Archief

Italiaanse confectie van Chinese snit.

De stad Prato is het centrum van de Italiaanse confectie industrie, maar die industrie is in Chinese handen. Deze bedrijfstak waar alleen al in Prato ongeveer 1,8 miljard euro in omgaat, is de afgelopen tien jaar overgenomen door Chinese ondernemers. Onderzoeksjournalist Sylvia Pieraccini kwam vorige maand in haar boek 'L’assedio Cinese' ('De Chinese staat van beleg') met een aantal onthullende feiten over de Pratese confectie industrie. Zo verdwijnt ruim 1 miljard euro in het zwartgeld circuit en worden alle regels met betrekking tot arbeid niet nageleefd. Geen enkele Chinese ondernemer is lid van een werkgeversorganisatie en de Chinezen die in de confectie- fabrieken werken zijn niet aangesloten bij een vakbond. De grootse kritiek wordt geleverd door de voorzitter van de werkgeversvereniging uit Prato die de beschuldigende vinger naar de overheid wijst. Die doet niets aan de naleving van wetten en regels en laat de Chinezen gewoon hun gang gaan. Inmiddels lijkt het te laat want de Italianen vormen een minderheid en zijn niet meer in staat om nog concurrerend te produceren. De problemen verspreiden zich nu ook buiten Prato, want de toeleveringsbedrijven gaan failliet omdat de Chinese ondernemers hun stoffen rechtstreeks uit China halen. De stad Prato is voor de Chinezen alleen nog maar belangrijk voor één aspect van het maken een jurkje, en dat is het label dat elk kledingstuk duurder maakt, nl. Made in Italy.

http://www.vpro.nl/programma/tegenlicht/afleveringen/39869176/items/39950512/

It seems that the develop countries and the developing countries are playing the Dutch game called 'changing the coins":

Where the knowledge and financial means where going from West to East and North to South, de economic  centre of gravity of the world is now in the East.

In the programs of VPRO 'Tegenlicht' every week there is a discussion board and a lot of information about this phenomenon of

"Contrary globalization".

The edition of this theme start on the 25^th of August with

"The Chinese are coming".

Next broadcast is named

The ages of Asia.

The world view of Kishore Mahbubani.

Writer of the book:

The New Asian Hemisphere: The irresistible Shift of Global Power to the East

Monday 1st of September 2008 21:00 Ned. 2

Tuesday 2th september 2008 15:05 Ned. 2 (Herhaling)

'Rising Gulf'

Monday 8th of September 2008 21:00 Ned 2

Tuesday 9 September 2008 15:05 Ned 2 (Herhaling)

Followed by:

 Sponsors for Uncle Sam

Monday 15th of September 2008 21:00 Ned 2

Tuesday 16th of September 2008 15:05 Ned 2 (Herhaling)

For more information:

http://www.vpro.nl/programma/tegenlicht/

Ziekenhuisbezoek.

Het zal je als vrouw maar gebeuren. Jarenlange opsluiting in je eigen wereld. Want hoe praat je over fouten die een chirurg aanbrengt. Hoe verklaar je de ellende waar je doorheen gaat als je het slachtoffer bent van medische missers. In 1996 onderging ik een hysterectomie. Ook wel uterusextirpatie genoemd. Wie weet had mijn gynaecoloog, wiens achternaam adequaat is aan een beroemde, ik denk Franse cognac, teveel van dat spul op. Hij was ervan overtuigd dat hij vijf vrouwelijke patiënten met gemak van hun broedmachine af kon helpen. En dat alles in één ochtend van drie uurtjes!

Nu twaalf jaar later lig ik weer in de beugels, dit keer met een manwijf (zo blikt ze) tussen m'n benen en twee mannelijke trainees. Ieder jaar weer is 't een verrassing. Wie zullen er nu meekijken? Leren heet dat 'in de praktijk'. Ben wel reuze benieuwd naar hoeveel 'oude visjes' deze jongemannen kijken per dag. (Bij mijn vriendin thuis wordt de vagina 'visje' genoemd). Tenslotte moet je via mijn visje allerlei buisjes en verbindingen aanbrengen alvorens de blaas duidelijk te zien is op de monitor. De snee is duidelijk. Mooi stukje techniek. Rot ochtend. Uren naakt van onderen, jonkies die om toerbeurt een kijkje nemen.

'Het ziet er goed uit', meldt eentje.

Ik zie hem slikken. Hij zegt nog net niet 'vrouwtje' er achter aan.

Al die jaren van fistels en urine incontinentie waar die snee uit voortgevloeid is, zijn hem onbekend. Wie maakt zich druk om de psyche van een jonge, werkende moeder die zich door deze ongemakken moet worstelen.

Onderzoeken in het ziekenhuis hebben bijna altijd te maken met het ontbloten van een lichaamsdeel. Wie went hieraan?

'De eerstvolgende afspraak wordt u met een jaartje toegezonden', meldt een vrouwenstem. Ik zucht. Zullen er ooit nog eenvoudigere mogelijkheden gecreëerd worden? En de werkgever. Kunnen we die ook een rol laten spelen in de juridische ondersteuning.

Wie mooi wil zijn.................

Het had niet uit kunnen blijven. Het begon met twee kleine fibroompjes in mijn nek. Precies daar waar mijn gouden ketting haar plekje zoekt als ik wil pronken. Glitter is de beste vriend van de vrouw. Niet voor mij. Naarmate de jaren boven de vijftig toenemen worden wij getrakteerd op de meest vervelende cadeautjes van moeder Natuur. Ook zo deze rare steelwratjes. Soms zien ze er niet uit als een wratje maar als een vlekje met een verhoging. In hals en decolleté.

In het begin kon ik iedere zomer roepen; "ja, ik heb zomersproeten, dat klopt". Diep in mezelf wist ik dat ik never nooit zomersproeten heb gehad. Nu zal ik ze ook niet spontaan krijgen. Mijn licht gepigmenteerde huid kan heel veel hebben. Is echter niet opgewassen tegen deze cadeautjes van de natuur. Dus besluit ik na goed beraad met 'me, myself and I' naar de schoonheidsspecialiste te gaan voor een laserbehandeling.

 'Ohw my goodness. Wat een pijn'

Een half uur lang wordt ieder vlekje en fibroompje met een laserpen 'gebrand'. Na een aantal minuten is het alsof een zwerm Braziliaanse bijen spontaan voedsel vindt, in mijn nek en op mijn decolleté.

Zij praat en ik praat mee. Zo hoop ik mezelf voor de gek te houden.

 'Als ik maar geluid voortbreng voel ik de venijnige verschroeiing niet', hoop ik.

Niets is minder waar. De pijn is bijna ondraaglijk. Ik bijt zowat mijn wang kapot en zweer dat ik nooit meer mezelf pijnig in naam van de uiterlijke schoonheid. En nu maar wachten of ik weer een gave huid overhoud.