|
Vandaag in m'n oude papieren gesnuffeld. Waar maakte ik me vroeger toch druk om. Als ik toen het spelletje meegespeeld had, en alle allochtoontjes in mijn hart gesloten had, hen doodgeknuffeld had en in de hemelse gewelven geprezen had, dan was er geen vijandigheid geweest jegens mij, geen boze blikken, geen haatdragende verwijten, inclusief lage beschuldigingen die samengebald kunnen worden in één zin: "Lieve, ge zijt een racist'.
Het was de tijd dat een 'racist' nog een slechte mens was. Nu ligt dat helemaal anders, nu is racisme een noodzakelijk zelfverdedigingsmechanisme om niet in de verdrukking te raken. Het is te laat, we hadden vroeger met z'n allen massaal de racist moeten uithangen, dan zouden we nu niet in een zwakke minderheidspositie zitten. We hadden 'de migrant' niet zo mogen aanbidden en verheerlijken, nietwaar Paula D'Hondt? Je kan iemand zodanig ophemelen dat ie zich verheven gaat voelen boven zijn oorspronkelijke medemens.
Al snuffelend kwam ik een oude brief tegen, getypt met een oud machientje. Datum: 13 december 1990. Geadresseerde: 't Kabouterke, directeur van een hopeloze concentratieschool met allemaal Turkjes die tegelijk en in grote hoeveelheden verwekt werden in de migrantenwijk rondom de school. Allemaal werkloos, dan kent de liefde geen grenzen... En die nieuwe kleine Turkjes volgden allemaal islamles. Islamleraars en islamonderricht werden op handen gedragen, Allah weet waarom.
Ik vond dus een oude brief, waarin ik 't Kabouterke wees op de massale afwezigheid van allochtone ouders toen ze de gelegenheid kregen voor een persoonlijk gesprek over hun kind in het derde kleuterklasje. "27 brieven zijn verstuurd naar de ouders van de geteste kleutertjes. Slechts één enkele reactie kregen we: de vader van Ahmed K. wenste een afspraak. Jammer, deze magere respons laat nog maar eens zien dat de mensen niet iedere gelegenheid benutten om naar school te komen, of om op een of andere manier over hun kind te spreken"...
't Kabouterke was het niet eens met de teneur van mijn klacht. En daar bovenop kaartte ik in meerdere gesprekken onderwerpen aan als: thuis Nederlands spreken, geen Turkse lessen meer volgen, Turkse taal en cultuur verhinderen goede schoolprestaties, Turks blijven spreken is hetzelfde als "neen" zeggen tegen iedere inspanning van de leerkracht... Ik bleef als een koppigaard hameren op het belang van de Nederlandse taal.
Het enige verweer van 't Kabouterke was: "Gij zijt niet voor migranten"...
|
