Iris danfordiae

Rond deze tijd zie je af en toe een dikke aardhommel rondvliegen, meestal nogal laag bij de grond. Het zijn aardhommel koninginnen die ontwaakt zijn uit hun winterslaap. Ze zijn nu op zoek naar een plaats om een nieuwe kolonie te stichten. De rest van het hommelvolk heeft de winter niet overleefd. Natuurlijk moet onze koningin zo af en toe ook eens eten om terug op krachten te komen, zelfs "royals" doen dit. Wist je dat hommels deze tijd van het jaar 's morgens eerst "warm" moeten draaien vooraleer ze de lucht in kunnen. Door hun vleugels "stationair" te laten draaien verhogen ze hun lichaamstemperatuur en pas daarna kunnen ze het luchtruim kiezen.

Er is geen houden aan ! Of je 't nu wil of niet, de lente komt er aan. Nu ben ik nog niet veel mensen tegengekomen die dat niet willen, maar misschien zijn ze er wel ! Heerlijk toch als je uit je schoenen vriest van de kou en je op je buik van de voordeur naar de brievenbus glijdt. Ik vind sneeuw best mooi om even een paar foto's te nemen en op wintersport is dat witte goedje ook mooi meegenomen. Maar ik prefereer toch een lekker lentezonnetje en een tuin waar elke dag iets nieuw komt kijken en de vogeltjes de kriebels krijgen. Daar is toch ook niks mis mee ?  

De narcissen (paasbloemen bij ons) staan al enkele weken mooi te wezen. Of ze Pasen zelf nog gaan halen is hoogst twijfelachtig maar ik word er elk jaar alleszins blij van als ze tevoorschijn komen!

Gisteren hebben we in het oud gedeelte van de tuin het gazon opgeruimd en ontdaan van weggewaaide takken en twijgjes. Daarna met de grasmaaier alle bladeren en dennenappels opgeruimd en kalk gegeven. Voor donderdag wordt een plens water verwacht, da's goed want dan kunnen de kalkkorrels uiteenvallen en in de bodem opgenomen worden. Gazonmeststof volgt binnen enkele weken als de meeste kalksporen verdwenen zijn. Eerder heeft niet zoveel zin want de wortels van het gras kunnen weinig of geen meststoffen opnemen als de bodem te zuur is !   

Geur kan ik er niet bij leveren, een foto wel. Daphne odorata is een klein groenblijvend heestertje dat liefst in de halfschaduw groeit . Het grootste deel van het jaar is het vrij onopvallend maar deze tijd van het jaar is dat anders. De kleine witte bloempjes hebben een toefje roze tot paars en de reuk is hemels. Als ze in bloei komen ontdek je ze meestal eerst aan de geur en dan pas zie je ze staan ! Er bestaan tientallen cultivars van, zelfs bontbladige.

Sommige Camelia's bloeien al weken, andere wachten nog even af maar lang zal het niet meer duren. De winter kan nog even tegenpruttelen maar de lente is niet meer tegen te houden. Nog 3 weken en dan zijn de dagen langer dan de nachten ! laat maar komen ! 

Het verschil met gisterenmorgen kon niet groter zijn. De paasbloemen begonnen er toen aan te twijfelen of ze zich misschien toch van seizoen vergist hadden. Het pelletje ijs op de vijver is ondertussen al lang weg want deze morgen was het reeds 10°. 

Zonder woorden !

Hé kleine, wilt ge mijn tandjes eens bekijken ?

Is het nu volgende week Krokusvakantie of slaan we die dit jaar over en gaan we direct richting Paasvakantie? De natuur weet het ook niet meer heb ik de indruk.

Helleborus groeit hier bijna als onkruid. Met dat verschil dat onkruid ongewenst is en Helleborus meer dan welkom! Zo vanaf eind november tot in mei bloeien ze zonder ophouden. Noem mij eens een andere plant die zolang aan één stuk door bloeit? En dan nog op een tijdstip dat er weinig te beleven is in de tuin! Alhoewel ze graag wat kalk hebben doen ze het hier, op zure grond, meer dan prima. Ze hebben ooit wel eens wat kalk gehad bij het aan planten, zoveel jaar geleden, maar sindsdien moeten ze het maar zelf zien te beredderen. En dat doen ze! Regelmatig ontstaan er nieuwe uitlopers en zelfs zaailingen. Enige voorwaarde is blijkbaar dat er wat schaduw is. Dat laatste is vooral belangrijk in de zomermaanden zodat de ondergrondse delen niet te fel opwarmen of uitdrogen. Da's alvast mijn ervaring, je hoeft het daar niet mee eens te zijn. 

En nu ga ik nog even naar buiten, van de tuin genieten voor we er morgen uitgeblazen worden door de wind.

Nog geen 5 cm hoog zijn deze botanische krokusjes die elk jaar trouw terugkomen. Dat heeft als voordeel dat ze morgen weinig last van de storm zullen hebben ! Of ze de krokusvakantie gaan halen valt nog af te wachten want dat duurt nog een paar weken. Maar tegen dan is het aan de Camelia's om de boel op te vrolijken.

Uren liggen deze pluizenbollen te rollebollen en na afloop is er geen winnaar. Het is allemaal maar een vriendelijk spelletje waarbij er niemand pijn wordt gedaan. Het leuke is dat ze 's avonds alle twee compleet van de kaart zijn en ik een rustige avond heb ! 

Dit diertje ziet er schattig en pluizig uit maar schijn bedriegt in dit geval. Dit is een rover eerste klasse! Ik wist al langer dat er steenmarters in de tuin passeerden (lawaai, sporen, dode kippen) maar het is de eerste keer dat ik er daadwerkelijk eentje kon spotten. Gelukkig lag het fototoestel vlakbij klaar om foto's van de Berners te nemen. Dat deze op klaarlichte dag op pad is doet me vermoeden dat het een vrouwtje is met een nest jongen ergens in de buurt. Normaal zijn steenmarters nachtdieren !

Onze grootste en onze kleinste !

Dikke vrienden worden hoeft niet lang te duren. Minder dan een dag na zijn entree wordt er al vrolijk gespeeld tussen Scruffy en grote zus Qiana. Die grote zus mag je letterlijk nemen want ze hebben dezelfde papa ! En de mama van Scruffy is een zus van Qiana's mama ! Zodoende krijgt Qiana er niet alleen een broertje maar ook nog een neefje bij. Kun je nog volgen ?

Deze kleine pluizenbol is nu 8 weken oud en is vandaag bij ons ingetrokken. Samen met Laïka en Qiana zal Scruffy ongetwijfeld een goed team vormen. De volgende dagen zal iedereen mekaar ongetwijfeld nog wat beter leren kennen !

Beste wensen voor een goed tuinjaar in 2020 !

Dit was de Tetrapanax papyrifer in betere dagen, vorig weekend zag hij er nog zo uit. Na de laatste 2 nachtvorsten heeft het blad nu toch een tik van de vorst (niet onze Filip) gekregen. Geen paniek echter, volgend voorjaar komt deze exoot uit ZO-Azië gewoon terug in blad. De stam krijgt een isolerend jasje waarmee waterleidingen ook tegen de vriezeman beschermd worden. Het is dus enkel een winterslaap en niet het einde van deze plant. Datzelfde geldt overigens ook voor dit blogje. In de winter is het moeilijk om steeds nieuwsjes in de tuin te vergaren, we houden daarom ook een winterslaapje en komen terug rond einde maart als de tuin ontwaakt !

Zachtjes komt de winter dichterbij, en veegt de kleuren weg. Maar eerst nog deze laatste explosie van warme tinten om het jaar af te sluiten.

De bloemetjes van de Fatsia japonica zijn eindelijk volledig aan het opengaan. Als we nu nog enkele dagen zonder nachtvorst en een beetje zon mogen beleven zit het hier binnenkort vol met zweefvliegjes en hommeltjes. Duimen maar ! De Fatsia zelf is volledig winterhard, bij strenge vorst hangen de bladeren slap en gekruld net zoals Rododendrons dat ook doen. Eens de vorstperiode voorbij is er na 2 dagen niets meer van te zien.