Gokken en gokverslaving

Voor diegenen die in dit proces zitten, lees het eens door denk er eens overna en als je de behoefte hebt praat er met anderen over. Het zal je opvallen dat het oplucht en dat je er dan niet zoveel moeite meehebt om er eens af te blijven. maar vergeet nooit een ding je bent een gokker en je zult het nu altijd blijven, zelfs als je er meerdere jaren vanaf bent blijft het gevaarlijk, je hoeft maar even achter de gokkast te gaan zitten en alles om je heen verdwijnt. En STOPPEN op dat moment wordt heel moeilijk Maar er is een weg wees eerlijk tegen je zelf en anderen.

Wie waagt er niet eens een gokje? De een koopt een staatslot, de ander zoekt zijn geluk achter de gokkast, gaat naar de bingo of kaart om geld. Sommigen bezoeken een casino voor de gezelligheid, voor de spanning of voor snelle rijkdom. Gokken, spelletjes spelen al dan niet om een bepaalde inzet is een fenomeen dat zo oud is als de mensheid zelf.

Het wagen van een \'gokje\', speelzin, is een behoefte die bestaat.

Bij gokken staan twee begrippen centraal: geld en kans. Dat gebeurt bijspelletjes waarbij de uitkomst bepaald wordt door toeval of kans. Kennis, kunde of vaardigheid speelt bij gokken geen rol. Bij gokken zet je je geld in op een van de mogelijke uitkomsten van het spel. Het toeval bepaalt of je je geld juist ingezet hebt. Is dat het geval, dan krijg je de inzet of een veelvoud daarvan terug. Verlies je, dan ben je je inzet kwijt. Bij gokken speel je met geld. Je levert je geld over aan het toeval. Duidelijk is dat de kans op verlies en winst gepaard gaat met veel emoties. Mensen vinden gokken spannend. Je zit in de spanning of je het geld kwijt zal raken of dat je een grote klapper zal maken. Opvallend is dat he juist deze spanning is die het gokken voor velen zo aantrekkelijk maakt.

Helaas is het zo dat sommigen door het spelen van wat eerst een leuk en aantrekkelijk spelletje lijkt, in de problemen raken. Het gokken biedt hen een kick waar ze niet meer buiten kunnen. Ze blijven gokken, ook al stapelen de schulden zich torenhoog op. Ze verwaarlozen vrienden, werk of school. Uiteindelijk beheerst gokken hun hele leven.

Dan is er sprake van gokverslaving.

Kinderopvang

De belastingbetaler vangt wel

Kinderen van drinkende ouders dragen zware last

Een op de tien Belgische kinderen heeft een ouder die te veel drinkt. Velen van hen worden dagelijks geconfronteerd met eenzaamheid, angst en stress. Toch wordt er amper over gepraat. Het taboe blijft immers groot. Om dit te doorbreken en kinderen tot praten aan te zetten, lanceerde de Vereniging voor Alcohol en andere Drugproblemen (VAD) een campagne.

Naar schatting 183.000 Belgische kinderen jonger dan vijftien, hebben een moeder of vader die al te vaak naar de fles grijpt. Precieze cijfers zijn er niet, maar zeker is dat het aantal niet afneemt. Vele van deze kinderen vinden de weg naar de hulpverlening niet. Dat heeft voor een deel te maken met haar werking zelf. Pas sinds enkele jaren richten hulpverleners zich ook tot de omgeving van de probleemdrinker en gaat de aandacht niet meer uitsluitend naar de verslaafde. Bovendien moeten ouders soms in behandeling zijn vooraleer men aandacht heeft voor de kinderen. Maar ook van laagdrempelige initiatieven blijken kinderen en jongeren weinig gebruik te maken. Zo ontving de DrugLijn vorig jaar op een totaal van 5.000 gesprekken slechts enkele tientallen telefoontjes van kinderen. Dat heeft alles te maken met het taboe dat nog steeds op alcoholmisbruik rust. Zowel volwassenen als kinderen blijven het moeilijk hebben om met het probleem naar buiten te komen. Ze willen zolang mogelijk de mythe van het perfecte gezin in stand houden. Alcohol wordt bovendien nog vaak geassocieerd met gezelligheid, vrolijkheid en feestjes. Dat maakt het moeilijk om te praten over de problemen die ermee gepaard gaan.

Verantwoordelijkheid
Kinderen voelen zich vaak schuldig over het gedrag van hun ouders. Ze willen verklaren waarom hun papa of mama problemen heeft met alcohol en zoeken de oorzaak bij zichzelf. ‘Had ik een goed rapport gehad, dan zou papa niet drinken’, denken ze bijvoorbeeld. Of: ‘Vandaag ga ik geen ruzie maken met mijn broertje, dan hoeft mama niet te drinken.’ Soms maken ouders misbruik van dit denkpatroon om hun drankzucht te vergoelijken. Omdat kinderen denken dat ze mee de oorzaak van de problemen zijn, proberen ze soms zelf het drankgebruik op te lossen. Dat lukt natuurlijk zelden. Vaak eisen drankzuchtige ouders alle aandacht op voor zichzelf. Kinderen verdwijnen naar de achtergrond en kunnen nergens met hun verhalen terecht. In vele gezinnen met een alcoholprobleem raken de relaties ernstig verstoord. Soms gaan kinderen er zelfs aan onderdoor.

Risicovol
Kinderen van wie ouders drinken, zijn gevoelig voor angsten en depressies, zelfs op latere leeftijd. Bovendien hebben zij tot vier keer meer kans zelf een alcoholprobleem te ontwikkelen. Gedeeltelijk valt dit te verklaren door de erfelijke aanleg. Soms vinden de kinderen het normaal dat er veel wordt gedronken en grijpen dus zelf makkelijker naar de fles. Bovendien zijn vele kinderen van alcoholverslaafden ongelukkig of onzeker waardoor ook zij vluchten in de drank. Weerstand bieden tegen alcoholmisbruik kan door inzicht te krijgen in de problemen en zelfstandigheid, relatievaardigheid, zin voor initiatief, creativiteit en humor te ontwikkelen.

Praten
Kinderen hoeven de last evenwel niet alleen te dragen. Over het probleem praten, lucht op. Maar net dat gebeurt vaak te weinig in de gezinnen met alcoholproblemen. Met de campagne Als je ouders drinken… wil de VAD het taboe doorbreken en de kinderen de weg wijzen naar hulp.  Uiteraard kunnen kinderen voor een anoniem gesprek steeds

Als je ouders drinken...

 terecht bij de DrugLijn.

Het is heerlijk én gezond. Maar toch zijn er mensen die zoenen niet met gejuich onthalen. Een reis rond de wereld zonder te kussen.

Zoals velen ben ik niet alwetend, ik heb dus ook opzoekingen moeten doen om deze blog te starten, hopelijk is het mij gelukt. Bedankt voor jullie bezoek!!

Er zijn in de wereld ongeveer 880 miljoen analfabeten: de meeste leven in ontwikkelingslanden, de meeste analfabeten zij vrouwen. Analfabeten zijn volgens UNESCO (de VN-organisatie voor Onderwijs, Wetenschap en Cultuur) “alle personen van 15 jaar en ouder die niet in staat zijn een korte, eenvoudige tekst over het dagelijks leven met begrip te lezen en te schrijven\". De miljoenen kinderen die niet naar school gaan en dus niet kunnen lezen of schrijven, worden vanaf hun 15de analfabeet genoemd. Uiteraard zijn analfabeten niet alleen in ontwikkelingslanden te vinden, maar ook in het rijke Noorden. Naar schatting kan 20 % van de westerse bevolking niet of niet voldoende lezen of schrijven om zich volledig te kunnen redden in de geletterde maatschappij! Analfabetisme in westerse landen blijft echter vaak een taboe.

Een groot Taboe = Vrouwenbesnijdenis komt op grote schaal voor. De Verenigde Naties en haar Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) schatten het totaal aantal vrouwen dat op de wereld is besneden op niet minder dan 130 miljoen. Amnesty International gaat zelfs uit van 135 miljoen. Per jaar komen er naar schatting ruim twee miljoen bij. Dat is zo?n 6.000 per dag, 1 per 15 seconden.

Verreweg de meeste besneden vrouwen, circa 110 miljoen, wonen in Afrika. In zeker 28 Afrikaanse landen gelegen tussen de evenaar en de kreeftskeerkring wordt vrouwenbesnijdenis stelselmatig toegepast . De landen buiten Afrika waar vrouwenbesnijdenis gebruikelijk is, liggen in Zuidoost-Azië (waaronder Indonesië, Sri Lanka en Maleisië) en op het Arabisch Schiereiland (Yemen, Oman en de Verenigde Arabische Emiraten). 

De keuze van het geslacht is bij veel vrouwen geen taboe

De laatste tijd is er heel wat te doen geweest rond de mogelijkheid van ouders om bij kunstmatige bevruchting het geslacht van hun kind te kiezen. De heersende opvatting in de Westerse wereld blijkt daarbij dat dit niet kan behoudens wanneer het in het belang van de gezondheid van het kind is (bijvoorbeeld wanneer er een risico is op een erfelijke ziekte die alleen op een bepaald geslacht kan over gaan). Er is in veel landen echter nog een lange weg af te leggen vooraleer die heersende opvatting ook in wetten wordt gegoten. Veel kandidaat-ouders met vruchtbaarheidsproblemen blijken echter een andere mening te zijn toegedaan.

Een enquête bij Amerikaanse vrouwen met ernstige vruchtbaarheidsproblemen toont aan dat niet minder dan twee op vijf van de bevraagde vrouwen zegt dat ze gebruik zouden maken van technologie die hen toelaat om het geslacht van hun kind te kiezen, wanneer die technologie vrij toegankelijk zou zijn. Opvallend is daarbij dat een groot deel van de vrouwen die zegt dat ze dit wel zouden doen nog geen kinderen heeft. Het is opvallend omdat veel experts er van uit gingen dat de meeste ouders die van een dergelijke mogelijkheid zouden gebruiken maken, dit zouden doen om wat evenwicht in hun gezinssamenstelling te brengen. Of met andere woorden: ouders die bijvoorbeeld al twee kinderen van één geslacht hebben die zouden bij een derde kiezen voor een kind van het andere geslacht. Wat zou jij doen als je de mogelijkheid had het geslacht van je kind te kiezen?