Ik ben Storms Cecilia, en gebruik soms ook wel de schuilnaam cilleke.
Ik ben een vrouw en woon in Duffel (Belgiê) en mijn beroep is geen.
Ik ben geboren op 20/06/1957 en ben nu dus 67 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Handwerk,lezen.
ik ben invaliede er is veel dat ik niet meer kan sinds de laatste vier jaar daarom ben ik aan deze blog begonnen om een beetje kwijt teraken een foto heb ik nog niet daar ik nog niet zolang een laptop heb.
Mijn hondje Prutske is nu drie weken al bij mij, het is een kleine deugniet maar wel lief. Hij speelt heel graag met kleine knuffels en ook met balletjes. Hij is al goed bekomen en leert redelijk goed wat mag en niet mag. Maar ik moet wel zeggen hij is mijn derde hondje,maar hij is de hevigste van de drie. Alle weken komt mijn poetsvrouw, en die kent hij al goed en dan word hij even door haar geknuffeld. En dan is meneer tevreden! IK hou veel van hem,maar kan er ook wel eens kwaad op zijn. Maar ik ben vlug vergeten waarom ik kwaad was!
Het is weer zover vannacht gaat het zomeruur weer van start!Ja beste mensen,het is dan een uurtje minder slapen.Ik weet niet hoe jullie je daar bij voelen,ik mis dat uurtje wel maar het went na een tijdje wel.Dus mensen niet vergeten,uw uurwerk een uurtje naar voor teschuiven!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Want zomertijd begind!
Lieve kleine hond, lieve kleine Pruts.Vandaag word je negen maanden oud!Wat gaat de tijd toch snel voorbij,het is alsof je nog maar pas bij me bent.Maar dat is ook al zeven maand!Mijn lief klein hondje ,ik hou van U!Uw bazinneke Cilleke
Hier ben ik dan weer!Ik heb een paar dagen niet op mijn plooi geweest,een beetje griep gehad zeker.Ik weet het niet!Verder heb ik mijn boek uitgelezen,waar ik maanden in bezig was,en dat is niet van mijn gewoonte.Ja,ik lees veel ik ben echt een boekenworm.Dat is een van mijn hobby's!Maar de laatste tijd voelde ik me niet zo best,en het eerste wat er dan weg valt is lezen.Ik voel me de laatste tijd alleen,dat zal de winter zijn zeker.De laatste tijd slaap ik nogal veel,slaap meer dan ik wakker ben.En daarom duurd het dan zolang,voor dat er een boek uit is.Ik heb nog nooit zoveel boeken liggen gehad dan nu die ik nog moet lezen.Het boek dat nu uit is,kan ik iedereen aanraden om te lezen.Het is geschreven door"INY LORENTZ" en de titel is"DE WANDELHOER" echt een pracht van een boek.Het speelt zich af in Konstanz in het jaar 1414,en het gaat over Marie.Ze word de dag voor haar huwelijk verkracht maar in die tijd moesten de meisjes maagd zijn.Ze komt voor het gerecht,en krijgt als straf ik weet niet juist meer hoeveel stok slagen.Marie word uit haar geboorte stad verbanen en mag er nooit meer komen.Alleen de gedachten aan wraak houd haar in leven,dus gaat ze verder door het leven als wandelhoer.Er word ook vertelt over het concilie in Konstanz,dat heb ik op gezocht dat heeft in die jaren plaats gehad.Wie het verloop van Marie wil weten zal het boek ,of wel lenen of anders kopen.Ik zelf leen nooit een boek,ik zal ze altijd kopen want ik heb ze graag in huis.Als mijn zus zegd doe nu eens wat boeken weg,dan trapt ze zo op mijn hart.Maar mijn twee zussen en broer zijn geen lezers!Nu ben ik begonnen in de"vijftig tinten grijs",daar word zoveel over gesproken dat ik wel benieuwt ben.Ik wens iedereen veel lees plezier en tot de volgende keer! VOOR AL DE BLOGGERS NOG EEN MOOI WEEKEND! VAN CECILIA
We zijn nu in het jaar 1991,en 8 maanden na mijn eerste rugoperatie.Ik was toen terug opgenome voor een tweede operatie,ik zag dat helemaal niet zitten voor de 2x onder het mes tegaan.En ik zakte als maar dieper in de put,dus werd ik vroeger opgenomen in de kliniek.Op de afdeling psygiatrie want ik zat met slechte gedachten in mijn hoofd.Ik zal het zo zeggen:"ik was mijn leven moe!"Dus in die tyd dat ik daar was werd ik dan geopereeerd.Het was geen gemakkelijke tijd,mijn ouders en een van mijn zussen kwam mij bezoeken.Maar verder zag ik niemand van de familie!De dag van de ingreep was aangebroken,ik werd voor een week naar een andere afdeling gedaan.Werd klaar gemaakt voor de operatie,maar nu komt het ze vonden mijn platen niet.Dus werd de ingreep uitgesteld en andere platen genomen,daar dachten ze dat ik iets had genomen omdat ik niet meer op mijn benen kon staan.Maar dat was het geval niet,ik had heel de voorbereiding gehad voor de ingreep en dat was aan het werken.De volgende dag was het dan zo ver!Alles was goed verlopen zij de dokter,maar ik voelde dat er iets niet juist was.Maar ik dacht wacht tot morgen de narcose is nog niet voledig uitgewerkt.De volgende morgen kwam mijn gevoel uit,ik kon mijn rechter been niet bewegen.De hoofdverpleger komt op de kamer en ik zeg dat,hij helpt mij uit mijn bed en ik zakte door mijn been.Hij heeft direct de dokter gebeld,en ze moesten terug platen nemen.En tegen dat dat gedaan was was de dokter in de kliniek,hij kwam kijken ik moest uit mijn bed maar zakte door dat been.Hij gaat weg en na een tijdje komt hij terug,met de mededeling dat het niet spectaculaer was.Wat hij bedoelde weet ik niet,maar ben nooit meer naar hem geweest.Het is terug in orde gekomen met dat been!Ik ben dan na een week terug naar de andere afdeling gedaan,en daar heb ik dan nog een 6 weken gebleven.In het geheel heb ik toen iets meer dan 2 maand in de kliniek geweest.Verschrikkelijk!En was ik nu beter als ik naar huis ging:NEEN!Ik bleef last hebben in de rug,en was nog altijd depressief.Dat was dus binnen het jaar 2 ingrepen van een hernia!Ik heb altijd gezegd nooit laat ik me nog opereren in de rug, maar als het moet laat je het toch doen.Want in 2009 was het weer zover!Maar dat is weer voor een andere keer,want tussen 1991 en 2009 is er nog veel gebeurd.Dat ben ik bijna vergeten te vertellen,na de ingreep hebben ze die verloren platen gevonden.Bij een andere dokter op het vensterschap!Ik was voor te omploffen als ik dat hoorde als ik op psychiatrie terug was.
Het is nog vroeg in de morgen,dat ik door de eerste zonnestralen word gewekt.Boomer ligt nog naast me rustig te slapen,heel rustig gaat zijn ademhaling.Ik zal maar stil blijven liggen!Want anders is het gedaan,met de stilte en de rust.Want als Boomer wakker word,dan ben ik tot 3x toe gewassen.Boomer likt mij 's morgens graag af.Tot ik zeg"we gaan uit bed!"Terwijl Boomer in de tuin zijn plasje doet,zorg ik voor zijn bakje met water en eten.Dan pas is het tijd voor het ontbijd op tafel te zetten.Daar kan ik van genieten,en zeker van een lekker kopje koffie.Na het ondbijt zit ik nog graag,als het weer het toe laat in de zomer.Nog met een kop koffie buiten,daar kan ik zo rustig van genieten.Met een boek in de hand,en een kop koffie bij de hand.Na een paar bladzijden te hebben gelezen,leg ik het boek aan de kant.Ik sluit de ogen en luister.Het is stil!Soms hoor ik een vogel fluiten,en heel in de verte blaft een hond.Deze stilte maakt mij rustig!Boomer krapt aan mijn been,hij wil op mijn schoot komen zitten.Zo genieten wij dan samen verder,maar dat duurd niet lang. En dan! Is de stilte voorbij!
Dit heb ik geschreven in mei 1999,Boomer was mijn eerste hondje een york.
Ik heb al vertelt dat er iets in mijn rug schoot toen ik nog aan het werk was,en dat ik heel de dag heb verder gewerkt met die helse pijn.De volgende dag kon ik bijna niet uit bed!Maar het rare was mijn rug deed geen pijn meer ,maar mijn rechterbeen deed verschrikkelijk pijn.Ik heb dan maar iets in genomen, en ben terug gaan werken daar het de laatste dag was voor mijn verlof.Wat heb ik pijn geleden,want die pijnstillers hielpen niet. Naar de dokter wilde ik niet gaan met het gedacht dat ik niet op verlof mocht gaan.Dus ben ik met die helse pijn vertrokken naar Kirchberg in Tirol,ons tweede thuis de mensen waren als familie.Het was voor 2 weken dat we daar naar toe gingen,de treinreis was al zwaar met die pijn en kon niet slapen op de trein.Maar ja, het was mijn eigen schuld ik had nog maar naar de dokter moette gaan.Als we gingen wandelen kon ik bijna niet verder van de pijn,ik kon mijn ouders en zus en haar 2zonen niet meer volgen.Dan vroeg ik maar waar ze naar toe gingen,, en dat ik dan wel naar daar kwam.Mensen die ik kende vroegen wat ik had,ik legde dan uit wat er was gebeurd voor het verlof.Het eerste wat ze dan allemaal zeiden was,laat ons met u naar de dokter gaan maar ik bleef koppig en ging niet.Als ik dan bij mijn ouders kwam vroegen zij natuurlijk waar ik was gebleven.Dan uitgelegt wie ik was tegen gekomen,en dat zij met mij naar de dokter wilde gaan.Het waren zware weken!Ik bleef hen maar achter na lopeen dat ging met de dag moeilijker,en de pijn werd met de dag erger in mijn been maarniet in de rug.De tijd was aan gebroken dat we terug naar huis gingen,op een manier was ik blij op de andere manier niet.Want dan moest ik mijn vrienden weer lang missen!Terug thuis ging ik dan toch maar naar de dokter,die was natuurlijk niet goed gezind dat kun je wel begrijpn.Ik legde uit wat er was gebeurd,en ik moest mijn rok uit doen want het kwam van de rug.Ik zei dat kan niet mijn been doet pijn hij antwoorde het komt van uw rug.Zo ging dat een tijdje door,tot ik dan toch mijn rok uit deed.Hij ging achter mij staan en van hier komt die pijn,ik dacht dat ik een gat in zijn plafond sprong.En vanaf die dag deed mijn rug ook terug pijn,en kon ik 6 weken plat liggen met mijn benen in negentiggraden. Maar het beterde niet,dan moest ik naar de specialist.Kreeg wat spuitjes in de rug,en moest in een leren korset.Dat hielp allemaal niet!Dan moest ik naar een neuroloog,en ja dat werd de eerste opratie.Resultaat nog pijn!En ik geraakte dieper in de put,dat was september 1990.En ik zat er al mee van in de zomer1989 met die helse pijnen.En het verhaal is nog niet gedaan,8 maanden later werd ik terug geopereerd.Maar dat is voor later! vele lieve groetjes van cilleke
Ik voel me al heel de week niet zo best, ik weet niet of er mensen zijn die dit zullen begrijpen.Maar voor mij was het iedere keer een avond, dat ik rustig werd en me kon ontspannen.Waarschijnlijk zullen er nog wel mensen fan zijn van:HANSI HINTERSEER! Hansi was vroeger in zijn jonge jaren skier,heeft ook naar de Hahnekahmrennen gedaan,dat was in zijn geboortestad Kitsbuhel tedoen.Maar rond zijn 40j.is hij begonnen met zingen, en dat sloeg meteen aan bij de mensen.Ik was al fan toen hij nog op de latten stond,en natuurlijk werd ik een grote fan van zijn muziek:VOLKMUZIEK.Het sloeg zo aan bij de mensen dat er een show op orf en ard kwam,prachtige show's met muziek,de natuur speelde ook een grote rol en dan nog de dieren.Vorige zaterdag was er weer een show van Hansi,een pracht van een show veel muziek en natuur.En Hansi nog eens op zijn skielatten,hij ging er nog goed van door.En dan die lieve Gina(hond) pracht van een dier,zij volgde Hansi overal en deed haar werk heel goed. Dan op het laatste van de show als hij afscheid nam,dacht ik eerst dat ik mijn oren niet goed geloofde.Het was de laatste show na 18j.werd er mee gestop,het was gedaan met de show van HANSI HINTERSEER.Op fb las ik dat al de fans boos waren dat de show werd geschrap door de zenders.Alle fans willen Hansi terug op tv,ik heb al op de site van fb gezien.En ik moet zeggen ze doen veel de fans,maar of het iets gaat helpen weet ik niet.Want wij zullen wel betalen,maar zij doen hun goesting de zenders. Ik ben natuurlijk ook wel een boos,hopelijk kunnen ze het halen de fans.En blijft HANSI op tv! Dat is even iets anders dan de andere verhalen,maar dit grijpt mij ook heel erg aan.En dat moest nu eens even van mijn hart! groetjes en nog een mooi weekend
Zoal jullie al weten ben ik in 1957 in de maand juni geboren,als vierde kind van Leo en Paulina en als laatste.Men zegd wel eens de jongste word verwend,dat kan wel zijn want ik was echt een moederskind.Ik speelde graag met poppen,en had er natuurlijk heel veel.En mijn moeder breide er soms kleertjes voor!Als ik klein was huilde ik soms's nachts,en moeder liet dan de dokter maar eens komen.Maar hij vond niets,zij is zo gezond als een vis in het water.Maar als klein meisje kon ik niets zeggen!Dus de volgende avond het zelfde ik huilde weer,en mijn moeder had al een gehad die tot haar vijfde altijd weende als ze moest gaan slapen.Dus nam zij me uit het bedje en tikte heel ligd op mijn billetje,en het wenen was gedaan als ik naar bed moest.Als ik groter werd werd ik 's nachts wakker, en huilde ik van de pijn in mijn benen.Dan deed mijn moeder er een deken rond,en als ze dan goed warm kregen dan ging de pijn weg in mijn benen.Vroeger was het dat is de groei,maar jaren later dat ik niet meer groeide had ik nog last in mijn benen?Ik had die pijn niet alleen in mijn benen,ik had dat overal lichaam en armen.Nu hebben ze daar een naan voor:FIBROMELARGIE!Een moeilijk woord voor die pijn,soms is het niet houdbaar met leren leven zeggen ze dan.Ik ben tot mijn 16j. naar school geweest beroepsonderwijs,dan was de tijd daar om gaan te werken.Ik heb op twee confectiefabrieken gewerkt,maar die zijn allebei fait gegaan.Dan begonnen ze bij de mutualiteit met een poetsdienst,dat was voorbij de bejaarde mensen te gaan poetsen.De eerste weken heb ik wel een traan gelaten,het was allemaal vreemd de mensen de huisen.Maar eens dat je de mensen kende en de huizen,liep alles vlotjes maar ik was echt tegen de klok aan het werken.En hoe langer ik het deed hoe liever ik dat deed,het is ook het verschil van mens tot mens waar je komt.Een goede 9j.heb ik dat werk gedaan,toen het noodlot toe sloeg bij gewoon een trap te poetsen.Er schoot iets in mijn rug,ik heb die dag blijven werken. En dat was mijn groetste fout denk ik,maar dat is voor een andere keer!!!! Groetjes van Cilleke
Ik hoop dat ik jullie kan mee voeren, naar wat ik heb mee gemaakt met mijn vader.Het was in de winter in Oostenrijk,namelijk in Kirchberg-Tirol ons tweede tehuis.Ik zou zeggen doe jullie ogen toe,maar ja dan kunnen jullie niet lezen wat ik ga schrijven.Jullie moetten weten het was avond en we hadden juist gaan eten.Wat ik toen zag was echt prachtig,jullie kunnen denken het is een droom.Maar ik was klaar wakker!Nu ga ik van start,over Kirchberg bij nacht. Het is heel heel donker,zeg maar pek zwart.Zo zwart dat je geen bergen meer ziet staan.Echt!Het is ongelooflijk!Kijk rond en rond,en ook in de verte.In alle huizen brand er licht,buiten branden er lichtjes in de kerstbomen.Vele lichtjes komen naar jou toe,zoals glimwormpjes dat doen.Maar dat zijn de lichten van de auto's.Draai je om richting het dorp,wat je daar ziet is toch zo prachtig.Buiten de lichten in de bomen,in de straat en aan de huizen.Staat er een groot licht!Wat zou dat nu kunnen zijn!?Ach,het is toch zo'n mooi beeld,daar midden in het dorp.Dat grootte licht is:het kerkje.Het geeftje het gevoel:van hier ben ik veilig,hier waakt de Heer.Wat komen er weer veel glimwormpjes aan.Je kijkt nu verder rond!Je bent op zoek naar de flanken van de bergen.Maar je vind ze niet!Wat je wel ziet is weer zo mooi.Hier en daar,laag en hoog,kijk naar alle kanten.Wat je ziet zijn allemaal lichtjes,het lijkt er op dat er sterretjes flikkeren.Maar waar zijn dan de bergen?Daar waar de lichtjes staan.Dan kijk je naar de hemel,daar staan allemaal sterren.Zij flikkeren aan de donkere hemel.Duizende en duizende staan daar te flikkeren.Als je rond en rond kijkt,en je niets anders ziet dan dat licht.Dan denk je misschien,ik ben in de hemel.Dat dacht ik ook,tot ik 's morgens wakker werd.En al de lichtjes waren verdwenen,en de flanken van de bergen er terug waren.Maar zo een donkere avond in de bergen van Tirol is een droom.Dat wens ik voor jullie allemaal bij al deze sterren,dat je dat eenmaal mag meemaken in jou leven.Want zo iets vergeet je nooit meer! VEEL DROOM PLEZIER ALLEMAAL!
Dat heb ik geschreven in de winter 2000 in de bergen van KIRCHBERG/TIROL!!!
In een van mijn vorige verhalen heb ik vertelt, dat ik nog een broer en 2 zussen heb.Maar zoals het in vele familie's gebeurd als beide ouders weg vallen.Gebeurde dat bij ons ook!Door een woorde wisseling,viel ons gezin uiteen.het was al begonnen,toen mijn vader opsterven lag.Dat de drie oudste een woorde wisseling kregen,op een avond en dan ging ik niet naar de kliniek.Je moet weten ik zat al van in de voormiddag, tot in de late namiddag tot mijn oudste zus kwam bij vader.En daarom ging ik 's avonds niet meer,en toen zijn er woorden gevallen over een stomme pijnpomp.Vader kreeg alles wat hij nodig had,dus ook voor de pijn.Het ergste vond ik van mijn broer, dat ik in zijn ogen niet meer de zelfde was.Ik kon mij niet verdedigen,want ik was thuis en ging bij de buurvrouw eten.Een lieve dame!En tegen dat vader overleden was,lag het gezin uit een.Het doet pijn dat er nog maar een zus komt en dat is de oudste.Mijn andere zus en broer die zie ik niet meer,het is vijf jaar geleden dat zij hier nog geweest zijn.Ik heb voor onze ouders gezorgd tot de laatste minuut, nooit heb ik een dank woord over hun lippen horen komen.In hun ogen was dat normaal dat ik dat deed,maar ik was ook aan het sukkelen in mijn rug en andere dingen.Dat komt later!Ik ben altijd thuis gebleven,ben nooit apart gaan wonen.Mijn moeder is beginnen te sukkelen toen ik12j. was,de andere kinderen waren allen al getrouwd.Hoe ouder ik werd, hoe zieker moeder werd en regel matig naar de kliniek moest voor haar diabetis.Vader was een sterke man,alleen de laatste maanden van zijn leven.Ik beb er geen spijt van ,wat ik voor onze ouders heb gedaan.Het is soms moeilijk hier dagen alleen te zijn,en dan ga ik tot bij mijn buurvrouw.En dan gaat het daarna wat beter,maar er zijn dagen dat het helemaal niet gaat.Dan zit ik aan alles te denken,aan mijn ouders en dan gaat er door mijn hoofd wat heb ik verkeerd gedaan.Ik weet het is geen verhaal geen gedicht,het zijn mijn gedachten die ik aan niemand kwijt kan.Spijtig genoeg zullen er nog teksten komen,daar mijn blog ook mijn uitlaatklep is.Want ik zit met veel verdriet en pijn!Ik hoop dat julie dat kunnen verstaan,dat ik het ergens kwijt moet!Nog vele groetjes van cecilia,en nog veel blog plezier?
Dit is een schrijven dat ik niet gedaan heb,maar ik vond het toch zo mooi.Het hing op de afdeling waar mijn vader,zijn laatste dagen heeft door gebracht voor hij van ons heen ging:geriatrie.En ik heb dat toen overgeschreven,ik weet niet wie het geschreven heeft.Maar het de waarheid! Ik ben oud, mijn benen willen niet goed meer mee, en mijn handen beven. Heb geduld met mij, jullie wereld is zo snel. Wees niet boos als ik mors, of ergens iets om ver gooi. In mijn geheugen zit de mot, en morgen ben ik vregeten, wat ik je vandaag beloofd heb. Het gebeurd soms dat ik plots, verward geraak en mijn omgeving, of vrienden niet meer herken. Neem het mij niet kwalijk, dat ik graag over vroeger praat, en soms twee keer het zelfde vertel. Het doet me deugd, als je vriendelijk bent, en even tijd voor me maakt, ik ben daar erg gevoelig voor.
Wie het ook geschreven heeft,ik vind het mooi.Hopelijk zijn er nog mensen die,in dit gedicht de waarheid zien .Ik heb een vier maand tussen hen gelopen,er zijn mensendie er langer mee te maken hebben.Maar laat deze dementerende niet in de steek,het zijn ook maar mensen.Alleen leven zij in een andere wereld.Hun wereld! Groetjes en waarschijnlijk tot morgen
Dit gaat meer over mijn vader,hij heeft mijn moeder 12j.overleeft.Het was een sterke en hard werkende man,heeft bijna nooit ziek geweest.Elke zomer ging hij op vakantie,mijn moeder en ik gingen mee.Want hij had twee hobby's,dat waren zijn duiven en naar Kirchberg in tirol.Dat heeft hij 44j.gedaan,alle jaren naar de bergen waar hij dan ging wandelen.Ik en mijn moeder bleven in het dal,een vader trok de bergen in.Maar als hij twee nieuwe heupen had, is hij met die bergwandelingen gestopt.Maar we zijn blijven gaan,het was onze tweede thuis.Toen moeder niet meer kon in 1993,ben ik met haar thuis gebleven.En vader ging alleen naar de bergen,tot moeder stierf in 1996 dan ben ik terug mee gegaan.Hij zei altijd dat hij op verlof ging zolang hij kon,en alle jaren waren wij weg met de nachttrein en later met de nachtbus.Hoe hij dat bleef kunnen ik weet het niet!Het was nu wel een sterke man,en ik maar mijn pijn verbijten in mijn rug. Maar ik kon toch mijn oude vader niet alleen laten gaan.En als ik in de berglucht was voelde ik minder pijn.Hij was al halfde tachtig en meneer ging nog, hij was ginder toch zo graag en ik ook natuurlijk.Dan kwam het jaar2007!Ik was jarig geweest dat we een paar weken later op verlof gingen,ik had een raar gevoel ik wilde alles afzeggen maar ik moht niet van m'n oudste zus.Maar bij mij bleef dat gevoel,het voelde bij mij aan alsof er iets ging gebeuren.Alles was goed gegaan de reis in de nacht,heel de dag is alles goed gegaan.Tot de avond!Toen wist hij niet meer waar hij was,dan werd alles weer helder en dacht ik het komt van de reis.Ik heb met de huisdokter gebeld en hij vroeg om hem op de hoogte tehouden.Hij heeft het enkele keren gehad,dan zit je daar zover van huis.Dat is het eerste jaar dat ik blij was dat we naar huis gingen,thuis is het dan wat verbeterd maar hij was niet meer als vroeger.Dat jaar voor Kerstmis ging het terug slechter mijn geliefde vader kende mij niet meer.De dokter laten komen en zijn valies gemaakt want ik had het gevoel dat hij naar de kliniek moest.En kwaad dat hij was,zo had ik hem nog nooit gezien!We hadden al een vermoede wat het ging zijn,maar toch schrik je nog als ze zeggen dat het alzheimer-dementie is.Alles is vlug gegaan!Alle dagen was je een stukje van hem kwijt,dan kon hij niet meer gaan en was in zijn wereltje.Daar heb ik dikwijls in mee geleeft!Dan was het zo ver dat hij altijd in bed lag,en hield zijn adem in het oog of hij nog wel ademde.Hij heeft een paar weken in het rusthuis geweest,om dan terug tekeren naar het ziekenhuis.Dat waren de laatste weken van zijn leven!Ik vind het erg dat je dierbare zo moet zien aftakelen!Het is bij hem vlug gegaan,4 maand heeft het geduurd en dan is hij overleden .Op 15 april 2008!Ik ben blij voor hem ,dat het vlug gegaan is.Daar hij allemaal ligwonden had op zijn hielen,en zitvlak en er kwamen er nog bij.Maar hij had in 2007 toch nog in tirol geweest,en in 2008 begon hij aan zijn laaste en langste reis.Een reis waar hij niet van terug keerde!
Vandaag was het vroeg op staan,want mijn poetsvrouw kwam.Ja,de ene week komt zij op een dtnsdag en de andere week op een woensdag.Als Katia komt zo noemt ze,dan is mijn dag wat gebroken.Ze blijft hier een halve dag,en we komen goed overeen.Poetsen is iets dat niet meer gaat,zoals stofzuigen,dweilen en ruiten poetsen.Dat is allemaal te zwaar voor mijn rug,met stof afdoen help ik nog een beetje mee.Het is nu twee jaar dat zij bij mij komt,en heb er geen klachten van.In het begin vond ik het moeilijk,je was gewoon van alles zelf tedoen.En dan moet je het afstaan aan iemand anders,dat is heel moeilijk de eerste maanden.Maar eens dat je in het reine bent gekomen met jezelf,en beseft dat het niet anders gaat dan met hulp leg je je er bij neer.Ik laat ze haar werk doen,want iedereen heeft een andere metode van poetsen.Maar ik ben te vrede,alles is proper en dat is wat er telt. Onder de middag voor ze naar haar andere post gaat,mag ze bij me mee eten, ze moet haar boterhammen niet mee brengen.En ik vind het fijn om niet alleen aan tafel tezitten!En dan smaken mijn boterhammen eens zo goed!!!!!!!!!!
Denk aan je moeder,al doet het veel pijn. Verdriet kan je delen,ook met een vreemde. Praat met je moeder,over jou verdriet. Zij verstaat jou,ook al zie haar niet. Want ver nee,ver is zij niet! Duw haar niet weg, want zij is er echt. Want zij leeft nu verder,diep in jou hart. Blijf wie je bent, verander niet. Want zij heeft jou lief,zoals je nu bent!
Heb ik zelf geschreven in 1996,een paar maand na het overlijden van mijn geliefde MOEDER. Ik mis haar nog elke dag!
We waren een gelukkig gezin,moeder,vader en 4 kinderen.Eerst kwam er een jongen en dan 3 meisjes.Ik ben de jongste van de vier,en tussen mij en mijn broer is 13j. tussen.Hij word dit jaar 69j.,het oudste meisje word 66j. dan de volgende word 62j..En dan kom ik en als je weet hoe oud mijn broer is,dan weet je zeker hoe oud of jong de jongste is.Mijn vader was een metser,en moeder huisvrouw.En beroep op zijn eigen,en zeker met vier kinderen.Mijn moedre was nog jong als ze begon te sukkellen,kreeg diabeti's moest geopereerd worden.En als ik 12j. was en de andere drie uit huis waren,getrouwd zelf een gizin starte werd het erger met moeder.Ik ging nog naar school en op mijn 16j. werken,vader moest ook nog gaan werken hij was altijd vroeg weg.Maar moeder heeft nooit geklaagd en deed altijd haar werk thuis.Dan jaren later werd het erger ze kreeg het aan haar hart.Maar dat was het moment dat ik begon last tekrijgen in mijn rug.Ik moest geopereerd worden,en kon niet meer gaan werken,kreeg de ene depressie na de andere en op een moment kon ik niet meer verder.Maar dat is een verhaal opzich zelf,voor een andere keer!Dus verder over mijn lieve moeder!Zij heeft een paar keer aan het hart gehad haar ogen werden slechter van de suikerziekte.Soms lagen we samen in de kliniek,zij voor alles op punt telaten zetten en ik voor miijn stomme rug.Dan begon ik mij pijn te verbijten om voor moeder tezorgen,ik was toen al 2 maal in de rug geopereerd en ook al de gal kwijt.Vader wist niet meer wat hij moest doen,ik vond dat hij maar met zijn duifjes moest bezig zijn.Hij was een gezonde beer!Dus ik verbeet mijn pijn en zorgde voor moeder.De laatste jaren van haar leven waren de moeilijkste,haar nieren lieten het afweten en ze moest naar de dialyse.Zij was toen 68j. en dat heeft ze nooit aanvaard,ze kwam niet in aanmerking voor een nier.Ze was juist 70j. geworden is ze in coma geraakt,lag daar aan de machine's en de dokter zei "ze is sterk een vechter maar nu zal ze haar weg moette kiezen wij doen wat we kunnen".Alle dagen ging ik van uit Duffel naar Lier,een maand lang en de pijn maar verbeiten.Zij heeft haar weg gekozen,voor haar de beste maar voor mij"ik was een moederskind".Zij is dan haar weg gegaan en overleden op 25 mei1996,dat is nu bijna 17j.geleden.Ik mis haar nog elke dag,en denk aan haar nog elke dag.Zij was zo lief mijn moeder! Over mijn vader dat is ook een verhaal apart.Maar sinds de dood van moeder ben ik nog 5 maal in de rug gesneden,en loop ik nog altijd met pijn ook iets voor later. Groetjes
Vandaag moet ik naar de begravenis van nonkel Jean,een jongere broer van mijn vader.Hij is maandag overleden,maar hij is gelukkig daar hij dement was.Zoals mijn vader als hij is overleden op 86 jarige leeftijd,zijn broer is nu 85 jaar hij heeft nog een mooie leeftijd gehaald.Mijn vader was ook dement,wij hebben nog mooie dagen beleeft,omdat we mee leefde in zijn wereld.Maar soms kon hij kwaad zijn ook,maar dat bracht zijn ziekte mee.Alle dagen ging ik naar hem,en alle dagen was ik een stukje van hem kwijt.Een mens zo zie aftakelen doet pijn, alle dagen dacht ik laat dit de laatste zijn.Bij mijn vader is het heel vlug gegaan,4maand heeft het geduurd en danis hij overleden.Ik had veel verdriet,maar op een andere manier was ik gelukkig voor hem.Bij mijn nonkel is het stilaan begonnen als mijn vader in de kliniek lag,dus dat heeft iets meer dan 5 jaar geduurd.Want iets meer dan een jaar geleden is zijn vrouw overleden,zijn dochter heeft het gezegd tegen hem.Maar alle dagen vrog hij naar zijn Jaenneke!Maar nu ishij gelukkig en heeft geen pijn meer,en kan hij terug naar zijn Jaenneke.
welkom aan iedereen die mijn dagboek of blog wil lezen.Mijn naam is Cilleke,het is de eerste maal dat ik aan een dagboek begin.Ik hoop dat het meevalt,en ik het niet vlug opgeef.Het zal over mezelf gaanen familie,over mijn hondje Mieke een kleine malteser van 11j..Over mijn hobby's zoals lezen want ik ben een boekenworm,en dan nog handwerk haken en kruissteek.En waarschijnlijk ook over mijn geliefde streek Kirchberg-tirol(oostenrijk).Het zal ook een uitlaatklep zijn,omdat ik iemand ben die alles opkrop.Verder leef ik met veel verdriet en pijn,pijn die soms ondragelijk is.Daarom hoop ik dat er mensen zijn, die mijn dagboek lezen zullen en mij verstaan.WELKOM! Cilleke
We hebben om te starten ook al een reeks extra's toegevoegd aan uw blog, zodat u dit zelf niet meer hoeft te doen. Zo is er een archief, gastenboek, zoekfunctie, enz. toegevoegd geworden. U kan ze nu op uw blog zien langs de linker en rechter kant.
U kan dit zelf helemaal aanpassen. Surf naar http://blog.SeniorenNet.be/ en log vervolgens daar in met uw gebruikersnaam en wachtwoord. Klik vervolgens op 'personaliseer'. Daar kan u zien welke functies reeds toegevoegd zijn, ze van volgorde wijzigen, aanpassen, ze verwijderen en nog een hele reeks andere mogelijkheden toevoegen.
Om berichten toe te voegen, doet u dit als volgt. Surf naar http://blog.SeniorenNet.be/ en log vervolgens in met uw gebruikersnaam en wachtwoord. Druk vervolgens op 'Toevoegen'. U kan nu de titel en het bericht ingeven.
Om een bericht te verwijderen, zoals dit bericht (dit bericht hoeft hier niet op te blijven staan), klikt u in plaats van op 'Toevoegen' op 'Wijzigen'. Vervolgens klikt u op de knop 'Verwijderen' die achter dit bericht staat (achter de titel 'Proficiat!'). Nog even bevestigen dat u dit bericht wenst te verwijderen en het bericht is verwijderd. U kan dit op dezelfde manier in de toekomst berichten wijzigen of verwijderen.
Er zijn nog een hele reeks extra mogelijkheden en functionaliteiten die u kan gebruiken voor uw blog. Log in op http://blog.SeniorenNet.be/ en geef uw gebruikersnaam en wachtwoord op. Klik vervolgens op 'Instellingen'. Daar kan u een hele reeks zaken aanpassen, extra functies toevoegen, enz.
WAT IS CONCREET DE BEDOELING??
De bedoeling is dat u op regelmatige basis een bericht toevoegt op uw blog. U kan hierin zetten wat u zelf wenst.
- Bijvoorbeeld: u heeft een blog gemaakt voor gedichten. Dan kan u bvb. elke dag een gedicht toevoegen op uw blog. U geeft de titel in van het gedicht en daaronder in het bericht het gedicht zelf. Zo kunnen uw bezoekers dagelijks terugkomen om uw laatste nieuw gedicht te lezen. Indien u meerdere gedichten wenst toe te voegen op eenzelfde dag, voegt u deze toe als afzonderlijke berichten, dus niet in één bericht.
- Bijvoorbeeld:
u wil een blog maken over de actualiteit. Dan kan u bvb. dagelijks een bericht plaatsen met uw mening over iets uit de actualiteit. Bvb. over een bepaalde ramp, ongeval, uitspraak, voorval,... U geeft bvb. in de titel het onderwerp waarover u het gaat hebben en in het bericht plaatst u uw mening over dat onderwerp. Zo kan u bvb. meedelen dat de media voor de zoveelste keer het fout heeft, of waarom ze nu dat weer in de actualiteit brengen,... Of u kan ook meer diepgaande artikels plaatsen en meer informatie over een bepaald onderwerp opzoeken en dit op uw blog plaatsen. Indien u over meerdere zaken iets wil zeggen op die dag, plaatst u deze als afzonderlijke berichten, zo is dit het meest duidelijk voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken als dagboek. Dagelijks maakt u een bericht aan met wat u er wenst in te plaatsen, zoals u anders in een dagboek zou plaatsen. Dit kan zijn over wat u vandaag hebt gedaan, wat u vandaag heeft gehoord, wat u van plan bent, enz. Maak een titel en typ het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks naar uw blog komen om uw laatste nieuwe bericht te lezen en mee uw dagboek te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met plaatselijk nieuws. Met uw eigen blog kan u zo zelfs journalist zijn. U kan op uw blog het plaatselijk nieuws vertellen. Telkens u iets nieuw hebt, plaats u een bericht: u geeft een titel op en typt wat u weet over het nieuws. Dit kan zijn over een feest in de buurt, een verkeersongeval in de streek, een nieuwe baan die men gaat aanleggen, een nieuwe regeling, verkiezingen, een staking, een nieuwe winkel, enz. Afhankelijk van het nieuws plaatst u iedere keer een nieuw bericht. Indien u veel nieuws heeft, kan u zo dagelijks vele berichten plaatsen met wat u te weten bent gekomen over uw regio. Zorg ervoor dat u telkens een nieuw bericht ingeeft per onderwerp, en niet zaken samen plaatst. Indien u wat minder nieuws kan bijeen sprokkelen is uiteraard 1 bericht per dag of 2 berichten per week ook goed. Probeer op een regelmatige basis een berichtje te plaatsen, zo komen uw bezoekers telkens terug.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met een reisverslag. U kan een bericht aanmaken per dag van uw reis. Zo kan u in de titel opgeven over welke dag u het gaat hebben, en in het bericht plaatst u dan het verslag van die dag. Zo komen alle berichten onder elkaar te staan, netjes gescheiden per dag. U kan dus op éénzelfde dag meerdere berichten ingeven van uw reisverslag.
- Bijvoorbeeld:
u wil een blog maken met tips op. Dan maakt u telkens u een tip heeft een nieuw bericht aan. In de titel zet u waarover uw tip zal gaan. In het bericht geeft u dan de hele tip in. Probeer zo op regelmatige basis nieuwe tips toe te voegen, zodat bezoekers telkens terug komen naar uw blog. Probeer bvb. 1 keer per dag, of 2 keer per week een nieuwe tip zo toe te voegen. Indien u heel enthousiast bent, kan u natuurlijk ook meerdere tips op een dag ingeven. Let er dan op dat het meest duidelijk is indien u pér tip een nieuw bericht aanmaakt. Zo kan u dus bvb. wel 20 berichten aanmaken op een dag indien u 20 tips heeft voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld:
u wil een blog maken dat uw activiteiten weerspiegelt. U bent bvb. actief in een bedrijf, vereniging of organisatie en maakt elke dag wel eens iets mee. Dan kan je al deze belevenissen op uw blog plaatsen. Het komt dan neer op een soort van dagboek. Dan kan u dagelijks, of eventueel meerdere keren per dag, een bericht plaatsen op uw blog om uw belevenissen te vertellen. Geef een titel op dat zeer kort uw belevenis beschrijft en typ daarna alles in wat u maar wenst in het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks of meermaals per dag terugkomen naar uw blog om uw laatste belevenissen te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken uw hobby. U kan dan op regelmatige basis, bvb. dagelijks, een bericht toevoegen op uw blog over uw hobby. Dit kan gaan dat u vandaag een nieuwe postzegel bij uw verzameling heeft, een nieuwe bierkaart, een grote vis heeft gevangen, enz. Vertel erover en misschien kan je er zelfs een foto bij plaatsen. Zo kunnen anderen die ook dezelfde hobby hebben dagelijks mee lezen. Als u bvb. zeer actief bent in uw hobby, kan u dagelijks uiteraard meerdere berichtjes plaatsen, met bvb. de laatste nieuwtjes. Zo trek je veel bezoekers aan.
WAT ZIJN DIE "REACTIES"?
Een bezoeker kan op een bericht van u een reactie plaatsen. Een bezoeker kan dus zelf géén bericht plaatsen op uw blog zelf, wel een reactie. Het verschil is dat de reactie niet komt op de beginpagina, maar enkel bij een bericht hoort. Het is dus zo dat een reactie enkel gaat over een reactie bij een bericht. Indien u bvb. een gedicht heeft geschreven, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze het heel mooi vond. Of bvb. indien u plaatselijk nieuws brengt, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze nog iets meer over de feiten weet (bvb. exacte uur van het ongeval, het juiste locatie van het evenement,...). Of bvb. indien uw blog een dagboek is, kan men reageren op het bericht van die dag, zo kan men meeleven met u, u een vraag stellen, enz. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.
WAT IS DE "WAARDERING"?
Een bezoeker kan een bepaald bericht een waardering geven. Dit is om aan te geven of men dit bericht goed vindt of niet. Het kan bvb. gaan over een bericht, hoe goed men dat vond. Het kan ook gaan over een ander bericht, bvb. een tip, die men wel of niet bruikbaar vond. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.
Het SeniorenNet-team wenst u veel succes met uw gloednieuwe blog!
Ik ben cecilia, en gebruik soms ook wel de schuilnaam cilleke.
Ik ben een vrouw en woon in duffel (belgie) en mijn beroep is geen.
Ik ben geboren op 20/06/1957 en ben nu dus 67 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: handwerken, lezen en het laatste jaar mijn laptop.
de vorige keer in over mezelf heb ik mijn grote liefde vergeten en dat is mijn hondje Mieke een mini malteser het is een schatje ligt altijd aan mijn voeten ik zou niet zonder haar kunnen zij is mijn leven ik hou van haar als een kind
Ik ben Cecilia Storms
Ik ben een vrouw en woon in Duffel (Belgie) en mijn beroep is geen.
Ik ben geboren op 20/06/1957 en ben nu dus 67 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: breien,haken,kruissteken lezen.
Deze beren en poppen heb ik 28 jaar geleden voor een klein meisje in Kirchberg-Tirol in Oostenrijk gemaakt.Nu 28 jaar later is haar dochtertje 2 jaar,en is zij de gelukkige die met dit speelgoed mag spelen.Als ik deze foto van hen kreeg, schrok ik wel eve
Ik vind het maar triestig weer vandaag,koud en donker en daar kan ik niet goed tegen.Als het donker weer is zou ik bijna gans de dag met licht zitten,ik kan er niet tegen als het donker is.Bij mij moet het licht zijn!Het triestigste aan de winter vind ik,dat het vroeg donker is en lang donker blijft.En als je dan alleen bent zijn dat lange avonden.
Prutke lieve kleine hond,soms maak je het veel te bond.Nu lig je rustig te slapen,dat ik er zelf van moet gapen.Dus word het stilaan tijd,om naar ons bedje te gaan.We gaan dan maar alles sluiten,en jou nog eens buiten laten.Dan kun je doen wat je hoeft te doen,en anders ga je maar weer naar dromeland toe!