Digitale Stress

Vandaag in HBVL: 3 krantenberichtjes in een notendop.

1. 660 inbrekersbendes actief in ons land. 2000 bendeleden zijn geïdentificeerd, meestal Roemenen en Albanezen. Tweeduizend!!!!!... Alles wat we mogen weten is dat ze uit Oost-Europa komen en tussen de 20 en 30 jaar oud zijn, en 1 op 5 is minderjarig. Da's alles. Geen namen, geen foto's, niets. En tóch 2000 overtreders?!

2. Jonge dievenbende opgerold in Borgloon. In totaal 60 inbraken in auto's, scholen en kantines. De daders zijn 4 jongeren van 17, 18 en 2 van 20 jaar. De 4 verdachten zijn bekenden voor de politie. De twintiger uit Borgloon mocht na verhoor beschikken. Op vrije voeten dus. En weeral geen namen en geen foto's.

3. Vlaams-Belang-gemeenteraadslid in cel na aanvaring met politie. Joepie, denken de journalisten, een gelegenheid om het Vlaams Belang in diskrediet te brengen! Vlaams Belanger Gert Londers zit in de gevangenis van Hasselt na een aanvaring met de politie tijdens een controle in Bree. De krant beschrijft het incident nauwkeurig met vermelding van: volledige naam van de Vlaamsbelanger, een duidelijke foto, leeftijd, woonplaats, tijdstip + plaats + beschrijving van het incident, en op de koop toe een stukje geschiedenis over de vorige gemeenteraadsverkiezingen, waarbij met leedvermaak over het verlies van zitjes in de gemeenteraad van Houthalen-Helchteren geschreven wordt.

Allochtone leerllingen hebben zo hun eigen stijl van lesvolgen, hun eigen opvattingen over onderwijs en een mentaliteit die grondig verschilt van die van onze Vlaamse leerlingen.

In het verleden negeerden onderwijsmensen deze verschillen, 'iedereen gelijk', en zo van die onzin... En dan waren ze verwonderd wanneer ze in een multiculklas hun gezag zagen wegsmelten tot een hoopje gestotter, gestuntel en hees gefluister vooraan in de klas.

Een multiculturele klas is een akelige nachtmerrie voor elke leerkracht. Het hechte groepje allochtonen is in staat om als een bende herrieschoppers een klas om te toveren in een oerwoud, maar dan zonder Tarzan en Jane. Binnen de allochtone groep bestaat er geen verdeeldheid, geen individualisme. Als een samenhangend geheel kunnen ze de boel terroriseren door zich machtig en superieur op te stellen. Er is geen speld tussen te krijgen, tussen hun eendrachtig samenspel... Onze eigen leerlingen kunnen dat niet, weten niet hoe zoiets moet, zij gedragen zich als waardige individuen die de groep niet nodig hebben om zich te manifesteren.

Allochtone leerlingen missen prestatiedrang, ze zijn niet gedreven, zijn niet zo streberig als onze eigen leerlingen, ook taakgerichtheid en concentratievermogen ontbreken. Resultaten interesseren hen niet. Luistervaardigheid is zero. Een doel nastreven kennen ze niet. Iets bereiken in de maatschappij evenmin. En discipline, gezag, respect, instructies, die dingen wuifden ze lachend weg en veegden er hun voeten aan. Nooit genoten ze optimaal van het lesgebeuren, behalve van de islamles natuurlijk.

Allochtonen in de klas heb ik altijd ervaren als niet passend in ons traditioneel onderwijssysteem. Maar deze bedenkingen mocht ik niet luidop uitspreken, het toverwoord 'racisme' lag al om de hoek te loeren en een negatieve beoordeling ook nog. Vele leerkrachten hebben daarom gezwegen en ondertussen konden mistoestanden welig tieren, omdat niemand durfde klagen over de trieste ingesteldheid van allochtone leerlingen.

Vroeger waren er de 'gettoscholen'. Later werden 'concentratiescholen' uitgevonden om het kwalijke imago van vreemdelingen wat op te krikken. Want 'getto' verwijst naar afgezonderde mensen met een twijfelachtige reputatie, en 'gettoschool' klinkt wat ordinair, minderwaardig en achterstellerig. Vandaar de nieuwe benaming 'concentratieschool'.  

Concentratie of getto, het maakt niet uit, alles komt op hetzelfde neer, alles is 'ene pot bruin'. Een armtierig plantje wordt ook nooit een forse struik, en dat van die aap met een gouden ring, kennen we ook.

De migrantenaanbidders waren het er niet mee eens, met die geconcentreerde geïmporteerde mix. Ze hielden ook niet van 'witte' scholen. Het liefst zagen ze een egale spreiding van alle vreemde kindjes over alle scholen, een totale invasie dus. Maar dat werkte niet, want 'mengen' gaat niet, enerzijds omdat allochtone leerlingen onverbrekelijk samenklitten, en anderzijds omdat verstandige ouders van witte leerlingen hun kinderen weghalen van school zodra er een Turk of een Marokkaan naast hen komt te zitten in de klas... en natuurlijk omdat ze te fier zijn op hun eigenheid, daarom werkt 'mengen' niet. Een eigenheidsgevoel dat diep in je poriën zit, kan je zomaar niet negeren.

Witte scholen zullen altijd blijven bestaan, maar voor hoelang nog? Ooit zal er geen keuze meer zijn voor onze blanke leerlingen, tenzij er privéscholen gaan komen waar elites gevormd worden. Waar superioriteit nagestreefd wordt. Waar de kloof tussen de crème de la crème en de drassige dras alleen maar groter wordt... Weg met gelijkheid en nivellering!...

Nu is Lieve bezig met een boze mailer te plagen. Om hem te jennen. Om hem in de gordijnen te jagen, waarna hij naar beneden dondert en vettige bloedsporen op het behang achterlaat. Een hoopje zielig schroot blijft er dan bloederig op de grond liggen...

Ik heb eerder al eens gezegd dat men kinderen met rust moet laten met het gezeur over seksuele geaardheden. Om hen niet in verwarring te brengen. Voor kinderen bestaan er mannen en vrouwen, jongens en meisjes, en daartussenin is er niks. Zo werkt dat met jonge kinderen.

David Degreef, een homoseksuele onderwijzer, schijnt dat niet te vatten. Hij is nog lang niet klaar met het aanvaarden van zijn 'anders-zijn', anders zou niet per se zijn geaardheid willen uiten. Het komt op mij bijna over als exhibitionisme. Maar ja, seksuele afwijkingen overlappen elkaar wel eens.

David Degraaf weigerde een job in een Brusselse basisschool omdat de directrice hem vroeg zich niet als homoseksueel te uiten... Dan vraag ik me af: wil die man zich manifesteren als homo, of wil die lesgeven aan kinderen? Hij was er misschien op uit om homoseksualiteit aan te prijzen?... Ouders! Let op uw kinderen!

De directeur-generaal van het openbaar onderwijs van de stad Brussel reageerde en benadrukte de neutraliteit van het beroep van lesgever. Daarom raadt hij leraren aan om voorzichtig te zijn met uitspraken over hun privéleven.

De homo-onderwijzer is nu uitgenodigd voor een gesprek met de schooldirectie en met het Brussels openbaar onderwijs.

Waarom men zoveel aandacht schenkt aan een homo die met zijn geaardheid te koop wil lopen in een Brusselse school? Wel, dat is niet zo moeilijk. Gelet op het grote aantal moslimleerlingen en hun moslimouders zou een homoseksuele leerkracht wel eens een schietschijf kunnen worden, en het hele schoolgebeuren op stelten zetten. Dáár is men bang voor! De directrice had dat beter meteen kunnen vertellen aan de solliciterende homo-onderwijzer. Daarna greep de baas van het Brussels openbaar onderwijs in, om alsnog herrie in de Brusselse basisschool te vermijden.

Sarkozy, in de voetsporen van Merkel, zei eens: "De multiculturele samenleving is mislukt. We zijn teveel bezig geweest met de identiteit van de migrant, en te weinig met onze eigen identiteit."

Nu gaat Lieve de woorden van de ex-president eens op haar eigen manier interpreteren, op z'n Lieviaans.

Het ontbreekt ons aan eigenliefde, aan eenkennigheid, aan drang naar zelfbehoud, aan zelfbewustzijn, aan besef van eigenwaarde, en nog zo van die narcistische eigenschappen die noodzakelijk zijn om te overleven bij een overrompeling van buitenaf. We zijn ook altijd maar in de weer geweest om nieuwkomers op te vangen en te verzorgen, we zouden hen haast omhelzen. De rijkelijke aandacht die ze kregen, deed hen echter dieper wegzinken in hun eigenheden en eigen cultuur, en dát belette hen om zich te versmelten in één gemeenschap.

Een multiculturele samenleving is een contradictio interminis! Pogingen om verschillende culturen te laten samenleven zijn gedoemd om te falen. En dat was lang geleden al voorspelbaar, toen de eerste nieuwkomers zich hier settelden en hun nakomelingen zich vermenigvuldigden als kwekende kakkerlakken, als mijten die zich vasthechten aan de huid van de samenleving zonder er echt deel van uit te maken.

Vermenging van verschillende culturen en gedaantewisseling van een cultuur leiden tot aanpassings- en identificatiemoeilijkheden. Een ideale voedingsbodem voor psychische stoornissen, voor conflicten en criminaliteit. Dát is het resultaat van cultuurmengingen!

In mijn achteruitkijkspiegel naar het verleden heb ik in het onderwijs toeren zien uithalen met een gelijkaardig effect als nu in de samenleving. De bijdrage van het onderwijs aan de mislukte integratie van migranten! Het nastreven van multiculturele harmonie in één school, in één klas met uiteenlopende geaardheden, hoé kunnen die samen functioneren? De leerkracht die dát aankan, moet een superwezen zijn...

Migrantenwerksters werkten niét aan een mentaliteitswijzing van de migrant, zoals van hen verwacht werd, wel integendeel, zij stimuleerden eigen taal, cultuur en gebruiken van de allochtonen, zij maakten van hen een zelfbewuste groep, zó zelfbewust en zó zelfvoldaan dat integratie niet meer mogelijk was!

Deze woorden troffen me toen ik las over de dood van Robin Williams, die "eenzaam en berooid" stierf. De man heeft tijdens zijn leven een fortuin vergaard, en toch hield hij haast niets over. Je zou voor minder aan de drugs geraken als 2 ex'en het onderste uit je kan willen. Robin Williams kampte met geldproblemen. Een groot deel van zijn vermogen ging naar alimentatie voor twee vrouwen van wie hij scheidde. "Scheiden kost geld, ik maakte er vroeger grapjes over (alimentatie = all the money)", zei hij, "Ze sleuren je hart uit je lijf via de portefeuille."...

En dan dwalen mijn gedachten af naar vroeger, naar de vele echtparen met scheidingsperikelen, die ik gekend heb en naar geluisterd heb. "Vrouwen halen het beste in de man naar boven, vooral na de scheiding"... dat was mijn conclusie...

Echtelijke Miserie en Scheidingsperikelen.

Mannen zijn veel te braaf, veel te slaafs, en vóóral: zij zwijgen over de interne keuken van hun huishouden! In stilte lijden ze, in de trieste overtuiging dat ze voor hun vrouw moéten zorgen en haar liefdevol moéten bejegenen... Zo zijn ze opgevoed, de oudere generatie.

Vrouwen zijn brutaler, zij hangen graag de vuile was buiten en houden ervan om hun man te bekladden, hem door het slijk te sleuren, en de echtelijke problemen in geuren en kleuren uit te smeren, in een verhaal waarin zij het slachtoffer zijn... In hun slachtofferrol voelen die vrouwen zich het beste.

In het verleden leerde ik probleemgezinnen kennen. Vaders, moeders, die elk op hun eigen manier omgingen met conflicten en spanningen binnen hun gezin. Bij het beluisteren van de klaagzangen van gescheiden ouders zag ik van dichtbij de vuile was in de gore wasmand liggen, inclusief alle pikante details. Ik zat op de eerste rij, waar ik mocht luisteren naar alle nare ervaringen en intense ontgoochelingen van beide partners. O, ellende!

Na de scheiding raken mannen op de sukkeltoer, zij worden sloefen, drifters, die de hoge alimentatie- en onderhoudsgelden nauwelijks kunnen ophoesten. Op de koop toe worden ze nog eens geplaagd door het bezoekrecht als ze hun kinderen willen zien. Rechters kiezen de kant van de mama's, zij zorgen er wel voor dat de man in de val loopt, en dat de vrouw berekenend haar slag thuishaalt.

Het was te verwachten, het was te vrezen, maar niemand wilde het geloven. Niemand durfde geloven dat er ooit zoveel systeem en structuur zou zitten in de aanwezigheid van moslims om ons heen. De macht van de moslims in onze samenleving, we dachten dat het iets was voor de verre toekomst, een toekomst die nu angstvallig dichtbij komt. Onverwacht, niet voorzien, en ongewapend staan we nu naar ons noodlot te kijken.

Regelrecht stevenen we af op een onafwendbare ramp, onze onderwerping aan een vreemde godsdienst, aan vreemde levensgewoonten, aan vreemde denkwijzen. Het is langzaam maar zeker gebeurd, zoals bij kleine sneeuwballetjes die nu een lawinegevaar betekenen, of zoals bij schuifelende sluiergedaantes die overal komen waar ze willen zijn, het kost alleen maar een beetje tijd.

Wanneer we vroeger van dichtbij nare ervaringen hadden met moslims, dachten we steevast: "Dit is incidenteel, van voorbijgaande aard, en het komt allemaal wel weer goed"... Deze naïeve gedachtengang werd gevoed door de indoctrinerende werking van de overheid die ons toen in slaap suste met beweringen als: "De islam is een verdraagzame godsdienst, is vredelievend en verzoenend, en streeft niét naar machtsuitbreiding, het islamitisch geloof en de moslimcultuur zijn verenigbaar met onze cultuur...". Met deze nonsens werden we vroeger om de oren geslagen. Om ons inschikkelijk en tam te maken jegens de islam... 

... Op een sombere ochtend, ergens in de helft van de jaren 70, wilde ik mijn kantoor in het atheneum binnengaan, maar was erg verrast door een islamleraar die daar parmantig zat 'les te geven' aan enkele moslimpjes, aan MIJN bureau, in MIJN kantoor. Ik vroeg hem vriendelijk om onmiddellijk te vertrekken en in een ander leslokaal onderdak te zoeken. Toen volgde er een hele onsamenhangende uitleg, met zelfuitgevonden zinsconstructies die nergens op sloegen, en hakkelen en stamelen kwamen er ook nog bij. Kortom onverstaanbaar en onbeschaafd. En toen begon die man térgend langzaam zijn spullen bijeen te pakken en nog wat Turkse onzin uit te kramen tegen zijn leerlingen die mij dan denigrerend aankeken... Dat was mijn eerste kennismaking met het moslimwereldje!!!

Het was de tijd dat moslimleerlingen nog in de minderheid waren, en dat de godsdienstleraar nog veel meer lesuren had dan de islamleraar... Eén miertje en twee horzeltjes zijn makkelijk tot moes te kloppen met een vliegenmepper van de Gamma. Maar als die miertjes zichzelf vermenigvuldigen tot grote verwende nesten, en die horzeltjes reusachtige zwermen worden met uitzinnige steekbeesten, dan helpt er geen enkele ongediertebestrijding meer!!!

Het schijnt dat Lieve een verstokte racist is, zo eentje waartegen geen enkele therapie bestand is. Dat hebben ze me vroeger toch wijsgemaakt. Racisme is geen besmettelijke afwijking, je moet er ook geen cursus voor gevolgd hebben, het is alleen maar een kwestie van de juiste ingesteldheid tegenover je eigen volk. 'Racisme' bestaat niet, lieve lezers, laat je niet belazeren. Dat idiote begrip is uitgevonden door verraders die op hun verschrompelde borst een stomme tekst getatoeëerd hebben: "Leve de infiltrant, weg met ons"... 

In het atheneum van de jaren tachtig werden de leraren Brants en Vanham aangesteld om het pilootproject 'Moedertaalonderwijs' te leiden. De aanstelling gebeurde in een opwelling, als een paniekerige noodgreep toen plotseling een horde Turken en Marokkanen het atheneum kwam binnenstormen. Het pilootproject was een speelse voorloper, zeg maar een kladversie, van een hele reeks uitzichtloze projecten zonder eindmeet, zinloze kostbare parelsnoeren voor de hele zwijnenstal. Het onderwijs had toen nog de pijnlijke illusie dat migranten bereid waren om Nederlands te leren. De projecten losten op, verdampten en vervlogen... omdat de allochtoon koppig zichzelf bleef en niets aannam van de autochtoon. En ook omdat de leerbaarheid van de allochtoon niets voorstelde!

Wie nu nog gelooft in multiculturele harmonie, gelooft ook nog in roodkapje en de boze wolf, of in sneeuwwitje en de 7 dwergen... of in Sinterklaas... of in de paasklokken...

Den Haag, vorige zondag. Moslimextremisten en relschoppers verstoorden een anti-ISIS-demonstratie, met een blokkade en geweld tegen agenten en journalisten.

Daarom roept PVV-leider Geert Wilders iedereen op om deel te nemen aan de tweede Mars van de Vrijheid op 20 september. Met deze demonstratie daagt Wilders moslimextremisten uit. In antwoord op dit protest rekruteren allochtone jongeren 'troepen' om de buurt met grof geweld te verdedigen. Er dreigt een veldslag in de Haagse Schilderswijk!

De politie gaf vorige zondag de anti-ISIS-mars een omleiding in plaats van de moslimextremisten uit elkaar te slaan. Wilders: "We moeten laten zien dat we dit niet pikken. We moeten er met tienduizenden heen. Desnoods loop ik er in m'n eentje met de Nederlandse vlag..."

Burgemeester Van Aartsen moet morgen bij de gemeenteraad op het matje verschijnen om tekst en uitleg te geven over de onrust in zijn stad.

Bron: De Telegraaf

Nog even meegeven dat het totáál onverantwoord is om 70.000 mensen samen te laten komen op een beperkte ruimte!

Er is een documentaire verschenen met de titel 'De Islamitische Staat'. Daarbij komt een Belgische (?) kleuter in beeld en aan het woord. Zijn naam is Abdullah. Een gebruikelijke anti-Vlaamsgezinde naam voor migrantenjongetjes.

De documentaire laat zien hoe jihadisten kinderen inlijven bij de IS-troepen in Irak. 'Inlijven' noemen ze dat. Ik noem het 'indoctrineren', als een ernstige vorm van kindermishandeling.

Abdullah vertelt dat hij niet meer naar België wil terugkeren, omdat er enkel ongelovigen wonen. Hij wil graag jihadist worden om te vechten tegen de ongelovigen in het Westen, tegen de ongelovigen uit Europa die moslims doden.

Abdullah spreekt zelfs dreigende taal tegen de ongelovigen: "We zullen jullie land binnenvallen zoals jullie hier gedaan hebben. We zullen jullie vrouwen doden en van jullie kinderen wezen maken. Allah is de grootste.

De lichaamstaal en de spraak van het jongetje verraden een aanpak waarbij door suggestie bepaalde overtuigingen opgedrongen werden. Alsof hem alles is voorgezegd en voorgekauwd, ingehamerd en ingeprent, zoals hij verlegen en beduusd, aarzelend en onzeker zijn uitspraken doet.

De reactie van Walter op "Kleiner Wonen" deed me grabbelen in mijn oude blogdoos, op zoek naar een artikeltje uit de tijd dat geen kat naar mijn blog kwam kijken.

Mijn Zolderkamertje

Ooit zullen we met z'n allen moeten opdraaien voor het onderhoud van asielzoekers. Elk gezin zal verplicht worden om een asielzoeker in huis te nemen. Er zal beroep gedaan worden op ieders burgerzin en gevoelens van naastenliefde zullen aangewakkerd worden.

Daarom richtte Lieve een zolderkamertje in om een arme sloeber in te herbergen. Eentje die niet in zijn eigen land kon blijven. Een verloren gelopen asielhunkeraar. Die met hebbevingertjes en begerige graaioogjes naar hier komt om voor de rest van zijn leven door ons onderhouden te worden. Hij werd naar 't schijnt aangezogen door geheimzinnige krachten naar dit oliebollenland.

Als nederige slaven gaan wij ons uit de naad werken om het asielprobleem op te lossen, en liefderijk onze vreemde naasten opvangen, onszelf wegcijferend, op z'n altru-samaritaans.

Nu staat mijn zolderkamertje klaar in afwachting van de komst van mijn asielzoeker. Ondertussen staat het leeg. Waar blijft mijn asielzoeker toch? Er beginnen spinnetjes hun webjes te weven en overal ligt er al een stoflaagje. Straks kan ik opnieuw beginnen poetsen. Maar dat is dan een goede oefening om als slaafje mijn nieuwe wildvreemde medemens te dienen en te eren.

In de toekomst gaan er massa's banen gecreëerd worden. De eigen bevolking wordt aan het werk gezet om asielzoekers te voorzien van luxueus onderdak. Openbare gebouwen, stations, kerken, scholen, rusthuizen, kazernes, hotels, postkantoren, banken, winkels, universiteiten... álles moet verbouwd worden. Overal moeten er kamertjes en flatjes komen om de sukkelaars op te vangen. Zal het dan tóch nog allemaal goedkomen?...

Stel je nu eens voor dat mijn gast-asielzoeker na een tijdje zijn familie en hele vriendenkring mag laten overkomen, dan wordt mijn zolderkamertje te klein. Dan moet IK ophoepelen, en heeft de asielzoeker mijn huisje voor zich alleen en voor zijn kompanen die zich vanzelf vermenigvuldigen. Als je even niet kijkt staan er 17 nieuwe asielzoekers in plaats van die ene. Geef er 1.000 een slaapplaats, dan staan er 's anderendaags 2.000 andere die opvang eisen... Er komt misschien wel een tijd dat wij uit onze huizen gejaagd worden?...

...En dan is het nu tijd om me op te knappen. Ik wil er op mijn best uitzien voor Richard Gere in de film 'Mr. Jones' (vijf tv). Richard Gere met wie ik op de laatste dag van mijn leven... Maar dat is een ander verhaal.