Gevangenen

 Ik ga er even tussenuit.
 - Verlof -
 Ik neem al 35 jaar altijd verlof in augustus,
 maar dit jaar, rekening houdend met de drukke periode op het werk
 en de verlangens van collega's, is het september geworden.
 Vroeger, toen de kinderen nog klein waren, 
 nam mijn vrouw verlof in juli en ik in augustus 
 om zo toch zoveel mogelijk de grote vakantie te overbruggen.

Dus nu in verlof en een weekje naar Frankrijk.
Dat betekent ook een week zonder nieuws van wat er zoal gebeurt in de wereld en in ons land.
 Ik dacht: misschien is er tegen dan wel een nieuwe regering, maar naar ik hoor deze morgend

 is het nu al geen zachte landing geworden.

Vorige week ging Di Rupo terug naar de Koning om verslag uit te brengen.
Maar hij werd teruggefloten.



De Koning zou zelf eens praten met de partijvoorzitters





Toch blijft de kloof tussen de gemeenschappen diep
en onoverbrugbaar.


en blijven de onderhandelingen maar aanslepen.




Tijdens de onderhandelingen voor een staatshervorming kwam het dit weekend tot een ruzie tussen Laurette Onkelinx, onderhandelaarster voor de PS, en N-VA-partijvoorzitter Bart De Wever omtrent het lot van het Brussels Gewest.
Geïrriteerd door de visie van N-VA, liet Onkelinx zich ontvallen geen positieve uitweg meer te zien voor de onderhandelingen en voor het land:

- 'Maar hier praat ik voor Laurette!', ging ze tekeer.
- 'Dan moet je snel het einde van ons land voorbereiden!', beantwoordde Bart De Wever.
- 'Maakt u zich geen zorgen, wij zijn dat al aan het voorbereiden. En Brussel is niet te koop', pareerde Onkelinx.
Heeft Laurette zich hier de mond voorbijgepraat?

De ramadan heeft in werkelijkheid met vasten niets te maken, het is een uiterlijke show en een verdraaiing van het natuurlijke ritme, overdag met een lege maag rondlopen, wat schadelijk is voor het lichaam en het humeur en vooral voor de lichamelijke krachten. En zich 's nachts volstoppen met voedsel wat nog schadelijker is voor het lichaam.

Ik heb ook nog nooit gehoord, dat tijdens de Christelijke vastentijd ronddolende jongeren de straten onveilig maken en autos in brand steken enzv. enzv.. Ik heb ook nog nooit gehoord dat de Christenen van de niet gelovigen verlangden dat zij ook zouden vasten. Ook heb ik nooit gehoord dat de Christenen met hun onthoudigen te koop lopen, zij doen hun verstervingen in alle stilte en niet voor het oog van de mensen. En, ik heb het nog nooit meegemaakt dat de kranten en de TV propaganda maakten voor de Christelijke vastentijd en ik heb het ook nooit meegemaakt dat politiekers voor pastoors bijna plat op hun buik lagen zoals ze dat nu voor de imams van deze onzalige, onverdraagzame pseudogodsdienst doen."

Jules Gheude,  voorzitter van het organiserend comité van de Staten-Generaal van Wallonië en voorstander voor een aanhechting van Wallonië bij Frankrijk voor mocht België ophouden te bestaan:

"Tussen Vlamingen en Franstaligen is elke vorm van dialoog onmogelijk geworden.  Ze praten volledig langs elkaar heen.  Laat ons dus scheiden met wederzijdse instemming."

Jules Gheude gebruikt graag het beeld dat François Perin (Luikse hoogleraar en politicus en destijds meedeoprichter van de Rassemblement Wallon en de PRLW, de voorloper van de MR) van België schetste toen hij bijna 30 jaar ontslag nam als senator.
Die vergeleek België met een skelet in een overvolle metro tijdens het spitsuur. Het skelet blijft enkel nog recht staan omwille van de vele mensen er omheen. België wordt recht gehouden door de buurlanden. 

Maar België bestaat nog altijd. Toch is Jules Gheude overtuigd dat het einde van België nu echt nabij is.

"België is einde rit.  Omdat dit land lijdt aan drie ongeneeslijke ziektes: particratie, het egoïsme van de belangengroepen en het Vlaams-nationalisme.  Vlaanderen profileert zich meer en meer als een natie-staat.”
“Vlaanderen is gefrustreerd. Ik begrijp dat. Van de vijf resoluties van 1999 is nog altijd niets in huis gekomen. Daardoor heeft Vlaanderen nu onvoldoende geld en socio-economische hefbomen om de crisis te lijf te gaan en van Vlaanderen een Europese top-regio te maken.   Daarom is de Vlaamse regering onder impuls van de N-VA van strategie veranderd."
"Vlaanderen is niet langer vragende partij naar een staatshervorming, het wacht nu tot de Franstaligen uit financiële noodzaak zelf om een staatshervorming vragen. Ondertussen verkent de Vlaamse regering de grenzen van haar bevoegdheden."

"Dit alles is zeer bedreigend voor het voortbestaan van het land. De koning heeft dat héél goed begrepen. Zijn pleidooi tijdens zijn 21 juli-toespraak (2009) om werk te maken van een doorgedreven staatshervorming was in feite een smeekbede.  Zonder staatshervorming geen België meer.”