Donderdag 19 juli 2012
Karel de Vlaming
De allereerste almhut die wij bezochten was de, die tijd nog uitgebate, "Mösslacher alm". Na een fikse wandeling, toen nog met onze kinderen, wilden wij hier de inwendige mens versterken met een hapje en een drankje. Gezien het mooie weer hadden wij ons buiten een plaatsje uitgezocht.
Terwijl wij aan het genieten waren van het prachtige panorama, kwam een herder op ons toegestapt met de vraag:"Nog Vlamingen?". Hij stelde zich voor als "Karel de Vlaming", in de omgeving beter gekend als "Karl der Flame". Zijn roots lagen ergens in het Gentse, maar hij woonde al vele jaren in de streek. Hij was toen, in de zomermaanden herder op de hoger gelegen "Kar alm". Wat volgde was een boeiend en aangenaam gesprek, het eerste van vele, want Karel kon vertellen!
De foto's zijn enkele jaren later genomen, toen hij op de "Scheibenalm" verbleef. Zoals je ziet kon hij ook de kinderen boeien met zijn vakkundige uitleg over het leven, zonder enig comfort, op de alm.
Tot zijn overlijden, enkele jaren geleden, voelden wij ons bij Karel steeds weer welkom!
Ik zou de waarheid geweld aan doen, mocht ik niet toegeven dat Karel mijn respect voor de natuur en de bergwereld nog vergroot heeft, waarvoor postuum dank!
Terwijl wij aan het genieten waren van het prachtige panorama, kwam een herder op ons toegestapt met de vraag:"Nog Vlamingen?". Hij stelde zich voor als "Karel de Vlaming", in de omgeving beter gekend als "Karl der Flame". Zijn roots lagen ergens in het Gentse, maar hij woonde al vele jaren in de streek. Hij was toen, in de zomermaanden herder op de hoger gelegen "Kar alm". Wat volgde was een boeiend en aangenaam gesprek, het eerste van vele, want Karel kon vertellen!
De foto's zijn enkele jaren later genomen, toen hij op de "Scheibenalm" verbleef. Zoals je ziet kon hij ook de kinderen boeien met zijn vakkundige uitleg over het leven, zonder enig comfort, op de alm.
Tot zijn overlijden, enkele jaren geleden, voelden wij ons bij Karel steeds weer welkom!
Ik zou de waarheid geweld aan doen, mocht ik niet toegeven dat Karel mijn respect voor de natuur en de bergwereld nog vergroot heeft, waarvoor postuum dank!
Geschreven door Guido om 00:00
Reageer op dit bericht
