Berichten van 1 april 2007 tot 30 april 2007

Verminkt "-2004

Uitgeverij : Manteau

Paperback : 423 pag.

ISBN : 9022317951

Verminkt is een psychologische thriller, een genre dat in Vlaanderen al te dun gezaaid is. En als die psychologische thriller ook nog goed geschreven én meeslepend blijkt, dan kan het helemaal niet meer stuk.

De intrige krijgt mooie bruleske trekken... De slotverrassing is de onverwacht logische samenhang

In "Verminkt " is Peter Bressing op weg naar huis. Hij klungelt met zijn gsm en hindert daarbij een terreinwagen met twee jonge heethoofden.
De volgende kilometers lijkt het alsof die twee hem uit wraak van de weg willen rijden. Peter Bressing kan nipt ontsnappen en komt er met de schrik van af. Of lijkt dat alleen maar zo?
Thuis halen zijn onschuldige plagerijtjes met zijn vrouw Suzanne en dochter Laura weer de bovenhand.
Maar vóór het filmavondje met zijn gezin wil hij nog van de vervelende maaibeurt af en rijdt de grasmaaier in de tuin.
De garagedeur blijft openstaan. En dan gebeurt het onvoorstelbare. Een overval met gijzeling. Een verschrikkelijke nachtmerrie. En er is niets dat Peter Bressing kan doen om Suzanne en Laura te helpen. Of toch?
Peter Bressing zoekt met alle geweld de belangstelling op van de pers.
Maar zo sleurt hij zijn gezin mee in een spiraal van waanzin.
Dit verhaal gaat over misdaad, media en de angst waarmee de slachtoffers moeten leren leven. Want de overvallers komen terug. Dat hebben ze gezworen.
Of gaat er meer schuil achter deze schijnbaar zinloze misdaad?
De schrijver houdt van ‘waarheidsgetrouw’. Zo is zijn boek ‘ Verminkt’ gebaseerd op traceerbare feiten. Het betreft een weerzinwekkende verhaal van een 25-jarige jonge vrouw in Ponte Capriasca, een dorp in Zwitserland. Haar man vindt haar op een stoel gebonden, verkracht, gefolterd en op een beestachtige manier vermoord, het ongeboren kind uit haar buik gekerfd. "Haar man was een douanebeambte die negen maanden eerder de papieren van een Roemeen bijzonder nauwkeurig controleerde. De Roemeen werd daar zo uitzinnig van dat hij negen maanden later terugkeerde met een commando van twee ingehuurde Moldaviërs en wraak nam op de vrouw van de douanebeambte."
Zo walgelijk gaat het er in ‘Verminkt’ niet toe, maar op het einde van het boek wordt het verband met deze gruweldaad duidelijk.
"De eerste scène van het boek heb ik uit een persoonlijke nachtmerrie", aldus de schrijver. "Ik had al enkele dagen zitten lezen in de handleidingen van de Britse SAS toen ik besefte dat alles draait om preventie. Zodra de overvallers binnen zijn, is er niets, maar dan ook werkelijk niets meer aan te doen. Behalve dan ‘disaster management’, zoals dat zo mooi heet. En die nacht droomde ik dat mijn jongste dochter door zo een indringer in de hete frituurolie werd geduwd en ik daar als vader helemaal niets tegen kon doen."

In zijn boeken is ook sprake van een maatschappelijke context. Patrick de Bruyn wil het geen ‘sociaal pamflet’ noemen, maar vindt wel dat onrecht aangeklaagd mag worden. "Ik weet wel iets over het reilen en zeilen van ondernemingen en de excessen die zich kunnen voordoen. In ‘Verminkt’ zitten veel emoties over werkonzekerheid, angst voor de dag erna. Onzekerheid over het hebben van werk en werkeloosheid zijn belangrijke stressfactoren."

Patrick De Bruyn : 1955

Patrick De Bruyn werd geboren in Halle (B) op 22 augustus 1955,.in de buurt van Brussel.Het werk van Patrick de Bruyn kenmerkt zich door een beschrijving van gewone mensen die door het noodlot of door eigen toedoen in een nachtmerrie belanden. ‘Ik wil graag vertellen over angsten die iedereen heeft’, aldus Patrick de Bruyn.
De auteur studeerde bedrijfspsychologie oftewel economische organisatiepsychologie. Aan die studie heeft hij een bepaalde manier van denken overgehouden. "Misschien zie je patronen die andere mensen niet zien." Maar als hij de balans opmaakt is deze studie niet echt van grote invloed geweest op zijn schrijverschap. De ervaring van 25 jaar -steeds als onafhankelijk tussenpersoon- met personeel omgaan, heeft hem een schat aan informatie opgeleverd."

In 1977 verscheen de eerste publicatie van zijn hand ;‘Angst om de Gijzelaars’. Dit was een jeugdboek. Hiervoor ontving hij een aanmoedigingsprijs. In 1998 lag ‘File’ in de boekwinkel, omschreven als een ‘beloftevol debuut’. In 2000 volgde ‘Indringer’. Dit boek werd genomineerd voor de Hercule Poirot-prijs, de Vlaamse tegenhanger van de Nederlandse Gouden Strop. Vervolgens verscheen ‘Vermist’, door de Detective & Thrillergids van Vrij Nederland beloond met drie sterren. En in 2004 was daar ‘Verminkt’, eveneens bekroond met drie sterren en daarnaast genomineerd voor diverse Nederlandse en Vlaamse prijzen.

Waarom is Patrick de Bruyn gaan schrijven? En waarom misdaadromans?
De schrijver wilde een verhaal vertellen. En dat verhaal moest spannend zijn. "Een spannend boek schrijven is een ambacht, het is knutselen met scènes zodat de lezer wat langer in spanning kan worden gehouden… Knutselwerk. Zweten en je hoofd breken over hoe je dat hoofdpersonage nu weer laat reageren."
Wat is kenmerkend aan het werk van Patrick de Bruyn?
Hij beschrijft gewone mensen die door omstandigheden of door stress door het lint gaan of hun leven verandert ingrijpend door allerlei omstandigheden. "Ik ben zoals de meeste mensen niet bang om door een ronddwalende seriemoordenaar afgeslacht te worden. Maar ik ben wel bang voor mensen die onder invloed van stress reacties vertonen die niet meer in verhouding staan tot de aanleiding. Zoals een idioot die zich benadeeld voelt omdat ik in het verkeer de voorrang van rechts nam. Vervolgens wil hij mij van de weg rijden. …. of de man die ‘ja’ zegt, maar er een verborgen agenda op na houdt. Ik sta doodsangsten uit dat mijn kinderen iets overkomt in het verkeer. Of als ik ’s nachts wakker word en me voorstel dat ik werkloos word en mijn kinderen dus geen eten meer hebben."
Het zijn angsten die elk mens herkent. Patrick de Bruyn schrijft over deze angsten die in zijn boeken werkelijkheid worden.
"Gestresste mensen, opgefokt door prestatiedrang, met het zwaard van baanverlies boven hun hoofd, de carrière, sociaal onrecht, het verkeer, de kinderen."

Een ander kenmerk van Patrick de Bruyn is de uitvoerige en zorgvuldig research. In 'Vermist’ komen passages voor die direct ontleend zijn aan de werkelijkheid. Zo is er een melding van het neerstorten van een Concorde. De schrijver heeft het radiobericht gereconstrueerd toen bleek dat de banden niet meer bestonden. De toenmalige presentator verleende zijn medewerking. In een interview zegt de schrijver : ‘ Alle echte personages hebben hun fragment gelezen en goedgekeurd. Ik vind dat een thriller staat of valt met de geloofwaardigheid. …Mijn boeken moeten echt lijken. Dat geldt ook voor het bruidspaar dat op 21 september 2002 in de striemende regen is getrouwd. Zij moeten niet lezen dat het op die dag zonnig was. Ik trek die lijn consequent door. Alles moet kloppen. Ik ben het helemaal eens met Jef Geeraerts die zegt dat het eenvoudiger is om het op te zoeken dan om het te verzinnen."

Werk:

File (1998)

Indringer (2000)

Vermist (2001)

Verminkt (2004)

Verdoemd (2006)

Verliefd (2007).

Uitgave : Luitingh- Sijthoff - Amsterdam -2000

367 pag. ISBN 90-245-3860-2

Vertaling van : The Visitor - Running Blind

vertaald door : Bob Snoijink

Sergeant Amy Callen en luitenant Caroline Cooke hebben veel gemeen.
Beiden zijn ambitieuze carrièrevrouwen. Beiden zijn het slachtoffer van ongewenste intimiteiten. Beiden worden gedwongen ontslag te nemen bij het leger: weggepest.
En… beiden zijn nu dood.

Jack Reacher kende de vrouwen niet goed genoeg om zich in de zaak te verdiepen.
Maar wanneer de FBI met een daderprofiel komt dat in zijn richting wijst, is er voor Jack maar één mogelijkheid: uitzoeken hoe de twee vrouwen aan hun eind zijn gekomen, door wie en waarom… Thrillerauteur Lee Child heeft met zijn Jack Reacher een held gecreëerd met een unieke aantrekkingskracht: soms gevoelig, meestal onvoorspelbaar, vaak gevaarlijk, maar anderen altijd één stap voor.

Ook " De bezoeker " is weer een heerlijk en vooral spannend leesboek over zijn held Jack Reacher. Het lijkt erop alsof de immer zwervende Jack Reacher eindelijk een vaste stek heeft gevonden. Hij heeft een eigen huis waar hij woont als hij niet bij zijn vriendin in New York is. Aan deze rust komt snel een einde wanneer in een tijdsbestek van drie weken twee vrouwen dood in een bad vol groene verf worden gevonden.
De overeenkomsten zijn groot: alle twee waren het vrouwen met een veelbelovende carrière bij het leger, waar een eind aan kwam na sexuele intimidatie door hun superieuren. Ook waren ze beiden gedwongen ontslag te nemen na het winnen van de rechtszaak tegen hun bazen. De FBI onderzoekt de moorden en komt met een daderprofiel dat maar één richting op wijst: Jack Reacher…
Child documenteert zich als de beste, en spreekt met kennis van zaken over forensisch onderzoek, justitiële procedures en de praktijk van het politiewerk. Dit weerhoudt zijn eenzame held er niet van problemen naar eigen inzicht op te lossen, bijvoorbeeld als corrupte autoriteiten een behoorlijke rechtsgang in de weg staan Dat levert dus  alweer een meeslepende misdaadroman op waarvan de afloop waarlijk perfect is.

LEE CHILD-1954

Lee is  altijd een liefhebber van de Verenigde Staten geweest. Bovendien zou het soort verhalen dat hij wilde schrijven elders niet goed passen.Hij kende Amerika inmiddels door zijn Newyorkse vrouw, Jane waarbij hij jarenlang op bezoek was geweest.

" Tot dusverre vind ik het schrijverschap erg leuk. Van lezers krijg ik te horen dat ze echt van mijn boeken genieten en dat geeft me een heerlijk gevoel. Bovendien is de droom die ik sinds mijn jonge jaren heb gekoesterd uitgekomen: vrijheid om te kunnen werken waar ik wil. Ik kan me nog herinneren dat ik rond mijn vierde jaar met mijn moeder naar de bibliotheek ging. Ik nam een boek mee dat 'Mijn Huis in Amerika' heette. Het had twaalf bladzijden en op elk daarvan stond een grote kleurenplaat van een huis: een boerderij op de prairie, een bungalow in Californië, een huis in koloniale stijl in New England en mijn favoriet: een appartement in Manhattan waar een jongetje voor het raam zit dat naar de stad beneden kijkt. Ik wist meteen dat ik dat jongetje wilde zijn...
En nu ben ik dat jongetje. Na jaren dromen ben ik in 1998 met mijn gezin naar de VS verhuisd en nu woon ik even buiten de stad New York."

Zijn eerste roman " Killing Floor", won de Anthony Award, en zijn tweede, "Die Trying", won de W H Smith's Thumping Good Read Award.

Jack Reacher series :

1. Killing Floor (1997)-Jachtveld
2. Die Trying (1998)-Lokaas
3. Tripwire (1999)-Tegendraads
4. The Visitor (2000) aka Running Blind-De bezoeker
5. Echo Burning (2001)-Brandpunt
Lee Child Collection: Killing Floor / Die Trying / Tripwire (omnibus)(2002)
6. Without Fail (2002)-Buitenwacht
7. Persuader (2003)-Spervuur
8. The Enemy (2004)-De Vijand
Lee Child Collection 2: Running Blind / Echo Burning / Without Fail (omnibus) (2004)
9. One Shot (2005)-Voltreffer
10. The Hard Way (2006)
11. Bad Luck and Trouble (2007)

Short Story Work :

Fresh Blood 3 (1999)
Like A Charm (2004)
The Cocaine Chronicles (2005)

Eilandgasten

Vonne van der Meer

Paperback
Pagina's: 208

ISBN: 902541219x
Uitgeverij Contact
2005

'De grens tussen fantasie en werkelijkheid is, zoals ze in haar eerder werk al heeft laten zien, bij Vonne van der Meer zo dun, dat de lezer het verschil nauwelijks ziet.'

"

Vonne Van der Meer : 1952

Vonne van der Meer werd in 1952 in Eindhoven geboren en is opgegroeid in Laren.Ze was het jongste kind in een gezin van drie.
Haar moeder was een fanatieke lezer die haar kinderen veel en graag voorlas.
Omdat ze zich bij de lessen Nederlands onderscheidde bij het opstelschrijven mocht Van der Meer bij haar eindexamen verhalen inleveren. 
Op haar zeventiende deed ze eindexamen, waarna ze een jaar doorbracht in een Amerikaans gezin. Ze volgde daar het laatste jaar aan een High School. Het schoolsysteem liet toe dat ze zelf haar vakken koos en zo kon ze twee uur per dag toneellessen volgen. Daarna woonde ze een jaar in Parijs, waar ze onder andere balletlessen nam en veel schreef en muziek maakte.
Twee jaar later werd ze toegelaten tot de regieafdeling van de Amsterdamse Theaterschool. Tijdens deze opleiding bleef ze eigen werk schrijven: verhalen, toneel, schetsen,scénes, eenakters, liedjes.. In het een na laatste jaar schreef ze onder pseudoniem een monoloog, De behandeling, waarvoor ze de tweede prijs van een eenakterwedstrijd van NRC Handelsblad kreeg. Toneelgroep Centrum speelde de monoloog in 1976.
"Als er voor koninginnedag een straattheaterstuk gemaakt moest worden, bewerkte ik in één nacht een sprookje. Als twee medeleerlingen een stuk zochten om samen aan te werken, maar niks konden vinden dat bij hun leeftijd en mogelijkheden paste, schreef ik het. Daar ontdekte ik ook dat het niet verstandig is je eigen werk te regisseren. De afstand ontbreekt dan. Als een scène niet meteen lukt, ben je geneigd meteen te gaan herschrijven, in plaats van de acteurs een andere opdracht te geven."

In 1978 sloot ze haar opleiding af en werkte ze als regieassistente bij Frans Marijnen (RO-theater). Ze deed daar ook haar eerste regie van een door haarzelf geschreven eenakter (een gelegenheidsstuk gesitueerd op de Lijnbaan rond Kerstmis). Haar echte regiedebuut maakte ze een jaar later bij Fact, met Stella van Goethe. Daarna heeft ze nog ongeveer tien jaar geregisseerd bij diverse gezelschappen als Toneelgroep Centrum, Theater, Baal, de Haagse Comedie en het RO-theater. Bij het laatste gezelschap ging in 1996 ook haar toneelstuk Weiger nooit een dans in première.

Als ze niet regisseerde, schreef ze verhalen, die ze naar alle mogelijke literaire tijdschriften opstuurde, en altijd weer terugkreeg. Tot K.L. Poll in 1980 `Afscheid van Phoebe' opnam in Hollands Maandblad. Vanaf dat moment kwam er ieder jaar een nieuw verhaal in Hollands Maandblad te staan - tot haar eerste verhalenbundel uitkwam in 1985. Voor dat debuut Het limonadegevoel en andere verhalen kreeg ze de Geertjan Lubberhuizenprijs. In 1987 verscheen de eerste, korte roman Een warme rug, waarna nog meerdere boeken volgden.

Midden jaren negentig bekeert Van der Meer zich tot het rooms-katholicisme. Deze stap lichtte ze toe in interviews en haar geloof wordt sindsdien door recensenten nogal eens betrokken in hun besprekingen van haar boeken.

Vonne van der Meer is getrouwd met de schrijver Willem Jan Otten. Ze wonen in Naarden en hebben twee zonen.

De macht van fantasie en verbeelding is groot in veel boeken van Van der Meer. Haar verhalen en romans zijn in het verleden ook wel getypeerd als 'morele sprookjes'. Ook in Eilandgasten en De avondboot kun je zeggen dat een zeker moralisme wel aanwezig is, maar het sprookjesachtige element speelt hier minder een rol.

'Het opvallende van de verhalen van Vonne van der Meer is dat ze je zo goed bijblijven.'
- Maarten 't Hart, NRC Handelsblad

'Met dit boek manifesteert ze zich als een vertelster; niet van verhalen, zoals voorheen, maar van sprookjes.'

Bibliografie :

Het limonadegevoel en andere verhalen (1985).
Bekroond met de Geertjan Lubberhuizenprijs.
Een warme rug (1987, roman)
De reis naar het kind (1989, roman).Genomineerd voor de Europese Minerva Prijs voor het boek van het jaar
Zo is hij (1991, roman)
Nachtgoed (1993, verhalen)
Spookliefde (1995, novelle)
Weiger nooit een dans (1996, toneelstuk,
De verhalen (1997, een keuze uit eigen werk)
Eilandgasten (1999, roman)
De avondboot (2001, roman)
Laatste seizoen (2002, roman)
Ik verbind u door (2004, roman)

"Antichrista "

Uitgeverij De Bezige Bij

ISBN : 9076682240

Ik wist niet of ik haar vriendin was. Welk per definitie duister teken vertelt je dat je iemands vriendin bent? Ik had nog nooit een vriendin gehad.
Ze had bijvoorbeeld om me gelachen: was dat een blijk van vriendschap of van minachting? Mij had het pijn gedaan. Dat kwam doordat ik nu al op haar gesteld was.
In een helder ogenblik vroeg ik me af waarom. Rechtvaardigde het bedroevend weinige wat ik van haar wist mijn verlangen om bij haar in de smaak te vallen? Of was het om de bedenkelijke reden dat zij de enige was die me een blik had gegund?

Ze zeggen van sommige schrijvers wel eens dat ze telkens hetzelfde boek schrijven.Is dit nu een kwaliteit of een tekortkoming.?
Toont het juist aan dat een bepaalde auteur een zogenaamde oeuvrebouwer is, of is het juist een soort armoe: dat een schrijver maar één bepaald register bespeelt?
Amélie Nothomb (1967) is een goed voorbeeld van zo’n type auteur.
Antichrista is de titel van haar roman. Nu ja, roman. Haar boeken hebben doorgaans de lengte van een flinke novelle. Met wat goede wil en vooral een ruime bladspiegel, weet de uitgever de boekjes op te dikken tot zo’n 120 pagina’s.
Maar wat voor een boekjes. Nothomb is de Nellie Cooman van de romanliteratuur. Ze heeft bijzonder weinig woorden nodig om een compleet en overrompelend verhaal te vertellen.
In Antichrista gaat dit verhaal over Blanche, een wat eenzame en kleurloze studente. Reeds op haar zestiende gaat ze studeren aan de universiteit waar ze kennis maakt met de eveneens zestienjarige Christa.
Christa  is alles wat Blanche niet is: vlot, charismatisch, grappig en onderhoudend. Ze omringt zich met vrienden en, om voor Blanche totaal onduidelijke redenen, zoekt ze ook contact met Blanche. Al lacht Christa haar direct al uit wanneer blijkt dat Blanche nog bij haar ouders woont.

Blanches instinct verloochent haar niet. Zij is simpelweg dolgelukkig dat er eindelijk iemand is die aandacht aan haar besteedt waar Christa op haar beurt gruwelijk misbruik van maakt. Christa heeft zelf geen huisvesting in de stad waar ze studeert en zorgt ervoor dat ze in elk geval op de maandagen bij Blanche mag logeren.
Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat Christa een manipulatieve heks is die iedereen voor zich weet in te nemen, maar zodra ze alleen is met Blanche komt haar ware, nare aard naar boven en weet ze haar zogenaamde nieuwe vriendin keer op keer te vernederen zoals alleen meisjes in de volle bloei van hun puberteit dat kunnen. Deze dr. Jekyll en mr. Hyde-achtige transformaties inspireren Blanche ertoe in Christa ook een Antichrista te zien: ‘Als enige in mijn soort was ik voortaan op de hoogte van een geheim dat Christa me dagelijks openbaarde, zonder het zelf te beseffen: het gezicht van Antichrista, een meisje dat allerminst wilde behagen, maar mij behandelde als een stuk vuil.’

Zoals in elk boek van Nothomb kent ook dit verhaal een onverwachte wending die alle rollen omdraait. Die ingrepen zijn vaak wat vergezocht (ik zal deze niet verraden), maar aangezien Nothombs verhalen per definite een vrij hoog absurditeitsgehalte kennen stoort dit niet. Het is het handelsmerk van de schrijfster om één bepaald idee tot in het extreme consequente uit te werken en dat is ook de kracht van Antichrista: juist door die consequente uitwerking legt ze bepaalde mechanismen binnen intermenselijke relaties bloot.

Amélie Nothomb behoort zonder meer tot de categorie schrijvers van één boek.
 Al  haar romans hebben een ongelooflijk fantastisch (letterlijk en figuurlijk) uitgangspunt, maar door haar humor, zelfspot en ongelooflijk scherpe dialogen, volg je haar moeiteloos en verbaas je je keer op keer over de dingen die mensen elkaar aandoen. Wel is het waar dat ze alleen dit genre beoefent, maar omdat elk boek voelt alsof ze voor haar leven moest rennen, blijft de charme behouden en eenmaal verslingerd aan haar werk, blijf je dat ook.

Amélie Nothomb : 1967

Amélie barones Nothomb

Bibliografie :

Hygiène de l'assassin, roman,, 1992-Hygiene van de moordenaar
Le Sabotage amoureux*, roman,1993
Légende un peu chinoise, verhaal,1993
Les Combustibles, toneel, 1994
Les Catilinaires, roman, ,1995- Filippica's
Péplum**, roman,1996
Attentat, roman,1997
Mercure, roman, 1998

Stupeur et tremblements*, roman, 1999 (Grand Prix du roman de l'Académie)
-Met angst en beven

Le Mystère par excellence, novelle, 1999
Métaphysique des tubes*, roman, 2000 -Gods ingewanden
Brillant comme une casserole, verhalen,2000
Cosmétique de l'ennemi, roman, 2001-Cosmetica van de vijand
Aspirine, novelle,2001
Sans nom, novelle,2001
Robert des noms propres**, 2002 -Plectrude
Antéchrista**, 2003
L'Entrée du Christ à Bruxelles, novelle, 2004
Biographie de la faim*, roman,2004-De hongerheldin
Acide sulfurique, roman, 2005-Zwavelzuur
Journal d’Hirondelle, roman, 2006 -Dagboek van zwaluw

Brooklyn dwaasheid -2005

Uitgeverij : De Arbeiderspers

vertaling van :

283 bladzijden

ISBN 9029562919

Brooklyn dwaasheid

In Brooklyn dwaasheid laat Paul Auster ons kennismaken met verteller Nathan Glass; een man in de herfst van zijn leven, een uitgebluste verkoper van levensverzekeringen,herstellende van kanker en gebrouilleerd met zijn enige dochter.
Laat ik eens een fantastische openingszin schrijven, moet de auteur gedacht hebben - anders was hij 'Brooklyn dwaasheid' niet begonnen met het statement: 'Ik was op zoek naar een plek om rustig dood te gaan.'

Brooklyn dwaasheid is de meest toegankelijke Auster totnogtoe. al heeft het boek ook iets van een haastig in elkaar gezette vingeroefening. De typische ingrediënten zijn alleszins aanwezig: er is een vloed aan intertekstuele verwijzingen, en we krijgen te maken met personages die zich bezighouden met ronduit zinloze projecten.

Op zoek naar een "plek om rustig dood te gaan", verhuist Nathan terug naar Brooklyn, de stad van zijn prille jeugd waar hij zijn echtscheiding overdenkt en begint te schrijven aan wat hij het Boek van de menselijke dwaasheid noemt. Hierin doet hij verslag van "elke blunder, iedere dwaasheid en iedere tekortkoming van zijn carrière als man". Het boek dat wij als lezer onder ogen krijgen lijkt het product te zijn van deze inspanningen.
Het is een absurde roeping die we in andere vorm al kennen van het eerdere werk. De auteur heeft immers een patent op het introduceren van vrijwillige eenzaten die hun gebrek aan stabiliteit proberen te compenseren met het najagen van op voorhand gedoemde missies.
Kort na zijn verhuizing ontmoet Nathan onverwacht zijn neef Tom Wood (de namen Wood en Nathan fungeren, zoals wel vaker in Austers werk, als verwijzing naar bepaalde eigenschappen van de mannen).
Hij is de persoon waar het verhaal eigenlijk om draait, aldus Nathan. Tom, ooit briljant student Amerikaanse literatuur op weg naar een zonnige toekomst, werkt nu in een tweedehands boekhandel. Hier probeert hij boven de catalogi die hij samenstelt zijn mislukte academische carrière te verwerken.
Dankzij Harry Brightman en zijn tweedehands boekhandel werd hij gered van zijn sociaal isolement
De drie mannen (Nathan, Tom en Harry) vinden elkaar temidden van hun teleurstelling in het leven, en samen mijmeren ze over een plek "waar je kunt leven op je eigen voorwaarden", over "een innerlijke schuilplaats" en over een "hotel van het bestaan".
Ze bewegen zich door hun bestaan als ballen in een flipperkast: zonder richting of zekerheid, slachtoffers van een wrede willekeur.
Uitzichtloosheid en de zoektocht naar betekenis spelen in de roman een grote rol. Deze worden verbeeld door de drie mannen die ieder op hun eigen manier zoeken naar een plek in de wereld. Alle drie representeren ze ook een verschillend aspect in het leven van de man. Zo speelt bij Tom de mislukte carrière een rol, worstelt Nathan met ziekte en is Harry de homoseksuele ex-gevangene met een gouden hart. Bovendien worstelen ze alledrie met de liefde.

De verhouding tussen de mannen wordt dan echter verstoord door nog een plots opduikend familielid (de negenjarige Lucy), wat het verhaal een dynamische injectie toedient.

De dochter van Toms zus Lucy ,leidt Nathan en Tom van Brooklyn naar Vermont op een reis die hen beiden aanzet tot denken en hen inspireert hun leven te veranderen.. In het Austeriaanse universum is natuurlijk niets van lange duur en er komt dan ook snel een einde aan de door het kind op gang gebrachte ontwikkelingen.
Auster schrijft vanuit één personage, in dit geval Nathan Glass, en dat komt soms gekunsteld over. Zo klinken zijn beweringen over het leven hier en daar als gemeenplaatsen en cliché's. De wendingen in het verhaal zijn ook allerminst verrassend, terwijl Auster juist om zulke verrassingen bekendstaat.
Daarnaast zijn sommige stukken ronduit sentimenteel. Dit kan met opzet zijn gedaan omdat Nathan immers in de herfst van zijn leven verkeert en misschien een wat sentimentele kijk op de dingen heeft.
Anders dan Austers vorige romans is Brooklyn dwaasheid een luchtige roman, een simpel verhaal qua opzet en stijl wat fans van het eerste uur deed verzuchten dat de meester het niet meer in zich had om nog eens uit te pakken met een kanjer van een literaire provocatie.

Brooklyn dwaasheid is zeker geen slechte roman, daartoe bieden de intrigerende wendingen en het verzorgde proza een garantie. Het is wél een roman die aanvoelt als een zoethoudertje om de fans te plezieren, fans die ongetwijfeld het geduld hadden opgebracht te wachten op een boek van het kaliber van Broze Stad of zijn meesterwerk Leviathan,

De roman wordt grotendeels ingenomen door een bij momenten behoorlijk onwaarschijnlijke plot: samen met twee andere verlopen figuren probeert Nathan het leven nog enige zin te geven met behulp van behoeftige kleine meisjes, kunstvervalsingen en literaire citaten. Dat zou op zich voldoende moeten zijn voor een beresterke roman, maar Austers ietwat routineuze behandeling van de eeuwige thema's ? die ook al net iets te vaak zijn thema's zijn geweest - overtuigt maar half. Strikt genomen is de lectuur van 'Brooklyn dwaasheid' geen tijdverlies, maar er komen tegenwoordig straffere teksten uit de hoofdstad van de wereld.

Paul Auster: -1947

De schrijver is geboren op 3 februari 1947 in Newark(-New Jersey) als zoon van
Samuel en Queenie Auster.
Hij liep er school aan Columbia Highschool en behaalde zijn B.A. Engels en Comparitieve literatuur aan Columbia University in 1969.
In 1970 behaalde hij een M.A. in Comparitieve literatuur aan dezelfde universiteit., waarna hij een drietal jaren in Frankrijk ging wonen.om er vertalingen te maken van het werk van Sartre, Mallarmé en Simenon, en poezië en toneelwerken te schrijven
Sinds zijn terugkeer naar New York in 1974 heeft hij zijn eigen gedichten, essays, romans en vertalingen van Franse schrijvers zoals Mallarmé en Joubert gepubliceerd.
In oktober 1974 huwde hij met de romanschrijfster Lydia Davis , waarvan hij zich in 1978  liet scheidden.
In 1981 treedt hij opnieuw in het huwelijk met de Noorse dichteres en auteur Siri Hustvedt waarmee hij zijn dochter  Sophie kreeg.

Zijn eerste roman was een detectiveroman genaamd Squeeze Play en werd geschreven onder het pseudoniem Paul Benjamin (Benjamin is zijn tweede naam).

Auster bereikte bekendheid met een reeks van drie experimentele detectiveverhalen (City of Glass (1985), Ghosts (1986) en The Locked Room (1986)) die collectief als The New York Trilogy werd gepubliceerd ((1987)

Deze boeken zijn geen conventionele detectiveverhalen die rond een geheim en een reeks aanwijzingen worden georganiseerd. Eerder gebruikt hij de detectivevorm om existentiële kwesties en kwesties van identiteit te behandelen. Het onderzoek naar identiteit en persoonlijke betekenis is een rode draad in elk van de recentere publicaties van Auster geweest.

In de recentere werken van Auster is de rol van toeval en willekeurige gebeurtenissen erg belangrijk (The Music of Chance) en ook het verband tussen mensen en hun gezaghebbers en milieu (The Book Of Illusions, Leviathan). Door zijn rijke en onverwacht droomachtige proza, wordt Paul Auster beschouwd als één van de grootste levende schrijvers uit de V.S.

Bibliografie :

Romans

In the Country of Last Things (1987)-In het land der laatste dingen
Moon Palace (1989)-Maanpaleis
The Music of Chance (1990)-De muziek van het toeval
Auggie Wren's Christmas Story (1991)
Leviathan (1992)
Mr. Vertigo (1994)
Blue in the Face (1995)
Smoke (1995)
Dream Days in Hotel (1998)
Lulu on the Bridge (1998)
Sophie Calle: Double Game (1999)
Timbuktu (1999)-Timboektoe
The Book of Illusions (2002)-Het boek der illusies
Oracle Night (2003)-Orakelnacht
The Brooklyn Follies (2005)- Brooklyn dwaasheid
Travels in the Scriptorium (2006)- Op reis in het scriptorium

Series

New York Trilogy
1. City of Glass (1985)- Broze stad
2. Ghosts (1986)- Schimmen
3. The Locked Room (1986)-De gesloten kamer
The New York Trilogy (omnibus) (1987)

Non fiction

White Spaces (1980)
The Art of Hunger (1983)
Notebooks (1983)
The Invention of Solitude (1985)
The Red Notebook (1992)
Why Write? (1996)
Translations (1997)
Paul Auster's New York (1997)
Hand to Mouth: A Chronicle of Early Failure (1997)
The Story of My Typewriter (2001)
Collected Prose: Autobiographical Writings, True Stories, Critical Essays, Prefaces, And Collaborations with Artists (2003)
The Inner Life of Martin Frost (2007)

Poezie :
Disappearances: Selected Poems (1988) (Verwijningen)
Ground Work (1990)
Selected Poems (1998)
Collected Poems (2004)

DE SCHADUWMAN-1996

Uitgeverij :  A.W. Bruna- Utrecht
paperback : 362 pag.

ISBN 90-229-8261-0

vert. van :

Berlijn, 1943.
Slechts enkelen zagen ooit zijn gezicht, niemand kende zijn ware naam.Fluisterend sprak men over ' Der Schattenmann' , de gevreesde en gehate "jager" die ondergedoken joden opspoorde.
Altijd was hij erbij , in de duisternis, als ze je kwamen halen ...
En hij zou er zijn, grijnzend, als ze je wegvoerden naar de kampen...

Miami Beach , heden .
Simon Winter- rechercheur Moordzaken in ruste- staat op het punt met een welgemikt pistoolschot een eind te maken aan zijn eenzame laatste levensjaren.
Maar een klop op zijn deur doet zijn leven een onverwachte wending nemen: trillend staat daar Sophie Millstein, zijn oude joodse buurvrouw. Zij heeft Der Schattenmann gezien, zonet nog, en nu zal hij haar doden. Net zoals hij al die anderen heeft vermoord, in Berlijn, toen de nazi's aan de macht waren... De volgende dag wordt Sophie gevonden, gewurgd, haar ogen verstard in doodsangst.
Voor de politie is het een gewone roofmoord, in Miami dagelijkse realiteit.Maar Simon Winter kent de verschrikkelijke waarheid : Der Schattenmann is terug !

En dit haast onzichtbare, anonieme beest slaat keer op keer toe en vermoordt stelselmatig de laatste overlevenden van de holocaust. En nu - jaren na zijn pensioen - gaat Winter weer de straat op: in de jacht op deze jager die martelt uit machtswellust, die moordt om zichzelf en zijn verleden voor altijd verborgen te houden...

John Katzenbach -1950

Romans :

Vreugde der wet -1995-

vertaling van :The Romance Reader

Uitgeverij : Meulenhoff

ISBN 10

Paperback

Als Rachel zeventien is geworden vinden haar ouders het tijd om te trouwen. Uiteindelijk vinden ze een jongen, Israel. Rachel vindt hem best aardig maar het is natuurlijk niet de man van haar leven, ze trouwt meer met hem omdat ze dan uit huis kan dan omdat ze hem zo leuk vindt. Het is een echte braverik en hij wordt door haar vader gebruikt als middel om Rachel een echte fatsoenlijke vrouw te maken.
Natuurlijk heeft Rachel er snel genoeg van en als ze de kans krijgt vlucht ze een keer weg, waarop de scheiding volgt…

Pearl Abraham : 1960

Pearl Abraham , is als derde kind uit een gezin van negen geboren in (Israël, 1960) en verhuisde op jonge leeftijd met haar familie meerdere keren van Jeruzalem naar New York. Ze groeide op in een orthodox-joods gezin,-haar vader is een chassidische rabbijn.,maar besloot na de middelbare school te gaan studeren en uit de chassidische gemeenschap te treden. In haar debuutroman Vreugde der wet beschreef ze de chassidische wereld voor het eerst vanuit een vrouwelijk perspectief. Er werden wereldwijd miljoenen exemplaren van verkocht. Door het vele reizen is de chassidische gemeenschap en leven dat ze in haar jeugd meemaakte minder streng als het wordt weergegeven in haar debuutroman : " The RomanceReader".

Zij geeft nu een cursus in creatief schrijven.. Hoewel ze zich nu ver van haar chassidische verleden verwijdert heeft , blijft ze nog contact houden met haar familie.Zij maakt geen deel uit van enige georganiseerde tak van judaïsme, maar ze voelt nog steeds, wat zij noemt " het interne ritme van de Chassidische cultuur ".Zonsondergangen op vrijdagavond, samen met sommige godsdienstige dagen in het jaar betekenen nog altijd iets speciaals voor haar.

Bibliografie :

The Romance Reader-Vreugde der wet

The Seventh Beggar-De zevende bedelaar

Giving Up America

Een Sterke Vrouw, wie zal haar vinden?