet de NS. Mijn kleding is dus aangepast aan deze baggermomenten. Klote uren, die ik moet doorbrengen op de koude, tochtende stations, die ik nota bene in eigen tijd doorbreng. Ooit hoorde ik een opmerking in m'n cel dat er in de CAO verwoordt staat 'dat een medewerker tot maximaal anderhalf uur reistijd verplicht kan worden'.
Terwijl ik jarenlang, ook tijdens de enge, donkere wintermaanden, alles trotseer om mijn verplichtingen na te komen, denken opgeblazen ego's, zo groot als een orka met het geheugen van een goudvis, dat ik over hen schrijf. Ammehoela!
In het bedrijf werken 'iemands' en 'niemands'. Mannen en potloden, serpenten en kaaimannen. Ooit kwam ik daarachter. Jarenlang heb ik mijn werkzaamheden voornamelijk buiten het kantoor uitgevoerd. Het verzorgen van trainingen, houden van spreekuur in de regio, vergaderingen; het kantoor was om 'es een keertje' bijgepraat te worden. Feedback werd dat genoemd in betere tijden. Of een sectorvergadering. Ook op kantoor.
Totdat op een kwaaie dag een iemand kwam. Fysiek een onderdeurtje met een ego waar een blik sumo vechters jaloers op zijn. Hij had de strijd gewonnen van al die andere territoriumautistische managers. Schrapte enkele afdelingen en ging met een blondje ergens op een Nederlands eiland hokken. 'Projecten uitvoeren', was zijn adagium.
Even dacht ik: 'het universum laat mij in de steek'.
'Hoe zou 't zijn om in een verkeerde stroom terecht te komen? ', bonsde mijn bovenkamer.
'Het maakt niet uit waar de trein naar toe gaat', had hij gezegd,'of je besluit mee te gaan of niet dat is van belang'.
Nu, vele jaren later, ben ik er achter gekomen dat ik het gecreëerde monster ben van die iemands. Net Frankenstein hebben ze mijn hersenen proberen te manipuleren, mijn gedrag adequaat aan te passen aan hun geconditioneerde reflexen. Mijn praten moest volgens hen gereguleerd worden. Ik moest luisteren niet praten. Ik moest als troetelallochtoon danken voor de vele, niet in de praktijk toepasbare trainingen die ik volgen mocht. Over taal gesproken. Ik, brave mal, moest de hedendaagse methoden volgen. Simpele methodieken die ik niet hoefde toepassen. Een zeer gedreven vorm van manipulatie om een mens leeg te zuigen met een rietje en langzaam in een niemand te doen veranderen.
Zoals vandaag. Komt een leidinggevende, goed bevonden als peoplemanager, het hok binnen lopen.
Links, rechts kijkend zegt ze: 'Is er niemand hier'.
Ik: 'neen, alleen het onzichtbare kantoorspook. Een niemand.'
Kon nog net inslikken: 'in de onzichtbare kleren van de keizer.'
Een haar-vooral-niet-aankijkende sorry stottert haar weg in de ruimte.
Ik heb geen vals gefleem nodig.
RH
Rotterdam, 29 januari 2009
Lieve familie en vrienden
Hiermee willen we jullie allemaal dankzeggen voor de bijdrage die jullie geleverd hebben om mijn verjaardag op 6 december, mijn expo’s en ons verblijf in Suriname tot een succes te maken.
Wij willen in het bijzonder onze dochters bedanken voor het mooie cadeau zijnde een fotoboek met een terugblik op mijn en ons leven.
Wij zijn Mike en Myrza erkentelijk voor de gelegenheid geboden om mijn verjaardag bij hun thuis te vieren.
Julius, waarvoor niets te veel gevraagd was om ons te helpen.
Mildred die speciaal ook hiervoor overgekomen is uit Nederland om dit met ons te vieren.
Bedankt Alida dat je erbij hebt willen zijn. Het betekent heel veel voor ons en natuurlijk je hulp.
Kenneth en Edgar bedankt voor het mogelijk maken van de expo’s
Wij wensen jullie allemaal een vruchtbaar jaar toe.
Ro en Jeanet HeilbronNederlandse mediaDe Nederlandse media en Obama.
Barack Obama is nog geen week president van de VS of de Nederlandse media laten al zien dat ze niet in staat zijn hun geconditioneerde reflexen in bedwang te houden. Zo hoorde ik gisteren op het NOS-journaal dat de president bij de eedaflegging een fout zou hebben gemaakt. Dat is evident onjuist. Het was de rechter die het woord ‘faithfully’ achter in de zin plaatste, terwijl het daar niet op zijn plaats was. CNN heeft op dezelfde dag de rechter aangewezen als de veroorzaker van het incident, maar dat is de Nederlandse media ontgaan. De rechter heeft ondertussen zijn excuses al aan Obama aangeboden, maar natuurlijk is dat ook de Nederlandse media ontgaan.
Vanmorgen moest ik, Julian With, weer in actie komen, want het RTL4-journaal vertelde ons dat Obama verslaafd is aan het e-mailen. Ik belde die redactie en kreeg van een telefonist te horen dat ik pas om 13.00 kan bellen met de publieksservice. Daar nam ik geen genoegen mee: “De mensen van het journaal herhalen het nieuws de hele dag, als daar een fout in voorkomt, dan lijkt het mij beter voor de reputatie van uw zender dat die zo snel mogelijk wordt gecorrigeerd, vindt u niet?”. Nou, toen werd ik doorverbonden. Ik vertelde de verantwoordelijke voor de inhoud van het journaal dat de informatie dat Barack Obama een e-mailverslaafde is, onjuist is. Hij probeerde zich nog te verdedigen door een stuk voor te lezen dat van CNN afkomstig is, waarin zou worden gesproken van een ‘e-mail habit’. Daarop riposteerde ik dat ‘habit’ in het Nederlands ‘gewoonte’ betekent en niet ‘verslaving’. “Met een klein beetje kennis van de Nederlandse semantiek moet het toch uw redactie lukken om dit soort opzettelijke negatieve afschildering van Obama in de toekomst te verkomen. Ik begrijp wel heel goed dat jullie moeilijk anders kunnen. Toch adviseer ik uw team om zijn best te doen de schijnbaar onbedwingbare neiging om Obama negatief in de publiciteit te brengen, onder controle te houden. Ik ben bereid om jullie daarbij te helpen door elke dag jullie berichtgeving over hem zeer kritisch te volgen.”
In het televisieprogramma ‘De leugen regeert’ van de VARA zal de columnist Francisco van Jolen ingaan op de rare berichtgeving rond de inauguratie bij de Nederlandse media. Het programma verschijnt om 21.20 uur op Nederland 2. Vrijdagavond 23-01-09
Poem for the inauguration of President Obama 20-01-09
Each day
we go about our business,
walking past each other,
catching each others' eyes or not,
about to speak or speaking.
All about us is noise.
All about us is noise and bramble,
thorn and din,
each one of our ancestors
on our tongues.
Someone is stitching up a hem,
darning a hole in a uniform,
patching a tire,
repairing the things in need of repair.
Someone is trying to make music
somewhere with a pair of wooden spoons
on an oil drum with cello,
boom box,
harmonica,
voice.
A woman and her son
wait for the bus.
A farmer considers the changing sky;
a teacher says, "Take out your pencils.
Begin."
We encounter each other in words,
words spiny or smooth,
whispered or declaimed;
words to consider,
reconsider.
We cross dirt roads and highways
that mark the will of someone
and then others who said,
"I need to see what's on the other side;
I know there's something better down the road."
We need to find
a place where we are safe;
We walk into that
which we can not yet see.
Say it plain,
that many have died for this day.
Sing the names of the dead
who brought us here,
who laid the train tracks,
raised the bridges,
picked the cotton and the lettuce,
built brick by brick the glittering edifices
they would then keep clean and work inside of.
Praise song for struggle;
praise song for the day.
Praise song for every hand-lettered sign;
The figuring it out at kitchen tables.
Some live by "Love thy neighbour as thy self."
Others by first do no harm,
or take no more than you need.
What if the mightiest word is love,
love beyond marital,
filial,
national.
Love that casts a widening pool of light.
Love with no need to pre-empt grievance.
In today's sharp sparkle,
this winter air,
anything can be made,
any sentence begun.
On the brink,
on the brim,
on the cusp
praise song for walking forward in that light.
Elizabeth Alexander
http://www.elizabethalexander.net/biography.html
Rose buds and hanging baskets
ROSE BUDS & HANGING BASKETS
A teenage granddaughter comes downstairs for her date.
With this see-through blouse on and no bra.
Her grandmother just pitched a fit,
telling her not to dare go out like that!
The teenager tells her!
'Loosen up Grams.
These are modern times.
You gotta let your rose buds show!'
And out she goes.
The next day the teenager comes down stairs,
and the grandmother is sitting there with no top on.
The teenager wants to die.
She explains to her grandmother that she has friends coming over and that it is just not appropriate....
The grandmother says,
'Loosen up, sweetie.
If you can show off your rose buds,
then I can display my hanging baskets!"
First Lady
Michelle Obama shines at Inaugural gala in Jason Wu gown.
Michelle Obama celebrated her husband Barack Obama’s Inauguration in a cream colored, one shoulder fitted bodice Jason Wu gown made of ivory silk chiffon, embellished with Swarovski crystal rhinestones.
The one-of-a-kind gown made especially for the First Lady is made of ivory silk chiffon, embellished with organza and Swarovski crystal rhinestones and silver thread embroidery, according to one of Wu’s publicists.
Michelle Obama has long been a fan of designer Jason Wu, since she wore his number 17 from his Spring 2009 collection for her interview with Barbara Walters.
The $3,510 raw silk interview dress with hand-embroidered rosettes wass part of a line of elegant evening gowns and ladylike dresses selling in the $1,000 to $6,000 range. Wu told the Wall Street Journal’s Heard on the Runway that Mrs. Obama paid for the dress.
My historical day - part two
My historical day!
Op 20 januari 2009 is Barack Obama beëdigd tot 44e president van de Verenigde Staten. Een selectie van foto's die gemaakt zijn van de gebeurtenissen rondom de inauguratie.
(De foto's zijn afkomstig van de volgende persbureaus: AP, AFP en EPA)
Inauguratiespeech
18-01-09Zelf lipbalsem maken.½ Theelepel honing
Vitamine E
Etherische olie - Orange
Voor de kleur heel klein stukje rode lippenstift
foto's van de basisproducten en mijn eerste lipbalsem
Op de foto klikken om te vergroten:Eindresultaat
Foto's van de basisproducten en mijn eerste lipbalsem
20-01-09 First Family
BO
http://www.youtube.com/watch?v=Jll5baCAaQUOpleidingNajaar 2009 / leergang Docenten Opleiding Creatief Schrijven: DOCS
Vanaf september 2009 biedt Scriptplus de leergang DOCS aan, bedoeld voor beginnende docenten creatief schrijven, bijvoorbeeld: docenten in andere kunstvakken of Nederlands, die zelf schrijven, en schrijvers die docent willen worden. De leergang duurt anderhalf jaar: drie semesters van negen zaterdagen. Aan het eind hiervan krijgt de deelnemer een certificaat.
In een evenwichtige verhouding werken de studenten aan hun eigen schrijfontwikkeling en aan het docentschap.
Belangrijke onderdelen van de leergang zijn: zelf schrijven, zelf lesgeven, verdieping in vakdidactiek en theorie, tekstanalyse, feedback geven en ontvangen.
De leergang wordt momenteel ontwikkeld door een los maar eendrachtig samenwerkingsverband van ervaren schrijfdocenten, waarbij Kunstfactor Schrijven als sparringpartner optreedt.
Informatie over inhoud, kosten, toelating en aanmelding worden begin 2009 bekendgemaakt op
www.scriptplus.nl.
Kleine dingen
Geluk komt van aandacht voor kleine dingen;
ongeluk van het verwaarlozen van die kleine dingen.