Foto's vergroten?

Hulpdiensten mobiliseren. (1)

Het lag in de lijn der verwachtingen dat ik zou opteren voor werkzaamheden bij de Academie WerkBedrijf. Na drie jaar nauw samen te hebben gewerkt met deze afdeling die de interne medewerker bediend, vertrok ik naar Utrecht. Van Roosendaal naar Utrecht. Een korte overstap tijdens mijn 6^de reorganisatie voor het bedrijf waar ik optimistisch startte in 1993.  Maar zo "kort" is die overstap niet. Zo reisde ik in twee uren van deur tot deur naar m'n werkplek. Vaak in de Internationale trein naar Brussel. In deze stinktrein (geloof mij de wc's ruik je al op 't moment dat de trein Delft gepasseerd is en Rotterdam komt binnenschuiven) zat ik mijn tijd uit in de eerste klasse. De mannelijke medereizigers (ja meer mannen dan vrouwen in deze trein van 7.55uur) die wsl. op het laatste moment uit hun bed vliegen, geen tijd hebben om te ontbijten nog minder om hun darmen te legen. Ze ploffen met veel omhaal en arrogantie op de zittingen neer, om met de krant in de ene en koffie in de andere hand, te startten aan het ontluchten. Slechts twee of drie ontluchters hoeven hun dagelijkse portie lucht de vrije ruimte in te sturen en je kunt je voorstellen hoe weinig zuurstof er voor ons overblijft. Ik ben ervan overtuigd dat flatulentie tot hevige buikpijnen kan leiden echter een half uurtje eerder uit bed en aandacht voor de darmen, maakt een treinreis stukken prettiger en comfortabeler.

De jaren treinreizen van en naar Roosendaal werden regelmatig beïnvloed door te laat komende - en vertrekkende treinen, kapotte wissels, langzaamrijdende goederentreinen en stoptreinen, schietende jongeren, drugsrokende medereizigers uit het buitenland die in Roosendaal (grensstad) goedkoop hun handeltje komen inslaan en nog veel meer.

Bij het binnenschuiven wordt de trein gastvrij onthaald met de bittere geur van de suiker(bieten)fabriek. Mijn maag kan niets meer binnenhouden.

En na een flinke ochtendwandeling van ongeveer 12-15 minuten en lopend mediterend op mijn favoriete Disney tune "It's a small world after all" trotseer ik weer en wind om mijn baas te behagen.

Het kantoorgebouw binnen sjokkend word ik ontvangen door een beroepsbitch die praat alsof ze spijkers spuugt.

Mannetjes mieren.

In het Amazonegebied is nog een andere ontdekking gedaan. Een mierensoort die in de Amazone leeft, heeft voor de voortplanting namelijk geen mannetjes meer nodig. De soort reproduceert zich doordat de koningin zichzelf kloont en genetisch identieke dochters op de wereld zet. Dat ontdekten Amerikaanse onderzoekers, die hun onderzoek publiceerden in een wetenschappelijk tijdschrift.

Deze mierensoort is volgens de wetenschappers van de Universiteit van Arizona de eerste soort die zich voortplant zonder seks. Het voortplantingsorgaan van de mieren is door de jaren heen onbruikbaar geworden. Alle mieren hebben hetzelfde DNA.

De onderzoekers weten niet waarom en wanneer deze vorm van voortplanting bij deze mieren is ontstaan. Wel weten ze dat het ‘buitengewoon zeldzaam is voor mieren'.

Zie: www.caribiana.nl

BEN JE OP MIJN BLOG TERECHT GEKOMEN?
NEEM DAN OOK EEN KIJKJE IN 'T ARCHIEF
VEEL LEES- EN KIJKPLEZIER.

Denken.

Onlangs kwam ik iemand tegen. Heel lang hadden wij elkaar niet ontmoet, niet gesproken of gemaild.

Ik vroeg; 'Waarom liet je niets van je horen?'

 'per post stuurde ik jou nog een kaartje uit het buitenland, heb je dat ontvangen? '

Verbazing over en weer. Mijn hersenen begonnen te denken terwijl ik sprak. Terwijl ik de ander aankeek en wachtte op een antwoord.

Mijn ogen zagen de andere denken. En langzaam spuugde zij een woord eruit.

 'eh, eh, ik dacht dat jij....................' en ze stotterde er op los. Mijn staren bracht haar in verwarring en mijn hoofd en ogen bleven denken.

Mijn filosofieleraar op de middelbare school zei:

 'het vermogen om te kunnen denken heeft de mensheid enerzijds bevrijd uit het dierenrijk'.

Dieren denken niet, beweerde hij. Ze doen wat ze moeten doen en doen wat ze willen doen. Niet spontaan of zo. Neen, ze zijn niet gevangen tussen muren van waarden en normen. Ze zijn op de wereld en leven. Ze belemmeren zichzelf niet door te denken of de ander het wel leuk zal vinden. Nog minder vinden ze het belangrijk of de maaltijd voor de dag aan een norm gebonden moet zijn. Ze gaan met de flow mee en jagen en verorberen hun vangst.

Eindelijk komt haar woordenstroom los.

 'Ik wist niet dat je 't leuk zou vinden als ik het contact met jou zou onderhouden'.

Zucht. Diepe zucht.

Hele verhalen vliegen in een aantal seconden langs mijn oren. Ze vinden hun weg naar een map op mijn harde schijf. Eens zal ik ze weer tevoorschijn toveren. Dat weet ik. Zo ben ik.

Ik ga op zoek naar informatie als ik die ook daadwerkelijk nodig heb. Nu ff niet!

Luisteren is niet makkelijk. Als iemand om welke redenen dan ook een andere pad opgaat, en jij daar geen deel van uitmaakt, laat degene gaan. Het is haar of zijn tijd om die weg af te leggen. Ooit als de natuur dat wilt, kom je elkaar weer tegen.

En dan maar hopen dat die muur van normen en waarden waar wij gevangen in zitten,  een begripvolle gevangenbewaarder, ook wel ons geweten genoemd, heeft.

Zo niet blijven wij vastzitten in het patroon van pijn. Vaak onnodige pijn want denken is niet altijd relevant. Vaak los je met praten veel meer op. Laat de honden maar blaffen, de karavaan trekt gewoon verder!

Mijn leesochtend. Zondagmorgen. Ik lees eerst de blogs van vrienden en vriendinnen en natuurlijk alles waar ik naar verwezen wordt via mijn mailcorrespondenten. Je snapt dat ik aardig wat lees en zie op zo'n zondagmorgen. Gewoonlijk heb ik veel tijd om dat alles nog es op te slaan, te herlezen of op te reageren, indien nodig. Maar vandaag kan ik dat niet. Ik ga vanmiddag(na 12uur) nog wat boodschappen doen en spring op de metro naar Ahoy. Handwerkbeurs. Altijd de moeite waard een aantal uurtjes rond te dolen. Altijd wel een koopje te vinden en wie weet vind ik ook nog de juiste garens voor mijn haakwerk. Jaah, al geruime tijd ben ik weer aan 't haken. En dank zij mijn kleinzoon hoef ik niet met koude voeten te zitten want ik heb van hem een supergrootte slof gekregen waar beide voeten in passen! Is dat niet mooi? Zie foto.

Having the Task to give people Education and Support to get a Smile on their faces!

Eind augustus 2009 besloot de HRM afdeling salarissen mij voor iets meer dan

 € 400,- te korten op mijn salaris. Ik werd gestraft omdat ik mijn OV jaarkaart niet bijtijds had ingeleverd. Wat zij niet wisten is dat ik dit wel gedaan had en dat degene die de kaart moest blokkeren verzuimd had dit te doen.

Na melding te hebben gedaan van het euvel aan de salarisafdeling en de nodige leidinggevenden, besloot ik de maand september in Gods handen te leggen. In geen geval, had ik besloten, mij druk te maken hoe ik de maand zou uitzitten, eten en drinken.

De maand september is zoals ieder andere maand verlopen. Mijn vaste lasten had ik uiteraard begin van de maand betaald. Zoals altijd kocht ik de dingen die nodig waren voor de drie maaltijden, overige benodigdheden voor het huishouden, ging één keer per week uit eten, mijn bakkie buitenshuis heb ik ook niet overgeslagen. En weet je, zelfs op de uitgaven voor mijn hobby's (boeken, breien, haken en allerlei onbenullige handycrafts uitproberen) hoefde ik niet te bezuinigen. Dagje uit en winkelen, mijn vaste hobby's, ook deze hoefde ik niet af te voeren.

Dit euvel heeft mij geleerd dat ik een maand best van minder kan leven. Dat ik in principe heel veel heb en weinig te kort kom om van te leven. Op niets heb ik bezuinigd en toch ben ik de maand september grandioos doorgekomen.

**

Met deze anekdote wil ik u laten zien dat indien wij een maandje met minder moeten doen, wij er niet onder lijden.

Terwijl er mensen op de wereld zijn die dit niet eenmalig meemaken maar dagelijks, maandelijks, jarenlang dit euvel moeten zien op te lossen. Leven van het minimale, met zieke kindjes, hele gezinnen die niet weten wat een hobby is. Want hun levenslange hobby is rond zien te komen en de dag uit te zitten.

Als iedereen die dit leest minimaal € 50,- stort op rekening  61.97.17.688 van T.E.S.S. Unlimited zijn de kinderen in Guatemala overdag onder de pannen.

NIEUW KLASLOKAAL!

Op de school in Santa Catarina moet een nieuw klaslokaal komen en er moet een klaslokaal gerenoveerd worden! Omdat de bibliotheek te klein wordt en we nu ook bijles Engels geven, seksuele voorlichting en computerles moet er uitgebreid worden.

Één lokaal van de kleuters staat bijna op instorten en dit lokaal moet compleet gerenoveerd worden. Hiervoor is geld nodig! De kosten zullen ongeveer €6000,- zijn. Wilt u graag een bijdrage storten voor dit klaslokaal dan kan dat! Alle gegevens staan onder het kopje 'donaties' op deze website vermeld. Uiteraard houden we u op de hoogte via de site.

Ga dus gauw naar:  www.tessunlimited.nl en lees alle overige informatie.

Ik reken op jullie bijdrage en dank alvast namens TESS en natuurlijk de kindjes en hun familie in Guatemala.

Mildred A.S. Meyer

Rotterdam

Ver weg, dichtbij©

Als kind kon je urenlang staren,

naar wat komen zal achter de bomengrens

De bus reed dan naar mijn begeerbare,

het ver weg van dichtbij te zien.

En nu jij bent besmet met mijn

eeuwige verlangen.

Van zoeken naar morgen en natuurlijke belangen

Pak jij man en koffer en gaat,

naar ver weg  om te voelen dichtbij.

Mijn kind, vertel mij eens of jou dichtbij

gebracht heeft jou, wat ik niet vond.

Dan leef ik, hoop ik heel lang nog,

blij te zijn met jou voor jou.

Mildred A.S. Meyer

18 aug. 2009

"Door Zijn striemen, geselingen en zweepslagen ben ik verlost,

 bevrijd en gevrijwaard van alle krankheden en ziektemachten,

van mijn hoofdschede tot mijn voetzolen in Jezus naam, amen"

Met dank aan Mayra v. R. oud-collega die zelf ook binnen een jaar
weggewerkt is door racist nummer 1 - de B.

Becoming free is not changing yourself

into someone you think you should be.

Becoming free is understanding that there is nowhere to go,

nothing to do and nobody to be except

exactly who you're being right now.

Michael Roads