100 Jaar geleden schreef Ernest Claes 'De Witte van Zichem'

In november zal het 100 jaar geleden zijn dat Ernest Claes zijn beroemde verhalen over 'De Witte van Zichem' voltooide.
Maandag bracht VRT/VTM een ode aan de overleden Vlaamse filmmaker Robbe De Hert. Hij werd opgehemeld tot in alle hoeken van de hemel en over alle mogelijke paarden getild, maar hij is er niet in geslaagd om het pure Vlaamse karakter van de jaren 1900 in zijn moderne film over De witte te leggen. Hij evenaarde bijlange niet het meesterschap van de filmmakers die in 1934 het boek van Ernest Claes verfilmden.
Het stoorde me enorm dat de tv-verslaggever geen enkele verwijzing maakte naar de originele verfilming van het boek van Ernest Claes. Op meesterlijke wijze laat de film uit 1934 (!) je proeven van de landelijke sfeer van het Vlaanderen van 1900. De Vlaamse nostalgie druipt er gewoon af. Vlaamser kan het het.
De 'Wittekop' speelt de hoofdrol. Ondanks de armoedige levensomstandigheden was hij altijd vrolijk en zijn fratsen zijn onvergetelijk. Denk maar aan het vele zout op de patatjes. Ook in de klas, met de lekker-ouderwetse schoolbankjes, kon hij het niet laten om iedereen beet te nemen.
De beelden van De Witte die met zijn vrienden ging zwemmen zijn ontroerend. Vroeger waren de beekjes nog zuiver en kon jer erin zwemmen. En daarna zalig in het gras liggen.
De Witte kreeg veel straf, en op een keer toen hij opgesloten werd, ontdekte hij het boek van Hendrik Conscience: 'De Leeuw van Vlaanderen'. Het maakte veel indruk op hem en hij hield het boek bij zich. Hij speelde scènes na met zijn vriendjes en ging dan vechten tegen de 'vijanden'. In deze denkbeeldige gevechten waren er natuurlijk geen vijanden te zien, maar de fantasie van de jongens volstond om, met 'De Leeuw van Vlaanderen' in de hand, luidkeels aan te vallen met kreten als 'Vlaanderen de Leeuw, volg mij'.
De Witte had het boek vaak bij zich, 'De Leeuw van Vlaanderen', hij vereenzelvigde zich met de Leeuw... Maar zijn catechismus om mee naar school te gaan, kon ie niet altijd vinden. Liever speelde hij 'Vlaanderen de Leeuw, volg mij'.
Vroeger, toen de beekjes nog zuiver waren




















3 reacties op dit bericht
Slons van ne vent
Heb de Witte van Robbe nooit gezien het verwondert me trouwens dat hij de auteur is,.Heb Robbe goed gekend was een figuur van de Seef,niet echt aangenaam aan lager wal geraakt en altijd het grote gelijk in petto,als bekende bedelaar wist hij steeds de gesubsidieerde/giften centen te verduisteren,.Robbe werdt een aanhanger van de multi-groene -cul,zijn laaste strohalm. Excuus voor deze man geen sympathie t'was een slons van ne vent.
Dag Lieve,
Gisteren heb ik de opgenomen film "De Witte van Zichem" voor de eerste maal van Robbe De Hert gezien. Waarom nu nog maar, wel ik heb nooit van die aandachttrekkende man met zijn witte handdoek moeten hebben en de film van 1934 heb ik meermaals gezien. De film waar ik mij in herkende als kind die zijn vakanties bij familie aan het Kempisch kanaal mocht meemaken, mijn peter en tante die zeer Christelijk waren en mijn neven en nichten waarmee we gingen zwemmen in het kanaal en in de kleiputten, de heide, de zandwegen waarbij het zandstof kon opwaaien, het gloeiend warme zand en het onweer. Het was ook mijn eerste boek die ik gekregen heb van mijn vader die daar geboren was, De Witte van Ernest Claeys. Het enige die ik meermaals herlezen heb samen met de originele film.
Toch heb ik kunnen genieten van Robbe De Hert zijn Witte van Zichem, tot drie maal toe heb ik horen roepen "VLAANDEREN DE LEEUW WAT WALS IS VALS IS" en dat laatste heeft ergens mijn nening van Robbe herzien. Hij was links maar toch Vlaming anders had hij dat laatste weggelaten. Ook vond ik dat het zeer goed gefilmd was met oog voor details hoe het vroeger was, hij heeft natuurlijk de periode van 1934 niet meegemaakt en alles moeten zoeken hoe het in 1900 was en dit in kleur gebracht. Daarom vind ik het een geslaagde weergave, waarbij op het laatste het originele boek meermaals te zien was bij het laden van een camion.
Het lied 'Vlaand'ren mijn land'
De film begint met een hartverwarmende intro: 'Vlaand'ren mijn land. Het lied is gezongen door de bariton Alfo De Quick, met muziek van Renaat Veremans.
Vlaand'ren mijn land
De Noordzee bruist een lied dat brandt
De zeewind draagt het mede
Het zingt van vrijheid over 't land
Van vreugd' in dorp en stede
De zonne vuurt de blijheid aan
Langs velden, weiden, stromen
Waar steden met hun torens staan
Waar woud en heide dromen
Daar is 't waar ik geboren werd
Waar moeder mij eens wiegde
Mijn land is Vlaand'ren, U mijn liefde, U mijn hart
O schone steden, trots en vroom
Vol heilige feestvisioenen
O stille dorpkens langs de stroom
Waar veld en weide groenen
Ik min U, stad vol klokgetril
En dorp ik min U beide
En 't is er, als ik dromen wil
Zo vreedzaam in de heide
Daar is 't waar ik geboren werd
Waar moeder mij eens wiegde
Mijn land is Vlaand'ren, U mijn liefde, U mijn hart
Willem Gijssels (1875 - 1945)