Ik ben nicole, en gebruik soms ook wel de schuilnaam prulllemieke.
Ik ben een vrouw en woon in bij leuven (belgie) en mijn beroep is mensen blij maken.
Ik ben geboren op 17/02/1952 en ben nu dus 72 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: lachen, kinderen,kleinkinderen,dieren,lezen,tekenen.
in 1996 maakte ik een salto fatale waarbij ik mijn rug brak dank zij de steun van mijn vriend,kinderen, ouderskon ik weer rechtstaan en een paar pasjes zetten met looprek 9 maanden daarna overleed m'n vriend
Na het avontuur in Plankendael was ik echt oververmoeid thuisgekomen (zoals ik al schreef) . De dag daarna was het nog erger m'n rug en m'n schouders deden pijn en ik kon nog nauwelijks bewegen. Ik had "zware" benen en gezwollen enkels , de dokter kwam , diagnose "flebitis" (is een onstekingsproces van een ader , kortom een aderontsteking. Moest Daflon nemen en rusten , vooral rusten met de benen zoveel mogelijk omhoog en zeker geen niet te veel voor de pc zitten. Dus ik heb van dinsdag tot zaterdag goed gerust vandaar dat ik hier geen berichtje kon zetten . Was wel even aanpassen zonder pc ik miste het wel , keek dan maar tv en las ook veel. Zaterdag was het verjaardagsfeestje van Emma (kleindochter3) die drie jaar werd. Het weer viel reuze mee we konden in de tuin zitten en de kleintjes hadden (zoals steeds ) reuzepret. Ik moet het nog even kalm aan doen en je hoort nog wel van me!!!
Om 13u alles ingepakt en vertrokken. Het weer zat mee(alles zat in de koffer) 10 min.rijden en we waren er al. Natuurlijk waren we daar niet alleen !? Een parkeerplaatsje gevonden onder een boom alles terug uitgepakt en nu richting het domein. Onderweg waren de kleintjes al aan het ruzien voor in die buggy te zitten , we hebben ze er dan maar alle twee ingezet de een op de andere . Oma had niet haar benen maar wel haar armen ingesmeerd, haha, want het domein is redelijk uitgestrekt maar wel héél mooi en ideaal voor de kinderen. Ik had eigenlijk verwacht dat er meer dieren zouden geweest zijn dit was héél beperkt . Om de tien stappen was er speeltuintje voor de kleintjes en gelegenheid om een verfrissing te gebruiken. Sophie en ik hadden ons een plaatsje gezocht terwijl de kleintjes 5m van ons in het speeltuintje aan het spelen waren. Nog geen 5 seconden later Lies de kleinste (3 jaar) nergens meer te zien .. Lotte had ook niet gemerkt dat haar kleine zus ineens weg was , dit had Lies nog nooit gedaan.. Sophie overal gezocht ik was maar blijven zitten voor als ze terug moest opduiken. Na een kwartier zoeken nog niks, Sophie besloot naar de ingang te gaan om daar te melden dat Lies spoorloos was. Ik bleef met Lotte zitten nog altijd hopende dat Lies toch zou opduiken. Ik kan niet beschrijven wat er allemaal door m'n hoofd ging , het sloeg letterlijk in mijn benen. Even daarna kwam Sophie terug met een fiets en een verantwoordelijke van het domein (ook met de fiets) om naar Lies te zoeken . Sophie was in alle staten en ik niet minder. De minuten leken wel uren ondertussen was er al een half uur voorbij en nergens geen spoor van Lies te bespeuren. Na drie kwartier zag ik in de verte een klein blond meisje met groen pulleke aan de hand van een oudere dame en ja het was Lies met een smile tot achter haar oren..die dame had Lies gevonden 1km verderop in het bos. Dus Lies was ons gewoon voorbijgelopen omdat er zoveel volk was vond ze ons niet meer en was altijd maar rechtdoor gelopen tot die dame ze dan opgemerkt had. Ge kunt niet geloven hoe opgelucht ik was , een vriendelijke man die ook had mee helpen zoeken is dan Sophie gaan zoeken om te verwittigen dat Lies terecht was. Het heeft een tijdje geduurd eer we allemaal bekomen waren , de rest van de namiddag hebben we de kleintjes geen meter nog van ons durven laten weggaan en hadden dan toch nog een fijne namiddag.Rond 18uur stonden we aan de uitgang en..ineens begint Lies te schreeuwen was er een wesp in de pijp van haar broek gekropen en...je kan het al raden, dit was dus de echte afsluiter van onze uitstap. Om 19 uur ben ik doodop thuis gekomen met m'n handen vol blaren van met de rolstoel te rijden maar ik heb er al bij al echt van genoten...
Morgen ga ik met dochter 1, Lotte en Lies naar Plankendael, is kort bij ons bij Mechelen. Ik wist het al van verleden week daarom heb ik dit w.e niet gerust maar hard gewerkt, gordijnen gewassen, lakens ververst, deze morgen alles gestreken en zit al allemaal netjes in de kast. Ik moest het in het w.e doen omdat ventje de ganse week werkt en ik sommige dingen niet alleen kan . Ik ben nogal een vooruitziende oma en dacht als dochter 1 de koets, mijn rolstoel enz allemaal in de koffer moet duwen zal het weer wat worden. Voor ik een blog had en mij verveelde ging ik naar de kringloopwinkel poppen kopen die ik dan "restaureerde" ze kregen allemaal een nieuwe outfit en een naam ze bleven bij oma voor als de kapoentjes bleven logeren of spelen. Het is niet omdat ik gierig ben maar ik deed dat graag en de kleintjes waren elke keer nieuwsgierig welke popjes erbij gekomen waren .Ze zaagden de oren van m'n kop om ze mee naar huis te mogen nemen en het zijn nog altijd hun lievelingspoppen! zo zie je maar dat het niet altijd nieuw of duur hoeft te zijn. ik ben weer afgedwaald ,die koetsen van tegenwoordig zijn groot en niet praktisch , in onze tijd gebruikten we zo'n buggy die je dichtplooide dat was erg handig. Dus ...zaterdag ben ik naar de kringloopwinkel gaan zoeken naar een soortgelijke buggy die dan weer hier kan blijven,( ik heb al een hele babyuitzet hier, autostoel, fiets, driewieler, enz) en ja , ik had geluk net wat ik zocht voor 6 euro, natuurlijk kon ik weer niet voorbij die poppen gaan zonder er weer twee mee te nemen. Vandaag belde de dochter om te zeggen dat het zou moeilijk worden met "de koets" én de rolstoel, ik zo fier als ne gieter , "oh is geen probleem ik heb het al opgelost , ge moet geen koets meebrengen alles is hier" Ik kijk er echt naar uit omdat ik bijna nooit ergens naartoe ga en zeker niet met mijn dochters omdat ze tenslotte héél de week werken , nerveus dat ik ben, precies of ik ga een week naar het buitenland haha, ik keek al vijf keer naar het weerbericht maar of het nu regent of niet we gaan toch !! morgenavond krijgen jullie dan een verslag !!! ( heb vlug een beetje foto's gemaakt van m'n nieuwe aanwinst) fijne dag nog!!!
Ik had van verleden week nog een klein stukje film staan op m'n camera , was deze morgen al eens bij Elou gaan kijken en zag daar een mooie link (de link komt van Lipske)om je film op te laden en mooi aan te kleden met muziek enz . Moest dat natuurlijk weer eens uitproberen! (mijn muziekblokje links afzetten moet niet, mag)
Bedankt!!! zoveel steun , dit heb ik echt waar, in héél m'n leven nog nooit gehad van zoveel lieve mensen zoals jullie . Ben vandaag de laatste keer naar het ziekenhuis geweest en ben zoooo blij dat al de onderzoeken nu gedaan zijn. Alle resultaten waren redelijk goed dus het kan niet beter gaan met mij . Dit weekend ga ik véél rusten en genieten van (hopelijk) het mooie weer, maar ik ga wel op blogbezoek omdat ik veel moet inhalen . Ik kreeg van Musje een mooi gedicht en zet het hier, bedankt Musje!, fijn weekend allemaal !!!!Als je wil kan je eens naar dit mooi liedje luisteren (eerst m'n muziek afzetten)
Ik vond dit gedicht op het net, auteur is Jerome Jones. Ik schenk het jou:
Kracht in potentie
een stipje inde verte nadert met rasse schreden
al turend naar de hemel nog duidelijkheid vermeden
een stipte in de verte contouren worden gewaar
al turend naar de hemel spoedig volgt het gebaar
het zicht dat wordt nu helder al cirkelend komt nu het teken
dat ik nu mag aanschouwen kansen zijn niet verkeken
laat jij het leven komen ontdek en ongeremd
je hebt reeds leren lopen en zoekt nu het juiste pad
moment is nu bewezen potentie die jij bezat
wegen zullen zich kruizen paden zijn soms bezaaid
je moet soms puin gaan ruimen voor je een weg indraaid
je hoeft niet meer bevreesd te zijn en zal dit alles leren
wakend en positief zullen zij boven regisseren
neem zelf het heft in handen en speel je eigen spel
al lijkt het soms wat moeilijk ja jij die redt het wel
Schreef dit voor mezelf hoeft geen commentaar hé !
begin met enthousiaste blik kijk ik de toekomst in sluit het oude eervol af met zelfverzekerde passen stap ik over naar een nieuw begin de pijn is aan het slinken met ogen naar de morgen gericht zie ik het donker vervagen het wordt langzaam licht Een nieuwe episode en nieuw geluk we zullen het zien en wie weet wordt het mijn jaar niets is zeker maar wie weet misschien?
Sinds gisterenavond zijn de zujes (Lotte en Lies) hier, ze komen bij oma logeren. Ze waren natuurlijk héél benieuwd om te zien hoe goed oma nu al kan stappen. De oudste heeft van als ze een jaar of vier was beginnen vragen van hoe het kwam dat ik niet meer kon stappen, en of ik ooit nog zou genezen. Dit was de eerste keer dat ik het echt erg vond , ze hebben mij niet anders gekend en hadden nooit een opmerking erover gemaakt. Eigenlijk had ik voor hun geboorte niet zoveel gemist , maar toen ze er kwamen deed het me echt pijn dat ik beperkt was in het ravotten met hen. Maar we hebben ons altijd geamusseerd op onze manier en dit kan nu alleen nog maar verbeteren. Ik schreef dit kleine gedichtje voor hen:
Vandaag was mijn toestel klaar! mocht het mee naar huis nemen. Hoe goed het ging kan je zien op "mijn" kort filmke dat ik opgeladen heb bij Youtube. Een klein detail ,het corset zat onder mijn pull vandaar die dikke bult vooraan(is dus niet m'n dikke buik ,haha) Nu weten jullie waarom ik zoveel moest oefenen en zo moe was de laatste maanden maar ik ben fier op het resultaat.( In Belgie zijn er nog maar 102 mensen die het gebruiken) Ik wil ook iedereen bedanken voor de steun en lieve reakties. Een fijn weekend allemaal , het mijne kan niet meer stuk!!!
Vanmorgen, toen ik aan tafel zat , pen en papier vlakbij, realiseerde ik me dat er niets was om over te schrijven, behalve dan over de duiven van de buurman , over de wind die alleen de hoge bomen scheen te raken en over mijn tas koffie die rapper koud werd dan verwacht.
Als ik een kind was had ik nu vast zitten dromen over het nakende gidsenkamp en wat we daar zouden doen, dat ik mijn laarzen niet mocht vergeten en over de zaklamp die we later op de dag zouden gaan kopen omdat die onmisbaar was in het nachtelijk bosspel waar ik veel van verwachtte al wist ik niet wat.
Tien jaar later zou het de liefde geweest zijn waar ik over nadacht, hoe onverwoestbaar ze was in de tijd die ze duurde en dat ik haar met een vingerknip kon laten verdwijnen. Dat de ware zich zonder twijfel op een dag zou aanbieden en dat er dan voor mij zo'n leven zou beginnen zoals ik overal om me heen zag.
Nog tien jaar later was er het huis dat zou gebouwd worden, de plannen op papier, de kinderen die nog zouden komen, de eerste krassen in een trouwring en de sleur die onverbiddelijk gevangen hield.
Nu ik ouder ben zou ik kunnen schrijven over de feesten die om de haverklap gevierd worden om te vergeten dat het bijna voorbij is, over het onkruid in mijn tuin, de kinderen die misschien niet geworden zijn wat ik wilde en over de verdeling van mijn erfenis.
Vandaag is er alleen de was die hangt te drogen in de wind, de geur van een haag in bloei, koude koffie en een rilling.
Ik ben al terug van weggeweest maar daar hebben jullie nog niet veel van gemerkt hé. Eindelijk heb ik tijd "genomen" om een kleine samenvatting te geven van de laatste dagen. Donderdagavond vertrokken naar Hoevenen , kleindochter 2 had de windpokken het was wel in de eindfase maar ze mocht nog niet naar school . Vrijdag dus gebabysit(zeggen ze in Leuven) , zaterdag was het dan de maandelijkse bijeenkomst daar, ik was zaterdagavond pas om 21.30u terug thuis . Zondagmorgen vlug naar de solden voor schoenen ( "crocs", gelezen bij Bojako! ), na lang zoeken toch nog een winkel gevonden waar er op voorraad waren , de keuze was zeer beperkt, ik heb er dus zonder gaten, volgende week komen ze terug binnen, er wordt zelfs een winterversie gemaakt (gesloten model) . Zondagavond naar papa voor z'n dvd aan te sluiten om 0.30u pas gaan slapen. Maandagmorgen kwam om 9u de kinesite en de namiddag was het "strijknamiddag" . Vandaag dacht ik eens uit te slapen en hoopte dat het eens een rustige dag zou worden , niets was minder waar. Om 8u ging de bel , kwamen ze onze verwarming herstellen , nieuw expantievat, nieuwe kranen, nieuwe thermostaat enz , we wonen hier nu 8 jaar en eindelijk worden die defecte dingen vervangen. Langs ene kant was ik wel blij want we betalen nu zomaar even 200 euro per MAAND voor gas (per jaar is dat dus 2400 euro (96.000bf ). Veel hé, maar dit huis heeft geen dubbele beglazing en is ook niet geisoleerd. Ik dwaal weer af , voor die herstelling moest al het water afgelaten worden , resultaat "alles onder water" die werkmannen waren met twee, moesten boven en beneden werken , ik hoef zeker geen tekening te maken hoe het er hier uitzag daarna. Om 14u waren die mannen klaar en ben ik beginnen kuisen tot 18u , flink hé van mij! Nu is er nog een klein probleempje die nieuwe thermostaat is zo'n een klein computerke , die man heeft geen uitleg gegeven want er zat toch een boekje bij zegde hij, hij heeft dat ingesteld , hoe dat weet ik niet , maar het is hier voor te bakken en ik weet niet hoe ik dat spul kan afzetten , haha, heb al 5 keer in dat boekje gekeken is echt Chinees voor mij. Ventje komt pas om 23u thuis , die zal héél blij zijn zoals ik hier zit ,met al de vensters open en de verwarming vollen bak ! Morgenvroeg terug om 8u op voor de kiné, donderdagmorgen moet ik al om 6.30u onder de scanner liggen en .....vrijdag mag ik om 9u mijn looptoestel in Genk gaan halen , dus nog 3 keer slapen , uitslapen zit er dus niet in deze week! Nu weten jullie waarom ik een klein beetje stress heb ! haha!
Ben er terug! Ben van donderdagavond tot vandaag naar Antwerpen geweest. Het was reuzefijn, zaterdag hadden we dan de maandelijkse bijeenkomst. Ik heb vooral veel plezier gehad met de kleintjes, zoals ge kunt zien op de foto's !ze hebben reuzepret gehad en ik ook!
Dit gedicht kwam ik vandaag tegen; het geeft perfect weer hoe wij vaak met verdriet menen om te moeten gaan. Verdriet, als iets wat te allen tijde begrepen moet worden terwijl het vaak alleen maar vraagt om simpelweg aanwezigheid . Verdriet hoeft niet altijd zo nodig weggenomen worden vaak word je een rijker mens van het doorleven ervan!
Je denkt misschien Dat je wat moet zeggen Je denkt misschien Dat je me moet opvrolijken Je wilt me misschien weer Zien lachen En genieten Je denkt misschien dat je me moet Troosten En adviseren. Wat ik vraag is dit: Wil je nog eens En nog eens Luisteren naar mijn verhaal Naar wat ik voel en denk. Je hoeft alleen maar stil te zijn. Mij aan te kijken Me tijd te geven. Je hoeft mijn verdriet Zelfs niet te begrijpen Maar als het kan Slechts te aanvaarden Zoals het voor mij voelt. Je luisterend aanwezig zijn Zal mijn dag anders maken.
Marinus van den Berg, Woorden in stilte Kok, 2000
Op een dag, verscheen er een kleine opening in een cocon. Een man zat uren te kijken hoe de vlinder zijn lijf door de kleine opening probeerde te worstelen.
Op een gegeven moment leek het of de vlinder geen vooruitgang meer boekte. Het leek of hij niet verder kon dan hij gekomen was.
De man besloot de vlinder te helpen: hij nam een schaar en opende de cocon. De vlinder kwam er nu een stuk makkelijker uit. Maar de vlinder had een verweerd lijf. Hij was klein, met verschrompelde vleugels.
De man bleef kijken want hij verwachtte dat de vleugels zich elk moment zouden openen en groter en steviger zouden worden zodat ze het lijf konden dragen.
ER GEBEURDE NIETS !
Integendeel, de vlinder leefde zijn leven al strompelend. Hij kon zich slechts bewegen met zijn verweerde en verschrompelde vleugels. Hij heeft nooit kunnen vliegen.
De man was vol liefde en goede bedoelingen, maar begreep niet dat de kleine opening in de cocon en de worsteling van de vlinder om er uit te komen, de natuurlijke weg was om het vocht vanuit het lijf in de vleugels te persen, zodat hij gereed zou zijn om te vliegen zodra hij de cocon had verlaten.
Soms, zijn worstelingen precies wat we nodig hebben in het leven. Als we ons leven zonder obstakels zouden leven zouden we kreupel raken. We zouden niet zo sterk zijn als we moeten zijn.
Vandaag zat ik hier zo in mijn eentje, heel stillekes een beetje te mijmeren. Zo ga ik vaak terug in de tijd, het zijn gewoon herinneringen van een jeugd. Maar ééntje kwam maar steeds terug ik weet zelfs niet goed wat daar de aanleiding toe was. Waarschijnlijk gebeurde dit rond deze tijd maar dan in 1969. en het ging zo: Ik had een vriendje , weer zo ene van pollekes en kuskes. Ach die jongen kuste de vloer waar ik overliep maar zo als zo dikwijls was hij niet mijn eerste keuze. Zijn vader werkte aan projecten in het buitenland en deze keer zou hij naar Zaïre toegaan. En L. iets ouder dan ik was ging mee om de stiel beter te leren met het oog om later de zaak verder te zetten. Dat manneke deed niks anders meer dan plannen maken om mij mee te nemen. Ik zei wel van jaja, maar echt zitten zag ik dat niet plus het feit dat mijn ma en pa het wel in Keulen zou horen donderen. Ik mocht bij wijze van spreken nog niet alleen Leuven uit laat staan dat ik in de rimboe ging leven. Moest het nu kunnen ik zou het wel doen misschien want achteraf bleek dat ik een globetrotter ben. Uiteindelijk is hij alleen vertrokken, ik zag zelden een jongen of man zo huilen maar hij moest gaan en nooit of te nimmer hoorde of zag ik nog iets van hem. Alleen zijn naam is mij bijgebleven. Rond deze tijd is ook mijn afkeer van afscheid nemen en / of medelijden ontstaan, niet dat ik dat niet meer heb maar toch kreeg mijn leven toen een ommekeer. En het gedachtegoed dat zich toen ontwikkelde nam met de jaren nog meer toe. Gedaan was het met het wat verlegen meisje, een nieuwe rebel was opgestaan mét een eigen mening en overtuiging. Alleen heel diep van binnen leeft mijn ware Ik, die zelden naar buiten treed. Ik was en ben een mysterie voor velen, en zo zal ik ook ooit de wereld verlaten.
Wat doe je op een vroege maandagmorgen? Je bent nog warm van de slaap en je oogjes plakken nog wat dicht. Je probeert te bedenken wat je gaat neerschrijven en de inspiratie wil maar niet komen. Er is geen tekst die goed genoeg lijkt en de citaten doen ook al genoeg de ronde. Is bloggen verslavend? Soms zo erg dat voor je iets anders doet je blik al eens over de andere bloggers is gegaan. Je hebt daarom nog nergens je mening gezegd maar toch heb je de deur naar blogland al opengezet. Misschien is het gewoon nieuwsgierigheid om te weten wie wat leuks of interessant te melden heeft. Verslavend dus want daar gaat het om, ik vermoed dat in menig huiskamer al wel eens een discussie aan te gang ging waarom die dekselse p.c steeds draaien moet? Geen mens kan daar een zinnig antwoord bij bedenken. Het is een zucht naar contact, hier en daar lees je mekaars leedwezen, verdriet of bekommernissen. Op sommige blogs is het vaak geinen, of gewoon plezant.
En heel soms zit ik mij te ergeren maar dan bijt ik maar op mijn tandjes, vaak knarsen ze maar ik laat de wijsheid dan maar spreken, en ik hou mijn mond.
Verslavend, de pen opgedroogd, geen woorden die komen en toch zitten typen aangestoken door het blogvirus dan toch?
We blijven dagelijks onze ronde doen omdat we het niet meer missen kunnen, zo blijkt ...
Toch zet ik er nog een denkertje bij, we spelen het nice and easy ...
Er is geen groter verdriet dan zich in dagen van ellende, de tijden te herinneren toen men gelukkig was .
Deze week is heel hectisch geweest voor mij, maar al bij al met een mooi resultaat. Omdat ik gisteren terug naar "Spronken" moest om een eerste keer mijn (op maat gemaakt) toestel gaan uit te proberen, heb ik de ganse week héél hard moeten trainen. Ik moest daar al om negen uur zijn ,samen met mijn kinesiste ,zij kon kijken welke correcties er nog zouden moeten gedaan worden.Ik heb daar welgeteld een vol uur gestapt, gestaan, een ander frame geprobeerd en nog een ander . Als ik daarbuiten kwam was ik stikkapot. Op 6 juli zal het definitief klaar zijn en mag ik het gaan afhalen.Het zal hard werken worden om het onder de knie te krijgen om met dit toestel fatsoenlijk te kunnen stappen , het ziet er héél gemakkelijk uit maar dat is het dus niet. Is net of je terug moet leren fietsen.Alle begin is moeilijk maar ik heb het er zeker voor over. Ik denk dat ik het weekend het kalm aan ga doen want maandag moet ik er terug invliegen. Ik wens jullie dan ook een héél fijn weekend!
Ja ,heb van Musje een stokje doorgekregen , moest zeggen wat ik nog graag zou doen voor de man met de zeis komt. Las al eens bij de anderen wat zij allemaal wilden . Is niet zo gemakkelijk om daar op te antwoorden maar zal toch maar eens proberen.
* geld maakt niet gelukkig(zeggen ze) maar het is toch gemakkelijk als je een beetje extra hebt, dus wil ik ook eens met de lotto winnen met een 5 ben ik al content.
* met dat geld zou ik dan graag ergens in de Provence een klein huisje kopen en daar leven zoals God in Frankrijk
*Ik zou graag al was het maar één dag nog eens kunnen lopen, springen en dansen zoals voordien.
* ik zou eerst nog een groot feest willen geven met al de mensen die ik graag zie ook diegene die ik uit het oog verloren ben om ze nog een keer allemaal samen te zien.
*ik zou willen sterven in mn slaap zonder pijn zo zachtjes wegglijden en dan efkes terugkomen om te vertellen hoe het daar ginderachter is.
Zo dat was het ,nu geef ik de stokjes door aan Elou, Sjoeke en Viviane.
Ik zou niet Prullemieke heten hé als ik weer niet de hele namiddag gepruld had! Ik had van mijn dochters een digitale camera gekregen. Moest natuurlijk toch eens alles uitproberen... De foto's ,dat lukte was eigelijk gemakkelijk om ze op de Pc te krijgen enz. In de handleiding stond dat je er ook videoclipjes kon mee opnemen, moest ik natuurlijk ook eens proberen hé. Ben met m'n honden op stap gegaan(de plaats waar ik elke dag ga is het veld vlak achter ons huis) en ja het lukte , wilde dan dat filmke op blog krijgen, dat was een ander paar mouwen. Ik had gezien bij Imageshack dat ge ook video's kon opladen, mijn filmke was een avi bestand , moest het eerst omzetten naar MPG formaat , had nog ergens een cdtje liggen met programma's op , even gezocht en ja , kon mijn filmke converteren naar mpg formaat en opladen bij Imageshack. Zo kon ik het dan hier op m'n blog krijgen. Dus ik heb mij absoluut niet verveeld deze namiddag met mijn nieuw speelgoedje (uit de Aldi) en de hondjes zeker niet. Ben hartstikke blij met mijn nieuw cadeautje
"Grauwe dagen hebben zo hun charme Maar vandaag heb ik Meer behoefte aan een warme zon!"
De grauwe dagen zij eindelijk voorbij ,de diagnose in ziekenhuis was bevredigend, nog maar eens andere medicatie er zijn ergere dingen hé. Dus ik ben er weer helemaal klaar voor en kan terug in m'n pen kruipen om aan m'n blogje te werken en ook voor jullie blogjes te bezoeken. Een fijne zondag voor jullie allemaal en bedankt voor al de lieve reakties !!
De Fixkes een groepje uit Stabroek (Antwerpen) die een liedje maakten waarmee ze wéken nummer 1 stonden , vind de tekst gewoon super! Schitterende nostalgische tekst waar iedere 30-jarige zichzelf volledig in terugvindt. De Fixkes, de ontdekking van het jaar.Een fijn weekend allemaal!!!!
"Niet te moeilijk. Wat melancholisch. Wat hiphop, wat singer-songwriterpop. En zware macho-songs als 'kvraagetaan', 'pistoleke' of 'seuzeke'. Antwerps met een beetje Stabroeks haar op. Of andersom, daar gaan we niet echt moeilijk over doen. En bezig sinds november 2005. Dat is Fixkes.
We hebben het warm water niet uitgevonden, we willen gewoon een plonske doen in een badje van pakweg Jack Johnson, G.Love, Everlast en Flip Kowlier. En hopen dat er zoveel mogelijk volk mee komt zwemmen.
En de naam Fixkes? Dat zit zo: in de goeien ouwen tijd was er in Stabroek (tussen Antwerpen en Holland) ene Victor Valkenborgh, aka Vic van Meneerkes. Dat laatste is een totaal overbodig detail, maar we geven het maar effe mee omdat het te schoon is om te laten liggen. Victor zijn vader had namelijk mee aan den Eiffeltoren gewerkt, vandaar de titel 'Meneerke'. Maar goed: Victor dus. Die had op zijn beurt ook een zoon. Frans. Frans van Vicskes. Of fonetisch: Frans van Fikskes. Frans kreeg één zoon, Herman, en twee kleinzonen, Sam en Jan. De eerste werd in zijn puberjaren Fixkes gedoopt, de tweede Sjakie. De eerste schrijft alle teksten en muziek, de tweede zit met zijn lui gat op zijn drummersstoeltje. En dus mocht de eerste de groepsnaam kiezen.
Geen Sjakie en de Neukteugels, geen Ruddy Bich and the big baby"
(commentaar van de Fixkes)
Songtekst ________
makkik binnen makkik binnen om een lieke te beginnen over de dinges die kik mij ammaal herinner uit de goeien ouwen tijd van rekenen en vlijt een leven zonder zorgen ambitie of spijt heelder dagen gaan sjotten voor den donkere thuis alleen maar wa ravotten en t school daar kwam niks van in huis drei keer durven was doen maskes plagen liefde vragen en al wa ge zegt da waarde zelf me a broek in den helft het was zo simpel ammaal zo simpel ammaal zo simpel as ik vraag het aan
kvraagetaan
er was nog gene gsm en gene vtm en niemand die a hannibal of murdock wilde zen rons honeymoon carolientje merlina met de parafix en voerdes was er niks we mochten niks mor dejen alles urbanus was nen held ons pa diejen oj nog haar en we telden al ons geld veur de kermis showen in de boksautos outrun in plaats van onze commodore er waren geen cds geen mp3s alleen mor wa cassetjes en buurman wa doet u nu veur ons allereerste tetjes het was zo simpel ammaal zo simpel ammaal zo simpel as ik vraag het aan
kvraagetaan
derde couplet potteke potteke potteke vet de ged al honderd was men eerste brevet t songfestival jeuj later naar bed the reflex fl-fl-fl-flex op ons tennisracket ja jonges we zagen het groot we wieren ammel profvoetballer of piloot en haten was nog geen nationale sport alleen misschient die koteletten op ons bord bivakpotsen sponsen broekskes karbonaaien die knielappen die z aan ons broekskes wilden naaien betsaksaai bettemakemaai ik stop ermee wa is men schaai het was zo simpel ammaal zo simpel ammaal zo simpel as ik vraag het aan