Ik ben nicole, en gebruik soms ook wel de schuilnaam prulllemieke.
Ik ben een vrouw en woon in bij leuven (belgie) en mijn beroep is mensen blij maken.
Ik ben geboren op 17/02/1952 en ben nu dus 72 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: lachen, kinderen,kleinkinderen,dieren,lezen,tekenen.
in 1996 maakte ik een salto fatale waarbij ik mijn rug brak dank zij de steun van mijn vriend,kinderen, ouderskon ik weer rechtstaan en een paar pasjes zetten met looprek 9 maanden daarna overleed m'n vriend
Weer een tijdje geleden dat je nog iets van mij hoorde. Maar de week was weer té kort voor mij. Woensdag zijn ze mijn looptoestel terug komen aanpassen (moet af en toe).Ze hebben mij ook gefilmd terwijl ik stapte dit hadden ze nodig voor een infodag die ze binnenkort hebben over het toestel samen met kinesisten enz. Die namiddag was tamelijk zwaar voor me geweest omdat ik van 14u tot 15.30 had moeten staan, stappen, zonder te rusten. Donderdag was het dan weer zover, overal pijn en buikgriep erbij om het compleet te maken . Vrijdag was het iets beter, naar Antwerpen vertrokken om te babysitten ,( de mama en papa moesten een weekendje weg), zaterdagmorgen aflossing van de wacht door de andere oma , gisterenavond was het straatfeest (foto)(helemaal rechts zit ik te klappertanden en me op te warmen aan de kaarsjes) , best gezellig maar toch wat frisjes laat op de avond , van grote kou vertrokken en vlug in mijn warm bedje zaaaaalig! . Vandaag had ventje pc nodig om zijn rapporten te maken , ik heb een beetje gepruld binnen en buiten en nu zit ik hier om jullie een fijne week toe te wensen ! (ik denk zoveel aan Lipske en haar Suske die nu een heel moeilijke week tegemoet gaan maar ik zal zeker niet alleen zijn die daar aan denk)
Ik ging vandaag bij eens lezen en zijn verhaal bracht mij op het idee om mijn ongeval in 1996 te vertellen. Hoe het gebeurde heb ik hier nog nooit verteld. Mijn (overleden) vriend die ik leerde kennen in 1989 was een zelfstandige, hij maakte zeilen(op maat) voor aanhangwagens, vrachtwagens, spandoeken,feesttenten, voortenten voor caravans,kortom alles wat met zeilen te maken had. Tijdens de zomer plaatste hij vooral zonwering, zonnetenten, verandascreens, terrasoverkappingen enz. Ik had datzelfde jaar mijn ontslag gekregen wegens reorganisatie zo noemen ze dat als ze geen echte reden vinden, ik vond het eigenlijk niet erg want het saaie kantoorwerk deed ik toch niet graag. Eigenlijk kwam dit nu allemaal goed uit zo kon ik samenwerken met B en nog meer werk verzetten. De zeilen maken was meer winterwerk, B leerde me hoe je zeilen PVC moest lassen, stikken met zware machine met 2 naalden, oogringen inkloppen, enz. Na een tijdje had ik het allemaal onder de knie, B sneed de zeilen op maat en ik werkte ze verder af, spandoeken maakte ik helemaal alleen dat was gemakkelijk. Het was voor B een hele ontlasting, zo kon hij gaan verkopen en hier en daar reparaties gaan doen. Tijdens de zomer was het dan vooral zonnetenten plaatsen, er waren er met een volledige kast rond en elektrische motor( de zware) en dan de lichtere zonder kast , manueel bediend met een stang. Zon tenten moesten soms hoog geplaatst worden om genoeg val (schuin) te hebben, daar kwamen dan de ladders aan te pas. We werkten regelmatig ter hoogte van de eerste verdieping. B boorde de steunen in de muur waar de tent daarna werd ingeschoven en vastgezet. Ik had al goed geoefend om de ladder op te gaan met een arm vrij want daar moest de tent op rusten, je mocht niet te ver naar achter leunen of je ladder kwam van de muur en zo zou je met ladder en al achterover vallen. Dus langs iedere kant stond een ladder, we namen de tent elk langs een kant en kropen zo naar boven, B had voor mij een haak gemaakt die ik op de ladder kon plaatsen om zo de tent even te laten rusten als het te zwaar werd. Ik overdrijf niet als ik zeg dat (de zware) tenten bij de 100 kg wogen. Als we eindelijk boven waren moesten we nog het geluk hebben een rechte muur te hebben anders was het echt sukkelen om die draagbuis(die natuurlijk niet plooide) in de steunen te krijgen het was soms van op de ladder soms een geduw en gesukkel , bijna acrobatentoeren om die tent om zijn plaats te krijgen. Voor de verandazonwering moesten we op planken lopen, niet mistrappen op het glas of de profielen of je lag naar beneden, op schuine glazen daken was het echt hangen en je overal goed vasthouden of je schoof ook naar beneden en dat allemaal meestal in de volle zon bij 30 graden. Na een tijd was ik het allemaal gewoon , had soms wel last gehad van hoogtevrees, bv als ik niet meer van het dak durfde om mij om te draaien en mijn voet op de tweede of derde trede van de ladder te zetten, je moet je verstand op nul zetten anders blijf je daar staan , haha! Zo hebben we negen jaar gewerkt, soms zon- en feestdag inbegrepen wanneer er iets dringends moest geleverd worden( een feesttent of zo). Midden september was ons seizoen gedaan en vertrokken we altijd naar Frankrijk tot einde maand. Het was 30 september 1996 juist terug van onze vakantie maar toch nog een snipperdagje genomen om op 1 oktober er weer in te vliegen. s Avonds kwamen we thuis rond 21 uur, het was een echt rotweer, wind, regen; op ons antwoordapparaat stond een dringende boodschap van een klant wiens zonnetent door de stormwind langs een kant uit de muur gekomen was. Dit moest onmiddellijk opgelost worden want anders werd de schade alsmaar erger. We reden naar die klant , zette de ladders en zouden de tent voorlopig vastmaken met een touw tot s anderdaags. Boven die tent was een platformpje , daar moest ik opstaan om mee die tent vast te maken. Het was een zinken dak , het was spekglad door de regen . Ik moest voorover leunen om het touw aan te nemen en gleed uit, viel naar beneden, met mijn rug op de betonnen vloer, door die slag brak ik mijn rug (wist ik toen nog niet). Ik was nog even bij bewustzijn en had een raar gevoel: mijn benen lagen precies verder weg van mij en behoorden niet meer bij mijn lichaam, het was net of ik geen benen meer had . Mijn salto maakte een einde aan mijn motorische en sensoriele functies, ik was tot aan mijn middel verlamd
Hiermee wil ik even dieper ingaan op mn berichtje van gisteren.. Gisteren namiddag heb ik eens mijn hele blogje doorlopen (archieven) en kwam tot de vaststelling dat mijn huidige postjes maar op een laag pitje staan in vergelijking met een paar maanden geleden. Ik heb daar een perfecte verklaring voor, Daniel is in mei beginnen werken en ik kreeg mijn looptoestel(waar we héél blij mee waren)maar ons leven kreeg een totale ommekeer ik moet nu alleen het huishouden runnen , vroeger verdeelden we de taken en daardoor had ik natuurlijk veel meer vrije tijd om o.a te bloggen. Daniel werkt in een ploegensysteem en door omstandigheden werkt hij nu al meer dan een maand van 14u tot 22u , wat wil zeggen dat hij rond 23u pas thuis komt. De voormiddag doet hij de nodige boodschappen en om 13u vertekt hij naar zn werk. Mijn dag begint om 9u , ik sta op ,was mij, kleed mij aan en ruim op. Van 10u tot 11u komt de kinesiste , daarna rust ik (soms )even uit, hangt er vanaf hoe moe ik ben. Daana ga ik boven opruimen, de slaapkamer, de badkamer en steek ik de was in wasmachine. Rond 12u moet ik de eerste keer de honden uitlaten, duurt een halfuurtje, dan maak ik Daniel zijn boterhammetjes klaar en hij vertrekt . Daarna stofzuig ik en dweil de grond , tegen dan is de was klaar om op te hangen, hier en daar nog iets doen en zo is het gauw 14.30 of 15u. Dan start ik de pc , ga hier en daar is lezen, beantwoord mn mailtjes zet nog wat fotos van papa op dvd (ben ik al lang mee bezig) 16u , honden of poezen hebben geen uurwerk nodig om te weten wanneer het etenstijd is, resultaat om 16u staan ze alle 5 klaar om te eten. Terwijl ik dan toch in de keuken bezig ben, eet ik ook een kleinigheid en ruim de keuken op. Ondertussen is het 17u rond 17.30 belt een van de dochters of de kleintjes oeps , weer een halfuur later. 18 u terug tijd om de honden uit te laten , onderweg soms een praatje maken en zo is het dan bijna 19u. Effe het nieuws bekijken, en vlug iets maken om te eten voor Daniel. Tegen dan is het 20u, dan moet ik nog mn tekst voorbereiden, een afbeelding zoeken, met veel geluk staat om 21u mijn berichtje op het blog. Als ik niet te moe ben ga ik hier of daar eens lezen en een reaktie plaatsen, neemt ook wat tijd in beslag. Om 22.30u komt Daniel thuis , eet en doet zn relaas van de werkdag. Om 23u is mijn pijp uit en ga ik al slapen, moet uitgerust zijn voor de volgende morgen. Ik heb hier al veel opgenoemd maar dan nog niet gesproken over , strijken, grondig schoonmaken boven en benenden , lakens verversen en nog zovele dingentjes die bij een huishouden horen. Bij mij gaat alles trager omdat ik het vanuit de rolstoel moet doen , maar ik weet als je een huishouden goed wil doen kan je het bijna vergelijken met een fulltime job, soms begin ik echt te denken dat ik verkeerd bezig ben omdat ik nog weinig tijd voor mezelf overhoud. Als ik geen honden moest hebben had ik al lang een poetshulp gehad maar met honden heeft het gewoon geen zin als er iemand eens de week zou komen poetsen dan nog te zwijgen over de angst die sommige mensen hebben van honden wat ik héél goed begrijp hoor. Om af te sluiten wil ik maar zeggen dat het soms moeilijk is om regelmatig berichtjes te zetten op mn blog en regelmatig bezoekjes af te leggen maar ik wil mn blogje wel houden hoor!
Soms zijn er van die "zwarte" dagen, die plots tevoorschijn komen, wel ze zijn bij mij langsgeweest totaal onverwacht. Kommer en zorg wogen zooooo zwaar, ze hebben zelfs m'n slaap en eetlust bedorven. Ik kon me bijna niet bewegen, alles stond verkrampt, en deze keer was de pijn niet te schatten. Ik stond ' s morgens op , even moe als de avond tervoren. Er zat me "iets" dwars maar er was niks , en toch was het er, ja, ... een dipje noemen ze dat. Het is lang geleden dat ik nog zo in de "put" zat. Ik zat voor de pc, wilde iets schrijven om jullie te laten weten dat ik er was maar kon gewoon niks getypt krijgen, alles zat gewoon vast in m'n geest en in m'n hart. Er was geen enkele aanleiding maar ik kon het gewoon niet tegenhouden. Dit W.E was het Leuven kermis, maandag was het jaarmarkt is dé grote dag in Leuven, zelfs daar kon ik niet naartoe, ik heb de héle dag gejankt en vraag me nu niet waarom want ik weet het niet. Misschien is dat goed geweest want dinsdag(gisteren) stond ik op en het was voorbij, gewoon vanzelf, zoals het gekomen was!!Gisteren heb ik(na een week) terug gestapt en het ging prima, daarna heb ik wat gerust, wilde iets op m'n blogje zetten maar vond nog de juiste woorden niet. Deze morgen 9 uur was ik al aan het stappen, daarna m'n strijk ingehaald, de honden uitgelaten en eten gegeven, alles opgedweild en op orde gezet en nu.. nu eindelijk een berichtje om te zeggen dat het terug ok met me is. Ik ben even in m'n schelp gekropen tot het over was (doe ik altijd) ...dus ik ben er terug en blijf nu wel hoor, fijne avond nog!
Om 16 u deze namiddag heb ik "oeffff" gezegd. Mijn taak zat erop.. . Vorige week heb ik héél de week tot zondagnamiddag boven alles een beetje ingericht en opgekuisd. Ik deed dit met de middelen die ik had en met een beetje improvisatie, de kids waren er reuze blij mee. Zo maakte ik wiegjes van stevige kartonnen dozen die ik overtrok met stof van lakens die ik toch niet meer gebruikte. Ik haakte vlug nog wat mutsjes en kleedjes voor de poppen.Er stond nog een oude tv die ik toch terug aan de praat kreeg met contactspray, daar sloot ik een (ook oude) playstation op aan en een kleine dvd speler. Voor Lotte heb ik m'n oude pc in orde laten zetten ergens bij de koopjes konden we nog een computertafel op de kop tikken , Daniel heeft het internet naar boven gebracht ,ook een veiligheidspoortje gezet voor de trap. Vlug daarna alles opgekuisd en zondagnamiddag om 15 u was alles klaar.Ik hoef je niet te vertellen hoe blij ze waren.. zo blij dat ze nog een dag langer bleven dan voorzien ( kleindochter 3 die normaal vandaag kwam was spijtig genoeg ziek) . 'S morgens bleven we boven spelen tot 's middags en met zo'n mooi weer bleven we natuurlijk de hele namiddag buiten, ik had ook 2 fietskes op de kop kunnen tikken , in een doodlopende straat waar geen verkeer komt is fietsen natuurlijk een droom !Na het avondeten gingen we terug boven, spelen, of een dvd kijken en daarna slapen...oma ook ! Dat vroeg gaan slapen heeft me echt goed gedaan . Het ware zwaren dagen maar ik ben blij dat ik het allemaal deed , want hun verblijf hier was helemaal anders, ze hadden ruimte, deden elk hun ding, geen gekibbel, voor mij was dit ook een hemel op aarde , ik trok me terug en kon eindelijk eens rustig een boek lezen of me lekker ontspannen. Ik ben wel moe maar niet zoals vroeger want toen vroeg dat oppassen véél meer energie van me vooral met de honden die héél braaf en rustig zijn geweest. Zo, dat was het voor vandaag , nu komen ze pas terug in de kerstvakantie , ( in november gaan ze met vakantie) dus terug tijd om te bloggen , want ik heb jullie allemaal gemist , echt waar !!
Vanaf vandaag neem ik een korte pauze! De reden ? Jullie weten nog misschien dat ik ooit schreef dat kleindochter 1 voorlopig niet meer mocht komen vanwege de honden. Oma heeft er iets op gevonden en daar heb ik een hele week voor nodig. De bovenverdieping bij ons is veel groter als het gelijkvloers , daar zijn drie grote kamers waarvan er een niet gebruikt wordt. Die kamer is zo groot als onze living en nu gaat oma die verder inrichten als speelkamer. Er staat al een salon, tv, computer ,tafel, de kleintjes hun speelgoed enz. Nu wil ik die kamer wat opfrissen (een streepje verf, gordijntjes wat versiering kunnen wonderen doen )en zo inrichten dat we de benedenverdieping niet meer nodig hebben , ik heb nog een kamertje dat we kunnen omtoveren tot een kleine keuken om te eten en te drinken.Slapen kunnen we ook en de badkamer gebruiken. Meer moet er niet zijn hé. Zo logeren wij op de bovenverdieping "zonder" de honden. Wat nog belangrijk is , de living blijft op orde en er is geen over en weer gesleur met zakken, speelgoed,kleding , enz. Als we buiten willen nemen we de voordeur , dus we hoeven niet meer bij de honden . Dit moet vrijdagavond allemaal in orde zijn want dan komen er al 2 logeren (de zusjes) en van maandag tot woensdag, kleindochter 1.Aan zoiets moet je bezig blijven en het is ook niet op een twee drie gefikst.Daartussen moet ik nog tijd maken voor mijn dagelijkse wandeling . Vandaar dat ik echt geen tijd zal hebben om hier een berichtje te zetten of te komen lezen bij mijn vrienden. Ik bekijk het als een "werkvakantie" en doe het met plezier zo kunnen de kleintjes terug zoveel komen als ze willen en hoeven hun mama's zich niet meer ongerust te maken als ze hier zijn. Wat men allemaal niet doet voor de kleintjes hé.Wilde even nog iets kwijt, mijn ander blogje daarmee is iets misgelopen alles is weg,dat zal ik ook volgende week in orde zetten. Bij deze wens ik jullie allen nog een fijne week , een héle dikke knuffel van mij !!!!
Elke dag ga ik stappen met mijntoestel en kinesiste Fanny (waar ik héél veel aan te danken heb. Zij gaf me dat éne duwtje dat ik net nodig had om terug hard te werken),vandaag heeft Daniel het gefilmd! kijk zelf maar naar het resultaat. Een héél fijn weekend allemaal hopelijk zonder regen !!!!!
Meer dan een week geleden dat je hier niks meer las van mij. Niet dit weekend maar vorig w.e. heb ik mijn kasten (boven) in orde gezet. Ik dacht dat het maar een paar uurtjes zou duren, maar zo'n verzamelfreak zoals ik die absoluut niks kan wegdoen ...had het een beetje onderschat , vooral ook omdat ventje naast me stond om te kijken of ik wel grondig genoeg opruimde. Het resultaat was verbluffend ik durf hier niet schrijven hoeveel bananendozen er zijn weggegaan , haha, maar ik ben blij dat ik het deed en tot nu toe heb ik nog niks gemist. Verleden maandag heeft onze TV het begeven en zijn we vlug een nieuwe gaan kopen, weer een halve dag werk vooraleer alles uitgepakt en geplaatst was! Daarna vlug nog boodschappen gedaan want de kleintjes kwamen logeren tot zaterdag. Dinsdagavond waren ze er dan(Lotte en Lies). Er was afgesproken dat Lotte (de oudste) bij mijn zus zou logeren bij Catho (9 j) maar 's anderdaag kreeg ik al telefoon dat ze het daar niet zo leuk vond en liever bij Oma was. Nu Daniel werkt had ik mijn handen meer dan vol met de kindjes en mijn "bijhuis van de Zoo". Ik had echt geen tijd om even voor de pc te komen om vlug een berichtje te plaatsen nog minder om ergens gaan te lezen bij m'n vrienden. Vrijdag is Daniel verjaard en hebben we een feestje gehad. Zaterdag is Sophie de kleintjes komen halen...ik wilde even op adem komen maar heb even doorgebeten en de hele namiddag gestreken. 'S avonds terug gaan eten bij papa. Gisteren moesten we naar Sint Truiden het was puffen , zullen jullie ook wel weten hé, gisteren ben ik stikkapot vroeg gaan slapen. Ik vergeet er nog bij te zeggen dat ik daarbij ook nog elke dag gaan stappen ben met m'n looptoestel, elke dag een beetje verder, zit nu toch al aan 300 meter, goed hé!.
Deze week is een kalme week, dus ik kom zeker lezen en groetjes brengen !
Al schrijvend is het veel makkelijker mezelf over te geven aan een onbekend publiek!
Ik schrijf en geef daarmee mezelf bloot, leg mijn kwetsbaarheid in handen van onbekende lezers, waarvan er een aantal door over mij te lezen en door mij gelezen te worden minder onbekend worden, stilaan dichterbij komen omdat er toch een vorm van interactie plaatsvindt.
De anonimiteit vormt een dankbare schuilplaats van waaruit ik meer van mezelf kan laten zien dan ik in realiteit durf.
Het is een verademing geen onnodige energie te hoeven steken in vragen als hoe een ander zal opvatten wat ik schrijf, of ik een ander pijn doe met hetgeen er staat, tekort doe, of ik over iemands grenzen heenstap
het is een verademing wat meer mezelf te kunnen zijn!(is een reaktie op m'n bericht van gisteren)
Ben ik gestopt met (vijf jaar )drinken.Het was zeker niet gemakkelijk om dit hier te schrijven maar omdat dit eigelijk de rotste periode uit m'n leven was wilde ik dit hoofdstuk ook afsluiten door het hier van me af te schrijven. Mn drankverslaving is langzaam begonnen. Ik had wel de gewoonte iets te drinken als we weggingen , of s avonds na het eten. Maar op den duur was ik niet meer tevreden met één glas ,later ook niet meer met twee. Je beseft op een moment wel dat je overdrijft, maar dan is het te laat !!!. Het begon in feite toen mn huidige vriend blaaskanker kreeg en ik zo bang was ook hem te verliezen. Hij genas ging terug werken , ik moest de tijd zien door te komen , ik kon het niet aan en greep dus naar de fles! Zo heb ik vijf jaar geleefd tot ik niet meer leefde maar werd geleefd door mn alcoholverslaving. Ik leed , ik zag af. Wanneer ik s morgens opstond, beefde ik, voelde me ziek , had overal pijn. Dat duurde tot ik enkele glaasjes wijn had gedronken en dan pas kon ik functioneren . Ik zorgde voor een geheime voorraad maar moest eerst mn fles zoeken want ik herinnerende mij niet meer waar ik de avond tervoren mn fles had weggestoken! Het was gewoonlijk in de strijkmand, in de kleerkast tussen mn kleren , onder zandzakken enz.Ik wilde vermijden dat mijn vriend, kinderen , ouders wisten dat ik dronk. Dat heimelijk leven , dat liegen en verbergen is naast de fysieke pijn nog een bijkomende druk. Na twee glazen werd ik agressief, tegelijk werd ik verteerd door schaamte en schuldgevoelens, maar dat duurde slechts de tijd van een fles. Mijn hele leven werd gedicteerd door de drank. Ik ging nergens meer naartoe als ik niets had gedronken en dacht dat niemand het zag. Ik probeerde talloze keren te stoppen, als ik s morgens weer eens zo ziek als een hond wakker werd en dacht Lieve Heer, help me toch!. Maar je moet jezelf willen helpen. Ik reed zo met mn rolstoel op straat om de honden uit te laten en viel constant uit mn rolstoel terwijl iedereen het kon zien. Zo heb ik tientallen verhalen. Op een keer liep het allemaal uit de hand ,ik viel en moest opgenomen worden op spoed om een hoofdwonde te laten hechten. Ik belande zo op inwendige , na een aantal onderzoeken (waar ik niets meer van weet) constateerde ze dat mn lever 17 cm was vergroot. Daar kreeg ik ook de harde waarheid te horen er werd me gezegd dat ik een verslaafde was , en dat zij niks konden doen , dat ik het zelf moest doen . Is het hulp van hierboven ik weet het niet .. s anderdaags mocht ik naar huis, liet de dokter komen en zegde dat ik onmiddellijk wilde stoppen met drinken maar niet opgenomen worden in een ontwenningskliniek , ik wilde het zelf doen Ik kreeg Antabuse (voor geval van) en tranxène om het afkicken te vergemakkelijken. De eerste week was afzien , héél hard zelfs , de tweede week al minder en na één maand was ik volledig gestopt en had ook geen behoefte meer naar alcohol. Ik heb die antabuse nooit gebruikt en de tranxène afgebouwd. Vandaag zijn we dus drie jaar verder en ik begrijp nog altijd niet hoe het ooit zover is kunnen komen. Wat ik wel weet is dat ik van een verzopen wrak veranderd ben ik een gelukkige vrouw die de waarden van eerlijkheid, nederigheid, respect, dankbaarheid, levensvreugde en verdriet terug toepas in m'n leven , zaken die ik niet meer kende, tot grote vreugde van iedereen vooral mn kinderen die al die tijd lijdzaam moesten toezien hoe hun mama zich in de vernieling dronk. Ik heb ook geleerd gecontroleerd te drinken zoals ze dat noemen maar ben nooit meer dronken geweest . Ik heb het alleen gedaan, iets wat de dokter nog altijd ophaalt als ik hem zie en me nog altijd feliciteert.
Na het avontuur in Plankendael was ik echt oververmoeid thuisgekomen (zoals ik al schreef) . De dag daarna was het nog erger m'n rug en m'n schouders deden pijn en ik kon nog nauwelijks bewegen. Ik had "zware" benen en gezwollen enkels , de dokter kwam , diagnose "flebitis" (is een onstekingsproces van een ader , kortom een aderontsteking. Moest Daflon nemen en rusten , vooral rusten met de benen zoveel mogelijk omhoog en zeker geen niet te veel voor de pc zitten. Dus ik heb van dinsdag tot zaterdag goed gerust vandaar dat ik hier geen berichtje kon zetten . Was wel even aanpassen zonder pc ik miste het wel , keek dan maar tv en las ook veel. Zaterdag was het verjaardagsfeestje van Emma (kleindochter3) die drie jaar werd. Het weer viel reuze mee we konden in de tuin zitten en de kleintjes hadden (zoals steeds ) reuzepret. Ik moet het nog even kalm aan doen en je hoort nog wel van me!!!
Om 13u alles ingepakt en vertrokken. Het weer zat mee(alles zat in de koffer) 10 min.rijden en we waren er al. Natuurlijk waren we daar niet alleen !? Een parkeerplaatsje gevonden onder een boom alles terug uitgepakt en nu richting het domein. Onderweg waren de kleintjes al aan het ruzien voor in die buggy te zitten , we hebben ze er dan maar alle twee ingezet de een op de andere . Oma had niet haar benen maar wel haar armen ingesmeerd, haha, want het domein is redelijk uitgestrekt maar wel héél mooi en ideaal voor de kinderen. Ik had eigenlijk verwacht dat er meer dieren zouden geweest zijn dit was héél beperkt . Om de tien stappen was er speeltuintje voor de kleintjes en gelegenheid om een verfrissing te gebruiken. Sophie en ik hadden ons een plaatsje gezocht terwijl de kleintjes 5m van ons in het speeltuintje aan het spelen waren. Nog geen 5 seconden later Lies de kleinste (3 jaar) nergens meer te zien .. Lotte had ook niet gemerkt dat haar kleine zus ineens weg was , dit had Lies nog nooit gedaan.. Sophie overal gezocht ik was maar blijven zitten voor als ze terug moest opduiken. Na een kwartier zoeken nog niks, Sophie besloot naar de ingang te gaan om daar te melden dat Lies spoorloos was. Ik bleef met Lotte zitten nog altijd hopende dat Lies toch zou opduiken. Ik kan niet beschrijven wat er allemaal door m'n hoofd ging , het sloeg letterlijk in mijn benen. Even daarna kwam Sophie terug met een fiets en een verantwoordelijke van het domein (ook met de fiets) om naar Lies te zoeken . Sophie was in alle staten en ik niet minder. De minuten leken wel uren ondertussen was er al een half uur voorbij en nergens geen spoor van Lies te bespeuren. Na drie kwartier zag ik in de verte een klein blond meisje met groen pulleke aan de hand van een oudere dame en ja het was Lies met een smile tot achter haar oren..die dame had Lies gevonden 1km verderop in het bos. Dus Lies was ons gewoon voorbijgelopen omdat er zoveel volk was vond ze ons niet meer en was altijd maar rechtdoor gelopen tot die dame ze dan opgemerkt had. Ge kunt niet geloven hoe opgelucht ik was , een vriendelijke man die ook had mee helpen zoeken is dan Sophie gaan zoeken om te verwittigen dat Lies terecht was. Het heeft een tijdje geduurd eer we allemaal bekomen waren , de rest van de namiddag hebben we de kleintjes geen meter nog van ons durven laten weggaan en hadden dan toch nog een fijne namiddag.Rond 18uur stonden we aan de uitgang en..ineens begint Lies te schreeuwen was er een wesp in de pijp van haar broek gekropen en...je kan het al raden, dit was dus de echte afsluiter van onze uitstap. Om 19 uur ben ik doodop thuis gekomen met m'n handen vol blaren van met de rolstoel te rijden maar ik heb er al bij al echt van genoten...
Morgen ga ik met dochter 1, Lotte en Lies naar Plankendael, is kort bij ons bij Mechelen. Ik wist het al van verleden week daarom heb ik dit w.e niet gerust maar hard gewerkt, gordijnen gewassen, lakens ververst, deze morgen alles gestreken en zit al allemaal netjes in de kast. Ik moest het in het w.e doen omdat ventje de ganse week werkt en ik sommige dingen niet alleen kan . Ik ben nogal een vooruitziende oma en dacht als dochter 1 de koets, mijn rolstoel enz allemaal in de koffer moet duwen zal het weer wat worden. Voor ik een blog had en mij verveelde ging ik naar de kringloopwinkel poppen kopen die ik dan "restaureerde" ze kregen allemaal een nieuwe outfit en een naam ze bleven bij oma voor als de kapoentjes bleven logeren of spelen. Het is niet omdat ik gierig ben maar ik deed dat graag en de kleintjes waren elke keer nieuwsgierig welke popjes erbij gekomen waren .Ze zaagden de oren van m'n kop om ze mee naar huis te mogen nemen en het zijn nog altijd hun lievelingspoppen! zo zie je maar dat het niet altijd nieuw of duur hoeft te zijn. ik ben weer afgedwaald ,die koetsen van tegenwoordig zijn groot en niet praktisch , in onze tijd gebruikten we zo'n buggy die je dichtplooide dat was erg handig. Dus ...zaterdag ben ik naar de kringloopwinkel gaan zoeken naar een soortgelijke buggy die dan weer hier kan blijven,( ik heb al een hele babyuitzet hier, autostoel, fiets, driewieler, enz) en ja , ik had geluk net wat ik zocht voor 6 euro, natuurlijk kon ik weer niet voorbij die poppen gaan zonder er weer twee mee te nemen. Vandaag belde de dochter om te zeggen dat het zou moeilijk worden met "de koets" én de rolstoel, ik zo fier als ne gieter , "oh is geen probleem ik heb het al opgelost , ge moet geen koets meebrengen alles is hier" Ik kijk er echt naar uit omdat ik bijna nooit ergens naartoe ga en zeker niet met mijn dochters omdat ze tenslotte héél de week werken , nerveus dat ik ben, precies of ik ga een week naar het buitenland haha, ik keek al vijf keer naar het weerbericht maar of het nu regent of niet we gaan toch !! morgenavond krijgen jullie dan een verslag !!! ( heb vlug een beetje foto's gemaakt van m'n nieuwe aanwinst) fijne dag nog!!!
Ik had van verleden week nog een klein stukje film staan op m'n camera , was deze morgen al eens bij Elou gaan kijken en zag daar een mooie link (de link komt van Lipske)om je film op te laden en mooi aan te kleden met muziek enz . Moest dat natuurlijk weer eens uitproberen! (mijn muziekblokje links afzetten moet niet, mag)
Bedankt!!! zoveel steun , dit heb ik echt waar, in héél m'n leven nog nooit gehad van zoveel lieve mensen zoals jullie . Ben vandaag de laatste keer naar het ziekenhuis geweest en ben zoooo blij dat al de onderzoeken nu gedaan zijn. Alle resultaten waren redelijk goed dus het kan niet beter gaan met mij . Dit weekend ga ik véél rusten en genieten van (hopelijk) het mooie weer, maar ik ga wel op blogbezoek omdat ik veel moet inhalen . Ik kreeg van Musje een mooi gedicht en zet het hier, bedankt Musje!, fijn weekend allemaal !!!!Als je wil kan je eens naar dit mooi liedje luisteren (eerst m'n muziek afzetten)
Ik vond dit gedicht op het net, auteur is Jerome Jones. Ik schenk het jou:
Kracht in potentie
een stipje inde verte nadert met rasse schreden
al turend naar de hemel nog duidelijkheid vermeden
een stipte in de verte contouren worden gewaar
al turend naar de hemel spoedig volgt het gebaar
het zicht dat wordt nu helder al cirkelend komt nu het teken
dat ik nu mag aanschouwen kansen zijn niet verkeken
laat jij het leven komen ontdek en ongeremd
je hebt reeds leren lopen en zoekt nu het juiste pad
moment is nu bewezen potentie die jij bezat
wegen zullen zich kruizen paden zijn soms bezaaid
je moet soms puin gaan ruimen voor je een weg indraaid
je hoeft niet meer bevreesd te zijn en zal dit alles leren
wakend en positief zullen zij boven regisseren
neem zelf het heft in handen en speel je eigen spel
al lijkt het soms wat moeilijk ja jij die redt het wel
Schreef dit voor mezelf hoeft geen commentaar hé !
begin met enthousiaste blik kijk ik de toekomst in sluit het oude eervol af met zelfverzekerde passen stap ik over naar een nieuw begin de pijn is aan het slinken met ogen naar de morgen gericht zie ik het donker vervagen het wordt langzaam licht Een nieuwe episode en nieuw geluk we zullen het zien en wie weet wordt het mijn jaar niets is zeker maar wie weet misschien?
Sinds gisterenavond zijn de zujes (Lotte en Lies) hier, ze komen bij oma logeren. Ze waren natuurlijk héél benieuwd om te zien hoe goed oma nu al kan stappen. De oudste heeft van als ze een jaar of vier was beginnen vragen van hoe het kwam dat ik niet meer kon stappen, en of ik ooit nog zou genezen. Dit was de eerste keer dat ik het echt erg vond , ze hebben mij niet anders gekend en hadden nooit een opmerking erover gemaakt. Eigenlijk had ik voor hun geboorte niet zoveel gemist , maar toen ze er kwamen deed het me echt pijn dat ik beperkt was in het ravotten met hen. Maar we hebben ons altijd geamusseerd op onze manier en dit kan nu alleen nog maar verbeteren. Ik schreef dit kleine gedichtje voor hen:
Vandaag was mijn toestel klaar! mocht het mee naar huis nemen. Hoe goed het ging kan je zien op "mijn" kort filmke dat ik opgeladen heb bij Youtube. Een klein detail ,het corset zat onder mijn pull vandaar die dikke bult vooraan(is dus niet m'n dikke buik ,haha) Nu weten jullie waarom ik zoveel moest oefenen en zo moe was de laatste maanden maar ik ben fier op het resultaat.( In Belgie zijn er nog maar 102 mensen die het gebruiken) Ik wil ook iedereen bedanken voor de steun en lieve reakties. Een fijn weekend allemaal , het mijne kan niet meer stuk!!!
Vanmorgen, toen ik aan tafel zat , pen en papier vlakbij, realiseerde ik me dat er niets was om over te schrijven, behalve dan over de duiven van de buurman , over de wind die alleen de hoge bomen scheen te raken en over mijn tas koffie die rapper koud werd dan verwacht.
Als ik een kind was had ik nu vast zitten dromen over het nakende gidsenkamp en wat we daar zouden doen, dat ik mijn laarzen niet mocht vergeten en over de zaklamp die we later op de dag zouden gaan kopen omdat die onmisbaar was in het nachtelijk bosspel waar ik veel van verwachtte al wist ik niet wat.
Tien jaar later zou het de liefde geweest zijn waar ik over nadacht, hoe onverwoestbaar ze was in de tijd die ze duurde en dat ik haar met een vingerknip kon laten verdwijnen. Dat de ware zich zonder twijfel op een dag zou aanbieden en dat er dan voor mij zo'n leven zou beginnen zoals ik overal om me heen zag.
Nog tien jaar later was er het huis dat zou gebouwd worden, de plannen op papier, de kinderen die nog zouden komen, de eerste krassen in een trouwring en de sleur die onverbiddelijk gevangen hield.
Nu ik ouder ben zou ik kunnen schrijven over de feesten die om de haverklap gevierd worden om te vergeten dat het bijna voorbij is, over het onkruid in mijn tuin, de kinderen die misschien niet geworden zijn wat ik wilde en over de verdeling van mijn erfenis.
Vandaag is er alleen de was die hangt te drogen in de wind, de geur van een haag in bloei, koude koffie en een rilling.