De keuze van het geslacht is bij veel vrouwen geen taboe

De laatste tijd is er heel wat te doen geweest rond de mogelijkheid van ouders om bij kunstmatige bevruchting het geslacht van hun kind te kiezen. De heersende opvatting in de Westerse wereld blijkt daarbij dat dit niet kan behoudens wanneer het in het belang van de gezondheid van het kind is (bijvoorbeeld wanneer er een risico is op een erfelijke ziekte die alleen op een bepaald geslacht kan over gaan). Er is in veel landen echter nog een lange weg af te leggen vooraleer die heersende opvatting ook in wetten wordt gegoten. Veel kandidaat-ouders met vruchtbaarheidsproblemen blijken echter een andere mening te zijn toegedaan.

Een enquête bij Amerikaanse vrouwen met ernstige vruchtbaarheidsproblemen toont aan dat niet minder dan twee op vijf van de bevraagde vrouwen zegt dat ze gebruik zouden maken van technologie die hen toelaat om het geslacht van hun kind te kiezen, wanneer die technologie vrij toegankelijk zou zijn. Opvallend is daarbij dat een groot deel van de vrouwen die zegt dat ze dit wel zouden doen nog geen kinderen heeft. Het is opvallend omdat veel experts er van uit gingen dat de meeste ouders die van een dergelijke mogelijkheid zouden gebruiken maken, dit zouden doen om wat evenwicht in hun gezinssamenstelling te brengen. Of met andere woorden: ouders die bijvoorbeeld al twee kinderen van één geslacht hebben die zouden bij een derde kiezen voor een kind van het andere geslacht. Wat zou jij doen als je de mogelijkheid had het geslacht van je kind te kiezen?

Verslaafden en een landarbeider werken op de kwekerij van restaurant De Kas in Ilpendam.  De verslaafden moeten in principe op de boerderijen meewerken, maar soms wordt wel eens wat door de vingers gezien. De bodem in Waterland bestaat voornamelijk uit veen en is daarmee alleen geschikt voor veeteelt. Bij Ilpendam zit er echter klei in de in de grond, waardoor groente- en fruitteelt mogelijk is.

Zo ongeveer stelde de Amsterdamse zorgwethouder Hannah Belliot (PvdA) zich enkele jaren geleden de oplossing van het verslaafdenprobleem voor. Inmiddels is haar idee verwezenlijkt, zij het in een gematigder vorm. Sinds twee maanden werken via de Stichting Streetcornerwork Amsterdam achttien verslaafden uit de Bijlmer één dag in de week op zorgboerderijen in Ilpendam en Broek in Waterland.

‘Ach, die muur komt er misschien nog wel eens

Poeder met alcohol: Topper of taboe?

Duitsland heeft een hype. En wij ook binnenkort.
Subyou, zo heet het alcoholisch drankje in poedervorm dat ondernemers Peter Wacker en Jost-Henner Nies met succes aan Duitse tieners verkopen. Meng het poeder met koud water en je hebt een volwaardig drankje met een alcoholpercentage van vijf procent. Topper of taboe? Want de overheden zullen niet rusteloos wachten met een reactie.
Immers:
De vinding is slim omdat de belasting op alcholische dranken wordt ontdoken. Anders dan de breezers, mag Subyou zonder accijns verkocht worden (want in poedervorm).
..

Vormen van kindermishandeling

Er zijn vijf vormen van kindermishandeling. Als er een kind mishandeld wordt, komen vaak meerdere vormen van kindermishandeling voor.

Lichamelijke mishandeling

Als een ouder of verzorger lichamelijke mishandeling tegen het kind gebruikt noem je dit lichamelijke kindermishandeling. Bijvoorbeeld als de ouder of verzorger het kind slaat, schopt, bijt, krabt, knijpt, brandwonden toedient, of laat vallen.

Nico zit aan tafel met zijn vader en moeder. Als hij een slok melk wil nemen, knoeit hij een beetje op de tafel. Zijn moeder wordt ontzettend boos en slaat hem in zijn gezicht.

Lichamelijke verwaarlozing

Lichamelijke verwaarlozing houdt in dat de ouder geen oog heeft voor het lichamelijk welzijn van het kind. Hierbij moet je denken aan voeding, hygiëne en kleding. Een ouder die geen enkele aandacht heeft voor de veiligheid van de leefomgeving van het kind, of het kind regelmatig alleen achterlaat, let niet goed op de verzorging van het kind.

Janine heeft hoge koorts. Haar moeder gaat gewoon werken, terwijl het meisje zich duidelijk niet lekker voelt. Als ze thuis komt gaat ze niet met Janine naar de dokter terwijl dat eigenlijk wel nodig is.

Psychische mishandeling

Bij psychische mishandeling gaat de ouder op zo’n manier met het kind om, dat het kind in angst en onzekerheid leeft. Het kind wordt bijvoorbeeld regelmatig uitgescholden. Ook krijgt het kind regelmatig te horen dat het niet gewenst is, of het kind hoort vaak van de ouder dat het nooit iets goed doet. Negeren hoort ook in dit rijtje thuis. Dit is voor het zelfvertrouwen van het kind niet bepaald goed.

Peter zit samen met zijn moeder en een vriendin van zijn moeder in de kamer. Zijn moeder vertelt aan die vriendin dat Peter zo’n onbenul is en dat hij er beter niet kon zijn. Peter zit hier gewoon bij en hoort alles.

Psychische verwaarlozing  

Als de ouder bijna geen aandacht geeft aan het kind noem je dit psychische verwaarlozing. Het kind mist de liefde, warmte en bescherming, terwijl dit iets is wat elk kind nodig heeft. Die aandacht heeft het kind nodig om zich geestelijk en lichamelijk goed te kunnen ontwikkelen. 

Anne komt thuis van school. Haar moeder is er nog niet, want die werkt altijd tot 6 uur. Ook haar vader is er niet, want die werkt altijd tot ’s avonds laat. Als Anne naar bed gaat heeft niemand aan haar gevraagd hoe het op school was. 

Incest:TABOE

Incest betekent seksueel contact tussen verwanten. Het woord komt van het Latijnse 'incastus', wat 'onkuis' betekent. Hieruit spreekt afkeuring. Incest is bijna altijd en overal als iets verkeerds beschouwd. Ook bij meeste dieren wordt incest vermeden. Menselijke culturen hebben ook bepaalde uitzonderingen gemaakt. Zo huwden in sommige culturen koningskinderen met elkaar om de zuiverheid van hun 'bloed' te bewaren.

Voortplanting
Waarom is er een 'verbod' op incest? De verklaring is waarschijnlijk dat in de evolutie van soorten die zich seksueel voortplanten, de zoektocht naar een partner buiten de eigen familiegroep op den duur betere afstammelingen opleverde dan wanneer men constant binnen de eigen groep bleef. Dit laatste staat bekend als 'inteelt'. Daarbij vindt voortplanting plaats binnen een beperkte groep, bijvoorbeeld een geïsoleerde gemeenschap. Erfelijke afwijkingen worden daar versterkt omdat er een grote kans is dat ze bij beide ouders voorkomen. Meestal wordt bij mensen en dieren een dergelijke situatie vermeden.

Exogamie
Ook in de oertijd zocht men een seksuele partner buiten de eigen groep. Dit verschijnsel heet 'exogamie'. Dat zoekgedrag komt dan ook vast te liggen in de genetische structuur, het wordt als het ware 'aangeboren', het is 'natuurlijk'. De gemeenschap als geheel vertoont ook gedrag dat de exogamie bevordert. Er ontstaan regels en wetten die incestueuze huwelijken verbieden. De mensen die niet met elkaar mogen trouwen zijn bijna altijd verwanten in de eerste lijn, dus broers en zusters, ouders en kinderen, maar vaak ook de tweede en derde lijn: grootouders, neven en nichten, (oud)ooms en tantes. In veel menselijke culturen ontstonden uitbreidingen van het incestverbod, dus naar verdere verwanten en ook aangetrouwde familieleden: Schoonzuster/broer/ouder met schoonzoon of dochter (bijvoorbeeld na het overlijden van de eerste partner).

Incest-taboe
Het incestverbod was een diepgeworteld verbod op seks met bepaalde anderen, dat zich manifesteerde in afkeergevoelens bij het individu, ontmoediging in gezin en familie, strenge regels en zware straffen door de samenleving. Het was ingebed in de socialisatie van kinderen en kreeg daardoor iets vanzelfsprekends en onbespreekbaars. Daarom heet het incestverbod ook wel 'incest-taboe'. Het woord 'taboe' komt uit het Polynesisch en betekent 'heilig' of 'onaanraakbaar'. Het typische van een taboe is dat het om een verbod gaat dat zo diep zit dat er niet rationeel over gesproken kan worden.

Lustgevoelens
Gezin en familie vormden ook een omgeving waarin seksuele aantrekking als vanzelf verflauwde. Hoe vertrouwder mensen met elkaar zijn, hoe minder seksueel opwindend ze voor elkaar worden. De lust is als het ware van nature gericht op het onbekende, het nieuwe, het andere.
Dit alles neemt niet weg dat de seksuele lust sterk genoeg is om ook het ergste verbod soms verholen te negeren. De meeste broers en zusters spelen seksuele spelletjes met elkaar (omdat ze daarin toch 'nieuw' voor elkaar zijn). Deze spelletjes zijn een soort oefeningen, die meestal van incidentele en kortdurende aard zijn, maar waarbij lustgevoelens zeker een rol spelen. Het gaat hierbij dus niet alleen om een soort 'onschuldige' oftewel 'niet-seksuele' nieuwsgierigheid. Ook tussen kinderen en hun ouders spelen lustgevoelens een rol. De vader kan zeer aantrekkelijk zijn voor de dochter en de moeder voor de zoon, en andersom. De vader kan zijn opgroeiende dochter als het ware plotseling met andere ogen gaan zien, juist in een periode waarin zijn vrouw seksueel minder aantrekkelijk voor hem is omdat zij al jaren vertrouwd zijn met elkaar. De dochter kan haar vader als mogelijke en zelfs enig aantrekkelijke minnaar zien in een periode waarin andere mannelijke partners onbereikbaar of onaantrekkelijk zijn. De moeder zal over het algemeen eerder geneigd zijn een andere man te zoeken dan haar zoon, omdat de geslachten verschillen in hun seksuele oriëntatie, die ook in de evolutie is gevormd. Een man zoekt eerder een mooie jonge vrouw en een vrouw zoekt eerder een man met 'mannelijke' kwaliteiten, dus iets ouder en met meer status. De lustgevoelens van de zoon voor de (jonge) moeder worden dus al vroeg gefrustreerd, verdrongen en met schuld beladen. Het meest beroemde verhaal over zoon-moeder-incest is Koning Oedipus van Sophocles.

Vader-dochter incest
De vader-dochter incest is dus de meest voorkomende, zowel in de fantasie als in de praktijk. De collectieve gevoelens van afschuw richten zich daarom in eerste instantie daarop. Dit is een schoolvoorbeeld van 'projectie', het toeschrijven van eigen, niet-bewuste, incestueuze gevoelens aan anderen. Vroeger werd incest, als het openbaar bekend werd, met de dood bestraft. Maar ook nu nog, in ons deel van de wereld dat zich 'modern' en zelfs 'seksueel bevrijd' noemt, is er algemene afschuw en strenge bestraffing van incest, waarbij men in eerste instantie aan seks tussen vader en dochter denkt. Het incest-taboe zit dus heel diep. Als reden voor de afschuw wordt bij ons echter niet het heilige verbod op seks tussen verwanten genoemd, maar definieert men incest als seksueel misbruik, mishandeling, agressie, geweld. Dit is een schoolvoorbeeld van 'rationalisatie', het geven van een rationeel argument om irrationeel gedrag te ondersteunen.

Incest is geen mishandeling
Het feit dat nu algemeen bij 'incest' aan geweld en misbruik wordt gedacht, terwijl dat in de eigenlijke betekenis van het woord helemaal niet zit opgesloten, is wel te verklaren. Toen in de jaren zestig/zeventig de anticonceptie algemeen aanvaard werd groeide ook de overtuiging dat seks vrij kon plaatsvinden zonder de consequentie van zwangerschap en huwelijk. Dit resulteerde bij velen in de acceptatie van seks vóór het huwelijk en zelfs naast het huwelijk. Maar het denken ging verder. Als verwanten met elkaar aan seks deden en er was geen sprake van voortplanting, dan dreigde ook niet het gevaar van inteelt. En daarmee was dus het incest-taboe niet meer functioneel. Er was ooit in de evolutie een goede 'reden' voor geweest, maar die bestond niet meer. Sommigen trokken deze radicale gedachte door en praktiseerden 'familieseks'. Dat daarbij als vanzelfsprekend ook misbruik ontstond, valt te raden. Tegen de 'familieseks' onstond al snel een reactie die in de afgelopen twintig jaar in hevigheid toenam en tot de definitie van incest als 'mishandeling' leidde.

TABOE

Ben je gek als je ‘aan SM doet’ of over pijn of vernedering fantaseert? Je zou het haast denken, want in de samenleving heerst nog altijd een groot taboe op SM. Toch blijkt ongeveer één op de tien mensen regelmatig over SM te fantaseren, dus zo vreemd is het kennelijk toch niet. Gelukkig is de maatschappelijke acceptatie van SM in de afgelopen jaren belangrijk toegenomen.

Voor veel onderdanigen is het pijngevoel niet alleen erotisch opwindend, maar ook een manier om zich helemaal aan hun partner te geven. En veel dominanten voelen voor hun slaaf of slavin niet alleen passie en lust, maar hebben bovendien een soort ‘vader’- of ‘moeder’-gevoel.

Liefde is een zaak van geven en nemen. In weinig relaties is dat zo sterk het geval als in een SM-relatie. En daarmee behoort SM wellicht tot de meest romantische spelvormen.

Misschien hebt u wel eens iemand ontmoet die de behoefte heeft kleding van het andere geslacht te dragen.

Het is ook mogelijk dat uzelf of uw partner deze behoefte voelt. In dat geval is het goed dat u weet dat er een werkgroep is speciaal voor echtparen en mensen die een (langdurige) relatie hebben en waar deze behoefte een (mogelijk storende) rol speelt.


Travestie, wat is dat eigenlijk?
Wij bedoelen niet de travestie die bekend is uit de showwereld en het theater, maar een geaardheid die hoofdzakelijk bij mannen voorkomt. De travestiet is een normale man, die een niet te ontkennen behoefte heeft om van tijd tot tijd vrouwenkleren te dragen, maar zich desondanks man blijft voelen.

Dit in tegenstelling tot een transseksueel, die de nadrukkelijke wens heeft van geslacht te willen veranderen.

De travestiebehoefte is er, is niet te verklaren en gaat niet over, hoe graag een travestiet dat misschien ook zou willen en hoe intensief hij zijn best daarvoor doet.

Een travestiet schaamt zich in eerste instantie voor zijn geaardheid en zwijgt, omdat hij weet en voelt dat travestievoor velen een taboe is. Hij is bang voor afkeurende reacties van de maatschappij, van familie, vrienden en collega's. Hij kan gebukt gaan onder schuldgevoelens. De ervaring wijst uit dat travestie ook in een relatie vaak lang wordt verzwegen.

Als vrouwen van de travestiebehoefte van hun partner horen of het plotseling ontdekken, komt hun leven soms van de éne op de andere dag op losse schroeven te staan. Hun relatie lijkt in duigen te vallen. Eindeloze gesprekken tot diep in de nacht zijn vaak het gevolg.
Gevoelens van angst, machteloosheid, schuld, boosheid, wanhoop en jaloezie spelen hierbij een rol. Verwijten zijn er over en weer. Beide partners voelen zich in de steek gelaten door de ander.

Als men ten langen leste besluit hulp te zoeken, blijkt dat er nauwelijks een plaats is waar men terecht kan en dat er weinig literatuur over deze geaardheid voorhanden is.