Brand in Asielcentrum

Met tegenzin begaf ik me vanochtend schoorvoetend naar m'n brievenbus die propvol reclame zat van hopeloze winkels. Geen rekeningen, oef. Wel het maandblad van het Vlaams Belang. En daar las ik dat islamlessen op school steeds populairder worden. In 10 jaar tijd een verdubbeling van het aantal moslimleerlingen!... Er schort toch wat aan kinderen die nieuwsgierig zijn naar de openbaringen van Mohammed. De schroefjes en vijsjes in hun koppekes zijn niet goed op elkaar afgestemd. Anders zaten ze niet bij een islamleraar die hen rare verhalen uit de koran vertelt met bloedstollende details. En als de inspectie komt ziet die alleen maar een vredelievende en verdraagzame islam. En dan zwijgen we nog over islamleraars zonder diploma's.

De spectaculaire groei van moslimleerlingen heeft natuurlijk te maken met de hoge geboortecijfers in islamitische huishoudens én de massale import van verse moslims uit alle windstreken en woestijnen. Via ontelbare exotische baarmoeders voltrekt zich de islamisering van West-Europa.

Maar waarom willen zoveel moslims zo graag hier in Vlaanderen wonen? Waarom willen ze hier islamonderwijs voor hun kinderen? En waarom bidden in moskeeën? Bidden op straat? En onschuldige diertjes onverdoofd slachten? In een diervriendelijk Vlaanderen? En meisjes en vrouwen genitaal verminken?... Dat zijn toch allemaal islamitische barbaarse geplogenheden die hier niet passen in ons beschaafd welvarend Vlaanderen, wel in hun thuislanden, in woestijnlanden en ver gelegen streken waar de islam kan floreren zonder tegenstand.

Ze blijven komen, de moslims, hoe langer hoe meer, met hele hopen worden ze hier verwelkomd en voor hun kroost wordt er ijverig islamonderwijs georganiseerd. Meer islamleraars, meer inspecties, meer aparte lessen speciaal voor moslims... En dan maar zeuren dat ze niet kunnen integreren.

Misschien zien moslims Vlaanderen als een soort Sodom en Gomorra. In het ontkerkelijkte, decadente en rijke Vlaanderen komen ze terecht in een cultuur die haaks staat op die van hen. Ik denk dat ze het een aanlokkelijke uitdaging vinden om te vertoeven tussen alles wat zij juist verwerpen: feminisme, alcohol, drugs, vrijheid van holebi's, abortus, schaars geklede meisjes...

Vroeger was het heel gewoon dat allochtone kleutertjes overstapten naar het eerste leerjaar, ongeacht hun gebrekkige kennis van de Nederlandse taal. En dan was er ook nog een groot aantal spijbelkleuters dat voor het eerst naar school kwam met een flinke taalachterstand omdat hun peuter- en kleutertijd verkwanseld werd in een anderstalig milieu: dé beste garantie voor een schoolloopbaan propvol mislukkingen. 

Migrantenkleutertjes stapten in het eerste leerjaar terwijl ze zich niet eens konden uitdrukken in het Nederlands en ook niet bekwaam waren om Nederlandstalige instructies te begrijpen. Ze waren met velen, die vreemde beginnertjes, het leek wel een plaag, of een epidemie, in ieder geval iets besmettelijks met ongunstige vooruitzichten. Allen misten ze de vaardigheden om de leerstof van het eerste leerjaar aan te kunnen. Overzitten van het eerste leerjaar was het gevolg. En daarna bleef het parcours hobbelig, vol hindernissen en mislukkingen, met het beroepsonderwijs als enige uitweg. Schoolverlaters zonder diploma konden onmiddellijk gaan 'stempelen'. Zo gemakkelijk en onopvallend ging dat vroeger. 

Over de problematiek van taalvaardigheid bij allochtoontjes werd er vroeger niet zo veel gesproken als nu, nu de 'Taaltest Kleuters' zo actueel is. Men had vroeger een misplaatst respect voor uitheemse brabbeltaaltjes van migrantenkleutertjes. Zo was er ook het gedogen van allerlei 'privileges' zoals spijbelen, te laat komen, geen huiswerk maken, met slaapogen op school verschijnen, een hele dag gapen en suffen in het schoolbankje, pas tegen half september terugkeren na een lange vakantie in het thuisland...

O, wat zijn wij toch verdraagzaam geweest. Migrantenwerksters hebben ook nooit begrepen dat ze aan een mentaliteitswijziging moesten werken bij migrantenouders, en niet om hen nog meer te laten cocoonen in hun allochtone wereldje.

Zelf heb ik migrantenouders zo vaak mogelijk gewezen op het belang van de Nederlandse taal als thuistaal, op het belang van een Nederlandstalig thuisklimaat, uit respect voor de inspanningen van de leerkracht. Vergeefs. Ze bleven allen koppig vasthouden aan eigen taal en cultuur waarmee ze in koor "NEEN!" riepen tegen alle goedbedoelde inspanningen van de leerkracht.

Er is in het verleden heel wat ondernomen om migrantenleerlingen in de watten te leggen, maar alles schampte af tegen een muurvaste onwil om Nederlands te leren en te waarderen.

Daarom is het nieuwsgierig uitkijken naar de taaltest voor kleuters die er gaat komen. Niet de test zelf, maar alles wat erop volgt is van belang!

Lyceum, schooljaar 1998-1999... Leraar Jean-Pierre S. was leerlingcoördinator en hielenlikker van directeur Wijsneus. Hij gaf het vak aardrijkskunde aan de jongste middelbare scholieren. Bij zijn collega's stond hij bekend als coördinator en leerlingbegeleider. Dat wil zeggen dat Jean-Pierre in de leraarskamer zijn collega's afluisterde en alle interessante nieuwtjes doorbriefde aan zijn baas, directeur Wijsneus.

Jean-Pierre werkte aan zijn imago dat hij elke dag oppoetste. Hij hield van gewichtigheid en van moeilijke woorden. Onbegrijpelijk en zielig hoe krampachtig iemand zich in bochten kan draaien om een goede indruk te maken op zijn omgeving. Schone Schijn. Op het werk, bij familie, vrienden, kennissen, buren... nergens zijn die toneelspelers zichzelf en voeren ze actjes op.

Nu zal ik eens iets vertellen over hoe Jean-Pierre een stunt bedacht om indruk te maken op zijn collega's. De ijdeltuit gebruikte MIJN verslag om uit te delen aan zijn collega's, na eerst de voorpagina verwijderd te hebben waarop mijn naam stond. Hij kopieerde de rest zowat 40 keren en zo leek het alsof hij de auteur was van het bundeltje over leerlingeninformatie... Om goed te scoren bij zijn collega's en vooral bij directeur Wijsneus. 

Onderwijsminister Ben Weyts (N-VA) heeft nog maar pas vele miljoenen euro's rondgestrooid voor onderwijs en scholenbouw, en nu wil hij een taaltest voor kleuters die de overstap naar het eerste leerjaar willen wagen. En als een kleutertje niet slaagt, mag het niet naar het eerste leerjaar en moet het extra taallessen volgen, of een taalbadje in een overgangsjaar of zo, een soort vagevuur zeg maar.

De minister slaat echter een belangrijk stapje over bij het bedenken van een kleutertest. Hij vergeet de ouders erbij te betrekken! Allochtone ouders die hun kinderen opvoeden in een andere taal dan het Nederlands tonen hun minachting voor de Nederlandse taal. Zij kweken bij hun kinderen een blijvende verknochtheid aan hun moedertaal. Bij de geboorte van het kleine allochtoontje wordt de vreemde thuistaal er al met de paplepel ingelepeld en zo groeien ze ermee op. Tot ze als kleuter geconfronteerd worden met een immense taalachterstand. En dan is het te laat... Taalbaden, extra taallessen... Parels voor de Zwijnen!

Minister Weyts vergeet ook na te gaan wat er zich allemaal in het verleden van een 5-jarig kindje afgespeeld heeft. Op 5-jarige leeftijd is er in het jonge leventje van een anderstalig kindje het kwaad al geschied. Nog voor het leerplichtig is. Er is een verontreinigde bodem aangelegd en die is zodanig aangestampt dat de weg naar taal- en leerachterstanden geplaveid is. De wortels van taal- en leerproblemen zitten er diep in verankerd. En daar zijn geen extra taallessen tegen opgewassen. Een 5-jarig kleutertje heeft als baby en peuter een ongeziene taalachterstand opgelopen als het na de geboorte alleen maar een vreemde thuistaal rondom zich hoort.   

Hallo belastingbetalers! Het ontwerp van een taaltest en extra taallessen zullen een dure aangelegenheid worden. Een wetenschappelijk onderbouwde taaltest, gestandaardiseerd, betrouwbaar en valied, met een representatieve proefgroep die een afspiegeling is van de hele schoolbevolking... Wie gaat dat allemaal betalen: het ontwerp van de taaltest, de afname van de  taaltest, extra taallessen?

Helemaal onderaan lezen we het verhaal van een Franse lerares die getuigt over onderwijs aan moslimkinderen. Een ramp!

Zelf heb ik ook een en ander mogen beleven in multiculturele scholen, maar over mijn ergernissen mocht ik niets vertellen. Negatieve commentaar op migrantenleerlingen was taboe. Geduld en verdraagzaamheid werden mij gepredikt omdat migrantenkinderen aanpassingstijd nodig hebben. Een grote denkfout. En omdat er geen eisen aan hen gesteld werden gleden ze nog verder weg naar het allerlaagste peil.

Eén bijzondere dag in de school van directeur Blauwbaard blijft in mijn geheugen hangen op een vast plekje. Luister maar.

Op zekere dag belandde ik in een klas vol Turkse leerlingen voor een screening van hun capaciteiten en hun schoolvorderingen. Dat gebeurde in het kader van één van de vele geldverslindende migrantenprojecten die toen de ronde deden in de Turkenscholen. Bij het betreden van zo'n klaslokaal met opgeschoten allochtone pubers overvalt je de indruk dat je in een groot oerwoud gevangen zit waar geen regels gelden en geen gezag.

Opvallend was de sterke onderlinge solidariteit die van de losgeslagen apen een machtige groep maakte, in staat om een hele klas om te toveren in collectieve chaos waar geen plaats is voor discipline en prestatiedrang.

Ze kwamen met z'n allen van de islamles en gedroegen zich als wilden, als 'baas in eigen klas', superieur en zelfverzekerd. Toch was de klas aanvankelijk rustig. Het duurde echter niet lang of een bruine herrieschopper gaf het startsein om lol te trappen en de klas op stelten te zetten.

Op een bank zag ik een lange lat liggen, nam die vast, en ging zonder nadenken naar de relschopper waarmee alles begon. Ik gaf mijn belager een stevige klap met de lange lat op zijn warrige hoofd, waarna ze allen schrokken van de hevige dreun. Plotseling was de klas rustig en de rest van het lesuur verliep ongestoord. Mijn impulsieve ingreep kende een onverwacht geslaagd effect, een stunt om trots op te zijn!

Een Franse lerares vertelt, zonder een blad voor de mond te nemen, de ramp om aan moslimkinderen onderwijs te geven

(Door: M.F. – Vertaling: “delamontagne”)

Ik ben geschiedenislerares sinds een jaar of 20. Ik heb les gegeven op 5 Colleges in de banlieues, waarvan 2 ZEP, en ook in de No-Go-Zones, de gewelddadige wijken. Ik heb zo’n 4000 jongeren  uit de banlieues in mijn klassen voorbij zien komen, die ik les moest geven, instrueren, aanmoedigen en begeleiden met welwillendheid en een liefde voor ’t vak die mij nooit in de steek heeft gelaten.

Lees verder →

Nu had de CD&V eens de kans om eensgezind aan hetzelfde zeel te trekken en op een rechts spoor naar de kiezer te trekken, maar die kans lieten ze links liggen.

Kandidaat CD&V-voorzitter Walter De Donder: "Er zijn wijken in Antwerpen die volledig ontvolkt zijn van onze eigen mensen en die ingenomen zijn door andere groepen". 

Onbegrijpelijk die heisa daarrond. Walter De Donder zette de juiste toon en gebruikte de correcte terminologie om multiculturaliteit te beschrijven. Hij had ook platweg kunnen zeggen: "De witten vertrekken waar de bruinen het bruin bakken." Jammer dat hij het had over "andere groepen', ipv vluchtelingen, vreemdelingen, asielzoekers, illegalen, moslims, en iedereen waarvan de etnische wortels elders liggen dan in Vlaanderen. Evenals 'eigen mensen', dat zijn wij, rasechte Vlamingen die hier geboren zijn en het hoederecht hebben op Vlaanderen waar Vlamingen de baas zijn.

Maar dan maakt De Donder een ontgoochelende omschakeling naar links gezwam wanneer hij beweert dat iedereen bij 'eigen mensen' hoort en iedereen gelijk is. De CD&V'er dwaalde af naar een gulden middenweg waar je nog altijd alle kanten uit kunt.

Els Clottemans werd in 2010 veroordeeld tot 30 jaar cel voor de ‘parachutemoord’ op haar liefdesrivale Els Van Doren die bij een sprong te pletter viel. Clottemans heeft altijd ontkend dat ze de parachute van Van Doren saboteerde. Na een gemediatiseerd proces werd Clottemans zonder materieel bewijs tegen haar veroordeeld, wat voor veel ophef zorgde: er werd zelfs betoogd voor Clottemans’ vrijspraak. Nu ze een derde van haar straf heeft uitgezeten, komt ze in aanmerking voor vervroegde vrijlating. 

En als ze dan vrijkomt gaat ze trouwen met Dutroux.

Morgen 29 oktober is het de feestdag van de heilige Narcissus, de patroonheilige van alle mensen die verliefd zijn op zichzelf en hun medemensen de boom in sturen.

Narcissus is een figuur uit de Griekse mythologie, een verhaal over een beeldschone jongen die verliefd wordt op zijn spiegelbeeld als hij zich in het water bewondert.

Van narcisme heb ik ook wel eens last als ik in de spiegel kijk en mezelf begluur, of als ik mijn beeltenis in het water bekijk, zoals Narcissus deed. Niet dat ik verliefd word op mezelf of zo, neen zo erg is het niet. En die euforie bij het zien van mezelf gaat gauw weer over.

Narcissus deed me denken aan een artikel in de Britse krant The Guardian over het verband tussen Narcisme en Terrorisme. Auteur Anne Manne argumenteert dat terroristen eigenschappen vertonen van narcisme. Terroristen lijken in sommige opzichten op narcisten, ze vertonen narcistische eigenschappen als: geldingsdrang, drang naar zelfbevestiging, bewonderingsdrang, zelfobsessie... Bij hen worden natuurlijke menselijke eigenschappen gedisproportioneerd in extreme vormen teruggevonden. Hun opgeblazen eigenwaarde is gebouwd op drijfzand, wat meteen verklaart waarom ze voortdurend op zoek zijn naar bevestiging. En zo wordt de narcist gedreven naar terrorist, hij wordt aangezet tot terreurdaden.

Het artikel over het verband tussen narcisme en terrorisme is een studie die bewust terroristische daden wil verklaren en het brein van terroristen wil ontleden. Studies over de psyche van terroristen komen tot sentimentele conclusies en ontroerende verklaringen van de drijfveren van een terrorist.      

Een terrorist is een terrorist, in al zijn slechte hoedanigheden en gebreken. Waar gaat het naartoe als we terrorisme gaan romantiseren met de onderliggende bedoeling om criminele daden te verschonen en te legaliseren?

Mohamed Ozdemir en Abderrahim Lahlali zijn twee louche moslimadvocaten zonder geweten. Met een onwaarschijnlijke islamitische arrogantie pleiten zij voor de terugkeer van IS-strijders naar België. En als België die terreurgekken niet terugneemt kost dat ons land 105.000 euro per dag... Ook een aantal IS-weduwen en IS-kinderen rekenen op een liefdevolle ontvangst in ons land dat hen naturaliseerde.

Deze miserie krijg je dan met barbaarse criminelen die de Belgische nationaliteit hebben. Wat zijn wij toch een gastvrij volk. Wij krijgen niet genoeg van ons hart open te stellen voor crimineel uitschot dat vrijwillig naar ginder vertrok om te moorden en te strijden.

Er zijn hier dromers en zwevers die beweren dat wijSyriëgangers naar hier moeten halen om er controle over te kunnen uitoefenen. Hoe naïef! Syriëgangers zijn gemaakt om ongecontroleerd en brutaal hun misdadige levenswandel te vervolgen, ook al zijn ze terug in België. En daarom lijkt me ons rechtssysteem niet geschikt om hen te berechten. 

En dan zwijgen we nog over de terroristenkindjes die hier straks naast Vlaamse kindjes in de klas gaan  zitten. Hallo Vlaamse ouders, in Syrische kampen hebben IS-kinderen gruwelervaringen meegemaakt, wat hen bodemloos en onpeilbaar maakt. Potentieel extremistisch gedachtegoed zit in hun lijf en leden. En naarmate ze ouder worden volstaat een vonkje om tot explosie te komen. Zij zijn de toekomstige terroristen!