Tiens dialect
| Keust nòò men oeër Door Zander van de Mouspik Oep ’t leste van joër zien z’ oep ’t stadhaas hun kas noë. Ge mought ter dan zaikes van zén dat het slag oep slag ambras ée. Déé gaste déé in d’oppesîese zitte, déé vînge îedere kieë dà d’ànder te Vuil geld oepsmoddere, màà déé ’t ver zaien hèmme, déé vînge natùùrlèk dà ze gouwg gewérrekt hèmme. Chàrel és ne vrieë supporter van d’ oppesîese. Zoe nen echte malkontènte mins déan oep alles kritekait en sedus ne vaste kalant oep stadhaas. De majeur perbait ‘m zoveuil muigelèk te méa dà laîkt ni dékkes. “Dà kan tàch nemië”, stuëde Chàrel ‘m. “Ich zén bekanst dree kirre gevalle touwn ic hno hîe kwamp. Majeur, ge moet do iet an douwn. Al déa snieëf oep de braaie, ne mins zo zén biëne braike.” “Chàrel tàch”, antwoëde de majeur, “zo ge ni beëter binnenbléve bé zoe e weer.” “Niks do van. Ménnen dàktour hai gezaid dat ich alle dage e wandelînske moet douwn en géé go mich ni binnen hove. En géé got ter vuir zairrege dat de braaie proupel g’houve wédde. En de mougt ter zaikes va zén dat dat oech veuil stémme got oepbrînge. Hoewél ich oech dà misgun”. “Fételèk hai ge geléék, Chàrel, màà ich pààs as dà wélle dan mieër takse zulle moete vrogen.” “En dà got oech e pak stèmme koste”, gramiëlde Chàrel, tewélled dat er ‘m aat de vouwste makte. |




















