Gent schenkt opnieuw zwerfkippen weg

De groendienst van de Stad Gent schenkt voor de tweede keer wilde kippen uit de parken weg aan dierenliefhebbers. De stad wil op die manier de overlast van kraaiende hanen en scharrelende kippen inperken en hun aantallen verminderen.

"Kippen scharrelen in verschillende parken en plantsoenen, in spoorwegbermen en zelfs op het dorpsplein van Oostakker", aldus milieuschepen Tom Balthazar (sp.a). "Aangezien de zwerfkippen volop eieren leggen en broeden in het wild, stijgt hun aantal zienderogen. Bovendien wordt niet iedereen graag in alle vroegte gewekt door het gekraai van een haan of apprecieert niet iedereen het gescharrel van een zwervende kip in zijn tuin."

De wilde kippen en hanen worden al enkele jaren gevangen en vroeger liet men die inslapen. Voor het tweede jaar worden de hennen echter ter adoptie aan Gentse dierenliefhebbers aangeboden. Vorig jaar kregen ruim tweehonderd kippen een nieuwe thuis, dit jaar mikt men op honderd dieren.

Iedereen die thuis een beschutte en omheinde plek heeft, kan vanaf zaterdag tot 26 januari op Gentinfo (09-210.10.10) twee kippen reserveren. Die kunnen op vrijdag 28 januari afgehaald worden.

"Na ontvangst wordt aan de nieuwe eigenaar gevraagd om een overeenkomst voor adoptie te ondertekenen, waarin hij op zijn verantwoordelijkheden wordt gewezen. Hij krijgt ook een brief met verzorgingstips mee die hem op weg helpen om de kippen een fantastische nieuwe thuis te bezorgen", luidt het.

Jeugdhuis Bunker organiseert Kaas- en Wijnavond ten voordele van Kom op tegen Kanker

Na het gigantische succes van de vorige jaren organiseert JH Bunker op zaterdag 9 april opnieuw een Kaas- en Wijnavond ten voordele van Kom Op Tegen Kanker in zaal Glazuur te Glabbeek.     

De initiatiefnemers heten iedereen van harte welkom op zaterdag 9 april en hopen met deze actie zeker zoveel geld in te zamelen als vorig jaar. Er is keuze uit een uitgebreide kaas- of vleesschotel (€13). Deze schotels kan men de avond zelf ook afhalen en dit vanaf 17u in zaal Glazuur. Voor diegene die er de avond zelf niet kunnen bij zijn, maar toch hun steentje willen bijdragen zijn er steunkaarten (vrije gift).

Opgedragen aan Frie
Vorig jaar verzamelde een aantal vrijwilligers van het jeugdhuis ongeveer 8.000 euro voor het goede doel. Jammer genoeg zal het jeugdhuis het dit jaar zonder initiatiefneemster en de drijvende kracht achter de vorige twee edities moeten stellen. Frie Fets, een trouw bunkerlid en webcorrespondent van deze krant, verloor immers vorig jaar haar strijd tegen deze zware ziekte. Frie had dit project zeer graag verder gezet en daarom draagt het jeugdhuis deze 3de editie op aan haar!

Kaarten zijn te koop bij Hilde Buvé (hilde.buve@skynet.be of 0497/261710), Joris Taes , Jonas Fets, Elke Brouwers, Jasmien Luyten, JH Bunker en dit tot en met 3 april.

De tien mooiste watervallen ter wereld

Iguazu watervallen, Brazilië

Gulfoss, Ijsland

Jägala watervallen, Estland

Kuang Si watervallen, Louang Phaban, Laos

Great Falls, Paterson, New Jersey

Niagarawatervallen

Nordur-Tingeyjarsysla, Ijsland

Vernan waterval in Yosemite National Park, California

Victoriavallen, Zambia

Watervallen in het Yellowstone Park, Wyoming

Bioafbreekbaar blikje ontwikkeld in Taiwan

In Taiwan is een drankblikje ontwikkeld uit polymelkzuur, een biologisch afbreekbare stof. Dat staat vandaag in de Britse krant The Observer. Het blikje isoleert en kraakt net als metaal als het ingedrukt wordt.

Eén ton aluminium recycleren bespaart 36 vaten olie. Maar uit Amerikaans onderzoek (2008) bleek dat slechts een vijfde van het geproduceerde aluminium gerecycleerd wordt. Om de afvalberg aan drankblikjes in te perken en de recyclagekosten uit te schakelen, ontwikkelden twee Taiwanese bedrijven een organisch, biologisch afbreekbaar drankblikje.

De 'Tin Can' is gemaakt van polymelkzuur (PLA) dat wordt geëxtraheerd uit maïs. Het blikje isoleert drankjes tot 43 graden en maakt hetzelfde geluid als aluminium als het verpletterd wordt. Extra handig is het dopje in plaats van afbreekbaar lipje aan de bovenkant van het blik.

Ledverlichting bevat giftige stoffen

Hoewel ledverlichting bijzonder energiezuinig is, is ze niet altijd even milieuvriendelijk. Uit nieuw onderzoek blijkt dat sommige producten giftige stoffen bevatten zoals lood en arsenicum.

"Leds worden naar voren geschoven als de nieuwe generatie verlichting", zegt Oladele Ogunseitan van het departement Volksgezondheid en Preventie aan de universiteit van Californië. "Maar naarmate we beter producten zoeken die de natuurlijke rijkdom minder uitputten of minder bijdragen aan de klimaatverandering, moeten we waakzaam blijven voor de gevaren op het vlak van giftige stoffen."

Het onderzoeksteam plette en vermaalde een aantal van de lichtjes die in kerstverlichting, verkeerssignalisatie en remlichten van auto's gebruikt worden, en maten de hoeveelheid giftige stoffen die daarbij vrijkomt. De resultaten verschillen erg naargelang van de onderzochte ledvariant, maar sommige types blijken acht maal de in Californië toegelaten hoeveelheid lood te bevatten. Intensieve leds bleken meestal meer giftige stoffen te bevatten. Witte leds bevatten het minste lood, maar scoorden wel hoger wat betreft nikkel. Sommige ledlichtjes bleken veel koper te bevatten, wat niet meteen giftig is maar wel een ecologische bedreiging kan vormen voor vissen en waterwegen.

Brandweerlui
Volgens Ogunseitan zijn de hoeveelheden die bij een gebroken led vrijkomen niet groot genoeg om meteen tot kanker te kunnen leiden, maar zijn ze wel significant voor personen die er vaak aan blootgesteld worden. Consumenten lopen dus niet meteen gevaar, maar vooral personen die regelmatig met de stoffen in aanraking kunnen komen, zoals arbeiders aan de productielijnen van de leds. Ook politiediensten en brandweerlui komen vaker in aanraking met gebroken verlichting.

Wie thuis met gebroken ledverlichting te maken krijgt, beschermt zichzelf best bij het opruimen, zegt Ogunseitan. Hij raadt aan een maskertje en handschoenen te dragen, en een aparte borstel te gebruiken.

De wetenschappers raden ook de overheid aan om de verlichting niet bij het gewoon afval te deponeren, maar apart te verwerken. Er moeten ook strengere wetten komen die producenten verplichten om de hoeveelheid giftige stoffen in hun producten te verminderen, zegt Ogunseitan.

Cartoon

IJsland wil enorme kabel om stroom te verkopen in Europa

Op IJsland is veel geothermische activiteit

IJsland wil de langste elektrische onderwaterkabel ter wereld aanleggen om zijn energie afkomstig uit de vele vulkanische activiteit aan de man wil brengen in Europa. Dat heeft een verantwoordelijke van de IJslandse energiegroep Landsvirkjun aangegeven.

"Vorig jaar werd met het project gestart, en de onderzoeksfase zou tegen eind 2011 afgerond moeten zijn. Dan moeten we meer weten over de haalbaarheid", zegt Ragna Sara Jonsdottir, de woordvoerster van Landsvirkjun. Ze verwacht dat de definitieve beslissing over het project over vier of vijf jaar zal vallen.

IJsland zoekt al langer een manier om zijn enorme energiepotentieel - dat bestaat uit geothermische en hydrothermische energie afkomstig van de vulkanische activiteit op het eiland - te benutten. "We bestuderen de mogelijke afnemers. Potentiële kopers zijn het Verenigd Koninkrijk, Noorwegen, Nederland en Duitsland", luidt het.

De kabel zou tussen 1.200 en 1.900 kilometer lang zijn en zou zowat vijf terawattuur moeten kunnen exporteren.

Belg wil niet meer betalen voor ecologische wagen

De Belg is niet bereid om meer te betalen voor een ecologische wagen. Dat blijkt vandaag uit een studie van autoverhuurder Europcar bij 6.000 mensen uit zeven Europese landen, van wie ruim 500 Belgen. Economische redenen en de vrees voor de steeds meer dichtslibbende stedelijke wegen motiveren de Belg het meest om voor niet-gemotoriseerde transportmiddelen te kiezen, zo blijkt.

Negen op de tien ondervraagde Belgen zeggen hun rijgewoonten om economische redenen veranderd te hebben. De totaalkost voor het gebruik van een wagen is in ons land volgens Europcar dan ook de hoogste van heel Europa (30 procent duurder dan het Europese gemiddelde). Toch blijft de Belg van alle Europeanen het meest gehecht aan zijn auto.

Hoewel het aantal Belgen dat bereid is minstens een van de wagens van zijn gezin weg te doen, lichtjes is gestegen vergeleken met 2009 (4 procentpunt), blijft de gemiddelde Belg (28 pct) aanzienlijk onder het Europees gemiddelde (39 pct). En net als in 2009 verklaren zeven op de tien Belgen volgens Europcar het te waarderen een eigen wagen te bezitten.

Poperinge

België haalt doelstelling duurzame energie tegen 2020

Europa slaagt erin tegen 2020 20,7 procent van de energiebehoefte duurzaam te produceren. Ook ons land zou het vooropgestelde doel van 13 procent halen. Dat blijkt uit een analyse door het European Wind Energy Association (EWEA) van de actieplannen voor duurzame energie die de 27 EU-lidstaten moesten indienen bij de Europese Commissie.

"Alle actieplannen samen beschouwd, leren ons dat in Europa tegen 2020 20,7 procent van de energieconsumptie duurzaam geproduceerd zal worden", zegt Justin Wilkes, beleidsdirecteur van EWEA. Vijfentwintig lidstaten lijken hun nationale doelstellingen te halen, waarvan 10 lidstaten dat ruimschoots zullen doen. Enkel Luxemburg en Italië zouden niet slagen in hun nationale opzet zonder samenwerkingsmechanismen.

Zweden zal de kroon spannen, met een aandeel van 50,2 procent hernieuwbare energie tegen 2020. Hekkensluiter Luxemburg daarentegen zal het vooropgestelde doel van 11 procent niet halen, en zal maar 8,9 procent verwezenlijken, verwacht EWEA.

De belangenbehartiger van de windenergiesector verwacht dat windenergie voor 14 procent zal instaan voor de totale Europese elektriciteitsbehoefte. Daarnaast voorspelt EAWA dat hydro-energie goed zal zijn voor 10,5 procent van de elektriciteitsvraag, biomassa voor 6,6 procent en zonne-energie voor 2,7 procent.

Ierland zal tegen 2020 het land zijn met de grootste windenergieproductie, goed voor 36,4 procent van de totale elektriciteitsvraag. Op de tweede plaats komt Denemarken, voegt EWEA er nog aan toe.

"Kerncentrales staan ontwikkeling groene energie in de weg"

De kern- en steenkoolcentrales moeten verdwijnen, want ze staan de ontwikkeling van hernieuwbare energie in de weg. Dat zegt de milieuorganisatie Greenpeace, die vandaag een rapport over de energievoorziening in Europa heeft voorgesteld. In sommige Europese landen worden windmolens al stilgelegd als er te veel elektriciteit wordt geproduceerd. Kerncentrales kunnen niet stopgezet worden en krijgen daarom voorrang.

Greenpeace berekende al dat het mogelijk is om tegen 2050 bijna 100 procent hernieuwbare energie te leveren in Europa. Het nieuwe rapport legt uit hoe het Europese elektriciteitsnetwerk kan worden aangepast om dat doel te bereiken.

Tegen 2030 zou voor 98 miljard euro moeten worden geïnvesteerd in het netwerk. Dat volstaat volgens Greenpeace om tegen dan de elektriciteitsvoorziening non-stop te verzekeren met voor 68 procent hernieuwbare energie.

Twee mogelijkheden
Daarna is de kostprijs afhankelijk van het gekozen scenario. Greenpeace ziet twee mogelijkheden: ofwel verbinden we het Europese netwerk met Noord-Afrika, om te profiteren van de zonne- en windenergie die daar kan worden opgewekt; ofwel produceren we de energie dicht bij grote steden en plaatsen met zware industrie. De eerste optie vergt meer investeringen, maar levert goedkopere energie op. De tweede optie kost minder, maar het produceren van elektriciteit is duurder.

De hoge kosten zullen worden gecompenseerd door grote opbrengsten, en ook de consument wordt er beter van, zegt Jan Vande Putte van Greenpeace. België kan volgens Vande Putte overigens een actieve rol spelen, want ons land vormt een kruispunt in het Europese netwerk.

Cheryl Cole

Windenergie groeide wereldwijd met 22,5 procent

De globale capaciteit van windenergie is vorig jaar met 22,5 pct gestegen. Dat blijkt uit cijfers van de Global Wind Energy Council (GWEC).

De capaciteit van windenergie steeg in 2010 met 35,8 gigawatt tot een wereldwijd totaal van 194,4 gigawatt. De sector was vorig jaar goed voor investeringen ter waarde van 47,3 miljard euro.

Toch is de stijging een pak minder groot dan het jaar voordien. De markt daalde met 7 pct. Dat is volgens de GWEC het gevolg van de financiële crisis die leidde tot een teleurstellend jaar in de VS en een vertraging van de groei in Europa.

China boert goed
China deed het vorig jaar dan weer wel opmerkelijk goed. Het land was in 2010 goed voor bijna de helft van de nieuwe installaties en steekt wat dat betreft de totaal geïnstalleerde capaciteit van de VS voorbij.

"Windenergie groeit op dit moment snel buiten de traditionele rijkere markten", zegt de GWEC. Die verwacht dat die tendens zich in de toekomst zal doorzetten. "We zien bemoedigende tekenen in Latijns-Amerika, vooral in Brazilië en Mexico, en in Afrika." µ

België Europees vijftiende
In Europa werd vorig jaar 7,5 pct minder windenergie geïnstalleerd dan in 2009, "ondanks een groei van 50 pct van de offshore markt in landen als Groot-Brittannië, Denemarken en België".

In ons land kwam er vorig jaar 350 megawatt bij, wat België op een totaal brengt van 911 megawatt. Ons land moet daarmee onder meer Duitsland, Frankrijk, Groot-Britannië en Nederland laten voorgaan en staat binnen Europa op de vijftiende plaats.

Brazilianen halen brandstof uit koffiedik

Koffiedik kan gebruikt worden om biobrandstof te produceren. Dat is het resultaat van een experiment van de Universiteit van São Paulo in Brazilië.

Brazilië is 's werelds grootste koffieproducent en de op een na grootste koffieconsument. Dat leidt tot een enorme hoeveelheid afval, dat tot nog toe nooit gebruikt werd.

Het proces dat ingenieurs van de Universiteit van São Paulo ontwikkelden, haalt olie uit het koffiedik. Daarbij gebruiken ze ethanol als oplosmiddel. Vervolgens wordt de olie in contact met een alkalische katalysator die een chemische reactie (transesterificatie) in gang zet. Die reactie leidt tot biodiesel.

"We vinden deze methode geschikt voor kleine landbouwgemeenschappen die zo hun eigen biobrandstof kunnen maken voor hun machines", zegt Denise Moreira dos Santos, die het onderzoek leidt. "Als je dit op industriële schaal wil produceren, dan zul je de bevolking moeten sensibiliseren om dit afval gescheiden te houden."

Albert Vandersteen speelt bijna zestig jaar poppenkast

TIENEN - Al bijna zestig jaar, waarvan 45 jaar in het stadspark, speelt Albert Vandersteen (85) in het poppentheater Tijl.

Berke is een bezig bijtje. Hij is cafébaas aan de Oude Leuvensestraat, heeft daar ook zijn poppentheatermuseum met 250 poppen, organiseert De Tijd van Toen, schrijft operettes en speelt poppenkast. Ook was hij tot voor enkele jaren de organisator van de jaarlijkse Folklorestoet in Tienen, maar Berke haakte daarvoor af. 'Ik was er te oud voor', lacht hij.

'Poppenkast blijf ik wel spelen tot aan mijn dood', geeft hij overtuigd te verstaan. 'Ik beleef te veel plezier aan die jonge gasten, die toch zo enthousiast kunnen meeleven met een sprookje.' Geregeld komen klassen op bezoek in zijn museum. Zijn oudste handpoppen zijn veldwachter Klopstok, koning Patat, Kwibus en Tijl, naar wie het museum en de poppenkast zijn genoemd.

Berke en zijn sprookjes blijven succes hebben bij het jonge volk. Bij de opvoering van De Gelaarsde Kat zondag aanstaande, in het lokaal in het stadspark, zijn hij en zijn vrouw Maria en dochter Liliane aan hun vierde keer toe. 'Het jonge volk blijft maar komen. Telkens zitten ze daar met zo'n tachtig.'

Of Berke en zijn familie de tekst aflezen of improviseren? 'Eigenlijk geen van beide. We kennen de tekst van alles wat we opvoeren zo goed als van buiten en veelal bewerken we hem wel voor het publiek dat we verwachten. We zouden een casette kunnen gebruiken, maar dan verliezen we bij opvoeringen het contact met ons jonge publiek. Je moet als poppenspeler gevat kunnen reageren als er iets wordt geroepen uit de zaal.'

Van draadpoppen moet Berke niet weten. 'Ik ben de handpoppen nu eenmaal gewoon, al van toen ik begon met poppenkast.' Op verplaatsing in andere gemeenten speelt Berke niet meer. 'Die tijd is voor mij voorbij.'

De Gelaarsde Kat: zondag 27maart, 15uur in het stadspark (Broekstraat). Kinderen 3euro, volwassenen 4euro.

OCMW

 

 

jawadde, als ge op het OCMW werkt krijgt ge iets te lezen!!!!!!!!!!!! Sommigen zijn écht niet te doen!!!
Lachen geblazen...."aan de Vlaamse Dienst voor Huisvesting" - Het betere
schrijfwerk. Hier volgt een bloemlezing van verschrijvingen, gehaald uit brieven, verstuurd naar de dienst huisvesting van eenVlaamse stad.
(Echt gebeurd!!)
 
 
 
Hiermede wil ik U vragen of U onze afwatering eens in handen wil nemen.
 
Wij verzoeken meer gas, daar ik op 5 maart een zoon heb bijgeboren, wat met door de drukte geheel door het hoofd is geschoten.
 
Mijn moeder werd door de tand des tijds gedwongen bij mij te komen wonen.
 
Mijn gezin telt vier ledematen.
 
Daar mijn vrouw een zoon ter aarde heeft
geschonken, zitten we van alles zonder.
 
Mijn vrouw moet hete zitbaden gebruiken, als de kachel brandt moet ze het daarop doen.
 
Bij een ontploffing heeft mijn zus haar man en haar hele inboedel verloren.
 
Door omstandigheden moet ik mij meerdere keren per week wassen, daar ik alles in het donker moet doen verzoek ik U of ge me een eindje tegemoet wil komen.
 
Wij moeten dringend een andermans woning, wegens ziekte van mijn vrouw heb ik tijdelijk een ander gehad.
 
Ik ben zuinig, want ik ben niet zomaar iemand die gas laat ontsnappen.
 
Mijnheer, toen ik een kachel had deed ik vaak een hoop op de kachel, maar nu moet ik alles op het gasfornuis doen.
 
Wij zitten zo krap dat de buren naast ons griep hebben en ons door de muren aansteken, als ge eens poolshoogte komt nemen kunt ge ook de koorts krijgen.
 
Aan de ene kant is mijn vrouw in verwachting en aan de andere kant regent het binnen.
 
De W.C. is bouwvallig en zodoende kunnen we daar niet langer huizen. Als het hard waait, zijn we met levensgevaar verbonden.
 
Ik heb reumatiek en een kind van vijf jaar. U moet er iets aan doen.
 
Ik heb vier dochters open en bloot op zolder liggen, komt U eens kijken?
 
Even leg ik mij bij U neder om U enkele letters toe te dienen.
 
Ik zit uit nood in een onverklaarbare woning.
 
Ik moet elke dag bevallen en daarom wordt mijn woning te klein.
 
Ruim zes jaar ben ik getrouwd met een kind van zes jaar.
 
De W.C. is lek aangezien we met dertien wonen.
 
Wilt U naar mijn bovenkamer laten kijken, want die zit vol nare
beesten.
 
Ik heb zo'n last van mieren in mijn fundamenten.
 
Het vocht dringt door de muren van mijn schoonmoeder die helemaal al beschimmeld en verrot is.
 
Mijn man ligt met brongieters en mijn borsten piepen ook al.
 
Ik lig al twee weken in bed met igias, ik hoop dat ik het goed schrijf, anders denkt ge nog dat het een Poolse violist is.
 
Wij kunnen de was niet drogen, mijn vrouw zit al veertien dagen
met haar ondergoed omhoog en niemand die komt kijken.
 
Het vijfde kind is op komst en staat voor de deur.
 
Mijn buurman stinkt naar gas, ik denk dat hij een gat heeft.
 
Ik wil mijn gat dichten, ik heb er last van.
 
Ik ben verstoten van de W.C. Denkt U eens in, Burgemeester, U en Uw hele gezin, schijtend op een emmer, met een eerbiedige verontschuldiging richt ik mij hiervoor tot Uw edelachtbaarheid.
 
Weleerwaarde Burgemeester (...) hiermede kom ik U een aanzoek doen om Uw welwillende goedheid. Mijn woning wordt te klein want
ik krijg ieder jaar een kind bij. Daar moet U iets aan doen, want ik ben niet bij machte.
 
Mijn vochtontwikkeling in mijn huiskamer is niet meer uit te houden.
 
Ik heb een lekhaasje op zolder die naar beneden is gekomen. De hond blaft de hele avond en met de kat is het hetzelfde geval.

 

Een ring van wild water

In het Tiroolse Stubaital ruist, klatert en dondert het. De pas aangelegde en bekroonde WildeWasserWeg is een wandelpad met een missie, want de overheid lonkt naar de waterkracht van dit outdoorparadijs.

Samen met het Zillertal en het Ötztal vormt het Stubaital één van de drie grote zijvalleien van de rivier de Inn. Vanuit Innsbruck is het amper een kwartier rijden tot de ingang van de vallei en dan nog eens twintig minuten naar de Gletscherbahn aan de voet van de 3.500 meter hoge hoofdkam. Ondanks de toegankelijkheid wordt het Stubaital omgeven door vrijwel ongerepte natuur, in een opmerkelijk evenwicht met het internationaal gepromote gletsjerskigebied –het grootste van Oostenrijk. Het hoofdriviertje de Ruetz wordt gevoed vanuit een amfitheater van vergletsjerde drieduizenders, waar tientallen stroompjes een dicht stelsel van watervallen vormen. De gletsjers en rotswanden van de Stubaier Alpen maken het gebied tot een serieus trekking- en klimparadijs, met liefst 130 via ferrata's of Klettersteigroutes. De comfortabele berghutten liggen op relatief korte wandelafstand van elkaar en behoren tot de oudste in Tirol. De kroon op de wandeltaart is het langeafstandspad Stubaier Höhenweg, waarvan de delen met de mooiste waterlandschappen sinds kort met elkaar verbonden zijn door de WildeWasserWeg.

Wie het hooggebergte in actie wil zien, is in Stubai aan het juiste adres.

Indrukwekkende gletsjerstromen
Op de u-vormige Stubaier Höhenweg kijk je als bergwandelaar aan tegen zeven pittige trekkingdagen. Het WildeWasserpad neemt je mee naar het hoogste gedeelte, ver boven de boomgrens, waar morenen en gletsjerstromen je een indruk geven van de gigantische krachten van het hooggebergte. We nemen de proef op de som en trekken van de Dresdner Hütte, waar een wegwijzer Duitsers met heimwee vertelt dat Dresden op 589 kilometer stappen ligt, naar de iets nabijere Sulzenauer Hütte aan de voet van de Zuckerhütl. Met 3505 meter is dat de hoogste berg van de Stubaier Alpen. De verijsde wand, vlakbij de Italiaanse grens, is al vanaf de vallei-ingang te zien en doet ons meteen likkebaarden. Zuckerhütl betekent dan ook zoiets als suikertop: de hele Stubaier hoofdkam lijkt wel op chocoladetaart met slagroompunten en bestaat uit een krans van bijna 20 fraaie gletsjers –ferners worden die hier genoemd.

Het Rinnenseemeer met in de achtergrond de kammen van de Seespitzen.

Levenslijn voor ongetemd water
De Stubaier Höhenweg is de moeder van de Alpiene trekkings in Oostenrijk en staat als zwaar te boek door steile passages waar je je met karabiners moet zekeren aan in de rots vastgeklonken staalkabels. Flink zompig en glad is het er af en toe. Ook ervaren bergwandelaars halen hier het onderste uit de kan. De route loopt bijna permanent boven de 2200 meter en voert gedeeltelijk door Landschaftsschutzgebiet. Beschermd, maar zonder de garanties van een nationaal park.

Want al vormt het Stubaital een prachtig overgangsgebied tussen de grillige noordelijke Kalkalpen en de hogere Alpenhoofdkam uit kristallijn gesteente, toch zit een status als nationaal park er niet in. De Tiroler staatsenergiemaatschappij koestert al decennialang plannen om in Stubaital waterkrachtcentrales te bouwen. Van de bronnen tot de valleimonding zijn de waterlopen in Stubai voorlopig nog in hun natuurlijke staat –stilaan een unicum in de dichtbevolkte Alpendalen. Omdat de druk toeneemt, staken de Stubaier berggidsen de handen uit de mouwen voor de WildeWasserWeg. Ze legden het pad aan met schop en blote handen: goed voor twintig kilometer heropgewaardeerd bergpad en nieuw aangelegde wandelroute. Een levenslijn voor wild water die het Stubaital in 2010 een finaleplaats opleverde in de strijd om de EDEN (European Destinations of Excellence) Award voor duurzaam watertoerisme, een initiatief van de Europese Commissie. Het idee om bestaand watergebruik voor landbouw en energieopwekking te integreren in de doelstellingen, gaf de doorslag. Een zachte ecoaanpak dus, die de beste garanties biedt om de grote waterprojecten op afstand te houden.

Fulpmes is een uitstekende uitvalsbasis voor skiërs.

Glibberen en molenwieken
Berggids Peter neemt ons mee op de breed glooiende Sulzenaugletsjer. De WildeWasserWeg biedt vanop de bergpas Peiljoch tussen de Dresdner- en Sulzenauhutten een fenomenaal panorama op de gletsjers, maar aan dat uitzicht wordt geknabbeld. Peter schat dat de gletsjer dit jaar minstens twintig meter prijs moest geven. Vanop de Peiljoch ziet het oppervlak eruit als een gerimpeld olifantenvel, nu wandelen we over een vuilwit, licht hellend ijsplateau dooraderd met blauwe erosiespleten. Murmelende smeltstroompjes doen hun ondermijnende werk. Peter slaat twee wandelstokken in de ijskap, gooit er een klimtouw omheen en grijnst dat hij vrijwilligers zoekt om in een tien meter diepe ijsspleet af te dalen. Water dondert in een ijzige saffierkleurige spelonk onder de gletsjer. Dit is een onderdeel van de WildeWasserWegervaring dat je enkel kunt wagen met een ten ijs beslagen gids. Het gletsjersmelten voelt wat dubbel: het gaat traag, de gletsjers zijn groot en al dat smeltwater draagt bij tot extra waterspektakel. Ik hou het er maar op dat wie het hooggebergte in actie wil zien, in Stubai aan het juiste adres is. Dat vindt ook de Tiroolse fotograaf, outdoorfanaat en slackliner Heinz Zak, die een verbluffend fotoboek wijdde aan de natuur van de Stubaier Alpen. Slacklines, strak gespannen looplijnen, vind je overal in het Stubaital: aan de hutten en onderweg langs de wandelpaden. Molenwiekend om in evenwicht te blijven na amper drie passen, stel ik me voor dat ik niet twintig centimeter boven de grond maar vijfhonderd meter hoog naast Heinz sta te balanceren. Toch maar niet.

Als het stijl en glad wordt, kan je maar beter goed vastgeklonken zijn.

Water kijken met het hele gezin
Gelukkig hoef je geen halve alpinist te zijn om van al het moois te kunnen genieten in dit wildwaterpark met natuurlijke pretattracties. Wie wat minder goed ter been is, kan de WildeWasserWeg ervaren tijdens kortere wandelingen van een half tot twee uur, bijvoorbeeld naar de leuke uitzichtplateaus aan de schuimende Grawawaterval. Die toegankelijkheid is leuk voor kinderen en zelfs kinderwagens en rolstoelgebruikers kunnen terecht op delen van het pad. Het Stubaital wil zich immers vooral profileren als familiebestemming. Aan de Schlickalm, een skigebiedje waar ook het trailhead ligt van de Höhenweg, bouwde de gemeente Fulpmes een fraai doe- en natuurparcours, waar je zonder halsbrekende toeren samen met je alpinistjes-in-de-dop alles ontdekt over Alpenfauna en -flora. Je staat er in een wip dankzij de kabelbaan naar de Kreuzjoch, van waaruit je een uitzicht heb op de loodrechte Ochsenwand. Die is dan wél weer enkel voor de echte klettersteigers.

We kijken vanop het terras van de gezellige Sulzenauhut uit over het diepe dal waarin de Sulzenaubach en de twee rivieren van het Grünautal zich bulderend in de diepte storten. Het verval bedraagt bijna driehonderd meter. Achter de dalkom met haar meanderende rivierenlinten en zeldzame wollegrastapijt ligt de afgrond waarachter de Sulzenaubach via de Grawafall in het eigenlijke Stubaital uitmondt. Dit is het kerngebied van de WildeWasserWeg. Een marmot fluit, we zien hem rustig zitten op een rots, amper vijftig meter verder. De nakende herfst kleurt de bosbessenstruiken vuurrood, een lichtshow die af en toe nog feller wordt onder de zon die plots door het lage wolkendek priemt. 's Avonds strekken we lekker de benen in het Tiroler restaurantje Ski-Alm. Bij een smeuïige Topfennocken met kaas en een glaasje Lärchenschnaps –gestookt uit lariksnaalden– moet ik denken aan het excentrieke credo dat hier geldt: Stubai, besser als Dubai. Zolang de gletsjers maar voor wild water blijven zorgen, vind ik het eigenlijk niet eens zo gek.

Toerisme reikt landbouw de hand.

Ski in Stubai
Naar de Stubaier Gletscher, het grootste gletsjerski- en snowboardgebied in Oostenrijk, komen tussen oktober en juni een slordige 1,2 miljoen wintersporters –goed voor 6 miljoen overnachtingen en 90 procent van alle bezoekers. Als skibestemming trekt het Stubaital vooral no-nonsensewintersportliefhebbers, gezinnen met kinderen en iedereen die geen zin heeft in de glamour en het gehos van Sölden in het nabijgelegen Ötztal. Vooral de goede bereikbaarheid en uitstekende ski-infrastructuur en overnachtingsmogelijkheden worden op prijs gesteld. In drie Stubaier dorpen Fulpmes, Mieders en Neustift, met toegankelijke skigebiedjes als Schlick 2000, zit je nooit ver van je vriendelijke hotel vandaan. Wie het hogerop zoekt, neemt vanaf de voet van de 3332 meter hoge Schaufelspitze de gondellift naar het uitzichtpunt Top of Tyrol, de entree van een gletsjerskigebied van 110 kilometer blauwe, rode en zwarte pistes. Het ijspanorama over de Ötztaler Alpen krijg je er gratis bij. Naast het restaurant Jochdole, het hoogste in Oostenrijk, staat op het gletsjerijs een reusachtige vergulde troon. Der Gast ist König in het Stubaital.

Info: www.wildewasserweg.at
Gletsjertochten: www.patrickribis.com

Chirurg achtervolgt dieven blootsvoets door centrum

In Tienen hebben ze hun lokale helden gevierd. Drie inwoners die het voorbije jaar lijf en leden riskeerden om criminelen te klissen, werden door de politie bedankt met een oorkonde.

Hisco Robijn mocht als eerste de bloemen in ontvangst komen nemen. Hij werkt als chirurg in het Heilig Hartziekenhuis van Tienen en betrapte in februari vorig jaar twee jonge Noord-Afrikanen die
(Hisco Robijn, Bert Willems en Nancy Vander Auwera mochten een oorkonde ontvangen)

in de kleedkamer van de artsen aan het rondneuzen waren. Robijn aarzelde niet en zette de achtervolging in, hoewel hij daar niet echt op gekleed was. In zijn groene chirurgenplunje en op crocs sprintte hij naar beneden, waar de receptionist van het ziekenhuis hem de verkeerde kant op stuurde. Pas op de parking van het ziekenhuis kreeg Robijn de twee in het vizier. Hij rende hen achterna, richting stadscentrum. Onderweg gooiden de twee dieven de gestolen spullen weg. Robijn kreeg zo onder meer zijn eigen portefeuille naar het hoofd geslingerd. In een poging zijn snelheid op te drijven, zwierde hij zijn crocs uit en zette hij de achtervolging blootsvoets verder. Met succes: even verderop had hij een van de twee dieven te pakken. Robijn moest enkele rake klappen incasseren, maar kon de man toch in bedwang houden tot de politie ter plaatse kwam.

'Dankzij dokter Robijn hebben we de twee daders kunnen arresteren', zegt korpschef Pierre Schippers. 'Uit onderzoek bleek dat ze minstens twaalf inbraken gepleegd hadden.'

Gauwdieven betrapt
In april kon de politie opnieuw een dievenbende oprollen dankzij de tussenkomst van een alerte burger. Elektricien Bert Willems was aan de slag in een kledingwinkel in de Nieuwstraat in Tienen, toen een vrouw voor 1.000euro kleren kwam kopen. De uitbater herinnerde zich dat de vrouw eerder al eens betaald had met een gestolen bankkaart en vroeg Willems om de vrouw discreet te volgen. Als een volleerd undercoveragent schaduwde Willems de vrouw en haar echtgenoot. Hij zag hoe ze in een andere kledingwinkel hetzelfde trucje uithaalden en kon even later ook hun nummerplaat noteren. 'Op die manier was het voor ons makkelijk om de twee te arresteren', zegt korpschef Schippers. 'Het echtpaar was verantwoordelijk voor een lange reeks gauwdiefstallen.'

Lang strafblad
Laatste in het rijtje is Nancy Vander Auwera. Zij werk in taverne Het Gulden Hoofd in Tienen en woont ook vlak bij de zaak. Toen ze in december na haar shift rond 4uur in haar bed kroop, schrok ze opeens wakker van een piepende deur in de taverne. Ze ging naar het raam en zag hoe een man allerlei spullen in een wagen aan het laden was. Nancy trommelde de politie op, die de man kon oppakken. 'Het bleek een notoir crimineel met een lang strafblad', zegt Schippers. 'De baas van Nancy doet er misschien goed aan om die piepende deur niet te herstellen.'

Dankzij de heldhaftige burgers kan de politie van de zone Tienen-Hoegaarden dit jaar de beste cijfers voorleggen van het arrondissement Leuven. 'Zo'n 25procent van de 202 inbraken die in 2010 gepleegd werden, werd opgelost', zegt Schippers. 'Dat is drie keer zoveel als het gemiddelde in het arrondissement.'