Eerste sneeuw

Fantistisch om te zien!
Twee mensen hadden een leeuwenjong geadopteerd.
Ze hebben hem niet mogen houden, gezien zijn omvang, dus besloten ze om 
hem, eens hij volwassen was terug naar Afrika te brengen waar hij tussen 
zijn soortgenoten kon verder leven.
Een jaar nadat ze hem hadden vrij gelaten zijn ze nog eens terug gegaan….
Men had hen verteld dat de leeuw hen niet meer zou herkennen, maar…. 
Bekijk het vervolg… héél ontroerend.




Snif, snif...

**********

Eindelijk is het hem gelukt...

**********

Mijn leraar piano geeft een concert te Boechout op 12 december.

Theater Vooruit Klassiek!

Op vrijdagavond 12 december om 20.15 uur stelt Theater Vooruit

U de talentrijke Japanse pianovirtuoos Kiyotaka Izumi voor.

Deze jonge pianist won tijdens zijn studie reeds verschillende internationale wedstrijden en behaalde in 2002 zijn "meester" diploma aan het Koninklijk Vlaams Muziekconservatorium te Antwerpen met de grootste onderscheiding. Een rijzende ster in de pianowereld!

Hij zal u laten wegdromen op werk van Grieg, Schumann en Chopin.

Tickets 15 Euro /-18/+65 12 euro
Theater Vooruit Sint-Bavoplein 17, Boechout
info&tickets: Theater Vooruit - 03 289 09 78 of info@hettheatervolk.be

En wegdromen zal je zeker!!!

**********

Een sprookje van Hans Christian Andersen - 037

Het was afschuwelijk koud, het sneeuwde en het begon donker te worden. Het was ook de laatste avond van het jaar, oudejaarsavond. In die kou en in dat donker liep er op straat een arm, klein meisje, zonder muts en op blote voeten. Ze had wel pantoffels aangehad toen ze van huis ging, maar dat hielp niet veel: het waren heel grote pantoffels, haar moeder had ze het laatst gedragen, zo groot waren ze, en het meisje had ze bij het oversteken verloren, toen er twee rijtuigen vreselijk hard voorbijvlogen. De ene pantoffel was niet te vinden en met de andere ging er een jongen vandoor: hij zei dat hij hem als wieg kon gebruiken als hij later kinderen kreeg. Daar liep dat meisje dus op haar blote voetjes, die rood en blauw zagen van de kou. In een oud schort had ze een heleboel zwavelstokjes en één bosje hield ze in haar hand. Niemand had nog iets van haar gekocht, de hele dag niet. Niemand had haar ook maar een stuivertje gegeven. Hongerig en koud liep ze daar en ze zag er zo zielig uit, dat arme stakkerdje! De sneeuwvlokken vielen in haar lange, blonde haar, dat zo mooi in haar nek krulde, maar aan dat soort dingen dacht ze echt niet. Uit alle ramen scheen licht naar buiten en het rook overal zo lekker naar gebraden gans; het was immers oudejaarsavond en daar dacht ze wel aan.

In een hoekje tussen twee huizen, waarvan het ene een beetje vooruitstak, ging ze in elkaar gedoken zitten. Haar beentjes trok ze onder zich op, maar ze kreeg het nog kouder, en naar huis durfde ze niet, want ze had geen zwavelstokjes verkocht en ook geen stuivertje gekregen. Haar vader zou haar slaan en thuis was het trouwens ook koud. Ze woonden vlak onder het dak en daar blies de wind doorheen, ook al waren de ergste kieren met stro en oude lappen dichtgestopt. Ze had bijna geen gevoel meer in haar handjes van de kou. O, wat zou een zwavelstokje lekker warm zijn! Zou ze er eentje uit het bosje durven trekken en het tegen de muur afstrijken om haar handen te warmen? Ze trok er een uit. "Ritsss..." Wat vlamde dat, wat brandde dat! Het gaf een warm, helder vlammetje, net een kaarsje, toen ze haar handen eromheen hield. Een wonderlijk licht gaf het. Het meisje dacht dat ze voor een grote, ijzeren kachel zat met glimmende koperen ballen en een koperen trommel. Het vuur brandde zo heerlijk, het was zo lekker warm. Maar wat was dat? Het meisje strekte haar voetjes al uit om die ook te warmen - toen ging de vlam uit, de kachel verdween - en zij zat met een stompje van het afgebrande zwavelstokje in haar hand.

Ze stak er nog een aan. Het brandde, het gaf licht en waar het schijnsel op de muur viel, werd die doorzichtig, net als een sluier. Ze keek zo de kamer in, waar de tafel gedekt was met een spierwit tafelkleed, met het fijnste porselein. De gebraden gans, gevuld met pruimen en appeltjes, stond heerlijk te dampen. En wat het allerheerlijkst was, de gans sprong van de schaal en waggelde met een vork en mes in zijn rug over de grond. Hij kwam recht op het arme meisje af; toen ging het zwavelstokje uit en was alleen de dichte, koude muur er nog.

Dit sprookje is mij altijd bijgebleven...

**********

Kerstman die massa speelgoed aan klinieken gaf, is vrouw

De mysterieuze kerstman die afgelopen week voor miljoenen euro's aan speelgoed afzette aan de ingang van liefst twintig Britse kinderziekenhuizen, blijkt een vrouw te zijn. Met haar prachtige geste bewijst ze dat Kerstmis inderdaad een feest van vrede voor iedereen kan zijn.

Anoniem
Het personeel van geen van de 20 klinieken wist vanwaar de vrachtwagen vol speelgoed kwam. Na een zoektocht door de Engelse krant Daily Mail is het mysterie opgelost: de kerstman blijkt een wilde weldoenster te zijn, een vrouwelijke uitgever uit de East Midlands. Ze wil anoniem blijven.

Goed hart
Samen met haar zakenrelaties had de vrouw al dat speelgoed verzameld om "iets terug te geven aan de maatschappij. Elk jaar zijn er duizenden kinderen die de kerstperiode in een ziekenhuis moeten doorbrengen. Enkelen van hen zijn er erg aan toe. Op deze manier proberen wij hen wat op te vrolijken. We willen ook aantonen dat vrijgevigheid veel kan doen. Het is ons zeker niet om de publiciteit te doen. We wilden gewoon ons goed hart tonen. Het geeft ons allemaal een warm gevoel dat we een beetje geluk in een kinderleven kunnen brengen."

Piratenschip
Marion Robinson, de moeder van de achtjarige David, was alvast in de wolken met het groot piratenschip dat haar zoontje mocht ontvangen in het ziekenhuis. "Dit is een prachtig gebaar", zegt de moeder. "Het speelgoed geeft de kinderen eindelijk iets anders om zich mee bezig te houden dan hun ziekte en dan naar de vier muren van hun kamer te zitten turen." (hlnsydney/kh)

Bedankt leden van de photoshopgroep voor de wensen...
Hier een paar uit de zovele kaartjes die ik mocht ontvangen ter gelegenheid van mijn verjaardag.

Somewhere Over The Rainbow




Er is een plaats in de hemel die Regenboogbrug heet.
Als een dier, dat een hele sterke binding heeft met iemand hier, overlijdt, gaat dit dier naar de Regenboogbrug.
Daar zijn graslanden en heuvels voor al onze speciale kameraadjes zodat ze kunnen rennen en samen kunnen spelen.
Er is genoeg eten, water en zonneschijn en onze vrienden hebben het er heel comfortabel.

Alle zieke en oude dieren zijn er weer gezond en levenslustig;
zij die gewond of verminkt waren, worden weer ongeschonden en sterk, precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden, maar er is één klein ding: ze missen allemaal een speciaal iemand, iemand die achtergelaten is.

Ze rennen en spelen samen, maar er komt een dag waarin er één plotseling stopt en de verte in kijkt.
Zijn heldere ogen staan strak; zijn lichaam begint te trillen.
Dan maakt hij zich los van de groep, vliegt over het gras, sneller en sneller.
Je bent gezien, en wanneer jij en je speciale vriend elkaar eindelijk treffen, houden jullie elkaar stevig vast in dit vreugdevolle weerzien, om nooit meer gescheiden te worden.
De vrolijke kusjes regenen op je gezicht; je handen aaien de liefdevolle kop, en je kijkt nog een keer in die vertrouwde ogen, zo lang weg uit je leven, maar altijd aanwezig in je hart.
Dan ga je de Regenboogbrug over, samen..... 

Enya - " Adiemus "

**********

 Twee vrienden zitten op café gezellig een pintje te drinken. 

 Zegt Lucien : ' Ik geloof dat ik van mijn vrouw ga scheiden.' 

 'Waarom ?' vraagt Jules. 

 'Wel het is nu drie maand dat Liliane niet meer tegen mij spreekt' antwoordt de Lucien. 

 De Jules drinkt van zijn pint, denkt na en zegt :
 'Lucien voor dat je een beslissing neemt,
 overweeg het goed, want zo een vrouw vindt ge niet gemakkelijk . .'

Piano solo cover of Jim Brickman's Winter Waltz,
played on Steinway K Upright piano





.......

Vandaag bestaat mijn blogje 1 jaar.

Bedankt iedereen, zonder jullie hield ik het niet vol!

Het weeklesje gemaakt - Bol in water

Na de ochtendkoffie had de man net het café verlaten toen hij een wat ongebruikelijke begrafenisstoet het  kerkhof zag naderen.
Voorop reed een zwarte lijkkoets die op een meter of tien werd gevolgd door een identieke koets.
Achter de tweede koets liep een treurige man, het hoofd
gebogen, met een pitbull aan de lijn.
Hij werd op de voet gevolgd door wel 200 mannen die in een lange rij achter hem aan liepen.
De toeschouwer deed geen moeite zijn nieuwsgierigheid te bedwingen.



Hij liep naar de man met de hond en zei met zachte, eerbiedige stem:
'Ik wil u graag mijn medeleven betuigen met uw verlies.
Ik ben me ervan bewust dat dit een slecht moment is om u te storen.
Maar ik heb nog nooit een begrafenisstoet zoals deze gezien.
Mag ik vragen wie er ten grave wordt gedragen?'
'Jawel,' antwoordde de man.
'De eerste koets is voor mijn echtgenote.'
'Wat is er met haar gebeurd?'

De man antwoordde: 'Mijn hond viel haar aan en heeft haar doodgebeten.'
'Afschuwelijk. En voor wie is de tweede koets?'
'Daarin ligt mijn schoonmoeder,' antwoordde de weduwnaar.
'Zij probeerde mijn vrouw te hulp te komen toen de pitbull ook haar aanviel.'

Er volgde een gedragen, bijna ontroerend moment van stilte tussenbeide mannen.
Toen vroeg de toeschouwer:
'Zou ik de hond misschien kunnen lenen?'
'Jawel,' zei de man.
'Sluit maar aan. '

©

Een kind vraagt aan zijn vader:
'Papa waarom eten wij geen apenvlees?'

De vader die een beetje door de vraag wordt verrast, antwoordt hem:
'Heu! Dat is omdat wij van de apen afstammen!
Als wij ervan zouden eten,
dan zou het, als het ware willen zeggen dat wij onze voorvaders zouden opeten?'

De kleine jongen denkt het begrepen te hebben en vroeg:
'En is het daarvoor dat die van den Islam geen varkens eten?'

Bron: De Streekkrant