Berichten van 1 januari 2007 tot 31 januari 2007

De redding.

Uitgeverij : The House of Books

paperback : 302 pag.

Ned.vertaling : van

De Redding is een ontroerende roman over de onvoorwaardelijke liefde van een moeder voor haar kwetsbare zoontje -een band die zo sterk is dat er voor een andere liefde geen plaats lijkt te zijn.

"All of Sparks's trademark elements -- love, loss, and small-town life -- are present in this terrific read."

—Booklist

"Cunningly crafted."—

"Readers who don't mind shedding a few tears won't be disappointed."

"A romantic page-turner. . . Sparks's fans won't be disappointed."—

Lijst van gepubliceerde werken

The Notebook-1996

Message In a Bottle-1998

A Walk To Remember-1999

The Rescue-2000 - De redding

A Bend in the Road-2001

Nights in Rodanthe-2002

The Guardian -2003

The Wedding -2003

Three Weeks With My Brother (non-fiction) -2004

True Believer -2005

At First Sight -2005

Dear John -2006

YVES PETRY - DE ACHTERBLIJVER

De Bezige Bij, 2006

Gebonden, 286 bladzijden

ISBN: 90 234 2070 5

Als een perfecte baby-computer ontwikkeld wordt, blijkt pijnlijk de imperfectie van de mens.

" De kwaliteit onsterfelijkheid appelleert oneindig veel sterker aan de menselijke ijdelheid dan het vermogen om te beminnen of de behoefte om bemind te worden, dat spreekt voor zich."

Gram Goetleven is als wiskundige verbonden aan het computertechnische bedrijf Carnitec waar hij meehelpt aan de ontwikkeling van een superintelligente robot:" Baby".
Deze robot  zal qua intelligentie hoog boven de mensheid uitstijgen.,want hij is gemaakt om te overleven.
Gram Goetleven voelt precies hoe de robot zijn werk gaat doen: de mens zal overbodig worden, elke  mens zal een 'achterblijver' worden.
Op een dag wordt hij door dokter Benjamin Miami, de uitvinder van Baby ,gevraagd om een lezing te geven op een conferentie in Austin, Texas, USA. Hij is van plan deze uitnodiging aan te grijpen als een gelegenheid om zijn toekomstvisie uiteen te zetten.
'De toekomst zal een toekomst zonder vaders zijn en bijgevolg een toekomst zonder kinderen. Het zal een millennium worden van pure intelligentie, die alleen maar intelligente manieren kent om zich te handhaven of voort te planten.Wat geen betekenis heeft zal geen betekenis krijgen. Alleen wat werkt, zal werkelijk heten.'
Gram Goetleven leeft voor zijn werk en de toekomst. Hij is daarom zeer verstoord wanneer zijn aftakelende vader steeds meer aandacht vraagt. Hij ondergaat elk bezoek als een kwelling. Kort voor hij naar Amerika  zou gaan, overlijdt zijn vader. En hoe Gram ook na de begrafenis zijn best doet om alle treurigheid zo snel mogelijk te vergeten en zich te concentreren op de lezing, het verleden lijkt hem in te halen. Als hij tenslotte in het vliegtuig stapt komt daar nog een hindernis bij.
Dat er allicht toch meer gevoel in hem schuilgaat dan hij wil doen voorkomen, blijkt uit zijn danige vliegangst.Ook wat Gram geen betekenis wenst te geven, eist plots een plaats op. Ook wat niet werkt, wordt ineens werkelijkheid., maar voor de rest is zijn relaas eigenlijk een langdurige tirade tegen emotionaliteit, menselijke zwakte en zielsbewegingen.

De schrijver Yves Petry heeft geen medelijden met zijn personages. Ze worden keihard op papier gezet: de vader die openlijk zijn bizarre seksleven met zijn zoon wil bespreken en de zoon die op zijn minst niet van mensen houdt, ook niet van zijn ouders.In kristalhelder proza, vaak sarcastisch maar daarom niet minder dwingend van toon, voert deze hedendaagse vertelling over jongens en wetenschap, leven en dood, intelligentie en emotie, tot de conclusie dat wij ten aanzien van de toekomst allen achterblijvers zijn, gevangenen van het heden en producten van het verleden.
In het verhaal krijgen arrogante wetenschappers het deksel op hun kop en geeft Yves Petry een interessante stelling: techniek dient niet de mens, maar zal de mens overstijgen.
Het is de bedoeling dat 'Baby', de super robot, alle mensen zal overleven en hen met hun schamele intelligentie ver achter zich zal laten. Gram heeft medelijden met de mensheid, tegelijkertijd voelt hij zich verheven boven de mensen, omdat hij het heilige doel dient: Baby.
Gram wordt zo een icoon van de fanatici, zoals een godsdienstfanaticus die een onmogelijk doel nastreeft.
Zijn tegenspeler is dokter Bitschkowa, een vrouw die de media bespeelt met haar burgerlijkheid: beelden over haar gelukkige gezinnetje en haar mooie hobbies. Gram verafschuwt haar, en met haar alle mensen die maar een zweem van normaalheid over zich hebben.
Menselijke verhoudingen en gevoelens interesseren hem nauwelijks, psychologie speelt in zijn beleving geen enkele rol, over zaken als seks of intermenselijkheid kan hij alleen maar sarcastisch zijn.

Yves Petry schetst hiermee een zwartgallig leven, want Gram is niet wars van kritiek op de moderne maatschappij.
Sociale, culturele en politieke items dwalen door het verhaal: sekstoerisme, gymnastiek tijdens het werk, ouder kind relatie. En bovenal: hoe dierlijk is de mens?
Misschien alleen inhoudelijk lijkt Petry's verhaal op maatschappelijk sociale kritieken die bijvoorbeeld de Franse schrijver Michel Houellebecq gebruikt voor zijn romans. Alleen zijn de woorden en de beelden die Petry gebruikt vele malen prozaïscher en trefzekerder. Onder zijn mooie zinnen loeren sarcasme en humor om de lezer te verleiden. En mede door zijn karikaturale personages, bereikt hij een niveau dat voor de lezer een aangename verrassing is: het verhaal is een uitdaging om te lezen.
Gram Goetleven schildert zijn omgeving af als een soort zwakzinnige karikatuur. Over moeders vriendje Alain denkt hij bijvoorbeeld: ,,Mensen als Alain hadden natuurlijk een ziel. Dat soort volk kende nu eenmaal geen intellectuele scrupules.''
Menselijk geluk komt in zijn woordenboek niet voor: ,,De onverbloemde eenzaamheid van het samenzijn, de manifeste onverenigbaarheid der geesten, het sloot meer aan bij mijn opvattingen dan deze idylle.''
Hij is de slimme rascynicus, maar hij weet ook: ,,Cynisme is verleidelijk omdat je als cynicus in grote lijnen natuurlijk altijd gelijk hebt.''

Tegen het einde van het verhaal blijkt de toekomstdroom van Baby, waaraan Gram Goetwegen zijn onmenselijke toekomstperspectieven ontleent, beetje bij beetje te worden ontmanteld, zijn grote voorbeeld Dr. Miami krijgt z'n congé, en de geplande lezing gaat niet door.
Einde verhaal. Boodschap: technocratische, onmenselijke toekomst legt het af.

'De achterblijver' is een soort sprookje met even satirische als misantropische trekken. Eerlijk gezegd heeft het verhaal, met zijn tenslotte vrij eenvoudige boodschap, weinig om het lijf. Maar het zijn de verblindende stijl en het intellectuele vuurwerk van Pétry die het geheel overeind houden.
Hij is een begenadigd stilist, zoals er in Vlaanderen de laatste jaren geen meer is opgestaan. Zijn brille heeft werkelijk niets boertigs of sappig-Vlaams.
Hij schrijft als een jonge, zelfverzekerde God. Taal is voor hem belangrijker dan psychologisch raffinement. Hij zwelgt in de schoonheid van zijn welbespraaktheid, bij deze ondergaande zon bijvoorbeeld: ,,Een voor een legde ze haar kleuren af, het zilveren wit van de dag, de geelzucht van de vooravond, het oranje van haar nakende ondergang, om zich ten slotte door al dat stof te laten villen en finaal leeg te bloeden in een scharlakenrode plas die reikte van noord naar zuid.'
Als lezer word je meegetrokken in de alsmaar donkerder wordende gedachtegang van deze man.
De achterblijver is een verhaal  over leven in de toekomst en sterven in het heden.

Yves Petry (1967)

Yves Petry studeerde wiskunde en wijsbegeerte in Leuven, publiceerde verhalen in DW&B en in NWT, debuteerde mei 1999 bij De Bezige Bij met de roman Het jaar van de man, bij dezelfde uitgeverij verscheen in 2001 Gods eigen muziek.

Yves Petry wordt onthaald als een beloftevolle nieuwe verschijning aan de Vlaamse literaire horizon.

Vrij Nederland bejubelde Petry als het ‘grootste talent’ van een nieuwe generatie literair begenadigde Vlamingen."

Yves Petry's probate middel tegen teleurstellingen: "In de mate van het mogelijke, leg ik me neer bij het onmogelijke."

Bibliografie

Het jaar van de man-1999

Gods eigen muziek-2001

De laatste woorden van Leo Wekeman-2003

De achterblijver-2006

Annie Proulx 's
 

(That Old Ace in the Hole)
 vert. Regina Willemse-Uitgeverij  Scribner

"Als je het landschap goed treft, zullen de personages eruit naar voren komen en dan zullen ze ook op hun plaats zijn."

De 25-jarige Bob Dollar heeft een baan aangenomen bij een grote vleesproducent , Global Pork Rind , en moet  als locatieverkenner  de wat kleinere veefokkers en landbouwers in het prairiegebied op de grens van Oklahoma en Texas overhalen om hun land te verkopen , zodat het bedrijf er grootschalige varkensfokkerijen kan vestigen.
Bob krijgt het advies van zijn baas om een dekmantel voor zijn aanwezigheid daar te bedenken, en waarschuwt hem niet meteen te laten weten dat hij voor hen scout.

Naast Bob Dollar is Ace Crouch de meest belangrijke persoon: van een simpel jongetje dat in de leer ging als molenaar (in de panhandle zorgen de molens ervoor dat het water wordt opgepompt, als ook de olie) bij de uit Kampen afkomstige Nederlander Habakuk ontpopt hij zich als noeste werker.
Dat het Bob Dollar-verhaal vooral in het begin wat mager is naast het machtige portret van het Wilde Westen geeft niet zo. Tenslotte ligt Annie Proulx' grootste kracht in het beschrijven van de kleine mensen in het grote Amerika, in het haast schilderen van de grootse landschappen en hun weerbarstige natuur.
Ook in dit boek van Proulx zijn de personages eenvoudige hardwerkende mensen die leven in de ruige Amerikaanse natuur, dit keer is dat de zogeheten 'panhandle' in het noorden van Texas en Oklahoma. De kleurrijke personages vormen ieder met hun eigen verhaal een boeiend geheel.Deze talloze verhalen worden bij elkaar gehouden door een eenvoudig hoofdverhaal, waarin Bob Dollar als de buitenstaander figureert die zich probeert in te mengen tussen de plaatselijke bevolking van de 'panhandle', een gebied dat zich kenmerkt door droogte, ranches, koeien en cowboys.
Minpunt is dat er door al die prachtige portretten en verhalen niet veel vaart in het boek zit. Maar Proulx' vertelkunst en gevarieerde taalgebruik, gekenmerkt door compactheid en krachtige metaforen, maken dat je door blijft lezen. Pas tegen het einde van de roman volgen de ontwikkelingen elkaar plotseling vrij snel op en worden de gebeurtenissen zelfs dramatisch, hoewel altijd met een komische ondertoon. Want een van de kenmerkendste eigenschappen in Proulx' werk, ook in dit boek, is de ingehouden humor.
Proulx zou Proulx niet zijn als in haar werk niet haar grote betrokkenheid bij het Amerikaanse landschap zou doorklinken. Dit onderwerp is dan ook op bijna iedere pagina aanwezig. Bob komt door zijn baan als locatieverkenner tussen twee tegenovergestelde belangengroepen in te staan. De ene groep vertegenwoordigt economische belangen en de andere welzijnsbelangen. Uiteraard komt hij tot de conclusie dat het werk niks voor hem is omdat hij niet achter de economische belangen van de varkensfokkerijen kan staan. En uiteindelijk winnen de vertegenwoordigers van de welzijnsbelangen ook hun strijd tegen de varkensfokkerijen. Het goede overwint het kwade, het oude het nieuwe.

Annie Proulx :-1935
 

QUOTES

"Gritty, authoritative stories of loving, losing, and bearing the consequences. Nobody else writes like this, and Proulx has never written better." - Kirkus Reviews.

Ms. Proulx writes with all the brutal beauty of one of her Wyoming snowstorms. Her people not only 'stand' the bad luck and heartbreak that comes their way; they stare it down with astonishing strength, and sometimes they manage to triumph." - Wall Street Journal

"This is splendid material, set out with pain and compassion but above all with a shrewdness of observation. . ." - New York Times

Bibliografie

Wyoming Stories

1. Close Range (1999)-De gouverneurs van Wyoming
2. Bad Dirt (2004)- Hels stof

Het ijskind

vertaling van :
    "THE ICE CHILD"

By delving into the historical intrigue of Sir John Franklin's infamous adventure, McGregor has ventured in a new direction, departing the psychological thrillers that have been her mainstay.

QUOTES van de schrijfster.

"I love to look behind historical events and present them from a personal viewpoint,"

"History can seem very dry on the page, and I like the challenge of unraveling a story and finding the human interest behind it."

Jo Harper , een succesvolle jonge journaliste , heeft slechts haar twee jarig zoontje Sam als tastbare en zeer geliefde herinnering aan haar relatie met Douglas overgehouden.
Wanneer Sam ernstig ziek wordt , is er niet veel hoop voor hem: alleen een beenmergtransplantatie met als donor zijn volwassen halfbroer John zal hem kunnen redden.
Maar John is onvindbaar. Hij geeft zichzelf de schuld van het dodelijke ongeluk van zijn vader Douglas en heeft zich teruggetrokken uit de bewoonde wereld.
Hij heeft zich ten doel gesteld zijn vaders droom te voltooien , de zoektocht op de onhergbergzame,ijzig koude Noordpool ,naar de restanten van de historische ontdekkingsreis in 1847 van Sir John Franklin, die met zijn bemanning strandde toen hij zocht naar een Noord-West doorgang.

Terwijl de ziekte zich bij Sam steeds verder openbaart , vecht Jo in een wanhopige race tegen de klok om het leven van haar zoon en de ziel van haar stiefzoon te redden.
Het ijskind is een diep ontroerende roman over hoop en wanhoop, opoffering en liefde en over het doorzettingsvermogen van een vrouw, die weigert zich bij het noodlot neer te leggen.

Elizabeth McGregor

Holly Fox

Elizabeth McGregor is geboren  in Warwickshire en leeft nu, met haar dochter Kate ,in  Dorchester .
Vroeger oefende zij het beroep uit van : een hopeloos verveelde maar trouwe servante, van een gelukkige,maar meestal overspannen lerares en  een ongeschikte en bijna bankroete antiquairiste.
Momenteel is zij een award-winnende schrijfster van meer dan honderd  korte verhalen en gevierde auteur van een tiental psychologische thrillers.
Het geschreven woord heeft McGregor van kindsbeen af gefascineerd.
Zo herinnert zich ,dat ze als jong meisje in boekwinkels stond en "absolutely thrilled  was ,with the whole experience."
Haar liefde voor het schrijven van essais en het tekenen wekte verwondering op bij  haar  meer wetenschappelijk aangelegde broers , maar dit alles belette haar niet om zich reeds op tien jarige leeftijd door een boek als " Wuthering Heights " te wurgen.
.McGregor schreef haar eerste roman , toen ze achttien was.Twintig jaar later publiceerde ze voor het eerst en sindsdien bracht ze twee comedies onder de schuilnaam Holly Fox en tien romans onder eigen naam uit.

Bibliografie :

De Steek

"Saul jaagt je de stuipen op het lijf

met deze razende, gonzende horror-shocker "

Verrassend goed plot maar geen aanrader voor mensen met een gevoelige maag.

JOHN SAUL :-1942

John Saul is geboren op 25 februari 1942 in Pasaneda ( Californië) en groeide op in Whittier.
Hij volgde verschillende colleges , zonder ooit  echt ergens af te studeren..Hij had gedurende vijftien jaar meerdere jobs, terwijl hij inmiddels wachtte om eens een boek te schrijven dat zou gepubliceerd worden.

BIBLIOGRAFIE

Series

Blackstone Chronicles
1.

ALS DE DUISTERNIS VALT

1995, Amsterdam: J.M. Meulenhoff, 431pag., ISBN 90-290-4663-5, 1e druk oktober 1995
vert.van: After Dark (1995), vert.door: Jan Willem Bos

***

Laura Rizzatti, tijdelijk werkzaam voor opperrechter Robert Griffen van het Hooggerechtshof van Oregon, wordt 's avonds laat vermoord aangetroffen in het verlaten gerechtsgebouw. Er zijn geen verdachten en geen aanwijzingen. De volgende maand komt Griffen zelf om het leven door een autobom op de oprit van zijn huis in Portland. Ditmaal is er echter wel een verdachte: in een schokkende opeenvolging van gebeurtenissen wordt Abigail Griffen, de hoog aangeschreven officier van justitie bij het Openbaar Ministerie van Multnomah County en echtgenote van opperrechter Griffen, van wie ze zich wil laten scheiden, beschuldigd van moord met voorbedachten rade...
Matthew Reynolds, één van Amerika's beroemdste strafpleiters, leeft enkel voor zijn werk en heeft geen vrienden.Zijn enige zwakheid bestaat erin dat hij tot over zijn oren verliefd op Abigail Griffen wordt, En Abbie Griffen zit in nesten.
Eens was ze de aanklager in de zaak van Charlie Deems, die toen de doodstraf kreeg, maar later weer vrijkwam door procedurefouten.De rechter die voor zijn vrijstelling zorgde was haar echtgenoot .
Nu is Deems uit op weerwraak. Hij schaduwt Abbie in haar huis en op haar landhuis.Wanneer Abbie's man omkomt door een autobom, wordt Deems verdachte nummer één , temeer hij reeds ervaring heeft met autobommen.Maar waarom gelooft de politie hem, wanneer hij zegt dat hij niets met de zaak te maken heeft en Abbie als de schuldige aanwijst ? Abigail wordt beschuldigd en neemt Matthew Reynolds als haar verdediger.Al snel staat Reynolds voor een dilemma: moet hij recht doen gelden of de stem van zijn hart volgen?‘
Het is Margolin vooral te doen om de lezer steeds opnieuw te vloeren met plotselinge onthullingen. Niets is wat het lijkt, tot op de laatste bladzijden, waar er op de valreep nog een reusachtig konijn uit de hoed wordt getrokken .

Phillip Margolin -1944

Phillip Margolin, groeide op in New York City en Levitttown (New York)
Hij behaalde in 1965 een Bachelor's Degree in Government aan American University.De volgende twee jaar diende hij als vrijwilliger bij het Vredeskorps in Liberia. en in 1970 maakte hij zijn studies af aan de New York University School of Laws.
Margolin vertrok daarna naar Oregon waar hij klerk werd bij Herbert M. Schwab, de opperrechter van het Oregon Court of Appeals.Nadat hij op het advokaten -kantoor van het Multnomah County District werkte , opende hij zijn eigen praktijk in Portland.
Hij is een bekend strafpleiter in Portland (Oregon). Hij behandelde in zijn carrière meer dan dertig moordzaken en verdedigde met succes twaalf verdachten in doodstrafzaken.Na 24 jaar als strafpleiter  wordt hij full-time schrijver.
 Hij debuteerde met het boek Kroongetuige en ontving een nominatie voor de Edgar Award. Margolin was gastauteur in De Maand van het Spannende Boek 1997 (hij schreef de cadeauthriller Rookgordijn) en publiceerde verschillende thrillers bij Uitgeverij Meulenhoff. Eind 2005 verscheen bij De Boekerij de thriller Het verloren meer.
Margolins rechtzaalthrillers behoren tot de top van de Amerikaanse misdaadliteratuur en bereiken zonder uitzondering de New York Times-bestsellerlijst.
Margolin is getrouwd met Doreen Stamm Margolin (tevens zijn vennoot) en is de vader van twee kinderen.

‘Mooie spannende openingsscènes’ – Vrij Nederland

‘Niets is wat het lijkt, tot op de laatste bladzijden’ – NRC Handelsblad

BIBLIOGRAFIE:

'The plot is suspenseful and there are as many dramatic turns in her life as in that of her famous lover. In Lucia's Eyes makes Lucia a figure well worthy of a place in the Casanova mythology.'

"Als ik één ding kan is het liefhebben. Dat lijkt niet veel bijzonders, maar ik ben er trots op. Ik heb het geleerd zoals een zwerfhond leert zwemmen: omdat hij met de rest van de worp in een jutezak werd gepropt en in een snelstromende rivier is geworpen.
Die ene die het tegen alle verwachting in gered heeft, dat ben ik. Met in mijn oren het gejank van allen die het niet haalden, moest ik leren ergens van te houden.
Ik ben niet ondergegaan.
Ik heb de kant bereikt.
Ik heb lief.

De roman speelt in de achttiende eeuw, de tijd van de Verlichting, ook wel de Eeuw van de Filosofen genoemd. Een tijdperk waarin men streed tegen bijgeloof, vooroordelen en tegen instanties die deze in stand hielden.
Het motto: blijf je eigen verstand gebruiken.
Door nieuwsgierig te zijn en steeds meer te leren kun je je leven verrijken. Met deze trend nam de wetenschap een hoge vlucht in de achttiende eeuw.
Waar Casanova (1725-1798) in deze eeuw allemaal heeft uitgehangen kan men in Casanova's bekendste werk en biografie lezen: 'Histoire de ma vie'. 'De geschiedenis van mijn leven' werd oorspronkelijk uitgegeven in 1820. Hoewel Casanova zich in dit werk voordoet als een ware vrouwenveroveraar en deze romantische titel hem zo in de overlevering heeft vereeuwigd, had Casanova vele andere talenten.
Zijn ruimdenkendheid bracht hem in contact met onder andere Voltaire, Benjamin Franklin en andere grote geesten uit de achttiende eeuw. Zijn turbulente leven als zoon van toneelspelers bracht hem door heel Europa en naar Turkije en in Rusland. Hij was doctor in het burgerlijk en kerkelijk recht maar ook avonturier, rozenkruiser, vrijmetselaar, gokker en bedrieger tot zakenman en geheim diplomaat aan toe.
Toch heeft Arthur Japin gekozen voor een andere hoofdpersoon: ene Lucia die in Casanova's autobiografie te boek staat als een van de weinige vrouwen die hij ooit onrecht heeft aangedaan.
'Een schitterend gebrek' is het verhaal van het meisje Lucia die op vroege leeftijd viel voor de charmes van Casanova, maar door een 'gebrek' besloot de jongeman die toen vele ambities had, niet op te zadelen met een vrouw die niet representatief zou zijn in de kringen die toen de dienst uitmaakten.
Haar leven gaat dwars door de achttiende eeuw waar ze Anna Morandi Manzolini ontmoet, in dienst is van Zélide die vliegmachines ontwerpt, de broeders Venuti ontmoet en het wonder van de net opgegraven stad Herculaneum aanschouwt.
De broeders Venuti legden in 1738 in Italië nabij Napels een door lava bedolven stad bloot, Herculaneum. Niet lang erna werd ook Pompeii ontdekt. Men beschouwt deze opgravingen als de wieg van de archeologie.
Anna Morandi Manzolini (1716-1774) was een vrouwelijke wetenschapster in Bologna die als een van de weinige dames in die tijd een leerstoel aan de universiteit kreeg aangeboden. Zij werd vooral bekend door de anatomisch gelijkende kopiën in was die ze maakte van het menselijk lichaam, waarbij alle spieren te zien waren. Modellen die nu op alle leerinstellingen worden gebruikt en die men in haar tijd vanuit heel Europa bij haar bestelden.

In Amsterdam komt ze omdat die stad zo ruimdenkend en tolerant is. Echter niet wat de joden betreft, waardoor Lucia zelfs in een 'spinhuis' belandt, de gevangenis waar de vrouwen achter tralies bloot stonden aan het vermaak van het volk. Het enige beroep dat in Amsterdam voor Lucia was weggelegd was het oudste beroep van de wereld: hoer.
Het begint wanneer Lucia, vele jaren later, Casanova in een Amsterdams bordeel bij toeval opnieuw tegen het lijf loopt. Hij heeft er geen weet van dat zij het is omdat ze haar door de pokken mismaakte gezicht onder een sluier verbergt, en hij probeert haar te veroveren op de van hem bekende wijze.
Ze ziet er uit als een vrouw van 50. Geschokt concludeert hij dat zij de enige vrouw is die hij ooit onrecht heeft gedaan.
Daar eindigt het verhaal zoals Casanova het zelf, in zijn memoires (kort) vertelt. Japin vertelt het verhaal vanuit Lucia's perspectief. Waarom heeft ze haar grote liefde (want dat was hij) opgegeven? Wat heeft dit betekend en hoe is ze tot de hoererij gekomen? Wat doet dit weerzien haar?

Voor Lucia is de schokkende confrontatie aanleiding tot een reconstructie: haar jeugd in de Veneto, haar kortstondige maar heftige liefde voor Giacomo, de verwoestende ziekte die haar trof, haar vlucht naar Amsterdam en haar werk als hoer. Langzaam wordt duidelijk dat haar verdwijning geen verraad was maar een daad van liefde. Ze wilde zijn carrière niet dwarsbomen. Ten slotte verricht zij de truc die hem verlost van zijn herinnering aan haar en die haarzelf bevrijdt van haar verleden.

Arthur Japin , geboren te Haarlem op 26 juli 1956,wilde al in zijn kindertijd zo nu en dan iemand anders zijn. Zijn vader (Bert Japin) was onder andere toneelrecensent. De liefde voor het toneel zat er al vroeg in. Zo nu en dan iemand anders zijn...
Hij werd erg gepest, mishandeld zelfs, geestelijk en lichamelijk. Hij bevond zich in een isolement. Zijn vader pleegt zelfmoord als hij 13 jaar is. Het pesten ging door tot hij 16 is. Het scheppen van een fantasiewereld, de vlucht uit de realiteit was nodig om te overleven.
Na de middelbare school kiest hij ervoor om van het 'nu en dan iemand anders zijn' zijn vak te gaan maken.
Arthur Japin vertrekt na het gymnasium naar Londen, om een opleiding te gaan doen aan een toneelschool in Londen, The School of Dramatic Arts. Terug in Amsterdam studeert hij vervolgens twee jaar Nederlandse Taal en Letterkunde en stapt dan over naar de Kleinkunstacademie. In 1982 studeert hij hier af.
Hij speelt diverse rollen voor radio, film en televisie (bijv. enkele bijrollen in de film 'Flodder' en de TV-serie 'Onderweg naar morgen') en op het toneel bij o.a. Toneelgroep Centrum en de Theaterunie, en hij zingt een kleine rol bij de Nederlandse Opera.
In 1987 stopt hij met acteren en begint te schrijven. In 1996 debuteert hij met Magonische Verhalen, dat - evenals zijn latere boeken - wordt uitgegeven bij De Arbeiderspers. In 1997 volgt (als resultaat van 10 jaar onderzoek): De zwarte met het witte hart. In de tussenliggende periode schrijft Japin ook scenario’s, hoorspelen en toneelstukken, waarmee hij diverse literaire prijzen won. In 2000 worden enkele Magonische Verhalen verfilmd. In maart 2002 verschijnt De droom van de leeuw, een grote roman over liefde en verbeelding. In 2003 wordt Een schitterend gebrek gepubliceerd, dat het jaar daarop de Libris literatuurprijs ontvangt.
Het boek werd vertaald in het Engels als : " In  Lucia's Eyes " en komt voor in de shortlist voor de IMPAC Award 2007 in Ierland.
Voor de opera naar De zwarte met het witte hart schreef hij het libretto (première 2007).
Japin woont tegenwoordig in Utrecht.

Bibliografie :

De droom van de leeuw (2002)

Een schitterend gebrek (2003)

Alle verhalen (2005)

De klank van sneeuw (2006)

De grote wereld (boekenweekgeschenk)-2006

DE ZWARTE ENGEL

." To those who have been forsaken, hell has no geography."

Een jonge vrouw wordt in de duistere achterbuurten van New York ontvoerd. De daders denken dat niemand om haar geeft of naar haar op zoek zal gaan.
Ze hebben het mis: privédetective Charlie Parker kan de wanhoop van haar moeder niet negeren.
Hij duikt erin, hoewel zijn eigen jonge gezin gevaar zou kunnen lopen. Als hij al snel met geweld te maken krijgt, realiseert Parker zich dat de verdwijning van de vrouw deel uitmaakt van een ouder geheim.
Dat geheim is verbonden met een middeleeuwse 'kerk van beenderen' in Oost-Europa, een bloedbad in een Frans klooster in 1944 en een mythische schat, de Zwarte Engel, die al sinds mensenheugnis gezocht wordt door kwade geesten.
De Zwarte Engel is geen verzinsel. Hij bestaat echt, en zijn geheimen zouden wel eens een heel ander licht op Parkers afkomst kunnen werpen..De Zwarte Engel is een duistere thriller vol vaart, waarbij de onderkant van de samenleving en het bovennatuurlijke elkaar aanvullen, in een wereld zoals alleen Connolly die kan beschrijven.

Zijn schrijfstijl is lekker vlot en het verhaal dat hij heeft verzonnen is echt bizar. In eerste instantie wil je weten wat er met het meisje is gebeurd, maar later wil je als lezer alleen nog maar weten waar die mysterieuze schat te vinden is.Men wil steeds roepen dat Charlie Parker moet oppassen voor al die duistere figuren, want door deze speurtocht brengt hij ook zijn eigen leven in gevaar
Als lezer volg je verschillende personages, zoals Charlie Parker en zijn gezin, de familie van het vermiste meisje, de daders en andere mysterieuze figuren. Je weet als lezer soms veel meer dan de detective. Het liefst zou je schreeuwen waar hij moet zoeken, maar helaas kan dat niet.
Zelfs Parker zelf weet niet altijd het verschil tussen schijn en werkelijkheid. Het boek laat een aantal mogelijkheden open en het is aan de lezer om zijn eigen oordeel te vormen.
In die zin zijn zijn boeken geen gemakkelijke detectives waarin in het allerlaatste hoofdstuk blijkt dat de butler het heeft gedaan.
De auteur lijkt gefascineerd door de oorsprong van het kwaad en zijn fascinatie gaat vooral uit naar de gevolgen ervan in het leven van doodnormale mensen.
Parker zelf is bijvoorbeeld volkomen getraumatiseerd geraakt door wat hij heeft meegemaakt. Het kwaad valt uiteindelijk ook niet te verklaren. Mensen zijn in staat tot de meest verschrikkelijke dingen om de meest onzinnige redenen.'De kracht bij de auteur is ,dat hij zo beeldend kan schrijven, zodat je het helemaal voor je ziet.

"Schrijvers zijn wat dat betreft net eksters. We zijn constant op zoek naar bijzondere locaties en opvallende verhalen om later ooit een keer te gebruiken.'. zegt Connolly.

 CONNOLLY, John
-Dublin 1968

John Connolly

Hij werd beinvloedt door oudere auteurs als Ross Macdonald

'De ongeëvenaarde meester van de duistere thriller.'
Guardian

'Connolly produceert zeldzaam goede boeken - intelligent en prachtig geschreven.'
Mark Billingham, Daily Mail

Niet veel auteurs zouden kunnen wegkomen met een thriller waarin het bovennatuurlijke zo overduidelijk een hoofdrol speelt. John Connolly kan het.'
Crimezone.nl over Kwade geesten

Bibliografie :

Series

Charlie Parker
1. Every Dead Thing (1998)- Een dode ziel
2. Dark Hollow (2000) - Oud Kwaad
3. The Killing Kind (2001)- Engelen der Duisternis
4. The White Road (2002)- Het witte pad
Every Dead Thing / Dark Hollow (omnibus) (2003)
5. The Black Angel (2005)- De Zwarte Engel
6. The Unquiet (2007)

Romans

Bad Men (2003) - Kwade Geesten
The Book of Lost Things (2006)

Marga Minco – Het bittere kruid. Een kleine kroniek

Bert Bakker, Amsterdam (1957)

Er rijdt door mijn hoofd een trein
vol joden, ik leg het verleden
als een wissel om...

Bert Voeten

Tijdens het joodse paasfeest worden er ongezuurde broden en bittere kruiden gegeten.,dit ter herinnering aan de slavernij. Niet alleen de slavernij in Egypte, maar ook de holocaust is een bittere tijd voor de joden geweest.
De Tweede Wereldoorlog en de gevaren van joodse onderduikers vormen het hoofdbestanddeel van Het bittere kruid. Het is een oorlogsroman.
Minco's eersteling,  is na het dagboek van Anne Frank het meest gelezen boek over de joodse ervaring van de bezetting in Nederland.
De familie van Marga woont in Breda. Na de Duitse inval krijgen ze het steeds moeilijker omdat ze joods zijn: ze worden opgeroepen voor het werkkamp, de ouders worden gedwongen te verhuizen naar het Judenviertel in Amsterdam en Bettie de zus van Marga wordt als eerste van de familie tijdens een razzia opgepakt.
Marga besluit ook naar Amsterdam te reizen om zich bij haar ouders te voegen.De vader van Marga is een optimistische man die denkt, of misschien doet hij het zo voorkomen, dat het allemaal wel mee zal vallen met de Duitsers.Marga’s moeder ziet de toekomst somberder in. Zij stelt voor om mooie portretfoto’s te laten maken als ‘aandenken voor later’.
Op een zekere dag is er een razzia en haar ouders worden opgepakt. Marga weet echter te ontsnappen.
Marga’s broer Dave en zijn vrouw Lotte reizen met Marga naar Utrecht: daar is een onderduikadres. Lotte wordt echter opgepakt en Dave meldt zich vervolgens vrijwillig. In Utrecht blijkt er geen plaats te zijn voor Marga. Ze gaat terug naar Amsterdam.
Via Wout, een kennis, krijgt Marga een onderduikadres op het platteland. Als haar geld op is, besluit Marga de boerenfamilie niet meer tot last te zijn. Wout regelt een nieuw persoonsbewijs en een nieuw onderduikadres. Daar blijft Marga tot de oorlog voorbij is.
Na de oorlog zoekt zij haar oom in Zeist op. Deze oom heeft bericht gekregen dat zijn hele familie omgekomen is, maar toch staat hij iedere keer bij de tramhalte te wachten of er toch nog niet iemand terugkomt. Wanneer deze oom gestorven is, gaat Marga nog een keer naar Zeist. Eigenlijk vindt ze het nu vreemd dat haar oom niet meer bij de tramhalte staat en ze vraagt zich af waarom zij zelf niet blijft wachten. Maar ze komt tot de conclusie dat ze het geloof van haar oom mist, ze weet dat er niemand terugkomt.
Het bittere kruid begint als de oorlog een paar dagen bezig is en eindigt na de bevrijding. De vertelde tijd is dus zo’n vijf jaar. Het verhaal wordt chronologisch verteld. Hier en daar zijn er flash-backs: herinneringen aan de tijd van voor de oorlog.
Vlak voor de herdenkingsdagen van mei 1957 wordt Het bittere kruid gepubliceerd, de roman waarin ze haar eigen ervaringen tijdens de oorlog beschrijft, al is de hoofdpersoon in het boek tien jaar jonger dan zij destijds was. Het boek maakt veel indruk, vooral door de sobere stijl. Steeds voelbaarder worden voor de jonge hoofdpersoon en haar familie de anti-joodse maatregelen van de Duitsers.De sobere stijl is typerend voor Minco's manier van schrijven, het is vooral haar streven, en dat bereikt zij door eindeloos te schrappen.
Over een dramatische gebeurtenis moet je sober schrijven, zegt ze ,anders wordt het melodrama. Ze wilde zoveel mogelijk informatie geven in een klein stukje.
Haar voornaamste thema's zijn oorlog, verdriet enz. Dit komt vooral omdat zij zo goed kan schrijven over oorlog omdat ze die zelf heeft meegemaakt, ze wil laten zien hoe het toen was.

'Het bittere kruid is autobiografisch, ik moest mijn adem inhouden om het te schrijven. Ik heb er dus zelf schuld aan en moet de consequenties dragen.'

In de meeste verhalen en romans die daarop volgden gaat het ook over gebeurtenissen in de oorlog. Of de oorlog is het scharnierpunt tussen de onbezorgde tijd ervoor, toen ze te midden van haar familieleden leefde, en de kale tijd erna, toen er niemand meer was.Want hoeveel tijd er ook sinds haar jeugd is verstreken, het verleden dringt zich steeds scherp op.
 Er is voor haar personages geen verschil tussen wat ooit bestond en wat nu bestaat. Toen kan plotseling nu worden, de grens tussen heden en verleden weggevaagd.
 Minco probeert met zo weinig mogelijk woorden te schrijven.Vooral gevoelens worden niet weergegeven. Het is aan de lezer om er de juiste gevoelens bij te denken.
Dit levert kale en sobere zinnen op. In haar schrijfstijl zit geen emotie, maar daardoor weet ze juist die emotie bij de lezer op te roepen..
Het is bekend als je ouder bent: je grijpt weer terug naar je kinderjaren. Je gaat de dingen die verder weg zijn scherper zien dan gebeurtenissen van kort geleden. De sprong naar vóór de oorlog wordt gelukkig steeds minder pijnlijk. Het zijn vastgestelde beelden geworden. Ze hebben een plaats gekregen: zoals je ze gezien hebt en zoals je ze altijd blijft zien. Daar ben ik aan gewend geraakt.''Ik heb na de oorlog alles erg willen verdringen,' zegt ze. 'Ik wilde er niet over praten. De namen niet noemen. Wilde het voor mezelf hebben. Dat was de houding van de meeste joden die alleen zijn overgebleven. Het werd een algemene zwijgplicht.'

Toch doorbrak zij het zwijgen met Het bittere kruid, de 'kleine kroniek' die in 1957 verscheen.Ik wilde voor een blijvende herinnering zorgen die hopelijk langer zou bestaan dan ik zelf ,zegt ze.
Ja, dat is omgekeerd aan de wens van de meeste schrijvers die zelf willen voortbestaan na hun dood. Daarom heeft ze de ik-figuur geen naam  gegeven en heeft ze haar veranderd, haar jonger gemaakt dan ze zelf was aan het begin van de oorlog. Het ging om hen, niet om haarzelf. Haar emoties heeft ze trouwens altijd achtergehouden. Dat is een eigenschap geworden.

' Ik geloof dat je karakter zich weerspiegelt in je werk. Ik kan alleen op een ingehouden manier schrijven.'zegt Minco.

'. 'HBK' - dat is de familieafkorting voor Het bittere kruid, haar evergreen die inmiddels meer drukken heeft beleefd dan ze zelf kan tellen en die, ook vanwege de zeer bescheiden omvang, door generaties scholieren is gelezen. .'Haar werk cirkelt telkens rond dezelfde plaatsen, voorwerpen en mensen, steeds weer belicht ze dezelfde geschiedenis vanuit een ander gezichtspunt
Ze zegt ironisch: 'Ik had moeten wachten. Had één keer een dikke roman moeten schrijven. Dan was ik er ook in één keer vanaf geweest.' En vervolgt met ernst: 'Ik probeer zo mijn geheugen soepel te houden. Ik wil niet over hetzelfde schrijven, maar het komt er toch op neer. Kennelijk moeten dezelfde situaties steeds weer anders worden aangekleed. De onderwerpen zijn wel gevarieerd, maar de personages hebben allemaal wel een beetje dezelfde achtergrond.'

Wat ook een rol speelt in Het bittere kruid en terugkomt in haar andere werk zijn de voorwerpen.Ze krijgt de bezittingen van haar ouders niet terug. Het was ook al zo in Het bittere kruid, waarin het Bredase buurmeisje het tennisracket van de ik-figuur komt 'lenen'. Zij staat op het punt naar Amsterdam te vertrekken, naar het Judenviertel waar haar ouders wonen. 'Het zou zonde zijn als je al die leuke dingen hier liet staan,' zegt het buurmeisje monter. 'Ik had beter een tas mee kunnen nemen.'

In 'Het bittere kruid' schrijft Marga Minco over de Jodenvervolging tijdens de bezettingstijd. In korte hoofdstukken realiseert zij de sfeer van toenemende onzekerheid en angst. Zelfs als de bezetter toeslaat, blijft er nog een spoor van hoop om aan het lot te ontkomen. Met kleine middelen roept de schrijfster een sfeer op van dreiging, ongegronde hoop en verwachting, die precies weergeeft wat in die jaren in de harten van de vervolgden leefde.

Het bittere kruid, bekroond met de Vijverbergprijs, is door de kritiek in binnen - en buitenland unaniem geprezen als een menselijk document van uitzonderlijk gehalte, waarin de schrijfster met een maximum aan soberheid en distantie de ondergang van een joodse familie tijdens het nazibewind getekend heeft. Vertalingen verschenen onder andere in Amerika, Engeland, Frankrijk, Duitsland, Scandinavië, Hongarije, Rusland en China.
In 2005 ontving ze de Constantijn Huygensprijs voor een halve eeuw consequent vakmanschap.

Marga Minco, eigenlijk: Sara Menco (Ginneken 1920),

Marga Minco werd op 31 maart 1920 in het Brabantse Ginneken geboren en groeide op in een orthodox-joods gezin. Haar geboortenaam is Sara, maar al snel wordt zij Selma genoemd. Vijf jaar oud verhuist Marga Minco met haar familie naar het naburige Breda, waar haar vader een belangrijke positie in de joodse gemeente krijgt. Onder invloed van zijn vrouw, een liberaal-joodse onderwijzeres, staat hij op den duur een minder streng-orthodoxe opvoeding voor zijn kinderen toe. Dat neemt niet weg dat de Minco’s, net als andere joodse families in het katholieke Breda als ‘anders’ werden beschouwd.
Zij was gehuwd met de schrijver/dichter Bert Voeten(1918-1992).Een groot deel van haar werk is door oorlogservaringen gekleurd.Misschien is ze wel de meest gelezen schrijfster door middelbare scholieren.Dat heeft in de eerste plaats te maken met de grote zeggingskracht van haar stijl.: de vele understatements.Maar ook is haar proza eenvoudig en beknopt.Haar meeste verhalen,, novellen en romans hebben een beperkte omvang.Dat geldt ook voor haar debuut " Het bittere kruid "(1957) en voor de romans " Een leeg huis"(1966) in 1992 bewerkt als toneelstuk,en "De Val" (1983).De verhalen die niet direkt op de oorlog betrekking hebben gaan altijd wel over eenzaamheid en isolement.Het toeval, even absurd als tragisch speelt er een belangrijke rol in.Haar stijl is sober, men spreekt behalve van understatement ook wel van ' woord-economie' als men haar stijl wil karakteriseren.Tijdens de oorlog werden haar ouders opgepakt; zij wist aan de Duitsers te ontsnappen en bracht de oorlogsjaren onder de naam Marga Faes (de voornaam houdt ze aan) op onderduikadressen door. Ze was de enige van haar familie die de jodenvervolging overleefde, haar ouders, broer en zus kwamen om. Deze ervaring bepaalde in hoge mate haar leven, alsook haar schrijven. 'Ik kom altijd weer op die periode '40-'45 terug, ik wil het vaak niet, maar die jaren hebben mij het hevigst aangegrepen.'En: 'Door te schrijven over mijn leven, heb ik aan mijn leven een bepaalde vorm gegeven. Ik houd mij nu aan die vorm. Ik zie mezelf door de ogen van de schrijver die ik ben geworden.'
In 2004 maakte zij de overstap naar De Bezige Bij en verscheen Storing. Het is een bundel van elf korte verhalen, die de schrijfster de afgelopen jaren schreef. De onderwerpen zijn verschillend, maar de stijl is steeds onmiskenbaar die van Minco: helder, precies, en met een ingehoudenheid die een maximum aan zeggingskracht bereikt.
Hoe afwisselend de verhalen ook zijn, vaak komen zijdelings de oorlogsjaren in beeld: een opmerking of toevallige ontmoeting is aanleiding voor een herinnering, zoals in het verhaal 'December Blues', over een kortstondige verhouding tijdens de donkere bezettingsjaren. Het onvermogen om je eigen geschiedenis los te laten, dat is en blijft het grote thema in het werk van Marga Minco.
Ze schrijft ook korte verhalen en kinderboeken, zoals: Kijk eens in de la uit 1963 en De verdwenen bladzij uit 1994. Ze krijgt in 1957 de Multatuli-prijs voor het verhaal Het adres en in 1958 ontvangt ze de vijverbergprijs voor Het Bittere Kruid.
In december 1992 overleed haar echtgenoot, Bert Voeten. Sindsdien deelt ze het huis met haar oudste dochter Bettie.

Bibliografie :

1955 De verdwenen ambtsketen televisiespel voor kinderen
1957 Het bittere kruid. Een kleine kroniek roman
1959 De andere kant. Verhalen
1963 Kijk 'ns in de la kinderboek
1965 Het huis hiernaast novelle; in 1966 ingepast in Een leeg huis
1965 Terugkeer novelle
1966 Een leeg huis roman
1968 De trapeze kinderverhalen, met gedichten van Mies Bouhuys
1970 De dag, dat mijn zuster trouwde novelle
1970 De hutkoffer televisiespel
1974 Meneer Frits en andere verhalen uit de vijftiger jaren
1975 Daniël de Barrios televisiespel
1975 Je mag van geluk spreken verhalen
1982 Verzamelde verhalen 1951-1981
1983 De val roman
1986 De glazen brug Boekenweekgeschenk
1991 De zon is maar een zeepbel droomverslagen
1994 De verdwenen bladzij verhalenbundel voor kinderen
1997 Nagelaten dagen roman
1998 Door het land roman
2003 Decemberblues
2004 Storingen  verhalen

De blauwe bergen -

***
De gewonde soldaat Inman vlucht uit de verschrikkingen van de Amerikaanse Burgeroorlog.
Zijn barre voettocht naar huis door het verwoeste landschap van het bijna verslagen Zuiden verweeft zich met het verhaal van zijn geliefde, Ada.
Zij wordt na de dood van haar vader voor de zware taak gesteld de boerderij weer te laten renderen om zo te kunnen voorzien in haar levensonderhoud..
Terwijl de afstand tussen de geliefden steeds kleiner wordt,wordt de kloof tussen de wereld van voor en na de oorlog steeds dieper. . Een weergaloze roman over de verbondenheid van mens en natuur, over eenzaamheid en de diepgaande veranderingen die en oorlog met zich meebrengt.
De blauwe bergen ( Cold Mountain) werd in 2004 verfilmd door regisseur Anthony Minghella, met als acteurs Nicole Kidman en Jude Law in de hoofdrollen.Als je dit verbijsterende boek leest, besef je pas waartoe de mens, onder welke omstandigheden ook,in staat is zolang er nog een sprankje hoop is en een vonkje van liefde bestaat.Dit boek met al zijn zintuigen lees je in één adem uit.

Charles Frazier -1950


Geboren in Asheville, North Carolina,groeide Charles Frazier op dichtbij Cold Mountain in the Blue Ridge van North Carolina. Als zoon van een schoolhoofd van een middelbare school, behaalde hij zijn  Ph.D. in Engelse literatuur en was hij part-time leraar literatuur , toen hij zich begon te interesseren voor de geschiedenis van zijn over groot-oom   W.P. Inman gedurende de Burger -Oorlog, wiens terugreis naar de berg van zijn thuisland de inspiratiebron werd van zijn roman : "Cold Mountain. "waarmee hij in 1997 the National Book Award voor Fictie  won. Hij woont samen met zijn vrouw en dochter op een paardenfarm dichtbij Raleigh in North Carolina.

Bibliografie