Tussendoor was ik vandaag even in 't café. Voor een frisse pint. Aan den toog zat er ene te klagen over zijn ex. Hij geraakte zijn miserie maar niet kwijt en zat er volledig over zijn toeren. De cafébazin pakte van onder den toog al haar trucjes van biechtvader tevoorschijn. Een barkruk en een luisterend oor, meer was er niet nodig.

De arme man zat daar ineengedoken, 1 brok ellende en wanhoop spreidde ie tentoon. Na zijn hele leven gewerkt en gezwoegd te hebben voor het welzijn van zijn vrouwtje en kindjes, stond ie op zekere dag ineens op straat, zonder iets, helemaal niets, helemaal kaal geplukt en kaal geschoren.

Ik herkende meteen alle scheidende koppels waarmee ik vroeger te maken had. De vrouwen in een slachtofferrol - als plukkende gulzige kiekens, azend en mikkend op een torenhoge alimentatie - de mannen stilletjes en zwijgend op de achtergrond. Waarom voelen mannen zich toch altijd zo schuldig?!

De kinderen! Vrouwen verstonden de kunst om van het bezoekrecht een pestrecht te maken. Hoe is het toch mogelijk? Eens zo verliefd en elkaar eeuwige liefde en trouw zwerend aan het altaar, bedwelmd en beneveld...  en even later is alle euforie foetsie!

"Vrouwen halen het beste in de man naar boven, vooral na de scheiding"... Dat ene zinnetje is de samenvatting van al mijn ervaringen met scheidende ouders. "Bezint eer ge bemint"!...

Er staan te weinig mannen voor de klas. Het beroep 'leerkracht' is verwijfd. En daarom hebben jongens in de klas geen mannelijke voorbeelden meer. Ze leren niet meer wat tucht, discipline en prestatiedrang betekenen, terwijl verwijfde leerkrachten wauwelen over ADHD of andere niet-bestaande 'stoornissen'.

Jongens groeien op zonder zicht op mannelijke rolmodellen. Ze worden later labiele vaderfiguren, mossels en kwallen, die de opkomst van bazige manwijven tolereren.

Niet alleen in onderwijs, ook in politiek, leger en bij politie worden halfzachte gefeminiseerde toestanden zichtbaar. De verwijving zet zich onverminderd door dankzij de vrouwenemancipatie.

Ook homoseksuele propaganda doet afbreuk aan de mannelijkheid van de man. Linkse feministen en andere kakelkippen belagen mannen in hun mannelijkheid. De vaderfiguur brokkelt af en glijdt weg in de schaduw van een mannelijke moederfiguur. Traditionele rolpatronen vervagen, de verzorgende rol van de moeder en de leidende rol vd vader versmelten.

Kleine jongens hebben nood aan een stabiele vaderfiguur, mannen met ballen en stoere binken, om als voorbeeld te volgen. 

De media deden ons geloven dat Filip Dewinter een arme allochtone jongeman (foto) op zijn donder gaf in de buurt van zijn kantoor in Antwerpen. We weten dat journalisten geilen op alles wat vreemd is in onze samenleving, en daarom verdraaien, misleiden en framen ze graag de feiten ten gunste van alles wat moslim, migrant of ander vreemd tuig is. Over de werkelijkheid leest u hieronder bij ReactNieuws en https://www.tscheldt.be/

AllochToon Oussama Siyahya valt Filip Dewinter aan

Lees verder

Aanvaller Vlaams Belang politicus blijkt homofiele moslim die zich voordeed als Raquel om jongens in de val te lokken

***

Uit de reacties pik ik hier het fraaiste fragment: "... een homofiele Moslim die zijn oog liet vallen op boegbeeld Filip Dewinter, en die hem aldus probeerde te bespringen. Alhoewel Filip Dewinter in principe niks tegen regenbogen heeft, kon onze homofiele moslim hem niet bekoren en aldus maakte Filip hem duidelijk dat hij geen toegang had tot zijn kring. Hoeveel pech kun je hebben? Als homofiele Moslim likkebaardend uitkijken naar een lid van het VB?..."

Om in de sfeer van het leger te blijven volgt er nu een waargebeurd verhaaltje uit de oude blogdoos.

Op een zonnige woensdagmiddag, alle leerlingen waren al naar huis vertrokken, kwam directeur Mosselmans mij vervelen met een absurd verhaal. Hij maakte zich bijzonder druk over de nieuwste modegril bij Vlaamsgezinde leerlingen in de stadsscholen. Jongens met een nazi-achtige look zaten hem dwars en maakten hem verhit. Die jongens droegen stijve jassen en zware legerlaarzen, zo kwamen ze naar school, en daarbij ook nog eens hun haren kortgeknipt. Mosselmans noemde het een gevaarlijke trend, en dat verontrustte hem. Zijn bezorgdheid leek wel obsessief.

Hij was woedend op zijn collega-directeurs in de elitaire scholen die nazi-kleding tolereerden bij hun leerlingen. Het woord 'nazi' kreeg hij niet over zijn lippen, maar zinspeelde er voortdurend op. Ik luisterde, en wachtte tot hij uitgeraasd was. Ik voelde dat hij mijn overtuiging aan het uitlokken was, maar ik zweeg en bleef luisteren. Niks mee te maken, dacht ik.

Directeur Mosselmans had de ruggengraat van een weekdier. Hij hield van hoofddoekjes, en allochtoontjes kregen een voorkeursbehandeling. De islamleraar was zijn favoriete leerkracht, hoewel die niet over de juiste kwalificaties beschikte om les te mogen geven. Ook bij nieuwe inschrijvingen was Mosselmans niet selectief. Eender wie was welkom in zijn school. Nieuwe leerlingen werden ingeschreven zonder naar hun paspoort te vragen. Deze populaire gang van zaken lokte natuurlijk marginaal volk naar zijn school, deugnieten die buitengezwierd waren op een andere school, kinderen uit hopeloze gezinnen, en vooral Turkse en Marokkaanse import. "Hoe meer hoe liever", zo redeneerde Mosselmans. Zijn dikke neus reikte niet verder dan de vele nieuwe inschrijvingen, kwaliteit was bijkomstig.

De nieuwe leerlingen maakten van zijn school een knoeiboeltje. 'Witte' leerlingen verhuisden naar een andere school waar tucht en discipline heersten, waar prestaties geëist werden, waar zelfbeheersing belangrijker was dan spontaneïteit. En wat bleef er over van de school van Mosselmans? Alleen een fusie met een andere school... niets dus. De heisa rond een paar legerbotten heeft hem uiteindelijk niets opgeleverd.

Het islamitisch gezeik over hoofddoeken is weer aan de gang.

De Brusselse vervoersmaatschappij MIVB werd veroordeeld wegens discriminatie van een sollicitante met hoofddoek en moet 50.920 euro betalen aan het 'slachtoffer' als schadevergoeding omdat zij tot twee keer toe niet werd aangeworven.

Het Spionnencentrum is uiteraard blij met de uitspraak van de Brusselse arbeidsrechtbank, een uitspraak waarmee het neutraliteitsbeleid van MIVB in duigen valt.

Begin van het verhaal. Een ongemanierde islamitische troela bood zich gesluierd aan bij haar toekomstige werkgever, zonder respect voor de gangbare gebruiken zoals die bij een goede sollicitatie horen.

Solliciteren betekent in onze westerse middens het beste van jezelf etaleren, je laten zien van je beste kant met alle mogelijke kwaliteiten en fatsoenlijke uiterlijkheden.

Maar een gesluierde sollicitant had de islamitische brutaliteit om zich zelfs tweemaal aan te bieden bij dezelfde werkgever. Mét hoofddoek. Solliciteren met een hoofddoek op je kop is gelijk aan provoceren, het is een uitlokking van discriminatie op basis van 'kleding' want met een vod op je kop discrimineer je jezelf, je sluit jezelf uit met je verschijning en maakt geen enkele kans om aangeworven te worden.

Ik zal het nog eens opnieuw vertellen. De islam hoort niet thuis in onze westerse samenleving. Laat die sektegodsdienst floreren ergens in islamitische landen of in de woestijn. Moslima's laten hun onwrikbare onwil blijken om zich aan te passen aan de traditionele klederdracht van hun omgeving. Hun hoofddoek is een symbool van islamitische arrogantie en asociaal en respectloos vertoon tegenover hun medemensen.   

Vroeger liepen er geldverslindende projecten waarbij miljarden euro's verkwanseld werden aan de integratie van moslims in onze samenleving. Illusies! Moslims kúnnen niet integreren omdat ze moslim zijn, en hun koran en alle islamitische bazaar zomaar niet in de vuilnisbak kunnen kieperen.   

Op een zwoele dag als vandaag ben ik elders verkoeling gaan zoeken. Ben vanmiddag een kijkje gaan nemen in 't café van Jürgen C. om te zien hoever de voorbereidingen gevorderd waren om op 9 juni te openen. Nog altijd geen barkrukken, ook geen tafellakentjes noch tafelversieringen. En den toog nodigde niet uit om er te blijven lanterfanten. Er stonden ook nieuwe tafeltjes en kleinere stoeltjes, zo van dat modern koel en stijf horeca-meubilair waarop je nauwelijks een pint op kwijt kunt. Bier moet kunnen ademen, heeft ruimte nodig, en dat kan niet op een klein volgepropt tafeltje, zo'n half vierkantemetergevalletje, of een piepklein rond geval dat bij de minste windstoot de lucht in waait en nooit meer terugkeert. Het zijn de naweeën van het coronatijdperk die voor altijd en voorgoed zullen nawerken. Het komt nooit meer goed. En schapen zullen levenslang mondmaskers blijven dragen.

Toen ik de verloedering van het ooit zo gezellige interieur gezien had, begaf ik me ontmoedigd naar het terras waar boze eters me nastaarden omdat ik geen mondmasker droeg. "Moei u met uw eigen zaken", floepte ik er net niet uit, maar het scheelde niet veel. Gelukkig zag ik veel vliegen op hun frieten zitten.

Cafébaas Jürgen C. holde me achterna naar buiten om mijn tafeltje eerst grondig te ontsmetten alvorens ik plaats mocht nemen. En een ontsmette menukaart gaf ie me ook nog. Alles heel steriel en clean. Gezellig hoor. Toch voorbeeldig en plichtsbewust leefde hij de coronaregels na.

"Ja, ik moet wel want morgen ga ik in een Dilsens restaurant als opdiener werken. En volgende week heb ik ook al in Lanaken een job op het oog. Voor de horeca ben ik een favoriete werknemer, iedereen, vooral in Maaseik, willen ze me met contracten aannemen. Zo heb ik overal mijn onderduikadressen bij al mijn sympathisanten. Mijn ware roeping ligt echter ver weg van hier. Ik heb overal in de wereld leren overleven, in alle oorlogsgebieden, mij moeten ze niets leren. Ik heb altijd iedereen kunnen verschalken, ik heb geen kwade bedoelingen maar het leger heeft me vreselijke toeren gelapt en dan kunnen stoppen doorslaan, maar ik blijf alles onder controle houden. Leger en politie met grootheidswaanzin zijn nog altijd in de waan dat ze me op het spoor zijn... Naïevelingen!"