* De zwarte engel * van JOHN CONNOLLY

Marga Minco – Het bittere kruid. Een kleine kroniek

Bert Bakker, Amsterdam (1957)

Er rijdt door mijn hoofd een trein
vol joden, ik leg het verleden
als een wissel om...

Bert Voeten

Tijdens het joodse paasfeest worden er ongezuurde broden en bittere kruiden gegeten.,dit ter herinnering aan de slavernij. Niet alleen de slavernij in Egypte, maar ook de holocaust is een bittere tijd voor de joden geweest.
De Tweede Wereldoorlog en de gevaren van joodse onderduikers vormen het hoofdbestanddeel van Het bittere kruid. Het is een oorlogsroman.
Minco's eersteling,  is na het dagboek van Anne Frank het meest gelezen boek over de joodse ervaring van de bezetting in Nederland.
De familie van Marga woont in Breda. Na de Duitse inval krijgen ze het steeds moeilijker omdat ze joods zijn: ze worden opgeroepen voor het werkkamp, de ouders worden gedwongen te verhuizen naar het Judenviertel in Amsterdam en Bettie de zus van Marga wordt als eerste van de familie tijdens een razzia opgepakt.
Marga besluit ook naar Amsterdam te reizen om zich bij haar ouders te voegen.De vader van Marga is een optimistische man die denkt, of misschien doet hij het zo voorkomen, dat het allemaal wel mee zal vallen met de Duitsers.Marga’s moeder ziet de toekomst somberder in. Zij stelt voor om mooie portretfoto’s te laten maken als ‘aandenken voor later’.
Op een zekere dag is er een razzia en haar ouders worden opgepakt. Marga weet echter te ontsnappen.
Marga’s broer Dave en zijn vrouw Lotte reizen met Marga naar Utrecht: daar is een onderduikadres. Lotte wordt echter opgepakt en Dave meldt zich vervolgens vrijwillig. In Utrecht blijkt er geen plaats te zijn voor Marga. Ze gaat terug naar Amsterdam.
Via Wout, een kennis, krijgt Marga een onderduikadres op het platteland. Als haar geld op is, besluit Marga de boerenfamilie niet meer tot last te zijn. Wout regelt een nieuw persoonsbewijs en een nieuw onderduikadres. Daar blijft Marga tot de oorlog voorbij is.
Na de oorlog zoekt zij haar oom in Zeist op. Deze oom heeft bericht gekregen dat zijn hele familie omgekomen is, maar toch staat hij iedere keer bij de tramhalte te wachten of er toch nog niet iemand terugkomt. Wanneer deze oom gestorven is, gaat Marga nog een keer naar Zeist. Eigenlijk vindt ze het nu vreemd dat haar oom niet meer bij de tramhalte staat en ze vraagt zich af waarom zij zelf niet blijft wachten. Maar ze komt tot de conclusie dat ze het geloof van haar oom mist, ze weet dat er niemand terugkomt.
Het bittere kruid begint als de oorlog een paar dagen bezig is en eindigt na de bevrijding. De vertelde tijd is dus zo’n vijf jaar. Het verhaal wordt chronologisch verteld. Hier en daar zijn er flash-backs: herinneringen aan de tijd van voor de oorlog.
Vlak voor de herdenkingsdagen van mei 1957 wordt Het bittere kruid gepubliceerd, de roman waarin ze haar eigen ervaringen tijdens de oorlog beschrijft, al is de hoofdpersoon in het boek tien jaar jonger dan zij destijds was. Het boek maakt veel indruk, vooral door de sobere stijl. Steeds voelbaarder worden voor de jonge hoofdpersoon en haar familie de anti-joodse maatregelen van de Duitsers.De sobere stijl is typerend voor Minco's manier van schrijven, het is vooral haar streven, en dat bereikt zij door eindeloos te schrappen.
Over een dramatische gebeurtenis moet je sober schrijven, zegt ze ,anders wordt het melodrama. Ze wilde zoveel mogelijk informatie geven in een klein stukje.
Haar voornaamste thema's zijn oorlog, verdriet enz. Dit komt vooral omdat zij zo goed kan schrijven over oorlog omdat ze die zelf heeft meegemaakt, ze wil laten zien hoe het toen was.

'Het bittere kruid is autobiografisch, ik moest mijn adem inhouden om het te schrijven. Ik heb er dus zelf schuld aan en moet de consequenties dragen.'

In de meeste verhalen en romans die daarop volgden gaat het ook over gebeurtenissen in de oorlog. Of de oorlog is het scharnierpunt tussen de onbezorgde tijd ervoor, toen ze te midden van haar familieleden leefde, en de kale tijd erna, toen er niemand meer was.Want hoeveel tijd er ook sinds haar jeugd is verstreken, het verleden dringt zich steeds scherp op.
 Er is voor haar personages geen verschil tussen wat ooit bestond en wat nu bestaat. Toen kan plotseling nu worden, de grens tussen heden en verleden weggevaagd.
 Minco probeert met zo weinig mogelijk woorden te schrijven.Vooral gevoelens worden niet weergegeven. Het is aan de lezer om er de juiste gevoelens bij te denken.
Dit levert kale en sobere zinnen op. In haar schrijfstijl zit geen emotie, maar daardoor weet ze juist die emotie bij de lezer op te roepen..
Het is bekend als je ouder bent: je grijpt weer terug naar je kinderjaren. Je gaat de dingen die verder weg zijn scherper zien dan gebeurtenissen van kort geleden. De sprong naar vóór de oorlog wordt gelukkig steeds minder pijnlijk. Het zijn vastgestelde beelden geworden. Ze hebben een plaats gekregen: zoals je ze gezien hebt en zoals je ze altijd blijft zien. Daar ben ik aan gewend geraakt.''Ik heb na de oorlog alles erg willen verdringen,' zegt ze. 'Ik wilde er niet over praten. De namen niet noemen. Wilde het voor mezelf hebben. Dat was de houding van de meeste joden die alleen zijn overgebleven. Het werd een algemene zwijgplicht.'

Toch doorbrak zij het zwijgen met Het bittere kruid, de 'kleine kroniek' die in 1957 verscheen.Ik wilde voor een blijvende herinnering zorgen die hopelijk langer zou bestaan dan ik zelf ,zegt ze.
Ja, dat is omgekeerd aan de wens van de meeste schrijvers die zelf willen voortbestaan na hun dood. Daarom heeft ze de ik-figuur geen naam  gegeven en heeft ze haar veranderd, haar jonger gemaakt dan ze zelf was aan het begin van de oorlog. Het ging om hen, niet om haarzelf. Haar emoties heeft ze trouwens altijd achtergehouden. Dat is een eigenschap geworden.

' Ik geloof dat je karakter zich weerspiegelt in je werk. Ik kan alleen op een ingehouden manier schrijven.'zegt Minco.

'. 'HBK' - dat is de familieafkorting voor Het bittere kruid, haar evergreen die inmiddels meer drukken heeft beleefd dan ze zelf kan tellen en die, ook vanwege de zeer bescheiden omvang, door generaties scholieren is gelezen. .'Haar werk cirkelt telkens rond dezelfde plaatsen, voorwerpen en mensen, steeds weer belicht ze dezelfde geschiedenis vanuit een ander gezichtspunt
Ze zegt ironisch: 'Ik had moeten wachten. Had één keer een dikke roman moeten schrijven. Dan was ik er ook in één keer vanaf geweest.' En vervolgt met ernst: 'Ik probeer zo mijn geheugen soepel te houden. Ik wil niet over hetzelfde schrijven, maar het komt er toch op neer. Kennelijk moeten dezelfde situaties steeds weer anders worden aangekleed. De onderwerpen zijn wel gevarieerd, maar de personages hebben allemaal wel een beetje dezelfde achtergrond.'

Wat ook een rol speelt in Het bittere kruid en terugkomt in haar andere werk zijn de voorwerpen.Ze krijgt de bezittingen van haar ouders niet terug. Het was ook al zo in Het bittere kruid, waarin het Bredase buurmeisje het tennisracket van de ik-figuur komt 'lenen'. Zij staat op het punt naar Amsterdam te vertrekken, naar het Judenviertel waar haar ouders wonen. 'Het zou zonde zijn als je al die leuke dingen hier liet staan,' zegt het buurmeisje monter. 'Ik had beter een tas mee kunnen nemen.'

In 'Het bittere kruid' schrijft Marga Minco over de Jodenvervolging tijdens de bezettingstijd. In korte hoofdstukken realiseert zij de sfeer van toenemende onzekerheid en angst. Zelfs als de bezetter toeslaat, blijft er nog een spoor van hoop om aan het lot te ontkomen. Met kleine middelen roept de schrijfster een sfeer op van dreiging, ongegronde hoop en verwachting, die precies weergeeft wat in die jaren in de harten van de vervolgden leefde.

Het bittere kruid, bekroond met de Vijverbergprijs, is door de kritiek in binnen - en buitenland unaniem geprezen als een menselijk document van uitzonderlijk gehalte, waarin de schrijfster met een maximum aan soberheid en distantie de ondergang van een joodse familie tijdens het nazibewind getekend heeft. Vertalingen verschenen onder andere in Amerika, Engeland, Frankrijk, Duitsland, Scandinavië, Hongarije, Rusland en China.
In 2005 ontving ze de Constantijn Huygensprijs voor een halve eeuw consequent vakmanschap.

Marga Minco, eigenlijk: Sara Menco (Ginneken 1920),

Marga Minco werd op 31 maart 1920 in het Brabantse Ginneken geboren en groeide op in een orthodox-joods gezin. Haar geboortenaam is Sara, maar al snel wordt zij Selma genoemd. Vijf jaar oud verhuist Marga Minco met haar familie naar het naburige Breda, waar haar vader een belangrijke positie in de joodse gemeente krijgt. Onder invloed van zijn vrouw, een liberaal-joodse onderwijzeres, staat hij op den duur een minder streng-orthodoxe opvoeding voor zijn kinderen toe. Dat neemt niet weg dat de Minco’s, net als andere joodse families in het katholieke Breda als ‘anders’ werden beschouwd.
Zij was gehuwd met de schrijver/dichter Bert Voeten(1918-1992).Een groot deel van haar werk is door oorlogservaringen gekleurd.Misschien is ze wel de meest gelezen schrijfster door middelbare scholieren.Dat heeft in de eerste plaats te maken met de grote zeggingskracht van haar stijl.: de vele understatements.Maar ook is haar proza eenvoudig en beknopt.Haar meeste verhalen,, novellen en romans hebben een beperkte omvang.Dat geldt ook voor haar debuut " Het bittere kruid "(1957) en voor de romans " Een leeg huis"(1966) in 1992 bewerkt als toneelstuk,en "De Val" (1983).De verhalen die niet direkt op de oorlog betrekking hebben gaan altijd wel over eenzaamheid en isolement.Het toeval, even absurd als tragisch speelt er een belangrijke rol in.Haar stijl is sober, men spreekt behalve van understatement ook wel van ' woord-economie' als men haar stijl wil karakteriseren.Tijdens de oorlog werden haar ouders opgepakt; zij wist aan de Duitsers te ontsnappen en bracht de oorlogsjaren onder de naam Marga Faes (de voornaam houdt ze aan) op onderduikadressen door. Ze was de enige van haar familie die de jodenvervolging overleefde, haar ouders, broer en zus kwamen om. Deze ervaring bepaalde in hoge mate haar leven, alsook haar schrijven. 'Ik kom altijd weer op die periode '40-'45 terug, ik wil het vaak niet, maar die jaren hebben mij het hevigst aangegrepen.'En: 'Door te schrijven over mijn leven, heb ik aan mijn leven een bepaalde vorm gegeven. Ik houd mij nu aan die vorm. Ik zie mezelf door de ogen van de schrijver die ik ben geworden.'
In 2004 maakte zij de overstap naar De Bezige Bij en verscheen Storing. Het is een bundel van elf korte verhalen, die de schrijfster de afgelopen jaren schreef. De onderwerpen zijn verschillend, maar de stijl is steeds onmiskenbaar die van Minco: helder, precies, en met een ingehoudenheid die een maximum aan zeggingskracht bereikt.
Hoe afwisselend de verhalen ook zijn, vaak komen zijdelings de oorlogsjaren in beeld: een opmerking of toevallige ontmoeting is aanleiding voor een herinnering, zoals in het verhaal 'December Blues', over een kortstondige verhouding tijdens de donkere bezettingsjaren. Het onvermogen om je eigen geschiedenis los te laten, dat is en blijft het grote thema in het werk van Marga Minco.
Ze schrijft ook korte verhalen en kinderboeken, zoals: Kijk eens in de la uit 1963 en De verdwenen bladzij uit 1994. Ze krijgt in 1957 de Multatuli-prijs voor het verhaal Het adres en in 1958 ontvangt ze de vijverbergprijs voor Het Bittere Kruid.
In december 1992 overleed haar echtgenoot, Bert Voeten. Sindsdien deelt ze het huis met haar oudste dochter Bettie.

Bibliografie :

1955 De verdwenen ambtsketen televisiespel voor kinderen
1957 Het bittere kruid. Een kleine kroniek roman
1959 De andere kant. Verhalen
1963 Kijk 'ns in de la kinderboek
1965 Het huis hiernaast novelle; in 1966 ingepast in Een leeg huis
1965 Terugkeer novelle
1966 Een leeg huis roman
1968 De trapeze kinderverhalen, met gedichten van Mies Bouhuys
1970 De dag, dat mijn zuster trouwde novelle
1970 De hutkoffer televisiespel
1974 Meneer Frits en andere verhalen uit de vijftiger jaren
1975 Daniël de Barrios televisiespel
1975 Je mag van geluk spreken verhalen
1982 Verzamelde verhalen 1951-1981
1983 De val roman
1986 De glazen brug Boekenweekgeschenk
1991 De zon is maar een zeepbel droomverslagen
1994 De verdwenen bladzij verhalenbundel voor kinderen
1997 Nagelaten dagen roman
1998 Door het land roman
2003 Decemberblues
2004 Storingen  verhalen

De blauwe bergen -

***
De gewonde soldaat Inman vlucht uit de verschrikkingen van de Amerikaanse Burgeroorlog.
Zijn barre voettocht naar huis door het verwoeste landschap van het bijna verslagen Zuiden verweeft zich met het verhaal van zijn geliefde, Ada.
Zij wordt na de dood van haar vader voor de zware taak gesteld de boerderij weer te laten renderen om zo te kunnen voorzien in haar levensonderhoud..
Terwijl de afstand tussen de geliefden steeds kleiner wordt,wordt de kloof tussen de wereld van voor en na de oorlog steeds dieper. . Een weergaloze roman over de verbondenheid van mens en natuur, over eenzaamheid en de diepgaande veranderingen die en oorlog met zich meebrengt.
De blauwe bergen ( Cold Mountain) werd in 2004 verfilmd door regisseur Anthony Minghella, met als acteurs Nicole Kidman en Jude Law in de hoofdrollen.Als je dit verbijsterende boek leest, besef je pas waartoe de mens, onder welke omstandigheden ook,in staat is zolang er nog een sprankje hoop is en een vonkje van liefde bestaat.Dit boek met al zijn zintuigen lees je in één adem uit.

Charles Frazier -1950


Geboren in Asheville, North Carolina,groeide Charles Frazier op dichtbij Cold Mountain in the Blue Ridge van North Carolina. Als zoon van een schoolhoofd van een middelbare school, behaalde hij zijn  Ph.D. in Engelse literatuur en was hij part-time leraar literatuur , toen hij zich begon te interesseren voor de geschiedenis van zijn over groot-oom   W.P. Inman gedurende de Burger -Oorlog, wiens terugreis naar de berg van zijn thuisland de inspiratiebron werd van zijn roman : "Cold Mountain. "waarmee hij in 1997 the National Book Award voor Fictie  won. Hij woont samen met zijn vrouw en dochter op een paardenfarm dichtbij Raleigh in North Carolina.

Bibliografie

Uitgeverij : Arbeiderspers (2001)
roman, paperback, 328 pag

"Platform" van Michel Houellebecq is echt een boek van deze tijd.
Het is een boek over de ondergang van de westerse beschaving en het sekstoerisme in Thailand: het westerse kapitalisme versus Aziatische uitbuiting.
 In deze roman levert Houellebecq opnieuw keiharde kritiek op onze hedendaagse consumptiemaatschappij en nodigt ons uit in de spiegel te kijken.
De hoofdpersoon van Platform is een licht mislukte begin veertiger, die de wereld vanuit de coulissen beschouwt. Tijdens een vakantie in Thailand ontmoet hij de vrouw van zijn dromen, Valérie, die in de toeristenbranche werkt.Alles draait rond een groep mensen die een touroperator, Eldorador, opnieuw winstgevend willen maken.. Eén van hen bedenkt een geheel nieuwe vorm van toerisme, een soort gelegaliseerd sekstoerisme, dat een doorslaand succes wordt. Tot het aan het eind van het boek alles in één keer helemaal l mis gaat en het duidelijk wordt waarom de hoofdpersoon zo'n afstand van de wereld neemt.
Michel Houellebecq heeft met dit thema alle gelegenheid om zijn vrij zwartgallige, mechanistische en nihilistische kijk op de mensheid in het algemeen en in dit geval het toerisme in het bijzonder uit te werken.
Een roman waarin over de Islam wordt gesproken als "een stompzinnig geloof waar intelligentie en talent nooit een plaats zullen vinden". Een boek dat enorm veel stof heeft doen opwaaien.
Zo hard en zo gruwelijk, maar ook zo indringend geschreven. De toon kan je tegenstaan, maar de schrijver dwingt je wel na te denken over de hedendaagse maatschappij.
Platform geeft een ontluisterend beeld van ons leven en van moderne mensen. En net op het moment dat je denkt dat er toch een vorm van geluk kan ontstaan tussen twee hoofdpersonen, komt er een bomaanslag die alles kapot maakt. Gruwelijk, maar realistisch.
Wat er ook van zij, Houellebecq is ontegensprekelijk een uitstekende schrijver en zijn romans zijn zonder uitzondering literaire hoogvliegers.
Zijn ideeën zijn omstreden en worden niet door iedereen gedeeld.Toch hebben zijn romans de verdienste je tot nadenken over onze samenleving aan te zetten. Houellebecq wil de mensen een geweten schoppen. Verder beschikt hij over een uitstekend gevoel voor humor en een meeslepende vertelstijl. Zijn romans zijn evenwel geen voer voor mensen die snel gechoqueerd raken en gestoord worden door een expliciet taalgebruik.

Michel Houellebecq:1958

Michel Houellebecq zag het levenslicht op 26 februari 1958 op La Réunion.
Zijn vader, een berggids, en moeder, een anesthesiste, interesseerden zich in feite  nooit voor de kleine Michel en op 6-jarige leeftijd werd hij aan zijn grootmoeder toevertrouwd (de naam van zijn grootmoeder nam hij later als pseudoniem over). Twee jaar na de dood van zijn grootmoeder in 1978 studeerde hij af als landbouwingenieur en huwde in hetzelfde jaar.met de zus van één van zijn vrienden. Een jaar later kreeg hij een zoon,Etienne, maar dit verhinderde niet dat zijn huwelijk op de klippen liep en hij als gevolg van een depressie meermaals in een psychiatrische inrichting  moest worden.behandeld.
Op twintigjarige leeftijd ontlook zijn literaire interesse en in 1985 kwam de ontmoeting met Michel Bulteau, die hem de mogelijkheid gaf zijn eerste boek te publiceren : een biografie van  Howard P.Lovecraft: Contre le monde, contre la vie.
In het begin van zijn literaire carrière hield hij zich vooral bezig met poëzie en publiceerde een aantal gedichten in de Nouvelle Revue de Paris.Verder schreef hij onder meer de dichtbundel 'Rester vivant'.
In 1994 verscheen zijn eerste roman 'Extension du domaine de la lutte', die een relatief succes kende. De grote doorbraak volgde in 1998 met de roman 'Elementaire deeltjes', waarvoor hij de Prix Novembre kreeg. Het jaar 1999 bracht voor hem een nieuw huwelijk met Marie- Pierre en de verfilming van zijn eerste roman door Philippe Harel. In 2002 zorgde de publicatie van zijn derde roman, Platform, opnieuw voor ophef.
Houellebecq bereikte inmiddels een cultstatus en dit ondanks de aanhoudende kritiek uit sommige hoeken. De schrijver schopt in zijn romans dan ook voortdurend tegen heilige huisjes en zijn personages houden er zeer controversiële standpunten op na (die vaak door de auteur gedeeld worden).
Na de publicatie van een ingekort interview in het tijdschrift Lire, werd Houellebecq zelfs voor het gerecht gedaagd door verschillende moslimorganisaties  in Frankrijk en de moskeëen van Parijs en Lyon. Deze affaire, die veel gelijkenissen vertoont met de aanval op Salman Rushdie, eindigde voor de auteur in een vrijspraak voor de rechtbank op 17 september 2002.
De verworvenheden van de seksuele revolutie, de feministische strijd en de studentenprotesten en jongerencultuur van mei '68 worden genadeloos onderuitgehaald en vaak geridiculiseerd.in zijn boeken  Zo beschouwt hij de afbraak van de waarde van het gezin (o.m. door de proclamatie van de vrije liefde), die toen ingezet werd als de ultieme emanatie van het liberale streven naar individualisering. Hierdoor is geen liefde meer mogelijk. Door het extreme individualisme kan de mens geen onderlinge banden meer smeden. Het gemeenschapsgevoel van de '68ers (en de hippies) bestempelt Houellebecq als vals. Dergelijke standpunten leverden hem het predikaat reactionair op. 
 De verdediging van de eugenetica leverde hem eveneens een resem banvloeken op.
Sinds 1998 leeft Houellebecq in vrijwillige ballingschap, eerst in Ierland, later in Spanje.

Bibliografie

De bloei van het leven / Simone de Beauvoir

L'amour n'est dans la vie de l'homme qu'une occupation, tandis qu'il est la vie même de la femme."

« On ne naît pas femme : on le devient... C’est l’ensemble de la civilisation qui élabore ce produit intermédiaire entre le mâle et le castrat qu’on qualifie de féminin. »

Literatuur wordt geboren als er in het leven iets misloopt¨.

De jaren 1930-1944 ( haar 21ste tot 35ste jaar) vormen een uiterst belangrijke periode in het leven van Simone de Beauvoir.
Het zijn de jaren van de ontplooing van haar nauwe relatie met Jean-Paul Sartre, de jaren van vrijheid, onafhankelijkheid en oprechtheid-boven-alles. Maar in die periode raakt zij ook geëngageerd met het wereldgebeuren en verruilt ze haar individualisme voor de solidariteit van het verzet.Bij het lezen van haar mémoires komt Simone de Beauvoir naar voren als een zeer gevoelige vrouw,maar we leren in haar mémoires ook de echte Simone kennen, die heel wat meer is dan de priesteres van het feminisme.Dank zij haar minitieuze tijdsgebruik en haar wil om in alles te slagen tot het schrijven van haar fenomenale mémoires toe,had Beauvoir maar één echt verlangen : haar eigen echte ik te zijn en te bouwen aan haar toekomst.Ze gaat uit van de mens als bewust handelend persoon, met invloed op eigen leven en positie.
Op zoek naar een definitie van vrouwelijkheid bij de Beauvoir, moet je concluderen dat de vrouw dat is, wat de man niet is. Ze beschrijft vooral de manier waarop de man geworden is tot wat hij is en analyseert vandaar uit de positie van de vrouw
.L'homme, au long de l'histoire, est le Maitre, la femme, l'Esclave .

We kunnen dit weer toepassen op op haar eigen methode van werken: ze neemt de man als uitgangspunt en verklaart vandaar uit de vrouw Steeds duidelijker wordt dat het haar erom gaat de kloof die de vrouw scheidde van de man te overbruggen. Het gaat haar er niet om dat de vrouw zichzelf verwezenlijkt en loskomt van de man, nee: ze moet juist dichterbij hem komen.
Keer op keer wordt benadrukt dat economische onafhankelijkheid nog niet betekent dat je ook moreel, sociaal en psychologische de gelijke bent van de man..
Voor alles heeft Simone de Beauvoir haar leven zelf gekozen.Zij heeft er voor gekozen te schrijven en dit schrijven hoofdzakelijk aan haar leven te wijden. Het komt er op aan op zijn strepen te staan, op zijn woorden te letten.Een heel leven lang vertelde ze over zichzelf en werkte ze met passie en overtuiging aan zichzelf.Om dit te kunnen doen moest ze zin geven aan elk ogenblik van haar leven.Beauvoir neemt de lezer als getuige , en vertelt hem alles over haar privé-leven en haar publieke leven.Er wordt geen plekje meer geheim gehouden in haar mémoires, het wordt soms zo ver gedreven, dat de lezer de indruk krijgt een voyeur te zijn.Hoe kinderlijk naif toch om te geloven dat het met vrij en open over zichzelf te spreken men zich het meest blootgeeft.
De opéénstapeling van details uit het dagelijkse leven laten alles bekend overkomen bij de vrouwen en daardoor gaan meerdere jonge meisjes en jonge vrouwen zich spiegelen aan Simone de Beauvoir.Zij heeft zich wonderwel rekenschap gegeven van het dagelijkse leven van de vrouw die zichdan ook in haar mémoires herkennen.
Alhoewel deze mémoires op literair vlak geen groot succes zijn, hebben ze wel de verdienste zeer dicht bij de lezer te staan en hem dan ook te raken.

Fatsoen is een relatiegeschenk -

Simone De Beauvoir : 1908-1986

Simone werd op 9 januari1908 in Parijs geboren, als oudste van twee dochters van het echtpaar Bertrand de Beauvoir, zoals de naam voluit luidde. Het gezin was met zijn eeuwenoude afstamming misschien wel deftig, maar beslist niet rijk Moeder Françoise daarentegen begon nog voor Simone twee was met geloofsonderricht. Elke dondermiddag stond er een bezoek aan opa en oma De Beauvoir op het programma, waar Simone doodstil op een stoel moest zitten en hooguit af en toe iets mocht fluisteren.Met haar roodbruine haar en haar grote blauwe 'De Beauvoir-ogen' was Simone een opvallend kind dat bij haar ouders geen kwaad kon doen.Simone de Beauvoir maakte zich van jongs af aan al geleidelijk vrij en maakte al snel haar eigen keuzes. Ze had een sterke persoonlijkheid en aanvaarde geen compromis. Haar geloof verloor ze al heel jong. God was voor haar een absoluut begrip in het diepst van de hemel Zij koos voor de waarheid. Voor haar zijn de zonden van de mens niet te boeten, je bent verantwoordelijk voor eigen daden.Na een aantal jaren kloosterschool, mocht Simone uiteindelijk gaan studeren aan de Parijse universiteit de Sorbonne
Beauvoir studeerde literatuurwetenschap, wiskunde en filosofie.In de jaren aan de Parijse universiteit vervreemdde Simone de Beauvoir meer en meer van haar katholieke, burgerlijke milieu. Na haar studie filosofie wordt ze toegelaten tot de docentenopleiding waarvoor zij colleges volgt aan de Ecole Normale Superieure waar ook Jean -Paul Sartre studeerde.
Vanaf dat moment waren ze onafscheidelijk, de kleine, lelijke Sartre en de robuuste schoonheid Simone. Sartre maakt duidelijk dat hij niet voor monogamie in de wieg is gelegd, en de briljante studente Simone de Beauvoir wil per se als individu haar leven blijven leiden.
Hun relatie is een samengaan van twee tegenpolen.
Simone had haar leven lang haast gehad om op te groeien en bij de wereld van de volwassenen te horen.Sartre had nooit willen opgroeien.
Hij gaf Simone iets dat ze nog nooit van iemand had gekregen, onverdeelde aandacht.
De neiging die zij bij zichzelf bespeurt om zich geheel en al in Sartre te verliezen wil zij definitief bestrijden. Ze neemt dan ook twee jaar later een aanstelling aan als filosofie-docente in Marseille, vele honderden kilometers van Sartre verwijderd
Zijn aanbod om te trouwen en zo een aanstelling in dezelfde plaats te verkrijgen, wijst zij van de hand.
Sartre was nieuwsgierig naar de wereld, ideeën en het hart van andere mensen , hij had geen belangstelling voor zichzelf.
Het meest beroemde literaire stel van deze eeuw werd vooral intellectueel sterk tot elkaar aangetrokken. Zij stonden aan de grondvesten van de stroming het literaire existentialisme.. De noodzaak voor de vrouw om haar zelfstandigheid als individu te behouden of te bereiken komt in haar werk steeds terug.
Sartre vond van het begin af aan dat Simone schrijfster moest worden, maar zij was verlamd van onzekerheid en kreeg nooit de eerste bladzijde af. Pas in 1938 lukte het haar om werkelijk aan een boek 'Uitgenodigd' (L'Invitée) te beginnen, waarin zij zelf model stond voor de hoofdpersoon.
Het uitbreken van de TweedeWereldoorlog vormt een harde leerschool voor de optimistische Simone. Sartre en zij waren namelijk van elkaar gescheiden, doordat hij naar het front moest,
In 1943 wordt zij uit het onderwijs ontslagen en besluit ze zich volledig aan het schrijven te wijden.In Pyrrhus et Cinéas(1944) en Pour une morale de l'ambiguïté(1947) geeft ze haar ideeën te kennen die de basis vormen van haar hele oeuvre
In de roman Le Sang des autres (1945) en in het toneelstuk Les Bouches inutiles (1953) treedt vooral de verantwoordelijkheid van de mens tegenover zijn medemensen op de voorgrond.
In 1947 vertrekt ze voor een lezingen-tournee naar Amerika, waar zij een liefdesaffaire met de schrijver Nelson Algren heeft. Sartre blijft voor haar echter op de eerste plaats komen.Ook haar relaties met de vele jaren jongere Claude Lanzmann en Sylvie le Bon - die zij als dochter adopteert - brengen daar geen verandering in. Haar politieke engagement krijgt zijn beslag in publicaties over de Algerijnse oorlog, betrokkenheid bij acties rondom de persvrijheid, deelname aan acties voor de mensenrechten en, in later jaren, actieve deelname aan de vrouwenbeweging.
In 1949 verschijnt Le Deuxiéme Sexe .
In Le Deuxiéme Sexe verdedigt en illustreert ze het feminisme op een zo overtuigende manier dat het werk een definitieve en duurzame doorbraak geeft aan de beweging in Frankrijk.¨Voor de Beauvoir komt mens- zijn op de eerste plaats, het seksuele verschijnsel komt voor haar op de tweede plaats.¨ De mens heeft zelf de verantwoording tegenover zich zelf en tegen over de ander.
In 1954 behaalt haar roman Les Mandarins de Goncourt-prijs
.In Les Mandarins, een sleutelroman,kondigt ze reeds haar memoralistische werk , dat zich op twee vlakken zal ontwikkelen aan,die een dilemma wordt voor de linkse intellectuelen: Moet men de sovjet-concentratiekampen ontkennen met het risico de revolutie te ontlopen ?
Zij neemt deel aan het "Congrés du Mouvement de la Paix" in Helsinki en reist naar China.Na de oorlog deelt zij meer en meer in de roem die 'de existencialisten 'vooral in de persoon van Sartre, ten deel valt.

In de jaren 1956-1962 leidt ze de redactie van haar Mémoires en haar reizen (Cuba,Brazilië, U.R.S.S)
In de mate haar werk ontwikkelt, moet de literatuur, op twee korte recensies na , Les Belles Images(1966) en La Femme rompue(1967) meer en meer de plaats ruimen voor het essay en de mémoires.

Zij is ervan overtuigd dat er wel altijd ergens een gelukkige uitweg wenkt.Ze denkt het ongeluk te kunnen ontlopen door zich op voorhand de situaties in te beelden waarin ze verandering in haar leven zal moeten brengen.Zij geloofde dat ze zich altijd uit de zwartste ellende zou weten te redden.( se débrouiller dans le noir ).Zelfs als men niet bemind wordt, als men niet geliefd is, blijven er nog steeds de literatuur en het simpele genoegen te ademen. " tout ça qui est bien réel et si solide, et ne nous manquera jamais ".

Le malheur, ne m'atteindrait jamais , zegt ze en herhaalt in 1939 dat de oorlog niet zal komen"Pas à moi, susurre en elle une voix obstinée "
Het wonder is dat haar verwachtingen " de beloften van de goudmijn ,vanwat er in een heel leven te beleven is" zijn uitgekomen.Dank zij haar eigen begaafdheden en deels dank zij het geluk.
In haar laatste roman Tout compte fait , maakt ze het bilan van haar leven op.

Tot aan de dood van Sartre in 1980 blijft zij zijn levenspartner, ondanks kort- of langdurige relaties tussendoor met andere mannen.
In 1981publiceerde ze ¨Adieux: A Farewell to Sartre¨, de memoires van zijn laatste jaren.
Lichamelijk en geestelijk uitgeput tengevolge van een alcohol en amfetamine verslaving overleed ze op 14 april 1986 te Parijs.

Bibliografie :

1943 - L'invitée ( roman)
1944 - Pyrrhus et Cinéas ( essay)
1945 - Le Sang des autres (roman)
1945 - Les Bouches inutiles ( toneel)
1946 - Tous les hommes sont mortels (roman)
1947 - Pour une morale de l'ambiguïté (essay)
1948 -L'Existentialisme et la sagesse des nations (essay)
1948 - L'Amérique au jour le jour (essay)
1949 - Le Deuxiéme Sexe, 2 vol. (essay)
1952 - Faut-il brûler Sade (essay)
1954 - Les Mandarins (roman)
1955 - Privilèges (essay)
1957 - La Longue Marche (essay)
1958- Mémoires d'une jeune fille rangée (1908-1929)
1959 - Brigitte Bardot and The Lolita Syndrome (essay)
1960- La Force de l'àge (Mémoires, 1929-1944)
1961 - Djamilu Boupucha (témoignage) in samenwerling met Gisèle Halimi
1963 - La Force des choses (Mémoires, 1944-1962)
1964- Une mort trés douce ( récit)
1966- Les Belles Images (roman)
1967 - La Femme rompue (novelle)
1968 - La Femme rompue suivi de Monologue et l'Age discrétion (novelles)

1970 - La Vieillesse (essay)
1972 - Toute compte fait ( Mémoires,1962-1972)
1975 - La promenade des vieux. Commentaire du court métrage de Marianne Ahrne et Pepo Angel
1979 - Les Ecrits de Simone de Beauvoir ( onuitgegeven teksten)
1979 - Simone de Beauvoir ( filmdialoog)
1980 - Quand prime le sirituel (novelles)
1981 - La Céremonie des adieux (essay)

Het 13de sterrenbeeld

"Niemand kan zo poëtisch schrijven over moord en misdaad "

De moord op Simon Andersen is, net als die op twee andere mannen, voorlopig nog een mysterie.Voor hoofdinspecteur Ingeborg Myklebust en inspecteur Cato Isaksen van de afdeling moordzaken in Oslo is het echter wel glashelder dat zij met een hopeloze race tegen de klok bezig zijn. Dat de drie moorden gepleegd zijn door één en dezelfde gestoorde persoon, is het gegeven waar zij zich aan vasthouden. Het privé-leven van Cato raakt daarbij op een onprettige manier verweven met de psyche van de onbekende moordenaar. En als hij eindelijk begrijpt wie de moordenaar is , is het misschien te laat...Cato Isaksen is inderdaad niet alleen maar een ‘goed’ mens. Zijn besluiteloosheid over de vrouwen in zijn leven, zijn verliefdheden, het vreemd gaan, maken dat hij geen gemakkelijke man is voor zijn omgeving. Het komt zelfs voor dat hij een vrouw slaat
.'Het dertiende sterrenbeeld' is een heel spannend boek. In - soms - erg korte hoofdstukjes verandert Lindell voortdurend van perspectief. De ene keer volgen we Cato, de inspecteur, dan weer wordt de wereld vanuit Sigrid beschreven, zijn vriendin.
Op een ander moment kijjken we vanuit Bente, zijn ex, en op ongeveer de helft van het boek vanuit het perspectief van de moordenaar.
Deze verschillende perspectieven, die soms heel kort geschetst worden geven het boek erg veel vaart. Lindell schrijft prachtig. De opbouw van het verhaal is razend knap gedaan. Je leeft mee met de personages en de beschrijving van de contacten tussen Cato en Bente, hun twijfels en worstelingen is soms onthutsend en ontroerend.
Een schokkend psychologisch drama, waarin de logica van de gekte tot een onvermijdelijke climax leidt.
De schrijver heeft internationaal een miljoenenpubliek verworven met onder andere Nachtzuster, Roodkapje, het Dertiende Sterrenbeeld en Dromenvanger.

UNNI LINDELL : 1957

Unni Lindell werd op 3 april 1957 in Oslo (Noorwegen) geboren. Al op jonge leeftijd wist ze dat ze boeken wilde schrijven.
Haar eerste voorzichtige publicatie verscheen toen ze veertien jaar oud was. Haar debuut was in 1986 en sinds die tijd heeft ze ongeveer drie boeken per jaar geschreven en verschillende literatuurprijzen gewonnen.
Ze is dus altijd erg productief geweest: romans, gedichten, korte verhalen, kookboeken en kinderboeken. Unni Lindell heeft dus ook een aantal jeugdboeken geschreven voor verschillende leeftijdsgroepen.
In Nederland zijn twee kinderboeken van haar verschenen. Allereerst ‘De zuigzoen’. Dit boek werd bekroond met de Noorse literatuurprijs voor kinder- en jeugdboeken. En in 2000 ‘ Anna’s kind’. De kinderboeken worden in Nederland uitgegeven door uitgeverij Lemniscaat.
Lindell heeft Frans gestudeerd, les gegeven op een basisschool en ze is journaliste geweest. Maar ze heeft zich altijd een schrijfster gevoeld. Lindell heeft voor het schrijven van thrillers veel baat gehad bij haar journalistieke carrière. Ze heeft o.a. reportages gemaakt over vrouwenhuizen en crisiscentra. Deze ervaringen kon ze goed gebruiken in haar misdaadromans.
In 1996 verscheen haar eerste thriller in Noorwegen getiteld ‘Slangenbaereren’. Het is tevens het eerste boek met Cato Isaksen in de hoofdrol. Hij is inspecteur op de afdeling moordzaken in Oslo. Ze wilde hem niet te aardig maken, hij is een gewone man, geen James Bond, aldus Lindell.
Zijn chef is een vrouw, ze is niet echt sympathiek en voortdurend verkouden. Cato is eigenlijk een beetje bang voor haar. Isaksen heeft twee zoons uit zijn eerste huwelijk met Bente. Daarnaast heeft hij nog een kind uit zijn tweede huwelijk. Hij probeert iedereen tevreden te stellen, maar dat lukt hem slechts met mate.

Haar tweede boek ‘Dromenvanger’ heeft in 1999 de Riverton prijs gewonnen, de prijs voor de beste Noorse thriller.
Lindell vindt spanning natuurlijk belangrijk binnen een thriller, maar er moet meer zijn dan alleen spanning.

'Ik wil dat mijn lezers in de huid kunnen kruipen van mijn personages, dat ze hen goed leren kennen. Ik probeer in mijn boeken niet alleen slechte en goede mensen te beschrijven. Dat is niet levensecht, ieder mens heeft zijn goede en slechte kanten.'  
Unni Lindell vindt het niet lastig intriges te verzinnen. Integendeel, ze heeft er veel in haar hoofd en is bang dat ze niet de tijd zal krijgen om alles op te schrijven.
‘Toen mijn kinderen klein waren, was ik bang dat mij iets zou kunnen overkomen waardoor de kinderen zonder moeder verder zouden moeten. Nu ben ik bang dat - als mij iets overkomt - de verhalen in mijn hoofd door niemand opgeschreven zullen worden’.
Lindell zegt over zichzelf : 'ik ben zo bang aangelegd dat ik niet de tuin in durf als het donker is. Dat is mijn drijfveer. Omdat ik zo angstig ben, heb ik een levendige fantasie'.
Lindell doet veel research voor haar boeken. Ze belt veel met juristen en artsen. Ze heeft een vriendin die bij de politie werkt. Haar consulteert ze regelmatig.
Unni Lindell is beroemd in haar eigen land en daarbuiten. Ze zou een groot deel van haar tijd kunnen vullen met reizen en signeren. Maar ze zegt van zichzelf dat ze goed ‘nee’ kan zeggen.
Ze woont met haar gezin in de buurt van Oslo en heeft een echtgenoot en twee zoons die inmiddels (bijna) volwassen zijn.
Haar boeken worden in Noorwegen verfilmd.
Unni Lindell behoort tot de Noorse golf van vrouwelijke misdaadschrijvers die op dit moment de Europese markt veroveren.

Bibliografie :

Jeugdboeken van Unni Lindell:

SAUL BELLOW 's - RAVELSTEIN

UITGEVERIJ

paperback- 233 blz.

Deeply insightful and always moving, Saul Bellow's new novel is a journey through love and memory.
It is brave, dark, and bleakly funny: an elegy to friendship and to lives well (or badly) lived.

Maar het boek gaat niet alleen over Ravelstein. Er komen er ook veel verhalen over Chick zelf te voorschijn. En al beschrijft hij hoe de meester over zijn huwelijk dacht, het is vooral zijn eigen huwelijksleven dat daardoor voor de lezers uit de doeken wordt gedaan. Door het voortdurende vergelijk van Ravelsteins en Chicks mening, krijgen we zowel van Ravelstein als van Chick een duidelijker beeld.
Of dit een autobiogafisch gegeven is, is niet duidelijk. Wel is het zeker dat Chick leefde in de schaduw van de flamboyante excentrieke man Ravelstein, en Saul Bellow een zekere adoratie koesterde voor Allan Bloom. En het is zeker dat dit boek een groot eerbetoon is aan de vriendschap tussen twee mannen.
Los gezien van al deze gegevens omtrent de schrijver is het boek mooi geschreven, maar bij vlagen wel erg omslachtig. Het verhaal is eigenlijk geen verhaal. Slechts door het aaneenrijgen van alle anecdotes komen we tot een 'verhaal', als het al een verhaal is en geen statement, of biografie.
Het lijkt wel geschreven voor stevige literatuurkenners omdat er voortdurend met klassieke schrijvers en andere filosofisch/politieke theoriën wordt gegooid. Dat maakt het boek wel tot een 'niet-zo-makkelijk te-lezen' boek. Maar voor de filosofie-liefhebber mag dat geen probleem zijn.

People can lose their lives in libraries. They ought to be warned.

Whoever wants to reach a distant goal must take small steps.

Saul Bellow: 1915 -2005

Saul Bellow werd - als kind van Russische ouders - geboren op 10 juni in Lachine, een voorstad van Montréal (Canada)
Bellows vader scharrelde een inkomen bij elkaar, deels met wat diefstal en heling, soms door de politie achtervolgd. Bellows broers pakten het later iets groter aan vanuit de door hun vader gekochte kolenhandel, waar Bellow ook nog een tijdje werkte als administrateur, tot hij werd ontslagen, omdat hij in werktijd te veel las. Als kind wilde hij al schrijver worden
Hij groeide op in Chicago, waar hij ook de universiteit bezocht. Bellow studeerde sociologie en antropologie. In 1944 debuteerde Bellow met de roman 'Dangling Man' (in het Nederlands als 'Wachttijd' uitgebracht in 1990), waarna verschillende romans en non-fictieve werken van hem verschenen, waaronder 'Herzog' (1964), 'Mr. Sammler's Planet' (1970) en 'Ravelstein' (2000).
Zijn boeken beschrijven en onderzoeken isolatie en spirituele dissociatie van zijn hoofdpersonen. Na zijn afstuderen deed hij onderzoek aan de universiteit van Wisconsin, en diende hij in de koopvaardij tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij heeft daarna zelf lesgegeven aan de universiteiten van onder andere Minnesota, Princeton, Boston en Chicago.
Bellow refereert in zijn boeken aan de grote filosofen en denkers zonder dat dit de leesbaarheid van zijn boeken vermindert. Een goed voorbeeld hiervan is Mr. Sammler’s Planet.Bellows personages zijn vaak dromende, dolende intellectuelen, die proberen een leven op te bouwen in een vijandige maatschappij. In een wereld van glazen bankgebouwen en beursberichten vechten zij hun vaak tevergeefse strijd voor moed, intelligentie en waardigheid, door Bellow met compassie en vaak subtiele humor beschreven.
Bellow won de Nobelprijs voor de Literatuur in 1976 voor Humboldt's Gift. In 1988 ontving hij de hoogste Amerikaanse kunstonderscheiding, de National Medal of Arts.
Saul Bellow overleed in de leeftijd van 89 jaar , op 5 april 2005.

Het grootse van Bellow is dat hij als romanschrijver toeschouwer is en betrokkene. Die twee zijn soms moeilijk uit elkaar te houden, maar je weet dat ze er allebei zijn. De afstand van de toeschouwer wordt nooit distantie, de betrokkenheid gaat nooit zo ver dat de distantie verloren gaat, Bellow zit overal middenin en toch weet hij zich er bovenuit te werken" aldus Carel Peeters in Vrij Nederland

"Zijn zinnen zijn kort, kaal. Die kaalheid geeft de door hem geschetste wereld juist ook in zijn emotionerende impact: de opgeroepen gevoelens krijgt hij niet doordat Bellow hem meesleept, maar juist doordat de schrijver het aan zijn lezer overlaat hoe hij moet reageren." Algemeen Dagblad.

Bibliografie :

Dangling Man (1944) -Wachttijd
The Victim (1947)
The Adventures of Augie March (1953) -De avonturen van Augie March
Seize the Day (1956)
Henderson the Rain King (1959)
Herzog (1964)
Mosby's Memoirs (korte verhalen ook in Collected Stories) (1968)
Mr. Sammler's Planet (1970)
Humboldt's Gift (1975), winnaar van de 1976 Pulitzer Prize
The Dean's December (1982) -De Decaan en diens december
Him with His Foot in His Mouth (ook in Collected Stories) (1984)
More Die of Heartbreak(1987) - Er sterven er meer van liefdesverdriet
A Theft (1989)
The Bellarosa Connection (1989)
Something to Remember Me By: Three Tales (collecting the eponymous short story, A Theft and The Bellarosa Connection) (1991)
The Actual (1997)
Ravelstein (2000)
Collected Stories (2001)

Zwerm : 2005

"Alles wat anders is is interessant.
 Dat is mijn enige dogma ."

In een zaal onder het Zilverkleurig Complex wachten duizenden mensen op een nieuw begin. Maar de tijd dringt.

Al die mensen maken deel uit van een groot verlangen, richtingloos nog, maar alvast op weg gezet. Ze hebben dingen opgevangen, gefluister, geruchten, en ze hebben er massaal gehoor aan gegeven.

Zwerm , is een roman die via Europa, Israël, Palestina en New York in de tijd terugkeert naar de oerknal zelf, naar het ontstaan van de eerste droom. Het is de roman

'Zwerm' gaat over alle gruwelen die we ons kunnen voorstellen met betrekking tot onze moderne maatschappij: terroristische aanslagen, ongrijpbare virussen en niets ontziende massamoorden.
'Zwerm' is een knap maar benauwend boek dat in vogelvlucht over rampen en slechte mensen vliegt.; waarbij de schrijver niet schuwt om beelden en personages uit de geschiedenis te gebruiken: holocaust, de Vietnamoorlog, de aanslag van 9/11 op het World Trade Centrum, revoluties, ze vinden allemaal een plek in dit visionaire boek over een wereld die wordt bedreigd door terroristen die maatschappijen om zeep willen helpen, of die voor eigen glorie niet schuwen massa's mensen de dood in te jagen.
Zo is er doktor Goldstein die wraak wil nemen na de holocaust, er is iemand die de virtuele computer wil vangen in een druppel water en die weer wil implanteren in de mens en zo is er meneer H of J die de wereld wil beheersen via computertechnieken.
Het verhaal biedt ook plaats aan mysterieuze helden die onoverwinnelijk lijken en beschikken over krachten die de gewone mens te boven gaan: Abel en Angel. De één is een computertechnicus die vreselijk stinkt maar geen stinkende wonden heeft en telkens opnieuw herrijst als een moderne Christus. Alleen is het geen prediker. Hij is op zoek naar zijn vriendin Pearl en krijgt bij deze zoektocht de hulp van net zo vaak uit de dood herrijzende Angel, een onoverwinnelijke straatvechter die tussen de zwervers leeft.
Beiden worden achtervolgd in de roman door de politie, door meneer H of J of door de vrouwelijke kolonel Schwarzkopf.Vele kleine helden uit de geschiedenis krijgen een rol in het verhaal en hoewel ze in het echte leven niets met elkaar te maken hebben, zoals een Palestijnse vredesactiviste, een door de Belgische politie vermoorde vluchtelinge of een martelaar van de antiglobalisering, in dit verhaal brengt Peter Verhelst ze allemaal samen: het meisje met de door napalm verbrande rug van de winnende persfoto in 1972 over de Vietnamoorlog, de mensen die bij de anjerrevolutie bloemen in de geweerlopen van de soldaten staken, de Chinese student die in zijn eentje de tankwagens probeerde te stoppen op het Plein van de Vrede in Peking, radeloze mensen in het World Trade Centrum die met zakdoeken zwaaiden.

Maar dan heb je nog steeds het verhaal niet helemaal te pakken. Peter Verhelst, die in zijn eerdere werk al heeft laten blijken dat hij niet vies is van experimenteel schrijven, heeft met deze roman weer een kunststuk op de markt gebracht. Het verhaal telt af van bladzijde 666 naar bladzijde 0, de laatste bladzijdes vallen zelfs negatief uit, tot -5.

Het verhaal gaat langzaam maar zeker naar een oerknal, van waaruit we het verhaal weer opnieuw kunnen beginnen te lezen, wat zeker een aanrader is omdat je na het lezen van de eerste keer veel beter begrijpt hoe het verhaal in elkaar steekt, zodat het nog boeiender wordt wanneer je het boek voor de tweede maal leest.
In het midden bevinden zich zwarte pagina's over de nieuwe mens die vooral bedreigd wordt door virussen.Deze typografische middelen versterken het verhaal slechts een beetje. Het is de verteltechniek van Verhelst die zo hallucinerend werkt dat je soms het idee hebt in een caleidoscopische film of documentaire te zitten.
Soms is het verhaal als een script van een film of een draaiboek voor een tv-programma, of probeert het tv- of filmbeelden letterlijk te beschrijven.Daarbij spelen alle moderne communicatiemiddelen een grote rol in het verhaal: mobiele telefoons die als ontsteker werken, sms-jes die je overal volgen, computertechnieken, de snelheid van nieuws verspreiden via internet, kleine camera's, iris-scans.

. Je kunt het zo gek niet bedenken of Peter Verhelst heeft de moderne techniek in zijn verhaal geïntegreerd. Maar ook het 'zwarte gat' en de Ka'aba, de heilige zwarte kubus in Mekka spelen een rol. En nog zoveel meer dingen.
Het boek lijkt op een sciencefictionverhaal, alleen zijn de meeste gebeurtenissen geen sciencefiction maar een potpourri van rampen die de wereld al hebben getroffen of waarvan wetenschappers waarschuwen dat die binnen afzienbare tijd kunnen gebeuren zoals bijvoorbeeld de vogelgriep. Wat maakt dat het verhaal angstig dichtbij onze huidige maatschappij komt. De herkenning van niet alleen gebeurtenissen en personen maar ook songteksten maken het verhaal wat minder eng, maar over het algemeen heeft het boek de tendens van 'Apocalypse Now', de film van Francis Coppola (1979), waarnaar uiteraard wordt gerefereerd met beelden en met de filmpersonage van captain Willard.Het is maar goed dat het boek geen referentiepagina's heeft opgenomen, anders zou het toch al zo volumineuze boek nog dikker zijn geworden. Slechts één bladzijde met 'aantekeningen' geven een zetje de goede richting in van alle mozaïekstukken en personages uit de geschiedenis die Peter Verhelst heeft gebruikt voor zijn apocalyptische verhaal.

Wanneer je de tijd hebt om alles uit te zoeken, is 'Zwerm' de eerste historische literaire legpuzzel.'Zwerm' is een hedendaags verhaal dat niemand koud zal laten. Het is met al zijn mysterieuze complotten een thriller à la de 'Da Vinci Code' van Dan Brown, Abel en Angel zouden zo uit een sciencefictionfilm kunnen zijn gestapt net als de beschrijvingen van talrijke technische en biochemische snufjes.
Het is echter bovenal een waardige opvolger van Peter Verhelsts fascinerende eerdere roman 'Tongkat'. Een goed geschreven roman die nog lange tijd actueel zal blijven. Alleen is het deze keer niet zo'n sprookjesachtig verhaal, maar een caleidoscopische spiegel die hij de kwade wereld heeft voorgehouden.

PETER VERHELST : 1962



***

Citaat:

'Mensen denken, dat je een boek moet snappen. Dat is belachelijk, er is niets te snappen. Ik geloof niet in doelmatigheid, laat staan, dat er bij mij een soort doelgerichtheid zou zijn. Je hebt de vrijheid om te interpreteren, zoals je wilt. Elke lezer kan zijn eigen film maken, waarin hij meespeelt of weigert mee te spelen. Een soort 'virtual reality'. Er zit wel een logica in, maar je kan er je eigen logica aan verbinden. Ik vind eenduidige dingen pretentieus omdat ze suggereren, dat er eenduidigheid bestaat, dat je iets kunt snappen.'

Poëzie :

1987 Obsidiaan
1989 Otto
1989 Eleganz
1990 Angel
1991 Witte bloemen
1992 Master
1992 Zodiac van het satijnen altaar
1994 De boom N
1996 Verhemelte, Dirk Martensprijs 1998
1997 Verrukkingen
2003 Alaska

Een zwemmende monnik : een herinnering

door

vertaling van : ' A swimming Monk '

Uitgever: Amsterdam : Bakker, 1999.-paperback, 286 blz.

" Een uitbundige,burleske schelmenroman,waar niettemin die bittere jeugd steeds doorheen schemert " Grappig maar triest.

" Ik was een haai die werd losgelaten in een vijver vol goudvissen "

  ************************************

In A Monk Swimming, onlangs verschenen bij Bert Bakker als Een zwemmende monnik, pakt Malachy de draad van de McCourt-geschiedenis op in 1952, als hij op 20-jarige leeftijd in het kielzog van zijn broer naar Amerika trekt.waar hij zich binnen de kortste keren wist op te werken tot favoriete enfant terrible van de Amerikaanse society.
Op de vlucht voor zijn herinneringen aan een dronken, verdwenen vader en de vernederingen van Angela, zijn moeder, vond hij in New York een donkere, betoverende stad, met bars op elke hoek, waar hem iedere nacht een nieuw verhaal wachtte. McCourt, een hartstochtelijke en theatraal drinker, gewapend met een geweldig gevoel voor humor en de gave te vertellen, veroverde zich al snel een eigen plek: als barkeeper, waarbij hij in contact kwam met schrijvers, acteurs en andere beroemdheden; en als acteur voor televisie en theater.

In het boek 'De zwemmende monnik' schetst Malachy McCourt zijn armoedige jeugd in Ierland en zijn wilde jaren, toen hij in Amerika als 'enfant terrible' werd omarmd door de society. .Het zwaartepunt in Een zwemmende monnik wordt echter niet gevormd door de sappige anekdotes, maar door de herinneringen aan de jeugd die Malachy dacht te hebben ontvlucht. Hij had geld en vrouwen, maar ook kinderen - en ontdekte dat hij zijn herinneringen toch niet zover achter zich had gelaten als hij dacht.

McCourt: "Je kunt niet weglopen van je verleden. Er was geen liefde bij ons thuis, nooit enig teken van affectie. Daarbij kwam nog de verschrikkelijke armoede waarin we leefden, en de sterfte overal om ons heen: drie kinderen van ons gezin gingen dood,

Na een korte periode van wilde feesten, populariteit en succes weet McCourt zich, aan het einde van de roman, volledig ingehaald door het verleden: berooid, aan de drank, zijn huwelijk stukgelopen en zonder enige illusie over zijn vader. De grote ommekeer, vertelt hij, begon in 1963 toen hij zijn huidige vrouw ontmoette.Malachy McCourt laat ons genieten van zijn levendige, capricieuze,rauwe,moordende humor en stem in zijn verhalen van opstand en glorie, die voortbouwen op het verhaal van de vroege jeugd van de McCourts, dat zo duizelingwekkend werd beschreven in ' De as van mijn moeder' door zijn broer Frank .

Malachy MacCourt : 1932



-A "professional Irishman" for Governor

Toen- Malachy McCourt- broer van

. "Reading was the savior,"zegt hij, "the window on the world for Frank and myself."

Malachy McCourt is nu veertig jaar gelukkig getrouwd met Diana .Hij heeft vijf kinderen en is reeds grootvader van vier.

Bibliografie :
Een zwemmende monnik : een herinnering (1999)-A Monk Swimming
De halve waarheid -(2001)
Singing my him song-(2002)
Voices of Ireland -(2002)
Claddagh Ring -(2004)
Harold Be Thy Name-(2004)
Ireland Ever-(2004)
Bush Lies in State-(2004)

Herfst.

Is sterven dan zo heerlijk,God,
dat die zomerse natuur
moe van bloemen weelde en
levenskracht
in eindeloze
kleurenpracht
nu sterven gaat?

Brigitte Aubert

Het krijsen van de bossen
Oorspronkelijke titel : " La mort des bois "
Archipel - en Uitgeverij Muntinga
Paperback , 256 pagina's
ISBN 90 295 0009 3

***

Als gevolg van een terroristische aanslag is de zesendertigjarige Elise volledig verlamd, blind en stom. Ze kan alleen nog communiceren door haar wijsvinger te bewegen. Op een dag vertelt een wildvreemd meisje haar dat er in de bossen aan de rand van de nieuwbouwwijk onlangs een jongetje is vermoord door een geheimzinnig persoon die in de afgelopen jaren al meer kinderen heeft vermoord, onder anderen haar half broertje. Elise komt in de ban van het meisje, dat Virginie heet, en raakt steeds meer overtuigd van de waarheid van haar verhaal.
Wanneer de politie in het onderzoek naar de seriemoordenaar bij Elise aanklopt, begint iemand haar op sadistische wijze lastig te vallen...
Het krijsen van de bossen, geschreven als een monologue intérieur, is een bijzonder spannende en sensuele thriller, intrigerend en prikkelend vanaf de allereerste pagina. Brigitte Aubert (1956) groeide op in Cannes. Gezegend met een geheugen als, zoals zijzelf zegt, 'een bric-à-brac aan beelden', een gemakkelijke pen en een passie voor verhalen vertellen, beheerst Aubert een verscheidenheid van literaire stijlen. Het krijsen van de bossen, bekroond met onder meer de grand prix de littérature policière,is haar vierde roman.

Met onderhuidse spanning word je vanaf de allereerste pagina geprikkeld. Gewoon goed.
************************************

Dat Brigitte Aubert een ingenieuze schrijver is, met excellente vondsten, staat ontegenzeggelijk vast. Ze zou weleens de vedette van de Franse detective roman kunnen worden. -

Brigitte Aubert : 1956

****

De schrijfster is geboren en groeide op in Cannes ( Alpes Maritimes), de stad waar haar ouders de cinéma ' L'Olympia' uitbaatten, en ook bekend om zijn Internationaal Filmfestival. Ze begon reeds als tienjarige haar aanleg voor het schrijven te tonen. Ze behaalde haar diploma in de rechten aan de faculteit van Nice.
Brigitte Aubert (1956) is behalve romanschrijfster ook toneel- en scenarioschrijfster. Zij publiceerde haar eerste roman

Bibliografie :

1992 .

1993 .

1994 .

1996 .

1997 .

1998 .

2000 .

2000 .

2000 .

2000 .

2001 .

2001 .

2002 .

2004 .

2004 .

2005 .

2006 .

Pearl S. Buck Trilogie

1 -De goede aarde -
2 -De zonen van Wang Lung
3 - Het verdeelde huis

Inside myself is a place where I live all alone and that's where you renew your springs that never dry up.

What really broke a heart was taking away its dream - whatever that dream might be.

The secret of joy in work is contained in one word - excellence. To know how to do something well is to enjoy it.

Romans :