Mechelen

Suikerstad bouwt grootste klontje ter wereld

In Tienen hopen ze zondag op een massale opkomst om de tien uitdagingen in het kader van 10.10.10 tot een goed einde te brengen. Voor het evenement wordt het centrum volledig afgesloten.

Waar kunnen ze 10 oktober 2010 - ofwel 10.10.10 - beter vieren dan in Tienen? De stad doet haar naam zondag alle eer aan en organiseert een totaalspektakel waarbij - hoe kan het anders - het getal 10 centraal staat. Blikvanger is de reeks van tien uitdagingen die de inwoners van Tienen tot een goed einde moeten brengen.

De eerste uitdaging is de moeilijkste: bouw in tien uur tijd het grootste suikerklontje ter wereld. ‘Dat lijkt eenvoudig, maar dat is het niet', weet Bernard Vandereyken. Hij is voorzitter van Tienen Draait Rond, de vzw die samen met de stad het hele spektakel organiseert. ‘Het gaat om een suikerklontje van 2,3 meter hoog en een meter breed, gemaakt van 920.000 suikerklontjes. Die worden geleverd door de Suikerfabriek en daarna opnieuw gebruikt. Als het ons lukt, mogen we dat dus niet vieren door met z'n allen aan die sugarcube te gaan likken.'

Ook de uitdaging om 27 miljoen plastic dopjes in te zamelen is volgens de voorzitter behoorlijk hoog gegrepen. ‘Dat is echt een pak', weet hij. ‘Maar het is voor een goed doel. In totaal heb je 27 miljoen dopjes nodig om de opleiding van één blindengeleide hond te kunnen betalen. Het zou dus erg jammer zijn als we deze uitdaging niet tot een goed einde brengen.'

Ook sportievelingen mogen zondag naar Tienen afzakken. Want het is de bedoeling om met z'n allen duizend kilometer te lopen op een verkeersvrij parcours in de binnenstad. Wie dan nog energie over heeft, kan helpen om in één minuut zoveel mogelijk mensen te verleiden tot een acrobatische positie waarbij je op iemand zijn schouders gaat staan. ‘Niet simpel', weet Vandereyken.

Daarnaast staat gelukkig ook een paar uitdagingen op een programma die volgens de voorzitter minder moeilijk zijn. ‘Honderd kinderen samenbrengen die in 2010 tien jaar worden of geworden zijn, mag in principe geen probleem zijn. Ook de uitdaging om honderd koppels te verzamelen die in 2010 tien jaar getrouwd zijn, lijkt me niet onoverkomelijk.'

Daarnaast moeten ze het pleintje aan de boomkes omtoveren tot een Tiense tuin, moet er een leger van honderd Romeinse soldaten in legioen door de stad stappen en moeten honderd mensen een gedicht van honderd regels schrijven. De tiende en laatste uitdaging blijft een verrassing.

10.10.10, binnenstad Tienen, van 10 tot 22.30 uur, gratis shuttledienst van alle parkings naar verkeersvrije centrum. (I.B.)

 

Go Naked!

Het Versailles van Berlijn

Weinig Duitse steden hebben zo vaak geschiedenis geschreven als Potsdam. Frederik de Grote resideerde er zorgeloos in Sanssouci, en na de Tweede Wereldoorlog werd hier over het lot van Duitsland beslist. Een bezoek aan het Versailles van Berlijn is een wandeling door de Duitse geschiedenis.

De Pruisische koning Frederik de Grote verkoos Potsdam boven Berlijn als residentie. In de 18de eeuw was de stad zo goed als volledig in handen van de Hohenzollerns, waardoor dat vorstelijke geslacht hier naar believen kon bouwen om zijn macht te tonen. Pruisen was dankzij tactische oorlogsvoering immers een Europese grootmacht geworden, naast Frankrijk, Rusland, Engeland en Oostenrijk.

Frederik de Grote was niet alleen een uitstekend strateeg, maar ook een landhervormer en een kunstminnaar. Dat zie je vandaag nog duidelijk in het park van Sanssouci, waar je overdonderd wordt door de prachtige tuinen en gebouwen. De koning gaf het domein die Franse naam omdat hij hier zonder zorgen zijn zomers wilde doorbrengen, het liefst in alleen in het gezelschap van zijn honden. Het reusachtige Neues Palais diende voor de officiële ontvangsten, terwijl Frederik in het Schloss Sanssouci woonde – hij had zelf de basisplannen voor zijn kasteel getekend. Zijn wens om hier ook begraven te worden, ging pas recent in vervulling. Na zijn overlijden, in 1786, werd Frederik bijgezet in de garnizoenskerk van Potsdam, en in 1944 werd zijn stoffelijk overschot overgebracht naar de burcht van de Hohenzollerns in Baden-Württemberg. Pas op een staatsbegrafenis in 1991 werd de laatste wil van de koning uiteindelijk gerealiseerd. Op het eenvoudige graf op het terras van het kasteel Sanssouci liggen vandaag vaak verse bloemen en zelfs aardappelen – Frederik voerde immers de aardappelteelt in Pruisen in.


Het park en de kastelen van Potsdam zijn een prachtig voorbeeld van 18de-eeuwse bouwkunst. De barokke gebouwen met elegante vertrekken en imponerende zalen moesten bijdragen aan de uitstraling van de Pruisische vorsten.

Tulpen en Sinterklaas

Om Potsdam snel te laten groeien en de grote bouwwerken te realiseren, lieten de Pruisische vorsten in de 18de eeuw Russische, Poolse, Franse en Nederlandse inwijkelingen toe. Heel wat Nederlanders trokken naar Potsdam om er te helpen bij de drooglegging van moerasgebieden. Opdat ze zich thuis zouden voelen, werd in het centrum van Potsdam zelfs een volledige Hollandse wijk gebouwd. Architect Jan Bouman tekende de plannen voor 132 huizen met typisch Hollandse gevels in rode baksteen. De meeste Nederlanders zijn al lang weer vertrokken uit Potsdam, maar hun tradities worden er in ere gehouden. Het tulpenfeest en de intrede van Sinterklaas zijn nog steeds jaarlijkse hoogtepunten in Potsdam. In het Jan Boumanhuis kun je een permanente tentoonstelling over de geschiedenis van de Nederlandse immigranten bezoeken.

Een slechte dag voor Potsdam

Toen de nazi's aan de macht kwamen, ensceneerden ze in maart 1933 De Dag van Potsdam. Het Rijksdaggebouw in Berlijn was wegens een brand niet meer toegankelijk, dus vergaderde het nieuw verkozen parlement in de garnizoenskerk van Potsdam. Sociaaldemocraten en communisten weigerden aanwezig te zijn, maar conservatieven, nationalisten en de meeste liberalen schaarden zich achter Hitler om het parlement buiten spel te zetten. Zo kregen de nazi's vrij spel, met alle bekende gevolgen. Een paar weken later al volgden de eerste vervolgingen en boekverbrandingen. Dat Hitler Potsdam koos voor zijn grote propagandastunt, was geen toeval. Hij stelde zich op gelijke voet met de Pruisische koningen en de Duitse keizers en gebruikte graag hun decor voor zijn ensceneringen.

Een grote conferentie in een klein kasteel

Dat kasteel Cecilienhof in Potsdam op het einde van de Tweede Wereldoorlog gekozen werd voor een conferentie van de geallieerde overwinnaars, was wel toeval. Stalin wilde Truman en Churchill het liefst naar Berlijn uitnodigen om over de toekomst van Duitsland te beslissen. De Sovjets hadden immers Berlijn bevrijd. Maar de Duitse hoofdstad bood na de bombardementen en straatgevechten geen enkele plaats meer om die conferentie te laten plaatsvinden.

Het Cecilienhof werd tijdens de Eerste Wereldoorlog door de laatste Duitse keizer gebouwd voor kroonprins Wilhelm en zijn echtgenote Cecilie. Zij woonde hier tot in 1945 en kon nog op tijd vluchten voor de inval van het Rode Leger.

Het fraaie kasteeltje ziet er uit als een landelijke Britse cottage. Voor de ingang valt meteen het grote bloemenperk op in de vorm van een rode ster. Het perk werd aangelegd op bevel van Stalin toen hij hier als gastheer optrad voor de Conferentie van Potsdam. Vandaag is in een deel van het gebouw een museum over de conferentie ingericht. Aan de grote tafel in de conferentiezaal beslisten de geallieerden onder meer over de nieuwe Duitse grenzen, het vluchtelingenprobleem in Europa en de opdeling van Duitsland en Berlijn in vier bezettingszones. De beslissingen hebben invloed gehad op het leven van miljoenen Europeanen en leidden uiteindelijk naar de verdeling van Europa in twee politieke kampen.

Aan de inrichting van het Cecilienhof is sinds de conferentie weinig veranderd, maar leuk is wel dat in een zijvleugel een hotel is ondergebracht.

Oost-West

De conferentie had ook voor Potsdam gevolgen. De stad was ingedeeld bij de Sovjetzone, die in 1949 de Deutsche Democratische Republik (DDR) werd. Door de bouw van de Muur in 1961 werd Potsdam zelfs helemaal afgesloten van West-Berlijn. De schilderachtig gelegen Glienicker Brücke, de verbinding met de stad Berlijn, was een grenspost die uitsluitend gebruikt werd voor diplomaten en tijdens de Koude Oorlog drie keer voor de spectaculaire uitwisseling van spionnen. Dat verhaal wordt mooi geïllustreerd in een permanente tentoonstelling in de Villa Schöningen aan het bruggenhoofd.

Vandaag kun je uiteraard ongestoord van Berlijn naar Potsdam reizen, met de trein of de bus.

Wie door het centrum van Potsdam wandelt, wordt geconfronteerd met de vreemdste vormen van stadsplanning. Die zijn een gevolg zijn van de jongste Duitse geschiedenis: hoge DDR-flatgebouwen staan naast gerestaureerde historische panden en langs de brede lanen staan voormalige kazernes naast barokke paleizen en triomfbogen uit het militaire verleden.

De sporen van de DDR zijn niet alleen in de stadsplanning zichtbaar. In de Lindenstrasse 54, midden in het barokke stadscentrum, staat een voormalige gevangenis van de Stasi, de gehate Oost-Duitse geheime dienst. Potsdammers noemden die plek ironisch het Lindenhotel. Hier werden honderden tegenstanders van het regime ondervraagd en gemarteld of geïsoleerd. Je kunt de voormalige gevangenis vandaag bezoeken: er loopt een aangrijpende tentoonstelling over het onrecht dat hier geschiedde.

Even pakkend is een bezoek aan de voormalige KGB-gevangenis midden in een residentiële wijk in de Leistikowstrasse. Tot in 1989 was de hele wijk ommuurd en enkel toegankelijk voor officieren van het Rode Leger.

Nog een kasteel?

Hedendaagse stadsplanners zoeken in Potsdam naar manieren om de bouwkundige wonden van het verleden te helen. Dat zorgt voor de nodige discussies, vooral tussen de zogenaamde oud-Potsdammers en nieuw-Potsdammers.

Bij de Duitse eenmaking, twintig jaar geleden, zocht een kwart van de bevolking een nieuwe toekomst in het westen, maar tegelijkertijd trokken duizenden West-Berlijners naar Potsdam, velen om er te gaan wonen in villa's in het merengebied aan de rand van de stad.

Een van de hevigste discussies ging jarenlang over de heropbouw van het oude stadskasteel midden in het centrum, bij de monumentale Nikolaikirche. Dat kasteel, ooit de winterresidentie van Frederik de Grote, werd op het einde van de oorlog zo hard gebombardeerd dat het in de jaren vijftig afgebroken werd. In de DDR kreeg de heropbouw geen prioriteit en bleef het een kale plek in het historische centrum.

Ook vandaag is er eigenlijk geen budget om dit soort bouwwerken te betalen, maar er werd een bedrijf gevonden dat de heropbouw wil financieren. Tegen 2013 moet hier het parlement van de Duitse deelstaat Brandenburg zetelen waarvan Potsdam de hoofdstad is.

Onlangs is ontdekt dat de architecten een foutje gemaakt hebben bij de reconstructie en dat het kasteel 50 cm smaller zal worden dan het oorspronkelijke gebouw. Genoeg stof voor weer hevige discussies. Dat een privébedrijf de bouw van een parlement sponsort, wordt jammer genoeg minder ter discussie gesteld.

Om even bij stil te staan ....

Een klein lief meisje stond onder een luifel.
Ze had juist boodschappen gedaan in de supermarkt, met haar mama.
Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld.
Het stortregende buiten.

Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten.

We stonden allemaal onder deze luifel aan de ingang van de supermarkt.

We wachtten, sommigen geduldig, anderen 'geirriteerd', omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.

Ik ben altijd wat dromerig als het regent.

Ik verdwijn in het geluid en met het inzicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.

Herinneringen van 'rennen en spetteren' als een 'kind' - zo zorgeloos spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress.

Haar stem was zo mooi toen ze de hypnotische trance onderbrak waar we allemaal in gevangen zaten.

'Mama, laten we door de regen gaan rennen,' zei ze.

'Wat ?' vroeg Mama.

'Laten we door de regen gaan rennen!' herhaalde ze.

'Nee, lieverd.
We wachten tot het wat minder wordt' antwoordde mama.

Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde:

'Mama, laten we door de regen gaan rennen.'

'We worden doornat als we dat doen,' zei mama.

'Nee, dat zullen we niet, mama.
Dat is niet wat je zei vanmorgen' zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok.

'Vanmorgen?'

'Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden?'

Het meisje zei kalmpjes:

'Weet je dat niet meer?

Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je:
'Als we hier doorheen geraken samen, komen we door alles heen!'

Iedereen was opeens muisstil.

Ik zweer dat je niets anders hoorde dan de regen.

We stonden allemaal doodstil.

De volgende minuten kwam er niemand en ging er niemand weg.

Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden.

Sommigen zouden het weg lachen of haar voor gek uitmaken.

Sommigen zouden zelfs negeren wat ze zei.

Maar dit was een moment van affirmatie in een kinderleven.

Een moment van onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal bloeien in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven.

'Lieverd, je hebt gelijk.

Laten we door de regen rennen.

Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, wel, dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig,' zei mama.
Daar gingen ze.

We stonden daar allemaal te kijken en te glimlachen, toen ze daar vooruit
Sprongen tussen de auto's door, en jawel, door de plassen.

Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd.

Ze werden doornat.

Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten als kinderen onderweg naar hun auto's.

Ja, ik ook.

Ik rende en werd nat.

Ik had ook een wasbeurt nodig.

Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je
Gezondheid wegnemen.

Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen...

Vergeet daarom niet om 'tijd' te maken en de gelegenheden te pakken om elke dag herinneringen te maken.

Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd.

Bewaar de zonnige dagen voor de donkere momenten.

Samen een glaasje wijn, een frisse pint, een gezellige BBQ onder buren en vrienden, een terrasje, genietend van de dagdagelijkse dingen,

Ze zeggen dat het een minuut duurt om een speciaal persoon te vinden, een uur om hem te waarderen, een dag om van hem te houden, maar een heel leven om hem te vergeten.

Stuur dit naar mensen die je nooit zal vergeten.

Het is een korte boodschap om ze te laten weten dat je ze nooit zal vergeten.

Neem de tijd om te leven!

Houdt contact met je vrienden, je weet nooit wanneer je elkaar nodig hebt.

Van het 'concert des levens' heeft niemand een programma.

Gewichtheffen

New Delhi, India.

De voorbereidingen van de Commonwealth Games verlopen hopeloos chaotisch. Maar het gewichtheffen komt zo te zien wel in orde. (Foto ap)

HOEGAARDEN

Hoegaarden is een bekende naam op biergebied, het dorpje ligt tien kilometer ten zuiden van Tienen. Er is net markt. We bezichtigen er alleen de kerk, even verderop ligt ook nog een enorm groot kloostercomplex. (België is rijk aan dat soort monumentale gebouwen, veelal in beheer van de jezuïetenorde). In een pizzeria bestellen we een ‘croque monsieur‘die extra aangekleed met veel groen wordt geserveerd. Van de beroemde brouwerij hebben we niets kunnen ontdekken.

MEER INFO HOEGAARDEN

Hoegaarden, een mooi dorp aan de Grote Gete met een rijk historisch verleden. Een dorpsnaam die zeker bekend in de oren zal klinken van bierkenners en tuinliefhebbers. Hoegaarden is een landelijke gemeente, telt 6014 inwoners en heeft een oppervlakte van 3389 ha. Het is gemakkelijk te bereiken. Hoegaarden is een van de kleinere gemeenten in de jonge provincie Vlaams-Brabant. Hoegaarden was ooit de hoofdplaats van een autonoom graafschap onder gravin Alpaïdis. Nadien bleven we doorheen de woelige Middeleeuwen een eigenzinnige enclave van het prinsbisdom Luik, binnen het gebied van het hertogdom Brabant.

De monumentale Sint - Gorgoniuskerk fungeert als een baken voor wandelaars en fietsers in de wijde omgeving. Jaarlijks zakken duizenden toeristen naar Hoegaarden af om er de unieke sfeer te proeven van een zes eeuwen oude biercultuur (met het hoogtepunt in de 18de eeuw) en er even tot rust te komen in oase van groen in onze thematuinen.

Tijdens de vroege middeleeuwen behoorde Hoegaarden tot het graafschap Brunengruz, bestuurd door gravin Alpaïdis. Na haar dood in 987 schonk Otto III het graafschap Brunengruz aan Notger, bisschop van Luik. Hoegaarden werd Luiks gebied en vormde een Luikse enclave in het hertogdom Brabant. Tot de troonafstand van Keizer Karel in 1555, kende Hoegaarden een relatief rustige periode. Wanneer echter de Spaanse koning Filips II, de hertog Alva naar de Nederlanden stuurde om de orde te handhaven, ondervond Hoegaarden daar de nodige nadelen van.


In 1673 en de jaren daarop moest Hoegaarden echter voortdurend afrekenen met oorlogsgeweld: Luik steunde immers de ambities van Lodewijk XIV. Onder het Oostenrijks bewind (1713-1794) beleefde Hoegaarden zijn gouden eeuw. De algemene welvaart, vooral te danken aan de biernijverheid, nam zienderogen toe. In 1726 waren er 36 brouwerijen en zo'n 110 mouterijen. Vandaag is Hoegaarden een rustig provinciestadje.

Provincienest met allure

Bonn De voormalige hoofdstad is niet ingeslapen

 

Op 3 oktober is het twintig jaar geleden dat Duitsland herenigd werd. Wat is er geworden van Bonn, dat van 1949 tot 1990 de hoofdstad van West-Duitsland was? Wij stelden vast dat Bonn en omgeving zonder politici en diplomaten meer te bieden hebben dan vroeger.

Voor de Villa Hammerschmidt proberen toeristen foto's te maken door de zware metalen hekken. In die ambtswoning ontving de Duitse president tot twintig jaar geleden de groten der aarde. De jongste jaren is hier nauwelijks nog iemand langs geweest, hoewel de villa officieel nog steeds een ambtswoning is. Villa Hammerschmidt wordt net als de andere voormalige regeringsgebouwen nog steeds bewaakt alsof de politici hier elk moment zouden terugkeren. Stille hoop of een nostalgische knipoog?

Dat Bonn in 1949 de hoofdstad van de nieuwe Bondsrepubliek Duitsland werd, is het resultaat van een compromis. Berlijn kon geen hoofdstad van West-Duitsland worden wegens het speciale statuut van de stad, die onder de bevoegdheid van de vier geallieerde overwinnaars van de oorlog stond. Frankfurt am Main leek door zijn centrale ligging de meest logische keuze, maar kanselier Adenauer steunde vooral de kandidatuur van zijn woonplaats Keulen – de man had een hekel aan reizen. Uiteindelijk werd voor Bonn gekozen, een voorstad van Keulen.

De infrastructuur was er nog redelijk goed uit de verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog gekomen. Bovendien was de symboliek belangrijk. Met een kleine provinciestad als hoofdstad koos het nieuwe Duitsland voor een bescheiden koers en door de ligging helemaal in het westen van het land werd de verbondenheid met West-Europa beklemtoond.

Officieel werd Bonn maar de voorlopige hoofdstad van de Bondsrepubliek. Die voorlopigheid werd zelfs vastgelegd in de grondwet. Voor de West-Duitsers bleef de hereniging met Oost-Duitsland een streefdoel; Berlijn zou opnieuw de hoofdstad worden. In de loop der jaren werd dat tijdelijke aspect vergeten. Er werd volop gebouwd in Bonn: ministeries, flats voor ambtenaren en ambassades in de chique buitenwijk Bad Godesberg. Bonn werd een centrum van de wereldpolitiek, van intriges en schandalen en een werkplek voor spionnen uit Oost en West. Bonn was op politiek vlak even belangrijk als Parijs of Londen, maar bleef de hele tijd ook een ingetogen provincienest. Voor veel diplomaten was Bonn een van de saaiste posten: de stad kon op geen enkele manier wedijveren met het aanbod van de andere Europese hoofdsteden. Wie een beetje cultuur of frivoliteit wilde, kon naar het nabijgelegen Keulen.

Toen in 1989 de Berlijnse Muur viel, was heel Duitsland in feeststemming. In Bonn werd gevreesd voor de toekomst van de stad. In het parlement werden heftige debatten gevoerd over de keuze van een nieuwe hoofdstad. Voorstanders van Bonn haalden financiële argumenten aan, maar uiteindelijk koos een nipte meerderheid voor Berlijn als hoofdstad van het verenigde Duitsland.

Terwijl in Berlijn massaal gebouwd en verbouwd werd, kreeg Bonn compensaties. Het verdwijnen van duizenden ambtenaren en diplomaten zou immers een economische ramp voor de stad betekenen. Voor talrijke openbare gebouwen werden nieuwe functies gezocht. Zo ontstond in de vroegere regeringswijk een campus van de Verenigde Naties, het vroegere parlement is nu een congrescentrum, andere gebouwen werden musea of hotels. In de vroegere ambassades zijn consulaten of deftige advocatenkantoren gevestigd.

Bonn is geen ingeslapen voorstad van Keulen geworden. De rol van hoofdstad van de Bondsrepubliek wordt niet vergeten, integendeel. Bonn kreeg een museum over de geschiedenis van de Bondsrepubliek. De vroegere ambtswoningen van de bondskanselier en de president zijn intact, inclusief de strenge bewaking. Het lijkt wel of Bonn wil klaarstaan voor het geval het in Berlijn toch nog verkeerd zou aflopen.

Bonn was en is nog steeds niet zo hip als Berlijn, maar wellicht is dat precies de charme van een bezoek aan de kleine stad aan de Rijn.

Jaloerse ex-vriendin oorzaak van bomalarm

Een 28-jarige Canadees van Pakistaanse origine die in Stockholm werd opgepakt op verdenking van het willen opblazen van een Pakistaanse Boeing 777, is het slachtoffer geworden van een jaloers ex-vriendinnetje. Dat heeft de Zweedse krant Aftonbladet maandag gemeld.

De Zweedse politie pakte de man zaterdag op. Hij was op weg van van Toronto naar Karachi toen het toestel waarin hij zat een noodlanding maakte op de luchthaven van Stockholm. In het toestel zaten 243 passagiers en 18 bemanningsleden.

Een vrouw had de Canadese politie gecontacteerd met de melding dat er een man aan boord was die mogelijk explosieven bij zich had. Nu blijkt volgens een anonieme bron bij de politie dat het gaat om een jaloerse ex-vriendin. De man was op weg naar Pakistan om er te trouwen. De ex kon dat niet verkroppen en belde de Canadese autoriteiten met het verzonnen verhaal.

De woordvoerder van de Zweedse politie wilde het verhaal nog niet bevestigen.

Kelly Brook

Hier geniet je echt van de winter

In Wenen hoef je de kou niet te trotseren. Je kan er bijna in elke straat een warm koffiehuisje binnenstappen.

De komende maanden zullen bijna alle reisagentschappen je proberen overtuigen om naar de eeuwige zon te reizen. Bijzonder aanlokkelijk, maar op de volgende bestemmingen geniet je van eenvoudige winterpracht. Je hoeft helemaal niet ver te reizen als je van de winter wil genieten. In ons land zijn er immers gezellige historische steden die het best tot hun recht komen in het koudste seizoen, denk aan Brugge of Gent na een nachtje sneeuw. Hoe koud? Volg aandachtig het weerbericht indien je een bezoekje plant. Strenge winterdagen (lees: temperaturen rond het vriespunt) voelen namelijk aangenamer aan dan typisch Belgisch kwakkelweer.

Ga je toch verder op vakantie, overweeg dan zeker om naar New York te vliegen. Zelfs op de guurste dagen schijnt de zon hier vijf uur per dag. Sneeuw is uitzonderlijk, maar niet uitgesloten. Als je tijdens je verblijf toevallig in een winterse bui terecht komt, loop dan ook eens door Central Park. Koop desnoods een grote Starbucks Coffee om je te verwarmen en nog meer van het moment te genieten. Hoe koud? Hier is het gemiddeld 3 graden overdag en -4 graden ‘s nachts.

In Lapland zijn alle bomen ondergesneeuwd en stijgt de winterzon tot juist boven de horizon, wat voor een mooi schaduwspel op de witte velden zorgt. Hier heb je bovendien een grote kans om het noorderlicht te zien. Skiërs die Lapland bezoeken zullen eerder teleurgesteld zijn, want hier zijn bijna geen pistes te vinden. In plaats daarvan kan je meerijden met een hondenslee of over de velden scheuren met een sneeuwscooter. Hoe koud? Een reis naar Lapland is onvergetelijk en ijskoud. Meestal vriest het hier in hartje winter tot -12 graden. Heel uitzonderlijk kan het kwik tot -25 graden dalen.

 
Avontuurlijke reizigers zullen wellicht het meest onder de indruk zijn van IJsland. Het is fantastisch om te zien hoe oude vulkanen de besneeuwde landschappen lijken te bedreigen. Hier maak je ook veel kans om het noorderlicht te spotten, maar een onspannend moment in een warmwaterbron is minstens even interessant. De bekendste bron is ongetwijfeld de Blue Lagoon. Hoe koud? In Reykjavik daalt de temperatuur tot -4 graden ‘s nachts. Landinwaarts wordt het opmerkelijk kouder.

Voor fashionista’s die het snel heel koud krijgen is Wenen de ideale reisbestemming. Hier kan je in bijna elke straat een typisch en vooral warm koffiehuis binnenstappen. Een ander pluspunt is dat de stad heel klein is: de belangrijkste bezienswaardigheden liggen dicht bij elkaar zodat je niet ver moet stappen en de lage temperaturen zelden ondraaglijk worden. Hoe koud? De gemiddelde temperatuur in januari schommelt rond de -4 graden overdag, maar de gure wind voelt veel kouder aan.

Psychologe: "Oermensen waren betere ouders dan wij"

 

"Onze verre voorouders waren betere ouders dan wij, moderne mensen." Dat is de controversiële stelling van de Amerikaanse psychologe Darcia Narvaez na drie studies waarin hedendaagse ouders met prehistorische werden vergeleken.

"Onze voorouders hadden betere ideeën over wat een ouder zijn betekent dan wij in de 21ste eeuw. Onze praktijken om baby's te laten huilen, ze in kinderwagens en autostoeltjes te steken en ze niet buiten te laten ronddwalen, maakt hele generaties kapot", argumenteert Narvaez.

Angstepidemie
"Onze jongsten worden getroffen door een 'angstepidemie'. Ze krijgen niet de emotionele zorg die ze nodig hebben, en worden egoïstisch. Ze zijn minder empathisch dan kinderen die opgroeien in warme families."

Meer geknuffeld, meer verkenning
"In jagers-verzamelaarsgroepen werden kinderen geknuffeld en rondgedragen, werden ze onmiddellijk getroost, kregen ze jarenlang borstvoeding en mochten ze veel tijd buiten doorbrengen. Ook de zorg van het uitgebreide gezin, dus anderen dan mama en papa die van het kind houden en het mee opvoeden, heeft een goede invloed. Kinderen werden niet geslagen, maar wel veel vastgehouden en gestreeld, wat een goede band met de moeder in de hand werkt."

Verknoeide kinderen
"Ons moreel aanvoelen wordt al vanaf de vroege kindertijd gevormd. Maar de ouders van de 21ste eeuw verknoeien het door hun kinderen ervaringen te ontzetten die hun welzijn en moreel aanvoelen stimuleren. De warme reacties van onze voorouders kalmeren de hersenen van de baby in een periode dat hun persoonlijkheid en reacties op de wereld worden gevormd."

Hyperactief
"Studies toonden al aan dat kinderen die niet voldoende spelen vaker hyperactief worden en mentale problemen ontwikkelen. De laatste vijftig jaar daalt het welzijn van de Amerikaanse kinderen constant", beweert Narvaez nog.

Evolutiekloof
In de menselijke geschiedenis, neemt de jagers-verzamelaarscultuur nog altijd het grootste deel in beslag. Pas de paar laatste eeuwen is de menselijke en culturele ontwikkeling in een stroomversnelling beland, terwijl onze biologie niet volledig mee is geëvolueerd. Onze hersenen bijvoorbeeld reageren vaak nog op primitieve wijze.

Verschillen
Op dat vlak kan er wel enige kern van waarheid zitten in het betoog van Narvaez. Anderzijds mogen we niet vergeten dat de samenleving nu enorm verschilt van de samenleving toen. Kinderen niet voorbereiden op een hoogtechnologische, snel veranderende wereld is ook fout.

Vroeger alles beter
Bovendien lijkt het betoog van Narvaez een beetje eenzijdig: alsof moeders vandaag de dag hun baby's nooit knuffelen, alsof baby's een halve dag doorbrengen in een autostoeltje, alsof er geen enkele peter, meter, grootouder of tante mee voor een 21ste eeuws baby'tje zorgt.

Ook vandaag geldt dat een baby die verwaarloosd wordt, vaak onevenwichtiger blijkt dan een baby die met alle liefde en zorg wordt omringd. Kan dat niet van alle tijden zijn?

Bewijs?
Blijft nog de vraag over hoe Narvaez zo zeker weet dat onze voorouders 'beter' voor kinderen zorgden. Het is niet omdat een baby meegedragen worden op de rug terwijl vrouwen vruchten gingen plukken, dat er ook aandacht aan wordt besteed bijvoorbeeld... 

Groot Begijnhof

Even nadenken!

 

 Op  een dag vroeg een lerares aan haar leerlingen de  namen van alle  klasgenoten op een papier te  schrijven en naast de  naam enige ruimte te laten.

Daarna zei ze  tegen deze leerlingen dat ze het beste wat ze over  deze klasgenoten zouden kunnen vertellen achter de  naam moesten schrijven en dat ze achter iedere  naam iets moesten schrijven.

De opdracht  duurde het gehele lesuur  en aan het einde  van de les moest de opdracht ingeleverd worden bij  de lerares.

In het weekeinde nam de lerares  van  iedere leerling een blad en schreef per  leerling al deze positieve en opbouwende  opmerkingen op zijn of  haar blad.

Op maandag gaf ze tijdens haar les aan  deze klas aan alle leerlingen hun lijst.

Na  slechts korte tijd begon iedereen te lezen en te  lachen.

 "Is dat echt zo?", kon je  horen fluisteren.
"Ik  wist niet dat ik voor iemand anders waarde  had!"
En ... "Ik wist niet dat anderen mij zo  leuk vinden",

waren de over het algemeen  gehoorde commentaren.

Na enige tijd werd er over deze lijsten  niet meer gesproken.

Ook  wist de leerkracht niet of de leerlingen onderling  of met hun ouders hierover gesproken  hadden.

Maar dat was ook niet het  belangrijkste. Die oefening  had zijn effect gehad.

De leerlingen waren gelukkig met  zichzelf en met de  anderen.

Enkele  jaren later was een van haar leerlingen omgekomen  in een oorlogsgebied en de lerares werd  uitgenodigd voor de begrafenis en ze  ging.

De kerk was overvol met vele  vrienden.

Een  voor een gingen de mensen die van hem gehouden  hadden of hem gekend hadden bij zijn graf voorbij  en bewezen hem zijn laatste  eer.

De lerares ging als een van de laatste  naar zijn graf en bad voor  hem.

Nadat  zij daarmee klaar was vroeg een collega soldaat  van Mark aan haar: "Bent u  Mark's wiskunde  lerares?"

Zij knikte bedroefd en zei zachtjes;  "ja".

Toen zei hij; "Mark heeft zeer vaak  over u gesproken".

Na  de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren en  de meeste van Mark's vroegere klasgenoten, ook  aanwezig, waren bij elkaar gaan  zitten.

Mark's ouders waren blij haar te  zien en spraken haar aan. "We willen u  iets laten zien", zei Mark's vader en haalde een  portefeuille uit zijn broek.

"Dit vonden we  toen we door Mark's spullen gingen kijken nadat  hij gesneuveld was en we dachten dat u het zou  herkennen".

Uit de portefeuille trok hij  een sterk verouderd, veelgebruikt, bij elkaar  geplakt blad, welke duidelijk zichtbaar vaak  opengevouwen en weer dichtgevouwen was.

De  lerares wist zonder verder te kijken dat dit het  blad was waarop alle goede, opbeurende en  
positieve dingen stonden die zijn  medeklasgenoten opgeschreven hadden en zij bijeen  geschreven had.

"Wij willen u hiervoor zeer  bedanken, dat u dit gedaan heeft",  zei  Mark's moeder.  "Zoals u kunt zien heeft Mark dit enorm  gewaardeerd".

Hierna verzamelden alle  voormalige leerlingen rondom de  lerares.

Charlie  lachte een beetje en bekende: "Ik heb mijn  lijst ook nog. Deze ligt in de bovenste lade van mijn  bureau".

Heleen,  de vrouw van Joost, zei: " Joost  heeft me gevraagd of ik uw lijst in ons trouwalbum  wilde plakken".

"Ik heb mijn lijst ook nog"zei Marylin  . "Ik heb hem  in mijn dagboek  geplakt.

Toen  deed Vicky, een van de andere leerlingen, haar  handtas open en haalde haar agenda hieruit en  toonde haar lijst aan de anderen .  Helemaal bijeen geplakt en duidelijk  veel gebruikt.

"Ik neem hem overal mee naar  toe" zei Vicky en voegde er aan toe :"Volgens  mij heeft iedereen die lijst nog, en onder  handbereik".

De lerares was totaal  ontroerd, zo dat ze begon te huilen en moest gaan  zitten. Ze huilde om  Mark en al deze vrienden die hij nooit meer zou  zien.

In het samenzijn met onze medemensen  vergeten wij vaak, dat ieder leven eens eindigt en  dat we niet weten wanneer dit zal  zijn.

Daarom is het zo belangrijk dat we de  mensen die we liefhebben, die ons dierbaar zijn,  zeggen dat ze speciaal, bijzonder en belangrijk  zijn.

Zeg het ze voordat het te laat  is.

Je kunt het op verschillende manieren  doen, bijvoorbeeld door deze boodschap naar hen te  sturen.

Doe  je dit niet dan heb je weer een geweldige  mogelijkheid laten gaan om iets moois en goeds te  doen voor deze mensen.

Als je deze brief ontvangt dan is het  daarom, omdat de afzender om je geeft en aan je  gedacht heeft.

Het betekent dus dat er  tenminste  een persoon is voor wie je iets  betekent.

Abt Jantje Panhuis groeide op in Hoegaarden

De Europese website www.europeana.eu geeft een (beperkt) overzicht van monumenten en kunstobjecten uit alle gemeenten. En kijk wie daar in voorkomt voor Hoegaarden: Johannes/Jantje Panhuis.

Het wapenschild van Johannes Panhuis, wordt vermeld omdat het zich op een glasraam bevindt in de collectie van het museum in Leuven. Panhuis was abt van de abdij van Vlierbeek (Kessel-Lo). Het gaat om een gebrandschilderde voorstelling op een medaillon in glas waarvan het OCMW van Leuven er immens veel in haar collectie had.

Bij dit wapenschiild is vermeld dat Johannes Panhuis van Hoegaarden kwam. Hij was abt van de abdij van Vlierbeek van 1535 tot 1543. Zijn schild wordt bekroond door zijn mijter en kromstaf.
Het medaillon is gemaakt in 1890 - 1900. Mogen we aannemen dat Panhuys, gezien zijn naam, daadwerkelijk stamde uit een brouwersfamilie uit Hoegaarden in de tijd van Keizer Karel? Mag zijn wapenschild (met Brabantse leeuw...) pronken in het toekomstige cultureel centrum 't Paenhuys? (R. Billen)

Citrique Belge voortaan in Duitse handen

TIENEN - Citroenzuurproducent Citrique Belge in Tienen is voortaan in handen van de Duitse holding Adcuram. Vakbonden en personeel plaatsen grote vraagtekens bij de overname. De nieuwe eigenaar garandeert niet dat er geen afvloeiingen volgen.

De 250 werknemers van citroenzuurproducent Citrique Belge krijgen een nieuwe eigenaar. De Duitse Holding Adcuram neemt het Tiense bedrijf over van het Nederlandse chemie- en farmacieconcern DSM.

Directeur Roland Vanhoegaerden hoopt dat de overname het einde inluidt van een woelige periode. Citrique moest de voorbije tien jaar afrekenen met zware concurrentie uit China en voerde in 2001, 2004 en 2008 herstructureringen door. 'Hopelijk betekent de overname het einde van een lange periode van onzekerheid. De nieuwe eigenaar Adcuram heeft ons verzekerd dat zij bereid zijn te investeren in Citrique Belge. Ze nemen ook het volledige personeelsbestand over en garanderen dezelfde arbeidsvoorwaarden. Ze beloven wel niet dat er in de toekomst geen afvloeiingen zullen gebeuren.'

Bij de vakbonden reageren ze dan ook niet eensluidend positief op de overname. 'We zijn blij dat de beslissing eindelijk genomen is', zegt vakbondssecretaris Sofie Vansweevelt (ACLVB). 'Maar er moet wel zekerheid zijn voor de personeelsleden.'

Ook zij stellen zich grote vragen bij de overname. 'Citrique Belge was tot voor kort in handen van DSM, een multinational met een jaarlijkse omzet van 8 miljard euro', zegt arbeider en liberale vakbondsdelegee Geert Vansighem. 'Nieuwe eigenaar Adcuram heeft een jaarlijkse omzet van 500 miljoen euro. Een groot verschil. Het rekensommetje is dan ook snel gemaakt. Bij Adcuram is Citrique verantwoordelijk voor een vijfde van de omzet, terwijl dat bij DSM maar een tachtigste was. Dat kan ons in de toekomst zuur opbreken.'


Garnaal

Vansighem verwijst naar de tijdelijke productiestop die Citrique dit jaar doorvoerde. Door de economische crisis kreeg het bedrijf de stocks niet meer verkocht en werd de productie in de Pastorijstraat zes weken stilgelegd. 'Wat als er zich opnieuw zo'n crisis aandient?', vraagt Vansighem zich af. 'Als kleine garnaal binnen DSM konden we die perfect het hoofd bieden door de productie even stil te leggen. Maar als we binnenkort verantwoordelijk zijn voor twintig procent van de jaarlijkse omzet van Adcuram kan dat wellicht niet meer. Dan zou het wel eens kunnen dat we de boeken definitief moeten sluiten.'

Algemeen directeur Vanhoegaerden maakt zich sterk dat het zo'n vaart niet zal lopen. Al kan hij niet meteen ijzersterke argumenten op tafel leggen. 'Het is niet de bedoeling om de productie in de toekomst nog eens zo lang stil te leggen', zegt hij. 'De crisis is achter de rug en de vooruitzichten zijn erg goed. Sterker zelfs: als de prognoses kloppen, moeten we dit jaar meer produceren dan we ooit gedaan hebben. Het feit dat we van een kleine speler in een groot bedrijf plots een grote speler in een klein bedrijf worden, heeft zowel positieve als negatieve kanten. Voordeel is dat de focus op ons ligt. Nadeel is inderdaad dat we verplicht zijn goede resultaten neer te zetten. Anders heeft dat een grote financiële impact op de holding.'

British Aerospace Harrier

Prado ontdekt werk van Pieter Bruegel

Experts van het Prado-museum in Madrid hebben een vroeger onbekend werk van de 16e-eeuwse Vlaamse meester Pieter Bruegel de Oudere ontdekt. Het was door particuliere eigenaren naar het Prado gestuurd om gerestaureerd te worden.

Het ministerie van Cultuur onderhandelt nu met de eigenaren over aankoop, zodat het schilderij ’De wijn van Sint-Maartensdag’ in het Prado ten toon gesteld kan worden.

Volgens de krant El Pais zou het doek op de particuliere markt 25 miljoen euro kunnen opbrengen.

'Streekbierenmarkt 2010'

Tienen. In het kader van de 'Streekbierenweek' vond er op zaterdag 2

In het kader van de 'Streekbierenweek' vond er op zaterdag 2 en zondag 3 oktober '10 een 'Streekbierenmarkt' plaats op het binnenpleintje van de Erfgoedsite. Heel wat volk kwam van de streekbiertjes van de verschillende Hagelandse bierproducenten proeven. 

  

authentieke, houtgestookte bakoven werden er lekkere hapjes geserveerd. Voor een streepje muziek 

Uit de authentieke, houtgestookte bakoven werden er lekkere hapjes geserveerd. Voor een streepje muziek zorgden de Tiense Straatmuzikanten, de dixieband 'The Dazzling Dixie Dream' en de jazz- en dixielandband ‘Free4Jazz’ en Johny Voners begeleid door de Koninklijke Fanfare Sint-Isidorus Hakendover-Wulmersum.