Eerste prijs in Engeland

KORTENAKEN 

In het Engelse Dunkinfield behaalde het Jeugdkwartet van de Hoeledense Koninklijke Fanfare Sint-amand de eerste prijs in de British Open Solo & Quartet Championships 2010. Marlies en Yorien Pelgroms uit Kortenaken en Vincent en Valérie Gils uit Hoeleden zijn terecht fier. Paul Pans

Goedele Liekens

Marc Herremans en Pim Smit veilen rolstoelkunstwerk

TIENEN - Kunstenaar Pim Smit heeft samen met triatleet Marc Herremans een schilderij gemaakt. Herremans van in de rolstoel. Het schilderij gaat zaterdag onder de hamer in het casino van Knokke.

De Nederlandse Belg Pim Smit startte enkele jaren geleden met het project Art meets Sports: schildertennis met Kim Clijsters, schilderspringen met Tia Hellebaut, schilderboksen met Freddy De Kerpel, schildervoetbal met Jean-Marie Pfaff en schilderfietsen met Eddy Merckx. Ook het voltallige meisjeskoor Scala, Kreuner Ben Crabbé en voormalig Praga Khan-drummer Olivier Adams passeerden al de revue. Jongste 'slachtoffer' was de verlamde triatleet Marc Herremans.

To Walk Again

Voor het rolstoelschilderen moest Pim Smit geen grote overtuigingskracht voor de dag leggen. Het was Marc Herremans die hem aansprak, en niet andersom. 'Ik kende Pim door zijn werk met onder meer Kim Clijsters en Eddy Merckx', legt Herremans uit. 'En toegegeven, ik ben wel fan van zijn werk. Daarom vroeg ik hem of hij voor het gala van mijn stichting To Walk Again geen doek wilde maken, dat we die avond konden veilen.'

Pim Smit kwam meteen met een tegenvoorstel: 'Waarom maken we dat doek niet samen?' Iets wat Herremans zich geen twee keer liet vragen. Al moest die laatste wel even slikken toen Smit hem de spelregels uitlegde. Bedoeling was om met rolstoel en al over het canvas te rijden, gewapend met een in verf gedoopte roller. Resultaat: een uniek kunstwerk op het doek, maar wellicht ook een massa verf op de rolstoel van de kunstenaar met dienst. De opbrengst gaat zowel naar de stichting To Walk Again als de stichting Tri4Kids.(IBO)

Stonehenge krijgt opknapbeurt

Stonehenge wordt voor miljoenen euro’s opgeknapt. De wegen rond het monument zijn overvol door toeristen en de faciliteiten op het terrein voldoen niet meer. Dat heeft de Engelse erfgoedraad vrijdag gezegd.

De raad zegt momenteel over tweederde van het geld te beschikken dat nodig is voor de nodige aanpassingen, maar denkt niet op tijd klaar te zullen zijn met de renovatiewerkzaamheden voor het begin van de Olympische Spelen in Londen in 2012. De werkzaamheden bij Stonehenge moeten zo’n dertig miljoen euro kosten.

Stonehenge is zo’n vier- tot vijfduizend jaar oud en een van ’s werelds meest markante monumenten. Het uitzicht op de steencirkel wordt echter bedorven door twee drukke wegen, waarvan er één vlak langs het monument voert.

Daarnaast kunnen de faciliteiten rond Stonehenge niet aan de vraag voldoen. Momenteel staat op het terrein maar één kiosk die versnaperingen verkoopt aan de ongeveer één miljoen mensen die de steencirkel jaarlijks bezichtigen.

Cheryl Cole

Hier moet je komende zomer op vakantie

Vergeet winterse weersomstandigheden en begin al te zoeken naar waar je volgende zomer op reis wil. Lonely Planet kan je daarbij helpen, want onlangs selecteerde de site vijf topbestemmingen die in 2011 veel vakantiegangers zullen aantrekken en verbazen.

Sinaï in Egypte
Dit Egyptische schiereiland bevindt zich tussen twee zeeën en het Suezkanaal. In het noorden wordt het omgeven door de Middellandse Zee en in het Zuiden door de Rode Zee, het Suezkanaal trekt een natuurlijke grens met de rest van Afrika. Op Sinaï word je overdonderd door natuurpracht, denk maar aan de beroemde Sinaï-woestijn en het al even spectaculaire Sinaï-gebergte. De voorbije jaren investeerde de regering veel in de Red Sea Rivièra, wat toeristen moet aanzetten om minder voor de klassieke Egyptische badplaatsen (Luxor, Sharm el Sheikh) te kiezen.

Istrië in Kroatië
Op dit schiereiland in de Adriatische zee waan je jezelf in Toscane, maar dan zonder het massatoerisme. Istrië is ook een stuk goedkoper dan zijn Italiaanse tegenganger en er heerst een authentiekere sfeer. Natuurliefhebbers kunnen hier naar hartenlust nationale parken en bossen verkennen, terwijl het voor zonnekloppers aangenaam toeven is aan de kust .

Marquesaseilanden in Frans-Polynesië
De watervallen op deze eilandengroep in de Stille Oceaan zijn indrukwekkend. Sommige zijn zelfs hoger dan een New Yorkse wolkenkrabber en lijken speciaal voor jou te stromen, want weinig toeristen kiezen voor deze bestemming. Mede door de ruige kustlijn en de eindeloze zandvlaktes lijkt het alsof de beschaafde wereld hier stopt. Een aanrader voor wie dagelijkse stress even wil vergeten.

Cappodocia in Turkije
Deze Turkse landstreek, die op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat, wordt gesierd door geërodeerde tufstenen. Ze geven het landschap een prehistorische look, iets wat je in deze 21ste eeuw niet vaak meer tegenkomt. Geniet van deze natuurlijke kunstvorm voor ze volledig verdwijnt.

Westfjorden in IJsland
In het ongerepte IJsland val je van de ene verbazing in de andere. Vooral het contrast tussen de diepe fjorden en hoge bergen bezorgen toeristen die graag wandelen kippenvel. Plan een trip naar de 400 meter hoge rots Látrabjarg, het meest westelijke punt van Europa. Deze plek is tevens een waar paradijs voor zeevogels.

Irak als vakantiebestemming

Irak wordt meestal met oorlog en geweld geassocieerd. Toeristische experts geloven echter dat het land over vijf jaar een populaire vakantiebestemming zal zijn.

Sinds het einde van de oorlog in 2003 werd er veel geïnvesteerd in de toeristische infrastructuur van Irak. Naar schatting zullen over vijf jaar ongeveer zevenhonderd nieuwe hotels klaar zijn om vakantiegangers te ontvangen. Verschillende luchtvaartmaatschappijen, waaronder Lufthansa, KLM en Austrian Airlines, maakten het sinds kort zelfs weer mogelijk om naar Bagdad te vliegen.

Experts beweren dat veel toeristen benieuwd zijn naar de ontelbare archeologische en religieuze troeven van het door geweld geteisterde land. Zo zouden het indrukwekkende Mesopotamië en de rivieren van Babylon wellicht de populairste trekpleisters worden.

Irak was in de jaren tachtig al een populaire vakantiebestemming. Vooral Japanse, Duitse, Franse en Engelse toeristen kwamen hier toen op vakantie.

Ninove

Politiemededeling!

 

Geachte,

Dit zijn enkele voorbeelden van oplichtingmethodes die momenteel gebruikt worden. Als politieambtenaar vond ik het mijn morele plicht u hiervan in kennis te stellen. Hartelijke groeten van...

Hugo De Mulder
Commissaris van Politie
T 055 33 88 68
F 055 33 88 79
GSM 0475 36 48 92
hugo.demulder@pz-vlaamseardennen.be
Officier voor verkeer & openbare orde  
PZ " Vlaamse Ardennen "
Minderbroedersplein 1,
9700 Oudenaarde      

  LET OP !!!!  
Er wordt gebeld op een vaste telefoon, waarop een man vraagt:"Met wie spreek
 
ik?" zodat je duidelijk nogmaals je naam zegt.
 
Dan vertelt de man dat je een grote prijs had gewonnen.
 
Maar hij vertelt dat heel snel achter elkaar en laat soms pauzes vallen in dit
 
gesprek.
 
Het is een ingesproken bandje. Je moet de verbinding verbreken.
 
Het zijn oplichters die als volgt te werk gaan :
 
Zij vragen nogmaals naar je naam omdat ze die heel duidelijk uitgesproken willen
 
hebben, daarna stellen ze gerichte vragen waarop jij met ja moet antwoorden en ze
 
laten hiervoor ook de pauzes in het gesprek vallen.
 
Vervolgens vragen ze je naar je adresgegevens en als je die geeft, monteren zij
 
een vals bandje waarop staat dat jij iets hebt gekocht in Zwitserland.
 
Op dat bandje is dan duidelijk te horen dat jij dat bevestigt en al je gegevens geeft
 
en er dus aan vast zit.
 
Bovendien kun je haast niet bewijzen dat het om een oplichting gaat.
 
Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Doe er je voordeel mee.
 
LET OP Doorsturen op verzoek van de politie(en ook doen!!)
 
Er wordt op de huistelefoon gebeld; Met de melding dat je een prijs gewonnen
 
hebt.
 
Of je een 9 wil toetsen om door te gaan!!!!
 
Gooi de hoorn er op.
 
Voor iedereen die een mobiele telefoon bezit: Momenteel is er een bende actief die
 
u belt op uw GSM en zich voordoet als iemand van de provider waar u bij bent
 
aangesloten.
 
Men vraagt u tijdens dit gesprek om 09# of #09 in te toetsen ter controle van uw
 
toestel.
 
DOE DIT NIET EN VERBREEK ONMIDDELLIJK DE VERBINDING.
 
Deze bende beschikt over apparatuur om via de ingetoetste code het nummer van
 
uw SIM-kaart te lezen en nieuwe kaarten aan te maken met uw nummer. Hierdoor
 
kan men op grote schaal fraude plegen op uw kosten. Maak dit bericht s.v.p.
 
bekend aan personen die in het bezit zijn van een GSM-toestel.
 
Een tweede methode die wordt toegepast is de volgende:
 
U ontvangt een bericht op uw GSM met het verzoek om nummer 0141 455114 te
 
bellen. Dit moet u dus NIET doen! Als u dit namelijk doet, kan degene die u dat
 
berichtje heeft gestuurd op uw kosten bellen.
 
Deze twee vormen van GSM-fraude zijn officieel bevestigd door de KPN en
 
Vodafone.
 
PAS OP: Deze fraude wordt al op grote schaal toegepast !!!!!!!!!!!!!!

Als u dit bericht ontvangt, stuur het dan a.u.b. aan zoveel mogelijk mensen door!  

Film van Gust van den Berghe, in samenwerking met Theater STAP, naar het verhaal van Felix Timmermans.

Deze film werd dit jaar als enige Vlaamse langspeelfilm geselecteerd voor het filmfestival van Cannes. De reacties van het publiek waren zeer lovend en de acteurs en regisseur werden op een 10-minuten-durende staande ovatie onthaald.

De meeste acteurs zijn personen met Down syndroom.

Laat de kans om deze prachtige film te zien niet voorbij gaan!

Kaarten kan u bestellen op het nummer :  016/81 48 46 van ons secretariaat of via e-mail  inclusie@base.be

Kaarten in voorverkoop kosten € 5, aan de kassa betaalt u € 6.

U kan ook kaarten kopen in:

Huis in de Stad, Tievo, Begeleid Wonen, Blankedale of de Brabantse Dienst

Voor Thuisbegeleiding, ’t Prieeltje.

U krijgt ter plaatse ook de kans om de werking van heel  wat plaatselijke verenigingen te leren kennen in een aangename kerstsfeer!

De deuren gaan open om 19.15 uur.                  

Hopelijk tot dan!

Leona Cloots, Inclusie-Vlaanderen, Beauduinstraat 150,  3300 Tienen              

 

Trombone Koor pakt uit met eerste concert

Beroepsmuzikanten uit Tienen en elders stichten het Belgische Trombone Koor.

Het Belgisch Trombone Koor bestaat uit een tiental Belgische trombonisten, zowel professioneel als niet professioneel. Dat een trombonist glissandi kan spelen en hard kan blazen wist u waarschijnlijk al, maar er is meer. Dus wil het Belgisch Trombone Koor de trombone en het repertoire voor trombone wat meer in de verf zetten: klassieke werken, jazz en popsongs.

Het eerste concert vindt plaats op zaterdag 11 december (20u) in de kapel van de Alexianen, Veldbornstraat 39. Een tiental Belgische trombonisten, zowel professioneel als niet professioneel werken samen met David Rey en Tim Van Medegael, beiden solist trombone van het Brussels Philharmonic. (R Billen)

Prijs € 11.00 (vvk: 9 € -12 jaar: gratis) Reserveren mail :timvanmedegael@telenet.be Adres Sint Truidensesteenweg 695, 3300 Tienen

Voorpagina

Archeologen ontdekken 12 sfinxen in Luxor

In de Egyptische regio Luxor, nabij de tempels van Karnak, hebben archeologen twaalf sfinxbeelden ontdekt. Dat meldt de Supreme Counsil of Antiquities (SCA).

De standbeelden zijn een overblijfsel uit de periode van farao Nectanebo I, die het land regeerde van 380 tot 362 voor Christus.

Ze werden ontdekt op een zeshonderd meter lange zijweg richting Nijl, die bij de ‘Straat der Sfinxen’ hoort. Deze laan is wereldberoemd omdat ze de tempels van Luxor en Karnak met elkaar verbindt.

De archeologen hebben momenteel al twintig meter van de zijweg blootgelegd. Naast de twaalf imposante beelden werden ook nog andere voorwerpen uit het Romeinse tijdperk opgegraven.

Oman is meer dan alleen woestijn

Oman. Het is een sprookjesland. Of toch bijna. Mannen met tulbanden, olielampen met of zonder wensen, eeuwig tuimelende dolfijnen, canyons met verborgen zwemvijvers en soeks vol zilver, wierook en kasjmier. Wij brachten een bezoek aan hoofdstad Masqat en gingen een paar dagen bergkamperen.Tekst en foto's

O, man! Het is een onnozele woordspeling, maar ook een kreet die meer dan eens aan onze lippen ontsnapt.

De eerste keer dat we ons eraan bezondigen, is op het water. We zijn amper bekomen van onze nachtvlucht en zitten al in de Golf van Oman. In een pijlsnel bootje dat ons aan de marina van de hoofdstad Masqat aan boord genomen heeft. Turend over de golven, proberen we een glimp op te vangen van de wilde dolfijnen die hier huis zouden houden. Een gil! De eerste is gespot. Boven de azuurblauwe golven komt een rug piepen, hij maakt een tuimeling en komt weer boven. Een paar minuten later heeft de rug zich al vermenigvuldigd, en nog een paar minuten later is de boot omringd door een zee van grijze vinnen, ruggen en snoezige kopjes, en zien we amper nog een stukje water tussen al het blauw-grijze gebuitel. In een bijna ingestudeerde choreografie tuimelen ze boven en onder de golven, als een dierlijk escorte van onze boot. Het heeft iets magisch en het maakt ons, een half dozijn nuchter-volwassen reizigers, kinderlijk vrolijk. Volgens onze gelegenheidskapitein, een routinier inzake dolfijncruises hier, zijn we pal op het juiste moment gekomen. Vlak na de zomer is de kans het grootst om de tuimelaars te spotten. In de winter zwemmen de orka's dichter bij de kustlijn en blijven de dolfijnen uit angst voor de roofdieren een heel stuk verder weg.

Het is niet het enige stukje magie dat de Golf van Oman in huis heeft. Als we even later het anker uitgooien en met snorkel en zwemvliezen het water in duiken, peddelt er tussen de veelkleurige fluovissen zowaar een familie reuzenwaterschildpadden. Onze kapitein, duidelijk een stoere Omani macho, wil indruk maken door in innige omarming met zo'n beest richting boot te zwemmen, in de hoop om in een stoere schildpaddenpose op foto vereeuwigd te worden. Maar hij krijgt niet echt de lof waarop hij hoopte: 'Gooi dat beest terug! Dat soort toeristen zijn we niet.'

Blink-blink
Dat Omani's o zo graag willen scoren, blijkt niet alleen uit het gedrag van de kapitein. De gids die ons, na ons verkwikkende zeebad, door het bloedhete Masqat leidt, zegt het niet zonder onverholen trots: 'Dit is de op een na schoonste stad ter wereld, na Singapore.' Niet dat hij dat hoefde te vertellen, een mens kan er niet naast kijken. De marmeren toegangsweg naar het ietwat bizar vormgegeven gouden kleurtjespaleis van sultan Qaboes, de man die hier intussen al veertig jaar op de troon zit, zou meer dan één Vlaamse verkavelingshuisvrouw naar adem doen happen. Ondanks de stoffige hitte blinkt alles alsof er permanent iemand met poetslap en reinigingsmiddel rondholt. Op de straten in de stad valt niet één peuk, laat staan een kauwgombal, te bespeuren en de stoet terrein- en andere luxewagens die de straten bevolkt, laat niet één keer een claxon horen. 'Omani's zijn geduldig', zullen we hier later als verklaring voor horen.

Maar Omani's zijn duidelijk ook een beetje praalziek is het minste wat er door een bezoekershoofd schiet in de grote moskee, een immense religieuze site in het hart van de stad. Supermodern, want nog maar een jaar of negen afgewerkt. Toen het gebouw opgetrokken werd, kreeg het de grootste kroonluchter en het grootste tapijt ter wereld mee. De veertien meter grote luchter zou in theorie plaats kunnen bieden aan acht mensen tegelijk, bevat zo'n zesduizend lampjes en een halve schatkamer aan Swarovski-kristallen, het handgeweven tapijt dekt meer dan 4.200 vierkante meter en weegt niet minder dan 21 ton. De Iraanse vrouwen die het weefden, hadden ruim vier jaar nodig om de klus te klaren. Intussen heeft Oman zowel het luchter- als het tapijtrecord moeten doorgeven aan Abu Dhabi, maar het blijft indrukwekkend.

We dwalen een uur rond tussen de gebedszalen, waskamers en tuinterrassen, terwijl de zon ongenadig op onze dik ingeduffelde lijven brandt. Als niet-moslimbezoekers mochten we immers alleen binnen met hoofdsjaal, bedekte armen, hals en benen. Begrijpelijk, maar daarom niet minder warm.

Rijst en hummus
De zon is een vaste waarde in dit land. Ze bepaalt ook het straatbeeld. De corniche, de flaneerdijk van de stad, ligt er overdag verlaten bij. We zijn de enige wandelaars. De bewoners verschuilen zich tot zonsondergang in hun met airco gekoelde auto's, huizen en winkels. Dat laatste merken we alvast bij Lulu, niet –zoals de naam zou kunnen suggereren– het lokale hoerenhuis, wel de lokale versie van Carrefour, een hypermoderne megasupermarkt met de allures van een Amerikaanse Safeway, inclusief saladbars en deli-toog. Je kunt er over de koppen lopen. En die koppen zijn van een opvallende diversiteit.

Vrouwen in de typische zwarte nikab, mannen in witte tuniekjurk en met geborduurd hoedje (kuma) of als tulband geknoopte pasjmina op het hoofd, maar ook heel veel Indiërs in felgekleurde gewaden. India is hier nooit ver weg, dat zie je ook in de winkelrekken. Curry's en linzen, je kunt er niet naast kijken. Veel Indiërs werken hier al jaren als expat, en de historische handelsroutes tussen Masqat en India hebben ook de keuken van Oman een onmiskenbare Indische toets gegeven.

Dat levert een aardige culinaire mix op. Elke dag een bol rijst als lunch, dat is hier een even vaste waarde als de zon. Met tandoorikip, kardemomyoghurt en pikante masalasaus, liefst. Maar als voorgerecht kun je hier net zo goed een Arabische hummus (kikkererwtenpuree) of auberginesla krijgen, merken we al snel.

Even Arabisch is die andere winkelstop waar we even binnen trekken: de Muttrah-soek, een bonte verzameling traditionele en bric-à-bracwinkeltjes waar we vooral verleid worden door de geur van wierook en parfumolie. Een uur marchanderen later sta ik weer buiten en ben ik een pakje steenkool, een paar zakjes geurhars, een wierookvat en een kasjmieren pasjminasjaal rijker. Als ik een paar dagen later in mijn appartement de kooltjes doe branden en er nogal gul de hars overheen strooi, leer ik al snel – en kuchend – dat zoiets veeleer een buitenactiviteit is, maar dat terzijde.

Zes minuten
We laten de stad achter ons. Een lang kampeerweekend in de bergen, dat is het plan. Aan het stuur van onze terreinwagen zit Sara, een 27-jarige Duitse die jaren geleden haar hart aan dit land heeft verpand en nu als chauffeur en gids werkt. Behendig stuurt ze de auto over rotsblokken, langs bergpassen en door wadi's – dat zijn rivierbeddingen die er het grootste deel van het jaar droog bij liggen.

In het gehobbel in de auto weerklinkt alweer die ene onnozele kreet: 'O, man! Kijk!' Voorwerp van onze bewondering is Wadi Abyad, de witte wadi, een halfdroge bedding die haar naam dankt aan de witte kalksteen waarin de natuur haar opgetrokken heeft. Wat op het eerste gezicht een stapel droge rotsen lijkt, blijkt na de bocht een oase uit een Disneyfilm. Platte witte stenen, waterplassen, ruwe bergen en een heel bosje palmbomen. Sprookjesachtig mooi. Ik rol mijn broek op, hang op z'n Kuifjes mijn wandelschoenen over mijn schouders en begin voorzichtig door het water te waden. Na een paar meter blijkt het hele broekoprolgedoe een maat voor niks en sta ik al tot mijn middel in het water.

Als ik aan de andere kant van de plas weer doorwandel, check ik mijn horloge. Zes minuten. Langer duurt het niet om mijn broek weer kurkdroog te krijgen. Het wordt al snel de ingeburgerde manier om in dit land door plassen, poelen en vijvers te stappen, dat onverstoorde nattebroek-drogebroekritme. Ik kan het katoen bijna horen drogen. Het is immers muisstil in de wadi. Boven onze hoofden cirkelen adelaars, hier en daar laat een rasta-geit haar kop zien en als ik in het water even blijf stilstaan, peuzelen minivisjes de dode huidcellen van mijn tenen. Ik had het ooit eens op een griezelig Youtube-filmpje gezien en geloofde niet dat het ook echt bestond, die vispedicure. Wel dus, en eigenlijk is het best prettig. Zolang je niet te veel nadenkt over wat die vissen precies aan het doen zijn, toch.

Als we weer in de buurt van de auto komen, heeft Sarah samen met haar collega Said de lunch klaar. Een slaatje, brood en kaas. We zoeken een plekje onder de palmen en genieten van het ver-van-de-wereldgevoel.

Kloofpret
De tocht gaat verder, naar een andere wadi, Wadi Bani Awf, en naar Snake Gorge, de slangenkloof, waar we onze tenten opslaan. Onderweg stoppen we nog snel voor een tankbeurt en een voorraad water, eten en snoep. Aan het tankstation annex winkel merken we dat water hier drie keer zoveel kost als benzine. Oman is een oliestaat en daar kun je niet naast kijken. Al is het maar door het onberispelijke wegennetwerk. Toch de hoofdwegen, want zodra je die verlaat, is een terreinwagen echt geen overbodige luxe. Om onze kampplaats te bereiken, moeten we een paar steile en hobbelige passen over. Sara's rijkunsten dwingen steeds meer respect af.

De bergen zijn ruw, stoffig en bruin. Ze doen denken aan de televisiebeelden van Afghanistan. De zon gaat langzaam onder en werpt een sfeervolle schijn op de bergflanken. Het is net niet donker als we in de wadi aankomen. Maar warm is het nog wel. Een zwoele zomeravond, een graad of 24. Een luxe. Terwijl iedereen zijn tenten bij elkaar zoekt, besluit ik het zonder te doen. Hoe vaak heeft een mens de kans om onder de blote sterrenhemel slapen? Ik zoek een plekje tussen drie bomen, rol mijn matje uit en markeer mijn territorium met mijn reistas en wandelschoenen. Het is een paar dagen geleden volle maan geweest, dus echt donker wordt het niet. En na een paar glazen rode wijn, de dagelijkse dosis hummus en op het kampvuur gegrilde kippenbillen kruip ik op mijn slaapzak en laat me door de maan naar dromenland leiden.

Pas als een van mijn reisgezellen me de volgende ochtend vertelt dat ze het gehuil van een wilde kat gehoord heeft en we vlak bij het kamp de afdrukken van een luipaard ontdekken, vraag ik me heel even af of het wel een goed idee was, dat buiten slapen. Heel even maar. De kampplek ligt op twee passen van de ingang naar Snake Gorge, een diepe, smalle canyon die door de bergen snijdt. Of we er langs de via ferrata – een soort prefabklimmuur op de rotswand – over willen klimmen, vragen onze gidsen. Om daarna langs een apenbrug – twee touwen – naar de overkant van de kloof te klauteren. Ik bedank. Stotter iets over hoogtevrees. De andere vrouwen in het gezelschap doen hetzelfde. De mannen, tja, noblesse oblige, gaan ervoor. We zien hen uit de verte hangen als we zelf via de weg de berg op wandelen en huiveren.

De binnenkant van de slangenkloof oogt een stuk vriendelijker, de zon speelt tegen de wanden, in de poeltjes dartelen de kikkers rond onze voeten en de rotswanden zorgen hier en daar voor wat broodnodige schaduw. Plots stopt het klauterpad en hoor ik een 'O, man'-gil, gevolgd door een plons. Tussen de rotsen blijkt een aaneenschakeling van natuurlijke zwembadjes te liggen, zo'n meter of drie naar beneden. De helft van het reisgezelschap is er zonder veel nadenken in gesprongen en geniet duidelijk van de verkoeling. Zelf zet ik me ik klaar om te springen, tot die verdomde hoogtevrees weer toeslaat. Ik sta een half uur te dralen, voel hoe ik wil maar niet kan. Niet durf. Het is niet alleen hoog, het is ook smal, ik beeld me in dat ik bij het springen tegen de overkant van de rotsen ga botsen en blokkeer. Compleet.

Belachelijk en beschamend, maar niets aan te doen. Niet nadenken, springen, roept Saïd, 'Komaan, er zijn momenten in het leven waarop je even moet loslaten!' roept een reisgezel. Overtuigende argumenten, dat wel. Maar ik blijf denken en vasthouden, en spring dus niet. Ik laat er mijn dag niet door vergallen, installeer me op een comfortabel rotszitje en denk na over te veel nadenken.

Marlboro Country
Hoog blijkt een vaste waarde, ook de rest van de dag. We rijden naar de volgende kampplaats, Jebel Shams, de zonneberg, met zo'n drieduizend meter het hoogste punt van het land en een deel van de Al Hajar-bergketen. De berg wordt doormidden gesneden door de Grand Canyon, de op een na grootste canyon ter wereld, na die 'echte' Grand Canyon dus. Langs de berg loopt een pad dat goed is voor een ruim drie uur durende intensieve wandeling, met naast een paar serieuze kuitenbijters vooral verbluffende en haast onbeschrijflijke zichten op de canyon. Marlboro Country in het Midden-Oosten, zoiets. Na anderhalf uur lopen en nog wat stevig klauterwerk wacht ons een superverrassing: midden in de steenwoestenij ligt, onder een laaghangend rotsdak, een bijna perfect rond bergmeer te schitteren, ijskoud water, idyllisch. Een sprookje, alweer. 'O, man!'

De bewoonde wereld roept ons terug. We houden de overgang zacht door even te stoppen in Misfat Al Abriyeen, een schattig aardkleurig bergdorp in traditionele stijl. Het is omgeven door dadelpalmen en wordt doorkruist door zogenaamde falajs, stenen geulen die ervoor moeten zorgen dat het kostbare water zo goed mogelijk benut wordt. Ze lopen langs groentetuinen, wasplaatsen en door de publieke dorpsbaden, waar we kinderen met kohl omrande ogen – bescherming tegen de zon – giechelend in het water zien ploeteren. Verderop op de falaj zitten twee lokale mannen in witte tuniek met een glanzend vel papier op schoot. In een zware discussie verwikkeld. Ik lach als ik zie wat er op het vel staat. Het is een staalkaart met verfkleuren. 'We kiezen een kleur voor zijn huis', zegt een van hen lachend als ze mijn nieuwsgierigheid opmerken. Zijn vinger blijft hangen tussen oker en oranje. Ik neem een foto van zijn zoontje, een jongetje met een pikzwart pagekapsel dat gretig in een knalgroene ijslolly bijt. Het leven zoals het is, in Oman. Kleurrijk.

Cartoon

Laatste reis Discovery niet voor 3 december

 

Het ruimteveer Discovery haalt na talloze keren uitstel ook 30 november niet als lanceerdatum voor zijn laatste reis. Dat komt door technische problemen die meer analyse vragen, zegt de NASA.

De Discovery had zowat twee weken geleden naar het Internationaal Ruimtestation ISS moeten vertrekken voor een assemblage- en onderhoudsmissie. Maar de lancering werd herhaaldelijk verdaagd om technische reden. Op 5 november bleek omwille van een waterstoflek een uitstel naar eind deze maand nodig.

Mankementen
Ondertussen groeide het lijstje mankementen aan. Zo dienen er vier scheurtjes te worden hersteld in het metalen omhulsel van de enorme oranje brandstoftank, en moet een deel van het beruchte piepschuim rond die tank worden vervangen. Zulke reparaties hebben nooit plaatsgevonden terwijl de shuttle op het lanceerplatform stond, wat de zaak compliceert. Ook is er nog werk rond het waterstoflek.

Evaluatie
De verantwoordelijken willen op 24 en 29 november bijeenkomen om de zaken te evalueren. Zodra er licht groen komt, herstart het aftellen op 30 november voor een lancering op 3 december om 08.52 uur Belgische tijd. Het lanceervenster is maar geopend tot 6 december, anders is de start pas eind februari, wanneer de in principe laatste shuttlevlucht is voorzien

"Straling gsm en draadloos internet maakt bomen ziek"

De straling van zendinstallaties voor mobiele telefonie en draadloos internet is schadelijk voor bomen, stelt een recent Nederlands onderzoek van de Wageningen Universiteit, TNO en de gemeente Alphen aan den Rijn.

Het onderzoek startte nadat ambtenaren van Alphen aan den Rijn vijf jaar geleden vreemde zaken ontdekten bij bomen. Ze krijgen opmerkelijke afwijkingen in groei, en bloedingen en scheuren in de bast. De ziekteverschijnselen blijken zich echter niet te beperken tot de Nederlandse gemeente, maar komen voor in de hele westerse wereld, meldt Webwereld.

Experiment
De afdeling plantcelbiologie van de Universiteit Wageningen startte daarop een experiment. "In een klimaatruimte zijn essen en verschillende kruidachtige planten gedurende drie maanden blootgesteld aan 6 stralingsbronnen (accesspoints) met frequenties variërend van 2.412 tot 2.472 MHz en een vermogen van 100 mW EIRP, op 50 cm tot 300 cm afstand," zeggen de wetenschappers.

"Eerste waarnemingen wijzen op een negatief effect op de gezondheid van essen. Bladeren nabij de stralingsbronnen vertoonden aan het einde van de onderzoeksperiode 'loodglansachtige effecten' die het gevolg blijken te zijn van het afsterven van de boven- en onderepidermis van de bladeren. De 'loodglans' wordt opgevolgd door verdroging en afsterven van een deel van het blad."

"Proeven met Arabidopsis- en maïszaaicultures wijzen op groei- en bloeivertraging als zaaicultures vergeleken worden met cultures in identieke klimaatruimten zonder stralingsbelasting."

Meer onderzoek nodig
De onderzoekers hoeden zich wel voor te overhaaste conclusies over de precieze oorzaken van de problemen, en benadrukken dat verder onderzoek over een langere periode nodig is. Naast de elektromagnetische velden die veroorzaakt worden door de zendinstallaties voor mobiele telefonie en draadloos internet, kijken de onderzoekers ook naar ultrafijn stof als mogelijke oorzaak van het probleem. Dat stof is zo klein dat het kan binnendringen bij organismen.

In Nederland vertoont alleszins maar liefst 70 procent van alle bomen in het stedelijk gebied dezelfde symptomen, tegenover 10 procent vijf jaar geleden. Bomen in dichter beboste gebieden hebben er nauwelijks last van. De wetenschappers willen in verder onderzoek dan ook nagaan of een appel van een zieke boom nog wel gegeten kan worden, of wat de economische gevolgen zijn van de problemen.

TNO distantieert zich
Niet alle medewerkers van het onderzoek zijn het overigens eens met de voorlopige doch straffe conclusie. De Nederlandse Organisatie voor Toegepast Natuurwetenschappelijk Onderzoek (TNO) neemt afstand van het voorlopige besluit dat straling de veroorzaker van ziekte is.

"Een TNO-medewerker heeft gedurende het traject een aantal keren deelgenomen aan discussies en feedback gegeven op meetopstellingen en meetresultaten. Juist de conclusies over het gesuggereerde oorzakelijk verband zijn expliciet nooit ondersteund door TNO", luidt het. "TNO distantieert zich nadrukkelijk van de conclusies over een oorzakelijk verband tussen WiFi en plantgezondheid en laat die geheel voor rekening van de Universiteit Wageningen".

Greg Van Avermaet

Doorbraak: "Waar bleef de antimaterie na de Big Bang?"

Wetenschappers beweren een grote doorbraak gerealiseerd te hebben in het mysterie van de Big Bang, meer bepaald wat de antimaterie betreft. In het heelal is nauwelijks of geen antimaterie te vinden en dat is merkwaardig. Vorsers zijn er nu in geslaagd een eerste 'anti-atoom' te vatten dat meer inzicht moet brengen.

Het is het internationale CERN, dat gevestigd is in Zwitserland, dat het voor mekaar kreeg een atoom van anti-hydrogeen te creëren én het zolang vast te houden dat het kan bestudeerd worden in een lab. "Een enorme doorbraak, want nu kunnen we naar de volgende stap gaan en dat is het vergelijken van materie en antimaterie", zegt de woordvoerder van het team, de Amerikaanse wetenschapper Jeffrey Hangst.

Materie vs antimaterie
Al jaren vragen onderzoekers zich af waarom de antimaterie lijkt verdwenen te zijn in het universum. In theorie werden antimaterie en materie in even grote delen gecreëerd tijdens de Big Bang, die het universum zo'n 13,7 miljard jaar geleden deed ontstaan. Maar materie - dat per definitie massa en ruimte heeft - werde de bouwsteen van zowat alles dat bestaat, terwijl de antimaterie blijkbaar gewoon verdween. Behalve in het labo dan.

Vasthouden
Wetenschappers kunnen al langer individuele deeltjes van antimaterie scheppen, zoals antiprotonen, antineutronen en positronen (antideeltjes van elektronen). Sinds 2002 kan men die deeltjes ook samenkneden tot anit-atomen, maar tot voor kort was het onmogelijk die lang genoeg vast te houden om ze te bestuderen, omdat atomen van antimaterie en materie elkaar opheffen bij contact.

"Daar zijn we niks mee, dat ze verdwijnen vanaf het moment dat ze ontstaan", aldus Hangst. "Daarom was ons grote doel ze te kunnen vasthouden."

Deeltjesversneller
Twee teams binnen CERN beconcurreerden elkaar om dat te bereiken. Het CERN is het grootste fysica lab ter wereld, dat bekend werd voor zijn ondergrondse deeltjesversneller aan de Frans-Zwitserse grens. Maar dat toestel - waarde: zo'n 10 miljard dollar - werd voor dit experiment niet gebruikt.