Zondag 2 april 2006
De ijdelheid is van alle tijden (over Tom Wolfe)
Tom Wolfe is geen Amerikaan zoals we die vaak karikaturaal afgebeeld zien. Hij behoort niet tot het Mc Donald's-clubje van vetgemeste yankees die blindelings de leider volgt en de rest van de wereld onder druk zet om zijn samenlevingsmodel over te nemen.Haast twintig jaar geleden schreef hij zijn 'Vreugdevuur der ijdelheden', een lijvige roman over de greedy eighties zoals een recensent het omschreef.
Toch reikt deze roman verder dan een tijdsbeeld van de Reagan-periode. Het gegeven blijft nog steeds brandend actueel. Meer dan ooit is de angst voor 'de ander' ingebakken bij de bevolking en leven we nog steeds in een maatschappij waarin het 'ik' ten koste van de ander wil scoren.
De personages die Wolfe in zijn wereldwijde bestseller opvoert, lopen nog dagelijks fluitend op straat: de politicus die het volk naar de mond praat met het oog op zijn herverkiezing, de journalist die met ophefmakende artikels zijn naam wil vestigen en de verkoopcijfers van zijn krant moet zien op te vijzelen, de officier van justitie die carrière maakt ten koste van zijn minder fortuinlijke medemens, de volksmenner die de waarheid verdraait om zijn aanhang te behagen en op te zetten…
Stuk voor stuk maken deze individu's misbruik van een in se banaal incident in de Bronx om de Amerikaanse klassenrechtspraak om te draaien en een blanke parvenu te doen opdraaien voor de achteruitgestelde kleurling. Elkeen spint garen uit een toevallige situatie. Is dat geen fenomeen dat we herkennen?
Met deze roman wordt aangetoond dat we steeds verder afglijden naar een kille, egocentrische samenleving waarin het ieder-voor-zich-principe de verzuring alsmaar meer aanzwengelt.
Moeten we tezamen met Tom Wolfe de toekomst zwart inzien?
Meer informatie en andere meningen? Recensie op The-ledge, klik hier.