België vaardigt 32 atleten af naar EK in Barcelona

België stuurt 32 atleten naar het EK atletiek in Barcelona (26/7-1/8). Dat maakte de Belgische federatie zondag bekend na afloop van het BK in Brussel. De delegatie bestaat uit 16 mannen en 16 vrouwen.

Voor eventuele medailles wordt vooral gekeken naar de broers Borlée op de 400 meter en hoogspringster Tia Hellebaut. Ook de aflossingsteams 4x400m (m) en 4x100m (v) behoren tot de favorieten op hun nummer.

De selectie:

Eline Berings, Elisabeth Davin en Anne Zagré (100m horden), Jonathan Borlée, Kevin Borlée en Arnaud Destatte (400m), Michael Bultheel, Stef Vanhaeren en Nils Duerinck (400m horden), Andreas Smout en Jan Van den Broeck (800m), Kristof Van Malderen en Kim Ruell (1.500m), Pieter Desmet en Krijn Van Koolwijk (3.000m steeple), Monder Rizki (10.000m), Hans Janssens (marathon), Hans Van Alphen (tienkamp), Lindsey De Grande (1.500m), Olivia Borlée (200m), Elodie Ouedraogo (400m horden), Svetlana Bolshkova (hink-stap), Sarah Aerts (zevenkamp), Tia Hellebaut en Hannelore Desmet (hoog). Cédric Van Branteghem vervoegt de 4x400m (m), Hanna Mariën en Frauke Penen de 4x100m (v) en Elke Bogemans, Wendy Den Haeze, Axelle Dauwens en Lindsy Cozijns de 4x400m (v).

Het klopt: op 10 jaar zweet je in bed kinderzwembad vol

Met een grote splash en de onheilspellende woorden dat een mens op tien jaar 1.200 liter water verliest in zijn slaap maakt een matrassenfabrikant reclame op radio en tv. 'Het klopt', zegt slaapexpert Johan Verbraecken. 'Maar het grootste deel verdampt.'

'Een mens slaapt zo'n acht uur per nacht en verliest dan bijna 35 centiliter vocht. Dat is na tien jaar meer dan 1.200 liter. Als je dat weet is het logisch dat je kiest voor het best ventilerende bed.' Zo klinkt de tv-reclame van matrassenfabrikant Auping, en een waterval plenst op het bed neer.

300 bakken bier

Stel dat zo'n hoeveelheid water écht op je matras terechtkomt, het zou nogal een zompige boel worden. 'Het is nochtans echt waar dat we 's nachts zo veel vocht verliezen', zegt professor Johan Verbraecken, slaapexpert aan de Universiteit Antwerpen. 'De wetenschappelijke teksten gaan uit van een halve liter per nacht, al is dat natuurlijk afhankelijk van persoon tot persoon en van de omgevingstemperatuur. Ga maar eens 's avonds en de volgende ochtend op de weegschaal staan: het zal ongeveer een halve kilo verschil maken. We verliezen dat vocht om onze lichaamstemperatuur af te koelen en om onze huid te hydrateren.'

Een halve liter per nacht, dat is de inhoud van twee bierflesjes. Op nog geen twee weken heb je al een volledige bak bier leeggekapt, op tien jaar zijn dat er dus 300. Een kinderzwembad vol zweet, zeg maar. En komt dat allemaal in je matras terecht? 'Nee', zegt Verbraecken. 'Als het echt warm is en we zijn te hard ingedekt, dan zweten we harder en komt er natuurlijk wat meer water in het matras. Maar normaal gezien verdampt het onmiddellijk. Het is net om die reden dat je je slaapkamer goed moet verluchten.'

Wanneer vervangen? '

Op den duur raakt de matras natuurlijk verzadigd of wordt hij minder hygiënisch door de bacteriën die er in gedijen. Het is dus logisch dat je je matras af en toe moet vervangen, maar het is de vraag wanneer. De matrassenfabrikanten zeggen dat het om de tien jaar moet, maar die stelling lijkt me ingefluisterd door commerciële redenen. Er zijn ook matrassen die 25 jaar meegaan. Natuurlijk kunnen ze zeggen wat ze willen zolang het niet wetenschappelijk is onderzocht. En ik denk niet dat er onmiddellijk een wetenschapper bereid zal zijn om jarenlang een matras te onderzoeken.'

Vocht is overigens niet het enige dat we op onze matras achterlaten. 'We verliezen ook veel haar en veel huidschilfers', zegt Verbraecken. 'De mijt eet die huidschilfers en woont graag in een vochtige matras. Wie allergieën heeft of voortdurend met een verstopte neus rondloopt, vervangt beter eens zijn matras. Al is het voor de meeste mensen nog belangrijker om het hoofdkussen te vervangen: daar liggen we echt in onze eigen schilfers, in ons haar, in ons zweet en in het vocht uit onze neus.'

Lieve en Maurice!

Bezoek de culturele hoofdsteden van Europa 2010

 

Elk jaar kiezen de Europese Instellingen een of meerdere Europese cultuurhoofdsteden. Met het initiatief willen de Commissie, het Europees Parlement en de Raad hun steentje bijdragen tot een betere verstandhouding tussen de verschillende Europese volkeren en culturen. Dit jaar staan de Turkse miljoenenstad Istanboel, de Duitse industriestad Essen en de Hongaarse universiteitsstad Pécs in de schijnwerpers. Maak je dus op voor een weekendje cultuur!

Istanboel, brug tussen Oost en West
Istanboel was ooit de hoofdstad van het Romeinse, het Byzantijnse en het Ottomaanse Rijk en is vandaag de dag met zijn ruim 12 miljoen inwoners de grootste stad van Turkije en een van de grootste steden ter wereld. Strategisch gesitueerd op beide oevers van de Bosporus en verdeeld over twee continenten vormt deze fascinerende metropool niet alleen de brug tussen Oost en West, maar verenigt deze stad ook een boeiend rijk verleden met een verrassend modern heden.

Istanbul 2010: Het programma werd samengesteld rond het thema: 'Istanbul, de Stad van de Vier Elementen - vuur, water, lucht en aarde'.

Meer info: Istanbul2010






Essen, moderne metropool in hartje Ruhrgebied
Essen, met zijn 600.000 inwoners de op een na grootste stad van het Ruhrgebied, is in de afgelopen decennia als het ware gemetamorfoseerd van 'het walmende hart van de Duitse zware industrie' naar 'een groene metropool van allure'. Het uitgebreide kunst- en cultuuraanbod in het onconventionele kader van het industriële erfgoed is het levende bewijs van de dynamische kracht van het moderne Europa.

RUHR.2010: Voor het programma maakte Essen gebruik van drie thema's, m.n. mythologie, metropolis en Europa.

Meer info: ruhr2010

Pécs, multiculturele universiteitsstad
Gelegen op de voormalige grens van het Romeinse en het Ottomaanse Rijk en op de huidige grens van de Europese Unie met de Balkan profileert de Zuid-Hongaarse universiteitsstad Pécs zich anno 2010 als 'multiraciale stad zonder grenzen' en 'brug tussen West en Oost'. Getuige van het rijke multiculturele erfgoed is het deels op de Werelderfgoedlijst van Unesco opgenomen oude centrum van deze ca. 160.000 inwoners tellende historische stad.

Pécs 2010: Het thema 'Brug tussen West en Oost' vormt de rode draad van het programma Pécs 2010.

Meer info: pecs2010

Geschiedenis van suikerstad in stripverhaal

BOST - In opdracht van kunstenaar Lode Claes uit Bost heeft striptekenaar Chris Vandendriessche een beeldverhaal gemaakt over de geschiedenis van Tienen. Van het begin van de tijdrekening tot 1850.

Het resultaat zijn vier panelen, met een in een vogelvlucht de Romeinse tijd, Albrecht en Isabella tot aan de opstart van de suikerfabriek in Tienen. "Ik ben een geboren Tienenaar en al van jongsaf geïnteresseerd in de geschiedenis van de stad. Mijn vriend Chris, die onder meer werkte voor Studio Vandersteen, had al verschillende Brusselse legenden in stripvorm gegoten. Zo kwam ik op het idee om ook een beeldverhaal te laten maken over de geschiedenis van Tienen", vertelt de 80-jarige Lode Claes. Lode Claes en Chris Vandendriessche zijn meer dan een jaar bezig geweest met het project. "Twee pagina's met de recente geschiedenis waren er eerst, maar voor de volledigheid zijn we daarna ook teruggekeerd naar de Romeinse tijd met de tumuli in Grimde", vertelt Lode. Alle belangrijke historische gebeurtenissen uit de geschiedenis van de suikerstad komen aan bod, zoals de stichting van Sint-Germanus, het charter van de stad in 1168 door hertog Godfried III, de bouw van OLV Ten Poelkerk, de Slag van Woeringen, het onder de voet lopen van Tienen in 1507, het bevaarbaar maken van de Gete, tot aan de periode onder Filips II van Spanje, de verwoesting van Tienen in 1635 en het bezoek van Mozart in 1763 tot aan de aanleg van de spoorlijn en de start van de suikerfabriek. "Alles is historisch correct. Daarvoor hebben we een beroep gedaan op dr. Paul Kempeneers. In de opzoekingen is erg veel tijd gekropen", aldus Lode. Een map met de tekeningen is te koop in de streekwinkel in Tienen.

Change Yought F4U Corsair

Vlaams-Brabants team naar WK Rafting

BOST - Voor het eerst selecteerde een Belgische vrouwenequipe zich voor het EK Rafting in Italië op 5 juni. In het team 'Waterproof' zitten niet minder dan drie Vlaams-Brabantse kampioenen, onder wie Lore Walravens, sinds kort een 'halve' Tiense.

In april haalde het team een gouden medaille op het Belgisch kampioenschap. De ploeg eindigde in het open klassement als 12de en wist zo veel mannenboten achter zich te laten. Rond de equipe werd ook een heel begeleidingsteam gebouwd. Voor de fysieke begeleiding rekent het team op fitnesscentrum Fit Factory uit Tienen. "In juni nemen we deel aan het EK, één maand later aan het WK in Nederland.

Wekelijks oefenen we niet alleen op techniek, maar ook kracht, uithouding en samenwerking. Dat impliceert ook dat we regelmatige naar het buitenland trekken voor een trainingsstage. Vroeger deden we aan 'tof'sport, momenteel trachten we ons voor te bereiden op 'top'sport. Niet makkelijk in deze minder populaire sport, maar de stappen die we momenteel nemen zijn groot en dit zorgt voor een extra motivatie voor ons team", vertelt Lore Walravens.

Resem straten verkeersvrij voor Suikerrock

TIENEN - Tienenaars en bezoekers moeten rekening houden met verkeersbeperkingen in de periode van Suikerrock.

Tijdens Suikerrock 2010 worden volgende straten verkeers- en parkeervrij: O.L.V.-Broedersstraat – Beauduinstraat (tussen de Lombardstraat en de Veemarkt) – Grote Bergstraat – Kleine Bergstraat – Oude Kleerkopersstraat – Broekstraat (tussen de Danebroekstraat en de Grote Markt) – Delportestraat (enkel verkeersvrij) – Danebroekstraat (enkel verkeersvrij) – Dr. Geensstraat (tussen de Danebroekstraat en de Grote Markt) – Leuvensestraat (tussen de Grote Markt en de Oude Vestenstraat) – Gilainstraat (tussen de Waaibergstraat en de Grote Markt) – Academiestraat – Alexianenweg – Ooievaarstraat – Minderbroedersstraat (tussen de Peperstraat en het Torsinplein) – Kattenstraat – Kleine Kattenstraat – Bostsestraat (enkel parkeervrij).

Volgende straten en pleinen worden dan als voetgangerszone beschouwd: Grote Markt – Kalkmarkt – Nieuwstraat – Spiegelstraat – Hennemarkt – Veemarkt – Wolmarkt – Peperstraat.

Dit op dinsdag 20 juli, donderdag 29 juli en vrijdag 30 juli ’10 vanaf 14.00 uur, op zaterdag 31 juli ’10 vanaf 13.00 uur en op zondag 1 augustus ’10 vanaf 12.00 uur. (R. Billen)

Cartoon

Ex-Fordman groet al 11 jaar zijn werkmakkers

GENK - 11 jaar lang al zwaait de bruggepensioneerde Ford Genk-arbeider Albert Clukers (64) enthousiast van op een kruispunt naar zijn vroegere werkmakkers. 'Af en toe steekt er wel eens eentje zijn middenvinger op. Slecht geslapen, denk ik dan.'

De Oosterring, net buiten het centrum van het Limburgse Genk. Op één van de kruispunten van deze drukke invalsweg vat Albert Clukers post, iets voor twee uur 's middags, wanneer het bij Ford Genk ploegenwissel is en arbeiders zich naar de fabriek of naar huis spoeden. Hij doet dat dag in, dag uit. Weer of geen weer, sinds hij in 1999 na een carrière van 35 jaar op brugpensioen ging.

'Ik ga 's middags altijd met mijn hond Django wandelen. En als ik dan dit kruispunt overstak, begon er altijd wel iemand te claxonneren, telkens een werkmakker van vroeger die van of naar de fabriek reed. Ik vond dat wel plezant, vandaar dat ik hier nu telkens rond 14 uur voorbij kom, en blijf hangen tot iedereen gepasseerd is.'

Claxons

De man in zijn fluovestje is na al die jaren een begrip in en om Genk. Niet alleen Fordarbeiders, maar zowat elke passerende vrachtwagen of lijnbus claxonneert, andere chauffeurs roepen wat naar Albert, meer beschaafde automobilisten steken hun hand op. Albert - Bert voor de vrienden - is de hele tijd bezig met terug te zwaaien en uit te vissen van welke wagen de claxonstoot afkomstig is. 'Na al die jaren weet ik blindelings wie met welke wagen rijdt, ik kan soms zelfs de nummerplaat opzeggen.'

Of hij al die mensen persoonlijk kent? 'Neen. De Fordarbeiders die passeren, ken ik meestal wel van gezicht. Maar het merendeel van de mensen die naar mij claxonneren, doet dat omdat ze mij hier elke dag zien staan.'

De man heeft al wat meegemaakt op 'zijn' kruispunt. 'Veel ongevallen uiteraard. Af en toe wat verkeersagressie, soms steekt een bestuurder ook zijn middenvinger naar mij op. Slecht geslapen, denk ik dan. Ik sta hier niet om mijn vroegere werkmakkers te jennen. Misschien dat er een paar jaloers zijn omdat ik al met brugpensioen ben. Maar hun tijd komt nog.'

Bloemen

Belg durft weer te trouwen

In de lente van dit jaar zijn 12,5 procent meer mensen getrouwd dan in dezelfde periode vorig jaar, blijkt uit cijfers van de notarissen. 'Nu het ergste van de economische crisis achter de rug lijkt, durven mensen weer belangrijke engagementen aan te gaan', zegt voorzitter Bart Van Opstal.

'In periodes van economische moeilijkheden durven mensen belangrijke stappen niet aan. Nu we voorbij het diepste dal zijn, doen ze dat wel. Je ziet dat mensen weer huizen durven te kopen maar ook dat ze weer engagementen op lange termijn aangaan, zoals een huwelijk', zegt Van Opstal.

Hij ziet de stijging van het aantal huwelijken in de 'notarisbarometer' van de Koninklijke Federatie van het Belgisch Notariaat. Daaruit blijkt dat in het tweede trimester van dit jaar (begin april tot einde juni) 12,5 procent meer huwelijkscontracten afgesloten zijn. De lente is daarvoor een belangrijke periode omdat dan het vaakst getrouwd wordt, tachtig procent meer zelfs dan in het eerste trimester van 2010.

Samengesteld gezin

De toename van het aantal huwelijken is volgens Van Opstal niet de enige verklaring voor de stijging van het aantal huwelijkscontracten: 'We zien ook meer en meer samengestelde gezinnen, waardoor de gezinssituaties ingewikkelder worden en mensen dus een contract nodig hebben om hun zaken te regelen.' Maar dat alleen verklaart natuurlijk niet zo'n grote stijging in één jaar tijd.

Volgens professor emeritus Stefaan Lievens (UGent) is het perfect logisch dat huwelijken uitgesteld worden in onzekere tijden. 'Trouwen is een duurzame verbintenis. In periodes van onzekerheid durft men die niet aan te gaan: men zit ondergedompeld in een soort van psychologie van het negatieve, waarbij al die onheilsberichten elkaar versterken. Nu lijkt het diepste dal achter de rug en kijkt men meer naar het positieve. Dat blijkt niet alleen uit de huwelijkscijfers. Ook het aantal geboorten begint weer toe te nemen. Ook dat wijst op een herstel.'

Angst in cycli

'Huwelijken zijn altijd al beïnvloed door de conjunctuur', zegt professor emeritus Helmut Gaus (UGent). 'Al in de negentiende eeuw zien we dat de huwelijksdatum verlaat wordt in periodes van crisis.' Volgens Gaus heeft dat te maken met het angstgevoel in de samenleving. Dat neemt toe en af, in langdurige cycli. Voor het ogenblik zitten we in een periode waarin de angst echt afneemt en mensen weer stappen durven te doen. 'Denk maar aan het Yes we can van Obama. Dat toont mee aan dat we een periode ingaan van durf, van plezier en van openheid. Die toename van de huwelijken is daar een zoveelste teken van.'

Mont Saint-Michel wordt weer een eiland

Al decennia lang wordt het Franse eiland Mont Saint-Michel overstelpt met slib, in totaal liefst 3 miljoen kubieke meter. De schorren en slikken die jaarlijks met meer dan 25 hectare aangroeien dreigen de abdijrots onverbiddelijk te omsingelen. Ingrijpende werken brengen daar nu verandering in en herstellen de tot de verbeelding sprekende rots weer in ere.

Op het einde van zijn leven waarschuwde Victor Hugo al in de Franse pers: 'De Mont Saint-Michel mag niet verminkt worden en moet een eiland blijven!' Om het maritieme karakter van de granietrots te herstellen, moet eerst 3 miljoen kubieke meter overtollig zeeslib uit de bedding van de Couesnon worden verwijderd. Deze rivier mondt immers uit in de baai van de Mont Saint-Michel.

Daarvoor wordt deels gebaggerd, maar het meeste slib zal op een natuurlijke wijze in het Kanaal worden gestuwd. Daarvoor is men landinwaarts druk bezig om de inham uit te diepen en die te verbinden met een netwerk van artificiële kanaaltjes. Na de vloed (de baai heeft springvloeden tot 14 meter) kan die massa water zo door de polders stromen. Aan de monding van de Couesnon is inmiddels een gigantische stuwdam gebouwd. Een inventief systeem dat het vergaarde water bij eb opnieuw de baai in loodst en het overtollige slib terug naar zee vervoert. Over twee jaar al zou zo de helft van het slib uit de baai verwijderd zijn. Tegen 2025 zal het oppervlakteniveau rond de Mont Saint-Michel met gemiddeld 70 centimeter gedaald zijn en wordt de mystieke rots van de aartsengel Michaël opnieuw en permanent met water omgeven.

Hollandse inpoldering

Het is alsof de natuur de voorbije decennia revanche heeft genomen op de bemoeinissen van de mens. In 1856 begon de Hollander Mosselman met de baai van de Mont Saint-Michel deels in te polderen. Later werd ook land gewonnen langs de kuststrook van de 400 vierkante kilometer grote baai. Landbouwers telen er nu bloemkool, wortelen, uien, prei, aardappelen en granen. De drooglegging (3.000 hectare), de aanleg van een dijkweg en de kanalisatie van de Couesnon leidden samen tot een systematische verzanding van de baai.

De verregaande ingrepen moeten ook de ecosystemen in de baai herstellen: de vele vis- en vogelsoorten, de schelpdieren, de zeehonden en de dolfijnen en zelfs een kleine groep pinguïns kunnen alleen maar wel varen bij de werken.

Miljoenen toeristen

Sinds 1979 staat de Mont Saint-Michel op de lijst van het werelderfgoed van de Unesco. Na de Eiffeltoren is het de meest bezochte toeristische attractie van Frankrijk. Elk jaar overspoelen 3,2 miljoen toeristen de granietrots met zijn vijftig vaste bewoners - de Montois. Een zware belasting voor het eiland. Nu zal ook de dijkweg worden afgebroken en gedeeltelijk heraangelegd. De laatste kilometer zal worden overbrugd met een sobere passerelle waaronder permanent water zal stromen. Gedaan dus om met auto of touringcar tot aan de voet van de granietrots te rijden. Volgend jaar worden de huidige parkeerterreinen gesupprimeerd en 15 hectaren zandplaten terug aan de natuur geschonken.

Lier

Allez Charles!

Aantal Vlaamse ambtenaren daalt voor het eerst

Op de loonlijst van de Vlaamse overheid stonden eind 2009 48.010 ambtenaren, het hoogste aantal ooit in de Vlaamse geschiedenis. Uit recente cijfers van Vlaams minister Geert Bourgeois blijkt echter dat de jongste maanden voor het eerst sprake is van een daling, schrijft De Zondag. Het aantal federale ambtenaren daalt sinds 2008.

'Het hoogtepunt is achter de rug. Tegen eind 2011 zullen we het met zeker 1,5 procent minder ambtenaren moeten stellen', zegt woordvoerder Chris Michel van minister Bourgeois in De Zondag. De Vlaamse overheid zal met andere woorden meer moeten doen met minder personeel.

'Sinds januari 2008 is het aantal federale ambtenaren met 3.000 eenheden gedaald', zo wordt Steffen Van Roosbroeck, woordvoerder van federaal minister van Ambtenarenzaken Inge Vervotte, in de krant geciteerd. In 2009 werd een op de drie federale ambtenaren die met pensioen gingen, niet vervangen.

Het leven van de Romeinen

De tentoonstelling 'Doodgewoon! Rituelen van leven en dood in de Romeinse tijd' in museum het Toreke is in een nieuw kleedje gestopt en toegankelijker gemaakt voor een groot publiek.

Enkele leuke doe-hoekjes dompelen de bezoeker onder in de Romeinse wereld. Speel zelf antropoloog en stel een skelet samen en bepaal of het een man of een vrouw, een jongen of een meisje was. Laat je toekomst voorspellen door de Gallo-Romeinse goden. Achterhaal aan de hand van de dierenpuzzels welke stukken van de offerdieren ook effectief opgegeten werden. Eind juni verschijnt een brochure met de fietstocht 'Fiets met de Gallo-Romeinen door Tienen'. Deze fietstocht leidt je over een afstand van ongeveer 17 km langs verschillende plaatsen waar Gallo-Romeinse vondsten werden blootgelegd in Tienen. De brochure geeft een beeld van hoe de Gallo-Romeinen woonden en leefden.

Serena

Kleine eilanden vrezen dat het te laat is voor klimaathulp

 

Kleine eilandstaten in de Grote Oceaan zijn bang dat de beloofde internationale klimaathulp te laat komt. Tijdens de klimaattop vorig jaar in Kopenhagen werd een adviesgroep ingesteld die moet zorgen voor publiek en particulier geld om de klimaatverandering het hoofd te bieden.

"De SIDS (Small Island Developing States) dragen bijna geen verantwoordelijkheid voor de klimaatverandering, maar ze hebben wel te maken met de gevolgen ervan. Klimaatverandering wordt door de mens veroorzaakt en het herstellen van de schade aan onze eilanden had allang moeten beginnen", zegt ambassadeur Marlene Moses van Nauru.

De adviesgroep, de High-Level Advisory Group on Climate Change Financing (AGF), werd vorig jaar ingesteld om ervoor te zorgen dat de beloften die zijn gedaan op de klimaattop in Kopenhagen, daadwerkelijk worden nagekomen.

Wereldleiders beloofden tijdens de top 100 miljard dollar per jaar, vanaf 2020, en 30 miljard dollar per jaar vanaf 2012. Het geld, dat nog bij elkaar gebracht moet worden, is bestemd voor ontwikkelingslanden om de impact van de klimaatverandering te verzachten.

Groene technologie
De kleine eilanden in de Grote Oceaan zijn het meest kwetsbaar voor de klimaatverandering. Hun voedselzekerheid en watervoorziening worden bedreigd en ze kunnen door de stijgende zeespiegel land kwijtraken.

Premier Jens Stoltenberg van Noorwegen, medevoorzitter van de AGF, toonde zich deze week optimistisch. Er zijn volgens hem genoeg financiële bronnen om uit te putten. "De vraag is alleen of ze politiek levensvatbaar zijn."

Medevoorzitter Meles Zenawi, de Ethiopische premier, verklaarde tegenover journalisten dat de particuliere sector aangemoedigd moet worden om te investeren in groene technologie. De adviesgroep buigt zich ook over de activiteiten van internationale ontwikkelingsbanken, zei hij.
 

"Mooie woorden"

De kleine eilandstaten, zoals Nauru, Palau, Samoa en Tonga, stellen dat er teveel bureaucratie is. Zij willen direct toegang tot de AGF-fondsen. Als dat niet gebeurt, vrezen ze dat hun regio te weinig hulp krijgt.

Over particuliere investeringen op de eilanden is ambassadeur Stuart Beck van Palau niet erg optimistisch. "Daar verwachten we niet veel van. Het zijn mooie woorden, maar het is moeilijk om een zinnig businessmodel te bedenken."

De meerderheid van de bewoners van de eilanden is afhankelijk van import, als het gaat om voedsel. Producten zoals yams, taro, zoete aardappelen en bananen produceren ze nog zelf. De klimaatverandering brengt niet alleen de dreiging van een stijgende zeespiegel met zich mee, maar kan ook een verwoestend effect op de lokale landbouw hebben omdat het regenpatroon erdoor verandert.