Archief

16 maart 2008
Met de Pianoman van Bernlef kun je gratis reizen
door Nederland.
Het weer werkt echter niet mee.
Wie heeft een leuk ideetje?

Hoe diep kan een mens zinken?

 

Jarenlang kende ik alleen het doel van kopen. Ik kocht wat ik nodig had. Waar mijn smaakpapillen van konden genieten.

Prijzen waren mij niet echt bekend. Boodschappen halen had te maken met welzijn, dacht ik! Een mens eet omdat je lichaam daarom vraagt en waarom dan niet die dingen eten en drinken die ik dan ook echt lekker vindt.

Totdat het noodlot toesloeg.

Al enkele jaren, geloof me sinds de invoering van de euro, word ik geconfronteerd met die enorme oplichterij van de mensen die ons moeten voorzien van ons dagelijkse brood. Steeds vaker trok het kleine prijskaartje mijn aandacht. Enerzijds omdat ik moest omrekenen naar de voor mij zeer betrouwbare Nederlandse gulden, anderzijds om te weten hoeveel munten ik van de kassa terug moest krijgen.

Langzaam meanderde de ellende mijn leven binnen. Iedereen wilde geld. Bedragen die verdubbelt, soms verdrievoudigd werden, moest ik ophoesten. De supermarkt heeft daar helemaal een handje naar.

Sojamelk bijvoorbeeld. Drie pakken melk verbruikte ik per week. Let wel op, ik verbruikte. Voltooid verleden tijd.

Want vandaag kwam ik tot de ontdekking hoe goed het is om de prijzen die horen bij de producten die je wekelijks gebruikt, goed bij te houden.

Al maanden moet ik genoegen nemen met één pak melk per week. Alleen 's avonds sta ik mijzelf de luxe van thee met melk toe. Af en toe ook 's morgens, vooral als de tijd haast heeft en ik moet hollen naar de tram, trein en bus. Dan is de thee vaak niet lekker want ik voeg dan melk toe om het zo snel mogelijk af te koelen, drinkbaar te maken. Een functioneel moment.

Het zelfde pakje sojamelk kostte vorige week 1 euro en 39 centen. In de aanbieding heet dat.

De vaste prijs is 1 euro en 49 cent. Vandaag kost sojamelk naturel 1 euro en 69 centen.

Als ik aan het dienstdoende opperhoofd vraag waarom, antwoordt zij; 'Alles is duurder geworden, mevrouw, sorry'

Ik strompel met overige boodschappen de winkel uit. Volgende week geen melk dus. Kan ik niet meer betalen. Ik heb de bodem van mijn portemonnee bereikt op de 12de dag

van de maand. Hoe diep kan een mens zinken?

MILLY-ANTOIN€T

--------------------------------------------------------

@: milly-antoinet2@orange.nl

weblog: https://blog.seniorennet.be/promnesia/

Men voelt zich soms als een akrobaat, wiens prestaties beoordeeld worden door de leden van het plaatselijke reumacentrum.

 

Harry Mulisch

 

Telkens als ik denk "het is weer maandag,
het zal wel ff duren voor 't weer weekend
is, besef ik dat het morgen al weer zaterdag is!
Mijn leven vliegt aan mij voorbij. HELP.

Pyrrusoverwinning.

 

Een pyrrusoverwinning is een overwinning die zoveel inspanning kost dat het dezelfde uitwerking heeft als een nederlaag. Deze uitdrukking stamt niet uit de Griekse mythologie, hoewel er wel een mythe bestaat over een Pyrrhus van wie de naam afkomstig is.

 

De Pyrrhus die hier bedoeld wordt, heeft echt bestaan. Hij was koning van Epirus (thans een provincie van Griekenland). Hij verloor een groot aantal mannen in een tweetal gewonnen veldslagen tegen de Romeinen. Toen een van zijn generaals hem met zijn overwinning wilde feliciteren schijnt hij in woede te zijn uitgebarsten en zoiets te hebben opgemerkt als "Nog één zo'n overwinning en ik ben verloren." Vandaar de term pyrrusoverwinning.

 

 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Pyrrusoverwinning


Mijn bloggie startte op 't moment dat ik tijd had om
over mijn loopbaan na te gaan denken.
En vandaag, toen ik de allereerste pagina's weer las
dacht ik: "wat is 't leven toch vol verrassingen.
Wanneer je steeds weer dezelfde mensen om je heen ziet, gaan die ten slotte deel uitmaken van je eigen leven.
En omdat ze deel uitmaken van je leven, willen ze dat ook bijsturen. Als je niet wordt zoals zij willen dat je wordt, zijn ze boos.
Want iedereen kan je precies vertellen  hoe je moet leven. Terwijl ze zich geen raad weten met hun eigen leven".

Hier kom ik in 't weekend op terug. Nu moet ik naar 't ziekenhuis. Hopend op goed nieuws!

Dhr. Woei-A-Tsoi horende
bij het artikel over de inzet
van InTent in Suriname.

http://www.ondernemenoverdegrens.nl/