Woensdag 18 januari 2006
spreuk
de slechte gewoonten worden uitgemeten
en de goede gewoontes vermeden
en de goede gewoontes vermeden
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zondag 15 januari 2006
tegenstelling
wat is dat toch
met die blogs
die punten
dat gastenboek
als je de punten
moet geloven
vindt men het gedicht
niet veel
lees je in het gastenboek
wordt het toch tegengesproken
men komt graag langs
om te genieten
maar de puntengevers
reageren met 0/5
kan het ook anders opvatten
dat men het zo mooi vindt
dus wordt 0/5
een statussymbool
en ik geniet
ervan
speelster
Zondag 15 januari 2006
emotie
er zijn mensen
die kunnen
niet zonder
pc
ik kan
niet
zonder
muziek
daar
gooi
ik al
mijn emoties in
men kan horen
aan mijn spel
of ik blij ben
of verdrietig
ik wissel dat af
en krijg energie
om de stukken
nog muzikaler
te laten klinken
speelster
Donderdag 5 januari 2006
met het vliegtuig mee
eindelijk is het dan zo ver
we gaan op vakantie naar florida
met de eerste trein naar amsterdam
en achter het station aan de prins hendrikkade
staat de bus die ons naar schiphol zal brengen
er staat al een aardige rij te wachten
ondertussen geef ik me ogen de kost en geniet van de bedrijvigheid op en rond het ij
de ponten die steeds heen en weer varen en
elkaar toeterend groetend
he he daar komt de bus
eerst een lading mensen uitspugend
en nu mogen wij erin
een mooie rit naar schiphol
en we worden bij de ingang afgezet
een bagagewagen op gesnord en de koffers er op gezet
zo en nu maar eens kijken waar we moeten zijn
we gaan met een charter en we moesten ons melden bij de info balie van tmillservice
er staan al heel wat mensen te wachten
dik en warm aangekleed
maar wij niet wij weten waar we heen gaan en daar is het lekker warm
onze winterjas hebben we in de koffer voor de terugreis
dan heb je hem hier weer nodig want hier is het een stuk kouder als daar
na dat onze namen zijn opgelezen
mogen we door de douane
er gaan zo'n 300 mensen naar daytona
en verschillende kennen we van de tribunes van de tt en oudkarspel waar de straatraces gehouden werden
er staat een grote jumbojet van de klm
maar wij gaan met een jumbojet van panam
tjee wat een vliegtuig zeg
een zee van ruimte
we zitten ongeveer in het midden van het vliegtuig
niet bij een raam wat ik wel jammer vind maar straks niet meer
we krijgen instruktie over vluchtwegen reddingsvest
en de zuurstofkapjes
en dan eindelijk ja hoor de motoren gaan aan en
we taxien naar de startbaan
riemen vast en we gaan de lucht in
er zijn lui die de ramen geblindeerd hebben en ik vraag mag het luikie niet open dan kan ik nog wat zien
geen probleem
we vliegen zo richting zandvoort en ik vraag hier heb je me camera knip de kuststrook even
hoger en hoger vliegen we
als we niet meer klimmen mag de gordel af
en kan ik van me plaats
ik moet nodig en loop naar de staart waar de toiletten zijn
in de nooddeur zit een raam zo dat je naar beneden kan kijken
he dacht ik hier kan ik mooie plaatjes schieten
ik me camera opgehaald en de boys vragen
wat ga jij doen
ik heb een mooie plek gevonden om foto's te maken
we vliegen over zuid engeland ierland en zo richting noordpool
grote ijsvelden maar we vliegen te hoog om ijsberen of zo te zien
dan vliegen we over groenland heen zo richting new york
daar wordt de landing ingezet dus we kunnen new york mooi bekijken
het vrijheidsbeeld staat op een ster op een eilandje
in de rivier de hudson
manhatten met al zijn wolkenkrabbers een magniekfiek gezicht
en zo vliegen we langs de kust naar washington
waar we landen en door de doune moesten
er werd gevraagd of we niets hadden aan te geven
en van iedereen werd de koffer doorzocht
want er mocht geen etenswaar het land in
er waren lui die hadden kaas en worst meegenomen
en dat werd nu in alle haast versneden en uitgedeeld
want het is zonde om het te laten vernietigen
dus schrokte iedereen het naar binnen
een komisch gezicht
na gecontroleerd te zijn allemaal het vliegtuig weer in
en verder gaat de reis
zo langs de kust
het is helder weer en ik kan ver zien
aan de ene kant de oceaan
en aan de andere kant het land wat elke keer weer anders van kleur is
van dieprode rotsen tot diepgroene wouden
en alle kleuren daar tussenin
zo komen we op het vliegveld van daytona aan
hier niks geen slurf waar we doorheen moeten
me mogen een vliegtuigtrap af die aan het vliegtuig is vastgemaakt
daar staat een bus klaar om ons naar de hal brengen waar de koffers klaarstaan
en als we dan buiten komen staat er een andere bus die ons naar het hotel zal brengen
het begint al schemerig te worden en ik zie allemaal bloemkolen op hoge stelen van wel 6 meter
hele velden vol
maar toen we de volgende dag daar weer langsreden bleken dat geen bloemkolen te zijn maar palmbomen
wist ik veel ik had nog nooit palmbomen in het echt gezien
en zo kwamen we bij het hotel aan
speelster
we gaan op vakantie naar florida
met de eerste trein naar amsterdam
en achter het station aan de prins hendrikkade
staat de bus die ons naar schiphol zal brengen
er staat al een aardige rij te wachten
ondertussen geef ik me ogen de kost en geniet van de bedrijvigheid op en rond het ij
de ponten die steeds heen en weer varen en
elkaar toeterend groetend
he he daar komt de bus
eerst een lading mensen uitspugend
en nu mogen wij erin
een mooie rit naar schiphol
en we worden bij de ingang afgezet
een bagagewagen op gesnord en de koffers er op gezet
zo en nu maar eens kijken waar we moeten zijn
we gaan met een charter en we moesten ons melden bij de info balie van tmillservice
er staan al heel wat mensen te wachten
dik en warm aangekleed
maar wij niet wij weten waar we heen gaan en daar is het lekker warm
onze winterjas hebben we in de koffer voor de terugreis
dan heb je hem hier weer nodig want hier is het een stuk kouder als daar
na dat onze namen zijn opgelezen
mogen we door de douane
er gaan zo'n 300 mensen naar daytona
en verschillende kennen we van de tribunes van de tt en oudkarspel waar de straatraces gehouden werden
er staat een grote jumbojet van de klm
maar wij gaan met een jumbojet van panam
tjee wat een vliegtuig zeg
een zee van ruimte
we zitten ongeveer in het midden van het vliegtuig
niet bij een raam wat ik wel jammer vind maar straks niet meer
we krijgen instruktie over vluchtwegen reddingsvest
en de zuurstofkapjes
en dan eindelijk ja hoor de motoren gaan aan en
we taxien naar de startbaan
riemen vast en we gaan de lucht in
er zijn lui die de ramen geblindeerd hebben en ik vraag mag het luikie niet open dan kan ik nog wat zien
geen probleem
we vliegen zo richting zandvoort en ik vraag hier heb je me camera knip de kuststrook even
hoger en hoger vliegen we
als we niet meer klimmen mag de gordel af
en kan ik van me plaats
ik moet nodig en loop naar de staart waar de toiletten zijn
in de nooddeur zit een raam zo dat je naar beneden kan kijken
he dacht ik hier kan ik mooie plaatjes schieten
ik me camera opgehaald en de boys vragen
wat ga jij doen
ik heb een mooie plek gevonden om foto's te maken
we vliegen over zuid engeland ierland en zo richting noordpool
grote ijsvelden maar we vliegen te hoog om ijsberen of zo te zien
dan vliegen we over groenland heen zo richting new york
daar wordt de landing ingezet dus we kunnen new york mooi bekijken
het vrijheidsbeeld staat op een ster op een eilandje
in de rivier de hudson
manhatten met al zijn wolkenkrabbers een magniekfiek gezicht
en zo vliegen we langs de kust naar washington
waar we landen en door de doune moesten
er werd gevraagd of we niets hadden aan te geven
en van iedereen werd de koffer doorzocht
want er mocht geen etenswaar het land in
er waren lui die hadden kaas en worst meegenomen
en dat werd nu in alle haast versneden en uitgedeeld
want het is zonde om het te laten vernietigen
dus schrokte iedereen het naar binnen
een komisch gezicht
na gecontroleerd te zijn allemaal het vliegtuig weer in
en verder gaat de reis
zo langs de kust
het is helder weer en ik kan ver zien
aan de ene kant de oceaan
en aan de andere kant het land wat elke keer weer anders van kleur is
van dieprode rotsen tot diepgroene wouden
en alle kleuren daar tussenin
zo komen we op het vliegveld van daytona aan
hier niks geen slurf waar we doorheen moeten
me mogen een vliegtuigtrap af die aan het vliegtuig is vastgemaakt
daar staat een bus klaar om ons naar de hal brengen waar de koffers klaarstaan
en als we dan buiten komen staat er een andere bus die ons naar het hotel zal brengen
het begint al schemerig te worden en ik zie allemaal bloemkolen op hoge stelen van wel 6 meter
hele velden vol
maar toen we de volgende dag daar weer langsreden bleken dat geen bloemkolen te zijn maar palmbomen
wist ik veel ik had nog nooit palmbomen in het echt gezien
en zo kwamen we bij het hotel aan
speelster
Donderdag 5 januari 2006
de eierprikker
het is 1974
de nacht wandel tocht Alkmaar-Den Helder
1000 wandelaars op pad
12 uur in de nacht en dan 40 kilometer wandelen
bij de rust van de kooy wordt mijn aandacht getrokken naar een aardige jonge man
het laatste stuk lopen we samen
vlak bij het eindpunt staat een oudere dame met een bos bloemen
we lopen samen naast elkaar en zij kijkt naar ons en kan alleen maar stamelen
kijk nou jan loopt met een meissie en van beduustheid vergeet ze helemaal de bloemen te geven
na de wandeling gaan we ieder ons weg
ik bij me vader achterop de fiets naar huis
en daarna heb ik nog een paar uur wezen fietsen
en toen lekker gegeten en rusten
ik dromen van die leuke jongen maar het zal een hele tijd duren voor ik hem weer te zien krijg
maart 1975
ik werk bij VenD in Den Helder op de huishoudafdeling
op een middag komt er een jongeman en vraagt aan mij mevrouw verkoopt u eierprikkers?
ik hoor zijn stem en ik kijk hem aan en ja hoor het is de jongeman van de nachtwandel tocht
he wat leuk dat ik je zie
ja hoor die verkoop ik loop maar mee
hij kiest een rood met witte uit
en betaald en zwaaiend nemen we afscheid
hij blijft zwaaien tot boven aan de roltrap
ik in een hoera stemming achterblijvend
maar in romannetjes staan ze dan aan de achterdeur
maar hier mooi niet dus
moest nog 3 maanden wachten voor ik hem weer zou zien
het is 25 juni 9.15 uur als ik tegen de verjaarsvisite zeg ik moet naar de bus bij het station
want ik ga de nachtwandeltocht lopen
normaal zou ik als ik ga wandelen me voeten preparenen en wandelsokken en schoenen aan doen
nu vlieg ik zo de deur uit want ik ben aan de late kant en om 9.45 ging de laatste bus naar alkmaar
onderweg kijk ik eens naar me voeten en schrik
moet ik daar op wandelen?
ik heb nylonkousen aan een open schoentjes
met een hakje van 4 centimeter
nou ja er maar het beste van hopen
met een paar bekenden de stamkroeg in
en wachten tot het 12 uur is
waar ik mee ben zijn lid van een wandelvereniging
en als het bijna 12 uur is zeggen ze
ik weet niet wat jij doet maar we wachten nog op een paar clubleden die komen uit Assen
die zijn naar de TT geweest en doen ook mee
oke zeg ik ik wacht wel gaan we met z'n allen
wat schertst mijn verbazing dat ik die leuke jongeman weer zie
nu lopen we samen de 40 kilometer en leren elkaar goed kennen
me voeten doen zeerder en zeerder en wat me nu overkwam ik had toch knoerten van blaren die ik voorheen nog nooit gehad had
wist ik nu ook hoe dat voelde
nou helemaal niet fijn
het laatster stuk heel voorzichtig of ik op eieren liep gelopen
maar dat mag de pret niet drukken
om 7 uur komen we in den helder aan
hij gaat zijn auto halen en brengt me naar huis
meteen maar een afspraak gemaakt voor de kermis
en van het een komt het ander
de eierprikker ligt onderhand al weer 29 jaar bij ons in de la
die kreeg ik op onze trouwdag van hem als aandenken en de eierprikker wordt nog elke keer gebruikt
speelster
Donderdag 5 januari 2006
naar het AMC
om 8 uur met de trein naar amsterdam
er wordt geen stom woord gezegt
binnen de korste keren zijn zijn ogen dicht
ik pak een puzzelboekje en maak een paar puzzels
bij sloterdijk maak ik hem wakker en zeg
we moeten er zo uit
Oh maar we kunnen toch wel even een ham-kaas broodje halen he?
als jij dat graag wilt kan dat zeg ik
we hebben nog wel even.
een metro later gaan we richting amc
we kunnen zitten want deze is niet zo druk
we genieten van het uitzicht en hij maakt zelfs opmerkingen over de vorderingen van de bouwsels
ik breng hem naar de afdeling waar hij moet wezen en zeg dat ik naar de cetrale hal ga
ik haal een mok chocolademelk en en appelpunt
en zit stil te genieten maak wat puzzels en heb niet in de gaten dat de tijd vliegt
plots staat hij naast me ik kijk verrast op
ja ze heeft goed uitgelegt hoe ik moest lopen en dacht ik kom je verrassen.
er kan zelfs een lachje af het maakt me heel blij vanbinnen ik heb dit in tijden niet meegemaakt.
het is 1 uur ik vraag wat wil je meteen naar huis of.......hij zegt ik wil wel even rondkijken we zijn hier al een hele tijd niet geweest
ok we gaan naar de amsterdamse poort
en lopen daar gezellig hand in hand ongedwongen
rond en ik koop 2 roomcrossants
ik wil wel naar het centrum
zegt hij
nou dat doen we dan toch stappen we bij het waterlooplein uit en lopen we zo naar de bijenkorf
daar wil hij graag heen.
we zijn de markt over geweest en hebben heerlijk op een bankje gezeten bij de amstel op de hoek van de blauwbrug op de achtergrond de stopera
en genieten zo van wat er om ons heen gebeurt
een file van rondvaartboten ik denk dat we daar zo'n half uur hebben gezeten en dat is voor zijn doen best lang.
wat genieten we toch he zijn zijn woorden en die worden steeds herhaald.
ja en ik zit echt te genieten omdat het weer zo lijkt op de tijd van weleer.
niet dat moeten en gejaagde van de laatste tijd
even rust en de tijd nemen.we lopen een ijssalon binnen en ik wacht het duurt een hele tijd voor hij een keus gemaakt heeft.
en wat schetst mijn verbazing hij loopt niet weg nee hij gaat op zijn gemak zijn ijsje opzitten peuzelen het is dan ook een mooie oude zaak met een hoop te zien.
zo en nu naar de bijenkorf
daar zijn we dus nooit aangekomen
want opeens staan we op de bloemenmarkt
o hier wil ik ook wel even langslopen
nou dan doen we dat toch
en zo komen we weer bij de munt uit
en hebben een rondje gelopen
schuin oversteken de kalverstraat in de dam over het damrak op en richting metro
om mijn man zo te zien genieten doet me goed
maar in de trein vallen zijn ogen dicht en over is het
ik zit stil na te genieten van een fijne dag die ik kan koesteren.
de rest van de tijd is het slapen van vermoeidheid
om zeven uur zijn we thuis laat wat van de chinees komen en hebben lekker gegeten
dat wou hij graag je gaat niet meer achter het fornuis staan hoor
nou en zo is waar ik zo tegen opzag een fijne dag geworden.
en dat maakt me erg gelukkig
dit had ik in tijden niet meegemaakt.
eindelijk een dag zonder gemopper en gehaast.
eindelijk eens een beetje aandacht voor mij
en dat maakt me heel erg blij
speelster
Donderdag 5 januari 2006
mijn leven
mijn verhaal
In de 53 jaar die ik hier rondloop heb ik ook al heel wat klappen te verwerken gekregen.
Achteraf kan ik pas relativeren en ben sterk uit de strijd gekomen al heb ik nog een lange weg te gaan niet wetende waar die eindigt.
Ik kom uit een arm maar warm gezin.
De buitenwereld zoals ik de omgeving zal noemen
buiten het gezin is keihard
Nu zeg ik dat ze gewoon jaloers waren en afgunstig
Ik ben de oudste van 5 kinderen en moest altijd maar het voorbeeld geven.
In ons gezin was ook zo'n haantje de voorste.
wat ook een verhaal apart is.
Ik was een bedplasser en werd door de buitenwereld met de nek aangekeken en uitgescholden voor stinkdier en mocht nooit meespelen op straat.
Want elke dag lakens aan de lijn dan is er wat aan de hand he.
Ik stonk echt niet maar een pispaal was ik wel.
in de zesde klas gingen we 3 dagen naar texel maar ik sliep niet bij mijn klas maar bij een vreemde klas en daar heb ik nu nog steeds goede herinneringen aan want die hebben me die 3 dagen opgevangen.
En ik heb daar een hele fijne tijd gehad.
Ik had in de kinderperiode 1 vriendin die zich niets aantrok van de andere.
Ook zij werd genegeerd omdat ze met mij speelde.
Later hoor je dat er een andere reden was.
En wat zijn mensen dan kortzichtig.
In de periode daarna ging het pesten (zo noem ik het nu) gewoon door.
Met dichtgeknepen neus voorbijlopen en niets zeggen.
Maar ik mocht naar de muziekschool en kon accordeon leren spelen wat ik heel graag wilde.
Voor mij een heel moeilijk instrument want ik heb een stoornis in de links rechts coordenatie.
En mijn leraar zei van dat ik het nooit goed zou leren
Nu ik zal in zijn ogen geen ster zijn, maar ik speel de sterren van de hemel en de mensen genieten met volle teugen van de muziek die ik vertolk vandaag de dag.
In 1974 tijdens de nachtwandeltocht alkmaar denhelder loop ik iemand tegen het lijf waar ik de rest van mn leven mee wil doorbrengen.
we trouwen in 1976 en in 1978 krijgen we een dochter en in 1980 een zoon.
Met 3 weken wordt hij geopereerd en toen begonnen de moeilijkheden.
Ik kon daar heel moeilijk mee omgaan had heel veel geduld maar eens raakt daar de rek uit lijkt wel.
Heb hem veel pijn gedaan omdat hij dat opriep
En toch steeds weer proberen om lief tegen hem te zijn.
Maar dat stootte hij af.
Tot zijn 9e had hij wel 40 driftbuien op een dag
om niets alleen om zijn zin door te drijven ik zeg nu
niet goedschiks dan kwaadschiks.
Ik heb hem met de pollepel grootgebracht.
Tegen mijn natuur in maar het kon niet anders.
hij heeft ooit één klap gehad en daarna maar dreigen door mij als je niet dan......en dat is echt niet leuk om zo een kind tot de orde roepen maar ik kon niet anders
we hebben uiteindelijk wel hulp ingeroepen en gekregen maar toch ......
het viel allemaal niet mee en met veel liefde en geduld is het uiteindelijk wel goedgekomen.
Toen werd onze dochter ook nog ziek.
ze was 8 jaar en eigenlijk al 6 jaar ziek wat we niet wisten.
6 weken het ziekenhuis in en 3 jaar in een korset met beenkokers.
Ze mocht alleen maar wijdzitten en wijdlopen en meer niet.
Werd door de buitenwerld genegeerd en achtervolgt
Zou haar het zelfde overkomen wat mij is overkomen.
Nee gelukkig niet we leven in een andere tijd van praten en op school wordt uitgelegt wat er aan de hand is en ze is goed opgevangen.
Ik zat in de ouderraad en moest met haar mee op
schoolreis van de leraar van haar klas.
(we gingen een dag fietsen op Texel met z'n allen dus dochter bij mij achterop op een lekker kussen benen in de fietstassen en armen om me heen en wat heeft ze kunnen genieten.)
ze zat onderhand in de 5e klas.
Daar werd door ouders wat van gezegt.
Dat deed zo pijn.
Ik die nog nooit voor mezelf was opgekomen deed mijn mond open.
Ik zei, Ik ga liever niet mee dan had ik tenminste een gezond kind gehad maar ik moet wel mee want ik wil mijn kind deze dag niet onthouden.
En toen stonden die ouders met een rood hoofd en een mond vol tanden en ze dropen af.
Dat gaf mij voor het eerst een goed gevoel.
met onze zoon ging het in die periode ook slecht het was 1990 tijdens de golfoorlog al die beelde optv en zijn minbeeld van zichzelf door zijn houding had zich in zijn hoofd geprent dat niemand van hem hield.
op een morgen zie ik hem in bed liggen met gekraste polsen.
Wel met potlood maar toch.
wat betekend dat vroeg ik.
Hij zei, ik wil dood ik wil niet meer leven er is toch niemand die van me houdt,
betekenen wij dan niets voor je vroeg ik,
wij houden heel veel van je maar jij stoot ons steeds af,
Waar ik de moed vandaanhaalde weet ik nu nog niet maar ik ben naar de keuken gelopen en heb het grootste mes gepakt wat ik kon vinden en aan hem gegeven en gezegt alsjeblieft ga je gang als je zo graag dood wilt doe het dan nu.
Wat er toen gebeurde was een kentering ten goede.
Voor het eerst kwamen er echte tranen in zijn ogen en hij zegt mama dit meen je niet he
ik krijg 2 armen om me heen en ik zeg jongen je weet toch dat ik ontzettend veel van je hou.
Eindelijk na al die jaren van afstoten kreeg ik een dikke zoen van hem.
En stapje voor stapje gaat het bergopwaarts met hem.
Onze dochter daarentegen heeft een ongeneeslijke heupziekte en zal in niet al te lange tijd in een rolstoel belanden.
En nu is mijn man ook nog ziek en wordt niet meer beter.
hij heeft ops ofwel de schildersziekte
en dat kun je vertalen naar een vorm van vervroegde dementie.
hij gaat nog steeds achteruit al gaat dat heel langzaam.
maar dat ik nu leef met een hart vol verdriet is wel te begrijpen.
Ik heb ook heel lang met een schuldgevoel rondgelopen.
maar nu ben ik zover dat ik kan zeggen
Ik ben Ik en ik leef zoals mij goeddunkt.
Met gevoel en medeleven naar hun toe.
ik sta heel positief in het leven want de les is hou van elkaar liefde geven is heel belangrijk geef de moed niet op want er komt een tijd dat je elkaar heel hard nodig hebt.
ik sta nu niet in de kou want ik heb per ongeluk( wat is per ongeluk) een lieve internet vriend ontmoet die me door dik en dun steunt in deze moeilijke periode.
en daar ben ik heel blij om.
Ik geniet van de kleine dingen en leef bij de dag.
En zie de toekomst zonnig tegemoet.
speelster
Donderdag 5 januari 2006
laster en achterklap
laster en achterklap
is het ergste wat een mens kan overkomen
en daar kan ik een heel boek over schrijven
met laster en achterklap raakte ik iedereen kwijt waar ik veel van hield
nu na vele jaren ben ik erachter dat het gewoon zo heeft moeten zijn om los tekomen en om mijn eigen ik te ontdekken en te zeggen tegen me zelf zo ik is ik
ik zal het eens over mezelf hebben dan begrijpen jullie misschien dat ik jullie pijn zo goed aan kan voelen
dit heb ik geschreven om te laten weten dat je omdat je overkomt wat je overkomt sterk uit je strijd kan komen
mensen die een rotjeugd hebben gehad en daar nu nog last van hebben dat is eigenlijk niet nodig maar ja het is niet anders
mij is juist het tegenovergestelde overkomen
ik had een fijne thuissituatie maar voelde mezelf niets
was heel erg verlegen en teruggetrokken en door lieverlee ben ik wat mondiger geworden en nu kan ik mensen helpen met mijn verhaal
doordat ik in een fantasie wereld kon leven voor mezelf en allerlei sprookjesfiguren om me heen had was ik toch op een manier gelukkig
ik ben altijd ziek en onderweg geweest
ben geboren met een huidziekte in 1952
mijn ouders waren ten einde raad dat zo'n klein wurm zo rauw was en zo mager en als ik mezelf nu zie ben ik trots dat ik er nu zo uitzie als ik nu doe
door de huidprobemen voelde ik me vies en achtergesteld zonder dat ik er eigenlijk iets aan kon doen
als ik op fotos kijk van mijn jeugd zie altijd een blij meisje
hoewel ik zeer in mezelf gekeerd was en niet liet merken hoe zeer mijn huid voelde (ik had altijd jeuk en open wonden)
op het oog viel het wel mee want het zat onder
de kleding
alle plooien waren aangedaan en vooral de knieholtes
ik was best wel lenig maar als er dikke korsten zaten ik bijna niet kon lopen
dat trok zo
kon ik niet gymen en zat ik op de bank
tot overmaat van ramp werd ik ook nog uitgescholden en vreselijk gepest en iedereen liet me links liggen ik had ook maar 1 vriendinnetje waar ik stiekem afspraakjes mee had vanwege standverschil
dat is de buiten wereld
in het gezin was ik wel iemand ik ben in een warm en knus arm gezin opgegroeit waar alles kon en niets te gek was met normen en waarden
zoals iedereen in zijn/haar waarde laten
zo heb ik ook de spreuk onthouden en die bezig ik nog alle dagen
als ik gekrenkt wordt
jij kunt het beter zeggen dan iemand met zijn volle verstand
dan komt het voor mezelf niet zo hard aan
misschien hebben jullie ook wat aan die spreuk
ik heb er heel wat aan en het is mijn houvast door de jaren heen
ik laat me niet meer kwetsen en leef zoals mij dat goeddunkt
toen ik en jaar of 15 was zou ik met mijn vriendin
in een hutje op de hei gaan wonen met een schaap een koe een geit en een stukje land om eten te verbouwen
weg van de boze wereld
is er natuurlijk nooit van gekomen
daarentegen gingen mijn broers en mn zus en ik met zn vieren op vakantie en met zn vieren overal naar toe we hadden altijd een goede band met elkaar (dacht ik)
Tot 1975 Toen was het zomaar over
in 1974 had ik de nachtwandeltocht alkmaar den helder gelopen en een leuke jongen ontmoet
ik was verliefd en droomde van hem maar verder niet
ik werkte in een warenhuis en in maart het jaar daarop kwam hij een eierprikker bij me kopen
zwaaiend de roltrap op
nou ik dacht in romannetjes staan ze om 6 uur te wachten bij de uitgang
niet dus
na 3 maanden zag ik hem weer wij 40 kilometer gewandeld en toen was het aan en we zijn onderhand 26 jaar getrouwt
daar het mijn keus en zijn keus is om samen door het leven te gaan staan mijn ouders mij geen strobreed in de weg
maar ondertussen die snerende opmerkingen
en vooral van mijn zus zij had nog geen verkering
en ik was nu eens de eerste
van af die tijd ontstond er een verwijdering
jalouzie en afgunst zeg ik nu en onstond een kille verwijdering en dat is ook nooit meer goed gekomen
ze loopt nu met een grote boog om me heen
met haar hele gezin
ik kreeg verhalen te horen dat zal ik jullie besparen maar het ergste is wel dat ik iedereen kwijt raakte omdat zij zo mooi kan vertellen
en ik geen weerwoord had
ik ben er wel boven kunne blijven staan en heb me maatschappelijk goed weten te handhaven
doordat wat ik in mijn jeugd had meegemaakt
kon ik toch iemand worden en zijn in de wereld
ik ben niet zo'n prater maar een doener
handen uit de mouwen en gaan met die banaan
ik kwam in de ouderaad en in de kortste keren zat ik met een hoofd agent van politie een commandant van de marine een makelaar en een arts in commissisies
ik als arm meisje van een werviaan
als je ergens de schouders onder moet zetten dan vallen rangen en standen weg en ben je dus gewoon mensen die samen iets opbouwen
wij waren dus met school in de weer om kinderen plezier te geven met carnaval sinterklaas en kerst
doormiddel van rommelmarkt en verkoop van lekkere dingen kwam er geld binnen om dat te financieren
zodat elk kind mee kon feesten
en er niet iemand thuis hoefde te blijven omdat de ouder/Verzorger het niet kon betalen
op die manier konden ook alle kinderen mee op schoolreis
ik woonde toen in een echte volks buurt en voelde me daar thuis en op me plek maar door laster en achterklap zijn we een half jaar geterroriseerd geweest en hebben toen verplicht moeten verhuizen omdat de situatie te erg werd
en wij ons zeer onveilig voelden en dat is het ergste wat ik heb meegemaakt.
door laster en achterklap is mijn man mijn familie kwijtgeraakt en nu hij ziek is sta ik dus alleen in mijn verdriet want ik kan bij niemand terecht van mijn familie
degene die me het liefst waren zijn dood en daar heb ik nu alle dagen een goed gesprek mee aan zee omdat ze daar verstrooit zijn.
ik zie mijn moeder wel maar over mijn situatie praten is er niet bij dus steun hoef ik niet te verwachten en dat heb ik ook niet meer nodig want ik heb nu een hele lieve vriend waar ik bij terecht kan en ik heb jullie zomaar uit het niets
ik kan jullie vertellen dat ik daar heel erg gelukkig mee ben
zo het is een heel verhaal maar nu weten jullie een beetje van mijn achtergrond.
en hoe ik daar mee omgesprongen ben
ik ben vind ik nu een vrolijk mens die voor een ieder een hartelijk woord of gebaar over heeft
en dat ook kan doen omdat ik weet dat het ook anders kan zijn
genegeerd zijn en voelen is het ergste wat mij is overkomen en als me dat nu overkomt
als iemand mij niet aanstaat hoef ik daar geen energie in te steken
geen hand vol maar een land vol en laat een ieder in zijn waarde
dat is wat ik het belangrijkste vind
iedereen is uniek en ik kan het niet iedereen naar de zin maken en dat hoef ik ook niet
speelster
is het ergste wat een mens kan overkomen
en daar kan ik een heel boek over schrijven
met laster en achterklap raakte ik iedereen kwijt waar ik veel van hield
nu na vele jaren ben ik erachter dat het gewoon zo heeft moeten zijn om los tekomen en om mijn eigen ik te ontdekken en te zeggen tegen me zelf zo ik is ik
ik zal het eens over mezelf hebben dan begrijpen jullie misschien dat ik jullie pijn zo goed aan kan voelen
dit heb ik geschreven om te laten weten dat je omdat je overkomt wat je overkomt sterk uit je strijd kan komen
mensen die een rotjeugd hebben gehad en daar nu nog last van hebben dat is eigenlijk niet nodig maar ja het is niet anders
mij is juist het tegenovergestelde overkomen
ik had een fijne thuissituatie maar voelde mezelf niets
was heel erg verlegen en teruggetrokken en door lieverlee ben ik wat mondiger geworden en nu kan ik mensen helpen met mijn verhaal
doordat ik in een fantasie wereld kon leven voor mezelf en allerlei sprookjesfiguren om me heen had was ik toch op een manier gelukkig
ik ben altijd ziek en onderweg geweest
ben geboren met een huidziekte in 1952
mijn ouders waren ten einde raad dat zo'n klein wurm zo rauw was en zo mager en als ik mezelf nu zie ben ik trots dat ik er nu zo uitzie als ik nu doe
door de huidprobemen voelde ik me vies en achtergesteld zonder dat ik er eigenlijk iets aan kon doen
als ik op fotos kijk van mijn jeugd zie altijd een blij meisje
hoewel ik zeer in mezelf gekeerd was en niet liet merken hoe zeer mijn huid voelde (ik had altijd jeuk en open wonden)
op het oog viel het wel mee want het zat onder
de kleding
alle plooien waren aangedaan en vooral de knieholtes
ik was best wel lenig maar als er dikke korsten zaten ik bijna niet kon lopen
dat trok zo
kon ik niet gymen en zat ik op de bank
tot overmaat van ramp werd ik ook nog uitgescholden en vreselijk gepest en iedereen liet me links liggen ik had ook maar 1 vriendinnetje waar ik stiekem afspraakjes mee had vanwege standverschil
dat is de buiten wereld
in het gezin was ik wel iemand ik ben in een warm en knus arm gezin opgegroeit waar alles kon en niets te gek was met normen en waarden
zoals iedereen in zijn/haar waarde laten
zo heb ik ook de spreuk onthouden en die bezig ik nog alle dagen
als ik gekrenkt wordt
jij kunt het beter zeggen dan iemand met zijn volle verstand
dan komt het voor mezelf niet zo hard aan
misschien hebben jullie ook wat aan die spreuk
ik heb er heel wat aan en het is mijn houvast door de jaren heen
ik laat me niet meer kwetsen en leef zoals mij dat goeddunkt
toen ik en jaar of 15 was zou ik met mijn vriendin
in een hutje op de hei gaan wonen met een schaap een koe een geit en een stukje land om eten te verbouwen
weg van de boze wereld
is er natuurlijk nooit van gekomen
daarentegen gingen mijn broers en mn zus en ik met zn vieren op vakantie en met zn vieren overal naar toe we hadden altijd een goede band met elkaar (dacht ik)
Tot 1975 Toen was het zomaar over
in 1974 had ik de nachtwandeltocht alkmaar den helder gelopen en een leuke jongen ontmoet
ik was verliefd en droomde van hem maar verder niet
ik werkte in een warenhuis en in maart het jaar daarop kwam hij een eierprikker bij me kopen
zwaaiend de roltrap op
nou ik dacht in romannetjes staan ze om 6 uur te wachten bij de uitgang
niet dus
na 3 maanden zag ik hem weer wij 40 kilometer gewandeld en toen was het aan en we zijn onderhand 26 jaar getrouwt
daar het mijn keus en zijn keus is om samen door het leven te gaan staan mijn ouders mij geen strobreed in de weg
maar ondertussen die snerende opmerkingen
en vooral van mijn zus zij had nog geen verkering
en ik was nu eens de eerste
van af die tijd ontstond er een verwijdering
jalouzie en afgunst zeg ik nu en onstond een kille verwijdering en dat is ook nooit meer goed gekomen
ze loopt nu met een grote boog om me heen
met haar hele gezin
ik kreeg verhalen te horen dat zal ik jullie besparen maar het ergste is wel dat ik iedereen kwijt raakte omdat zij zo mooi kan vertellen
en ik geen weerwoord had
ik ben er wel boven kunne blijven staan en heb me maatschappelijk goed weten te handhaven
doordat wat ik in mijn jeugd had meegemaakt
kon ik toch iemand worden en zijn in de wereld
ik ben niet zo'n prater maar een doener
handen uit de mouwen en gaan met die banaan
ik kwam in de ouderaad en in de kortste keren zat ik met een hoofd agent van politie een commandant van de marine een makelaar en een arts in commissisies
ik als arm meisje van een werviaan
als je ergens de schouders onder moet zetten dan vallen rangen en standen weg en ben je dus gewoon mensen die samen iets opbouwen
wij waren dus met school in de weer om kinderen plezier te geven met carnaval sinterklaas en kerst
doormiddel van rommelmarkt en verkoop van lekkere dingen kwam er geld binnen om dat te financieren
zodat elk kind mee kon feesten
en er niet iemand thuis hoefde te blijven omdat de ouder/Verzorger het niet kon betalen
op die manier konden ook alle kinderen mee op schoolreis
ik woonde toen in een echte volks buurt en voelde me daar thuis en op me plek maar door laster en achterklap zijn we een half jaar geterroriseerd geweest en hebben toen verplicht moeten verhuizen omdat de situatie te erg werd
en wij ons zeer onveilig voelden en dat is het ergste wat ik heb meegemaakt.
door laster en achterklap is mijn man mijn familie kwijtgeraakt en nu hij ziek is sta ik dus alleen in mijn verdriet want ik kan bij niemand terecht van mijn familie
degene die me het liefst waren zijn dood en daar heb ik nu alle dagen een goed gesprek mee aan zee omdat ze daar verstrooit zijn.
ik zie mijn moeder wel maar over mijn situatie praten is er niet bij dus steun hoef ik niet te verwachten en dat heb ik ook niet meer nodig want ik heb nu een hele lieve vriend waar ik bij terecht kan en ik heb jullie zomaar uit het niets
ik kan jullie vertellen dat ik daar heel erg gelukkig mee ben
zo het is een heel verhaal maar nu weten jullie een beetje van mijn achtergrond.
en hoe ik daar mee omgesprongen ben
ik ben vind ik nu een vrolijk mens die voor een ieder een hartelijk woord of gebaar over heeft
en dat ook kan doen omdat ik weet dat het ook anders kan zijn
genegeerd zijn en voelen is het ergste wat mij is overkomen en als me dat nu overkomt
als iemand mij niet aanstaat hoef ik daar geen energie in te steken
geen hand vol maar een land vol en laat een ieder in zijn waarde
dat is wat ik het belangrijkste vind
iedereen is uniek en ik kan het niet iedereen naar de zin maken en dat hoef ik ook niet
speelster
Donderdag 5 januari 2006
de zoen
zoals altijd heb ik 3 keer in de week heerlijke uitjes waar ik erg van geniet
ik speel accordeon voor dementerende ouderen die de laatste fase van hun leven doorbrengen in een huiskamer in een verzorgingstehuis en verder eigenlijk nergens meer komen
als ik binnenkom zijn de mensen zo blij dat ze weer een middag vermaakt worden met liedjes uit hun jeugd een verhaaltje kunnen vertellen en de gezelligheid straalt dan van de gezichten
dit te kunnen geven ondanks mijn pijn en verdriet want mijn man wordt ook dement
en ik heb zeker al 5 jaar geen echt huwelijk meer want de gezelligheid thuis is ver te zoeken en wij zijn nog redelijk jong maar mijn man is ziek geworden door zijn werk
zo ben ik dus weer heerlijk uit spelen geweest
ik heb zo lekker zitten spelen
het voelde zo goed
komt er een verzoek voor michiel de ruiter
en laat ik die nu niet bij me hebben en ik kan het absoluut niet uit mijn hoofd
dus ik kreeg steeds een beetje de slappe lach
en met een grapje werd het opgelost want echt ik kan het niet uit mijn hoofd
ik speel alles van bladmuziek dat is eigenlijk mijn handicap
maar omdat ik zo mooi speelde en veel liedjes van vroeger had
ook licht klassiek en ballades en toreador was het hoogtepunt volgens het publiek
het ging ook als vanzelf allemaal
komt er plots het vrouwtje van het verzoek nummer naar me toe dat ik niet kon spelen en zegt oooooooooh ik heb zo genoten van je muziek ik kan je wel zoenen
zegt de verzorgster "wat let je pak der maar ff lekker"
en ik krijg me toch een knuffel en een dikke zoen
hartverwarmend wat een uurtje accordeon muziek betekent in een mensen leven dat bijna om is
haar polsen in een breese dus klappen kan ze niet dat zegt ze ook elke keer maar ik geniet wel hoor en dat is ook wel te zien maar ze genieten allemaal elk op hun eigen manier
na afloop wordt mijn jas omhoog gehouden zodat ik er zo in kan stappen
die kleine momenten van bedanken doet zo goed aan beide kanten
bedankt dat u hier wilt komen spelen zegt men dan opeens
ik er promt overheen dat ik hier mag komen spelen want het is heerlijk om een uurtje plezier te brengen
en het loopt meestal uit naar 2 uur met zo nu en dan even pauze dan is het een minuut stil geweest en ik begin aan een nieuw nummer
OOOOOOh accordeonmuziek wat leuk zegt iemand alsof ze het nog niet eerder gehoord heeft
maar dan is ze het alweer kwijt
het plezier een praatje een gezellige middag komt zo tot een eind en volgende week wordt het weer voorgezet
en het verveelt nooit
in het ene tehuis kom ik al 20 jaar
en toen ik dat pas deed werd me gezegd "dat jij voor die mensen gaat spelen"
wel mensen die niet kunnen praten hebben wel gevoel en als je dat gevoel kunt laten voelen door mooie muziek te brengen dan mag je je gelukkig prijzen dat je dat kunt doen was mijn antwoord
en zo denk ik er nog steeds over
ik heb al heel wat mensen een paar gelukkige uurtjes bezorgt en blijf daar mee door gaan tot het niet meer gaat
speelster
Woensdag 14 december 2005
ik sta voor een moeilijke beslissing
was dat maar niet zo
helaas is de werkelijkheid anders
zoals ik het nu beleef is er geen ommekeer ten goede en dat is verdomde jammer
men zegt wel eens degene waar je het meeste van houdt daar kun je tegenaan schoppen
ik heb heel lang bedacht ach hij kan er niets aan doen dat hij zo geworden is en dat gaf een stuk troost maar ik heb nu gemerkt dat ik ook door andere problemen het niet meer op kan brengen
elke keer weer die scheldkannonades
ook de onmacht dat weet ik ook wel maar bij mij is de rek eruit
aan anderen vertelt hij dat hij mij zo goed verzorgt heeft in de week dat ik zo ziek was
maar hij deed niets uit zichzelf
en zelfs een kopje water brengen ging met gemopper gepaard
wat denk je dat er door me heen ging
alleen maar pijn en verdriet op dat moment
ik gun mijn man alles maar er zijn grenzen
en die zijn nu bereikt
hij leeft in een andere denkwereld dan ik nu
hij zegt vanalles maar uitvoeren is er niet meer bij
hij wilde graag een digitale camera kunnen we samen foto's bekijken op de pc
is zo zijn gedachtengang leuk hoor maar de uitvoering daar komt het niet van want dat kan hij niet het is te ingewikkeld
en de camera ligt nu in de kast en ik mag hem niet gebruiken want de camera is van hem
hij wil een nieuwe pc maar met deze kan hij niet overweg dus zou hij wel met een andere wel overweg kunnen?
hoe vaak de pc al is leeggemaakt en weer geinstaleerd is zeker 10 x jaar en dat gaat met veel kabaal want ja alles moet eraf en weer geinstaleerd worden
en het zijn juist de programma's die hij eropzet van internet die dan problemen geven want ja dat is *gratis* en makkelijk
maar en je kunt hem niet aan het verstand brengen dat het niet nodig is om bv 7 spamfighers op de pc te hebben aan 1heb je er genoeg
of 5 firewals van verschillende merken
het is een soort verzamelen op de pc
of er een programma opzetten en dat hele maal uitpluizen in de verkenner van hoeveel mappen en ornamenten het heeft
en er verder niet mee werken waar de pc uiteindelijk bedoelt is
een spelletje spelen of zo kan hij niet volgen dat gaat allemaal te vlug
en dan is hij boos dat ik er een kwartiertje achter zit om een gedicht te schrijven en te bewerken en op me club zet
dus zit ik er achter overdag als hij niet thuis is of als hij slaapt dan kan ik even rustig werken maar ook dat wordt minder want ik heb nu even pas op de plaats en geef mezelf de rust die ik zo nodig heb om alles op een rijtje te zetten van hoe nu verder want ik zit er al 15 jaar in en heb heus wel steun maar de warmte en de liefde dat mis ik zoooooooooo
ook dat is in de loop der tijd veranderd
we zijn straks 30 jaar getrouwd maar van een echt huwelijk met lief en leed delen daar is al jaren geen sprake meer van
ik geef en geef maar krijg niets meer terug
ook dat heeft me opgebroken
ik hou zielsveel van mijn man maar om hem zo te zien aftakelen tot wat zal ik het noemen
een zombie??dat is het ergste wat me is overkomen
ik zou willen dat het anders was en zou kunnen worden maar dat zit er helaas niet in
dus heb ik het advies gekregen om hem te laten onderzoeken wat hij nog in zijn mars heeft en daar moet ik mee aan de slag
want tussen zeggen en doen zit dag en nacht verschil
als niets meer vanzelfsprekend is en het wordt een martelgang dan ben je ver van de werkelijkheid en dat is wat ik meemaak en dat is hartverscheurend en heel pijnlijk en daar heb ik last van want een omeekeer ten goede zal er niet komen en daar heb ik het mee te doen
en dat te beseffen en een plaats tegeven dat heeft tijd nodig
ik heb het te lang voor me uitgeschoven van ik red het en we gaan het redden maar nee ik zie in dat het niet lukt helaas
dus er moet een oplossing komen zodat we samen toch nog redelijk met elkaar overweg kunnen en daar wil ik nog voor knokken maar ik weet nu al dat het eigenlijk een verloren strijd is
iemand zo zichzelf te zien verliezen dat gaat me zo aan het hart dat doet zo zeer dat heeft me nu dus opgebroken en een arm om me heen die moet ik zo missen want ook dat krijg ik niet spontaan ik moet daar om vragen en dan is het antwoord
moet dat ??
ja ik heb je even nodig en mijn hart krimt ineen door dat antwoord
dus de warmte die ik mis in huis haal ik nu buiten de deur
met een andere invulling met plezier en liefde en dat is accordeon spelen
daar kan ik mijn gevoel totaal in kwijt en de warme reacties die ik daarvan krijg doen de thuissituatie even vergeten en zo heb ik het jaren vol kunnen houden en nu ????????
ik ga gewoon door met ademhalen en zie wel
ik kan weer lachen en dat doet me goed
Speelster
Woensdag 14 december 2005
het gaat een stukje beter met me
het is weer een tijdje geleden dat ik mijn verhaal gedaan heb
er is nog niet veel veranderd
ik pak zo zoetjes aan mijn bezigheden weer op
ik ben blij dat ik het zonder medicijnen af kan
ik heb gelukkig mensen waar ik me verhaal bij kwijt kan en die me een warm hart toedragen ook dat laat ik meer toe
ik ben altijd iemand geweest die zich groter voordeed dan ik was zeker tegen vreemden
het is zo makkelijk om te zeggen ja hoor het gaat goed want dan hoeven ze je klaagzang niet aan te horen
maar mensen die me kennen zien dat ik niet lekker in me vel zit en vragen door en dan komen de tranen vanzelf en dat is heerlijk om dat te kunnen en mogen tonen want emoties die heb ik even niet in de hand
ik ga een heerlijk weekend tegemoet met een hoop muziek
en ik ga nu ook eindelijk aan mijn gedichtenbundel werken
ik heb daar nu eindelijk zin in
want ook dat heb ik even opzij geschoven
ik moest eerst eens bij me zelf te raden gaan en mijn gevoel op een rijtje zetten
het gaat beter met me en ik heb er weer zin in
misschien denken jullie en je man dan??
wel we leven nu gewoon in 2 werelden
en ik denk dat dat goed is
gewoon met elkaar praten en blij zijn met elkaar is er niet meer bij
ik ben het wel maar kan het niet overbrengen
hij voelt het niet hoeveel ik van hem hou
dus heb ik de knoop doorgehakt en tegen mezelf gezegt ik hou heel veel van hem maar zijn ziekte maakt dat hij het niet meer over kan brengen op mij
dat geeft mij een stuk rust
de afgelopen week is de agressie een stuk afgenomen en heeft bij mij een stuk twijfel gebracht maar ik heb daar niet aan toegegeven en ga door met de stap die ik gezet heb want ik weet hoe het is geworden en het zal wel slechter worden maar nooit beter wat ik heel jammer vindt
gister zei hij om 5 uur de kranten moeten naar buiten die worden zo opgehaald
om 6 uur stonden ze nog niet buiten
ik was aan het eten koken en kon ff niet uit de keuken weg
ik pak hem bij de arm en laat aanstalten maken dat hij de kranten in de voortuin zet
dat was tegen het verkeerde been want ik moest de kranten maar buiten zetten
dus er is niets veranderd aan de situatie
en dat sterkt mij in mijn beslissing hoe moeilijk die ook is
hij wil alles maar er gebeurt niets meer
en dat is zo verdomde jammer
dat je plannen maakt en er komt uiteindelijk niets van terecht dan alleen maar gebrul geraas en getier
zo ik ga vanmiddag heerlijk uit spelen
weer mensen een aangename middag bezorgen met een liedje een walsje en een tango heerlijke accordeonmuziek hihi
speelster
Woensdag 14 december 2005
OPS-CTE.
eenzaamheid
alleen voelen
het niet echt zijn
maar toch
niet goed kunnen verwoorden
gevoelens, de leegheid
de achterdocht
het wantrouwen
het is er allemaal
en toch....
hoe moet dit verder
samen en toch alleen...
speelster
Dinsdag 13 december 2005
het onderzoek en hoe verder..........
dit heb ik in janari 2005 geschreven na een zwarte decembermaand
we zijn vorige week naar het docteam geweest
ik heb een vaste casemanager en hij een vaste psygologe
ik kan met mijn vragen bij de casemanager terecht
en nu zegt mijn man dat er echt niets met hem aan de hand is
maar dat zegt elke patient hoor ik daar vertellen
en soms lijkt het ook wel zo
maar de denkfunctie is heel laag
het incasseringsvermogen is heel laag
nummeronthouden is heel hoog (is ander deel hersens wat niet is aangetast)
emoties tonen is extreem
stemmingswisselingen is extreem
en dan de achterdocht
de jalouzie wat hij nooit gehad heeft en nu extra fel wordt
dat is wel eens zwaar te behappen
en daar heb ik nu hulp bij
meer negeren niet overal op ingaan
want meestijds weet hij niet waar hij het over heeft
(als ik het na een kwartiertje aanhaal zijn boosheid kijkt hij me aan van waar heb je het over)
(mopperen is meer een stukje onmacht als dat het tegen mij is gericht )
en dan kan ik weer even verder zonder een naar gevoel te hebben
ik zit lekker in me vel en hij even niet
wat zeer jammer is
maar ik kan hem daar niet in bijstaan
want hij is dan zeer onredelijk
maar mij raakt het niet meer en dat is mijn winst
want ik raak nu niet mijn goede gevoel kwijt en ik ben dat lang kwijt geweest zonder dat ik dat wist maar daar ben ik door het gesprek achter gekomen
het was altijd maar rekening houden met en dat hoeft nu niet meer
wel er zijn maar meer niet
en daar hoef ik geen naar gevoel meer van te hebben
want het valt niet mee om iemand te verliezen waar je zoveel van houdt
ik merk ook aan mezelf en dat is zelfbehoud dat mijn gevoel naar hem toe afneemt
ook dat heb ik besproken en dat is ook een hele *normale* reactie in zo'n situatie
wat je niet meer krijgt kun je ook niet meer geven
dat geeft soms een heel leeg gevoel
je wilt zo graag anders maar het gebeurt niet
ik heb daar wel een andere invulling aan gegeven maar dat is meer onbewust dan bewust
nu geniet ik meer van waar ik mee bezig ben
zoals gistermiddag bij de mensen waar ik voor speel
die warmte en gezelligheid dat doet me zo goed daar kan ik weer even op teren
de energie die ik daar krijg kan ik thuis opsouperen met een lach die niet geheel begrepen wordt
zo kom ik er goed doorheen vindt ik zelf
en zo kan ik de thuissituatie nog lang volhouden zonder weer terug te vallen in waar ik in december beland ben geraakt
want die periode heb ik echt gebruikt om te rouwen en te bezinnen hoe nu verder en ik was echt heel ver heen maar ben daar nu volledig uit
ik zie de zon weer schijnen met hier en daar een donkere wolk maar dat is het leven
en dat bevalt me goed
we zijn nu een jaar verder en het leven lacht me toe met alle zorg me toevertrouwd en zo kan ik het nog lang volhouden
speelster
Zondag 11 december 2005
stemming
december
maand van contrasten
blijheid en droefheid
stemmingen tegengesteld
de maand van het licht
stralen die stralen
vanuit de verte en het hart
van de dorpskern
overdenkingen
gedachten
die vervliegen
in de nacht
licht komt van ver
licht komt dichtbij
licht dat verlicht
en maakt het hart blij
december
maand van het licht
kleine verzoeningen
zo rond de kerstdagen
speelster
Dinsdag 6 december 2005
natuurlijke vijanden
in de natuur is alles op elkaar afgestemd
in de natuur gaat niets verloren
in de natuur is alles natuurlijk
de mens is een storende factor
mensen zijn niet superieur
ook al denkt men van wel
mensen hebben natuurlijke vijanden
alleen zijn ze niet te zien
de vijand van de zebra is de leeuw
de vijand van de muis is de uil
de vijand van de worm is de egel
de vijand van de mens is het virus
een vijand die niet te zien is
een vijand als een sluipmoordenaar
een vijand die geen onderscheid maakt
iedereen krijgt er mee te maken
rijke mensen wapenen zich
arme mensen gaan eraan onderdoor
maar niemand ontkomt
eens houdt het leven hier op
de cyclus zet door
geboorte en dood
zo dicht bij elkaar
de boodschap is
raak niet in paniek
leef je leven
dood ga je toch
geniet !!!!!!!!!
speelster
Dinsdag 6 december 2005
moeten....
moeten
moeten is zo'n dwingend woord
moeten, moeten we niets
mogen en doen
is positief
als je iets wilt
ga je er voor
het lukt na veel
oefenen
ik mag .....
ik doe ......
ik geniet
ik heb plezier
zo door het leven te gaan
open en eerlijk
zonder rancune
met liefde en vriendschap
geeft vreugde
schept vreugde
en blijdschap
in mensenharten
speelster
Zaterdag 3 december 2005
sinterklaas
sinterklaas is weer in het land
kinderen springen uit de band
zenuwachig zijn hoeft niet meer
want vroeger is niet meer
bangmakerij
in de zak mee naar spanje
als je weer eens wat uitvroot
wat tegen de wens inging
daar hoef je niet meer mee aan tekomen
sinterklaas is een kindervriend
voor klein en voor groot
het feest van suprises en gedichten
chocolademelk en speculaas
een aardigheidje in de schoen
het feest voor groot en klein
speelster
kinderen springen uit de band
zenuwachig zijn hoeft niet meer
want vroeger is niet meer
bangmakerij
in de zak mee naar spanje
als je weer eens wat uitvroot
wat tegen de wens inging
daar hoef je niet meer mee aan tekomen
sinterklaas is een kindervriend
voor klein en voor groot
het feest van suprises en gedichten
chocolademelk en speculaas
een aardigheidje in de schoen
het feest voor groot en klein
speelster
Donderdag 1 december 2005
wat een spreuk losmaakt
Laat los en vertrouw
maar wie moet ik loslaten of wat moet ik loslaten
ik vertrouw er maar op dat het gaat zoals het moet gaan
dan kan ik met plezier en genoegen verder
want ik geniet met volle teugen van het leven
het is zo mooi ook al heb ik stil verdriet
zonder dat geniet ik niet
want met stil verdriet kan ik dankbaar zijn
dat ik mag beleven wat ik beleef
de zonnestraal op mijn arm en in mijn gezicht
de kilte als er een wolk voor de zon komt
en zo is het in het leven ook
natuur is leven en we zijn allemaal onderdeel van de natuur
speelster
Donderdag 1 december 2005
Uniek
iedereen is uniek
groot of klein
dik of dun
volmaakt of mismaakt
niemand uitgezonderd
blank of zwart
rood of groen
geel of wit
elk nest geeft liefde
op een bepaalde manier
uniek is iedereen
niemand uitgezonderd
dat doet de mensheid zelf
iedereen in een hokje stoppen
soort zoekt soort
maar dat is niet hoe het hoort
iedereen is uniek
niemand uitgezonderd
je kunt er niets aan doen
als je hebt een gebrek
zo geboren of zo geworden
een ongeluk kan een ieder overkomen
denk daar maar eens aan
iedereen is uniek
speelster
Dinsdag 29 november 2005
waterdruppels
waterdruppels
kleuren oranje rood
in de avondzon
aan het firnament
waterdruppels
een kostbaar kleinood
in de kinderhand
in een arm land
waterdruppels
vergiftigd
door geldgebrek
kostbare waterdruppels
waterdruppels
zoet, zout, bitter, zuur
waterdruppels zuiveren
is ontzettend duur
waterdruppels
levensbehoefte nummer een
rijke mensen zijn niet zuinig
verspillen en vergiftigen
waterdruppels
iedereen heeft het nodig
mens, dier, en plant
om te groeien en te bloeien
waterdruppels
mmmm, lekker
als ze zijn
zuiver en puur
speelster