
Gelezen: MOBIEL van Stephen King.
Stephen King, dé horror-schrijver bij uitstek, is al jaren mijn favoriete schrijver. Ik denk wel al zijn werken gelezen te hebben. Maar toch kom ik soms nog een boek tegen waarvan ik constateer: hé, die is me ontglipt. Zo ook:
MOBIEL.
De hoofdpersoon Clayton Riddell, een tekenaar uit Maine, bevindt zich in de straten ven Boston als plots alles in een oogwenk verandert. De meeste mensen worden op slag krankzinnig, vallen elkaar aan en moorden, auto’s botsen en veroorzaken enorme opstoppingen, er zijn ontploffingen te horen en er ontstaan enorme branden.
Hetgene wat ze later 'de puls' noemen is begonnen: alle mensen die hun gsm opnemen ontvangen een mysterieus signaal wat hen op slag verandert in moordzuchtige psychopaten..
De overlevende personen zonder mobieltje, worden geconfronteerd met verbijsterende chaos en tomeloos geweld.
Samen met Tom en een tienermeisje Alice ontvlucht Clay het brandende, gedoemde Boston, in een wanhopige poging zijn zoon te bereiken voordat die ook zijn mobieltje aanzet.
Ze ontdekken dat de ‘foners’, want zo noemden ze de gekken, enkel overdag verder trekken. Dus waren de gewone mensen, de ‘normies’ verplicht om 's nachts te reizen.
Dan komen ze aan in Gaiten Academie waar het hoofd van de school en de leerling Jordan hen de slaapplaats van een hele bende foners tonen. Ze slapen op een voetbalveld waar de hele nacht muziek speelt. Samen slagen ze erin om de hele groep op te blazen.
De volgende ochtend maken ze kennis met een leider van de foners die ze ‘Rafelman’ noemen en die over sterke telepatische eigenschappen blijkt te beschikken. Vanaf nu hebben ze ook allemaal dezelfde dromen.
Op hun verdere tocht komen ze nog enkele andere normies tegen, welke het gewaagd hadden om 2 zwermen foners te vernietigen.
Onder de onweerstaanbare dwang van Rafelman trekken ze samen verder naar Kashwak, een plaats waar geen gsm-ontvangst is. 'Kashwak-no-fo' zoals er onderweg op verschillende plaatsen geschilderd staat.
Als ze met een busje in Kashwak aankomen staat Rafelman hen op te wachten. Het veld staat gevuld met de stinkende foners. Toch lukt het hen er te ontsnappen.
Hier splits de groep zich: Clay trekt alleen verder om zijn zoon te zoeken en de rest vlucht gewoon weg.
Clay vindt zijn zoon langs de weg, maar ook hij was al een foner....
Het einde van het boek is erg plots en laat de lezer met enkele open vragen achter. Zo weet je bijvoorbeeld nog altijd niet wie of wat er achter het gsm-signaal zit, of onze vrienden elkaar nog zullen terugvinden en wat er met Clay’s zoon gebeurt nadat hij....
Maar dat verklap ik niet.
Anekdote: Stephen King bezit zelf geen GSM.
3 reacties op dit bericht
Weekend groetjes
Vrijdagse wensen voor jou
Ik denk dat dat in elk ziekenhuis zo is. Ik moest de vorige maand drie weken wachten eer ik kon gaan voor een hersenscan. Dan een week voor een nekscan. Dan weer twee weken wachten op een borstscan van de borstwervels en het ruggemerg en een scan van de lumbale wervelzuil. dan nog een week wachten op neurologische onderzoeken om de geleidingen van de zenuwbanen te meten en om te zien of ik geen ms of een andere spierziekte erbovenop heb.
Nu nog wachten tot dinsdag de 28 ste op de resultaten bij de neurochirurg. Ik heb iets voor je meegebracht
Optimist
Er is elke dag wel een reden,
om blij te zijn.
Je vrij te voelen en
in zijn voor de gein.
Er is elke dag iets te lachen,
soms helemaal om niets.
Een reden om dankbaar te zijn,
er is altijd wel iets.
En soms is er iets te huilen,
wat je even later weer vergeet.
Elke dag is er eentje,
als je dat maar weet.
Haal uit je dagen het mooiste,
het is echt de moeite waard.
Kijk niet om naar ’t verleden,
maar weet dat alles weer opklaart.
Lieve aprilse groetjes
Kat
http://www.seniorennet.be/ladylike/
hopelijk zijn de uitslagen van de scans goed, maar intussen moet men toch maar bang afwachten.
Een aangename avond toegewenst vanwege Amor Fati !
We moeten bereid zijn om het leven wat we voor onszelf hadden gepland, los te laten om het leven te kunnen leiden wat op ons ligt te wachten
Je bent bang om controle kwijt te raken waar het enige wat je werkelijk kwijt raakt, angst is.