Berichten van 1 januari 2009 tot 31 januari 2009

" Duivelseed "

van Jean-Christophe Grangé

Uitgeverij : De Geus

ISBN-10: 9044511440

ISBN-13: 9789044511444

Aantal pagina's: 701 Paperback

Genre: Thriller

Vertaling : Floor Borsboom

Oorspronkelijke titel:

Le Serment des Limbes

«Toutes mes idées de base viennent des reportages que j'ai faits en tant que journaliste »
Jean-Christophe Grangé

Car autant l'univers de Stephen King baigne dans le fantastique, autant Grangé privilègie la réalité.

***
De romans van Jean-Christophe Grangé grijpen je vanaf de eerste bladzijde bij de keel , ze brengen je van je stuk.
Wat deze Franse auteur onderscheidt van zo veel van zijn collega-thrillerschrijvers is de literaire verwoording en diepgang van zijn personages.
Grangé  lijkt vooral gefascineerd te zijn door het kwaad en confronteert de lezer hiermee in al zijn boeken.
Steeds in een andere vorm, in een ander decor , maar altijd rauw en onverholen.
Met tegelijkertijd een groot inzicht in de menselijke psyche.
In zijn nieuwe,vuistdikke thriller Duivelseed aanschouwen we het kwaad in de vorm van enkele moorden die op duivelse wijze zijn uitgevoerd.

Het leven van Mathieu Durey nam een vreemde wending. Als zoon van welstellende Parijse ouders behoorde een toekomst vol glamour tot zijn mogelijkheden, maar al op jonge leeftijd gaf hij blijk van een grote godvruchtigheid. Tegen de wil van zijn ouders in volgde hij zijn roeping en hij zou vermoedelijk als geestelijke geeindigd zijn, als zijn vriend Luc Soubeyras daar geen stokje voor gestoken had. Net als Mathieu was Luc door de katholieke microbe gebeten. Hij haalde Mathieu echter over om de Kerk achter zich te laten en zich in te zetten in de echte wereld, de strijd tegen de goddeloosheid is daar nu eenmaal uitdagender.

Mathieu is als lid van een hulporganisatie getuige van de gruwelen in Rwanda ten tijde van de volkerenmoord en Luc ziet in de Kroatische vestiging Vukovar tot welke wreedheden mensen in staat zijn. Het sterkt zijn geloof in de Duivel, als tegenpool van God. Mathieu gelooft niet in een Duivel, maar wel in slechte mensen.

Op het moment dat Duivelseed begint, zijn Luc en Mathieu elkaar uit het oog verloren. Nochtans zijn ze allebei gesetteld in Parijs en leveren ze als hoge piefen bij de politie strijd tegen de misdaad. Tot Luc zelfmoord pleegt. Die daad komt hard aan bij Mathieu. Luc leek mentaal altijd heel sterk en bovendien strookt zelfmoord niet met het katholieke gedachtegoed. Ook al redde snel medisch ingrijpen het leven van Luc, toch wil Mathieu uitzoeken wat zijn vriend tot die daad bracht. Hij ontdekt dat Luc, via een aantal erg bizarre moorden, de Duivel op het spoor was. Hij vindt het zijn plicht als vriend om verder te gaan met het werk van Luc.

Iets of iemand moet Luc tot zijn wanhoopsdaad hebben gedreven. Mathieu gaat daarom na waar Luc zich de laatste tijd mee heeft beziggehouden en ontdekt dat Luc in het geheim een reeks moorden onderzocht, waarbij de daders de lichamen in vergaande staat van ontbinding achterlieten en duivelse symbolen gebruikten. Alle daders blijken vroeg in hun leven een bijna-doodervaring te hebben meegemaakt. Beetje bij beetje onthult zich de schokkende waarheid: de moordenaars zijn als het ware door de duivel bezeten en handelen in zijn naam.
Zal Mathieu zijn eigen leven en zichzelf trouw kunnen blijven nu hij oog in oog staat met het kwaad? Zijn zoektocht brengt hem naar Sicilië, de Jura en zelfs tot binnen in het Vaticaan.(waar Mathieu wordt toegelaten tot de geheime kelders) en Lourdes komt Mathieu tot een verbijsterende ontdekking die zijn eigen verleden volledig op zijn kop zet.
God versus Satan ? Of zijn het de bijna-doodervaringen van de daders die tot die gruwelijke daden leiden ?
Het brengt hem van Lourdes, waar een religieuze specialist van wonderbaarlijke genezingen huist, tot Rome, waar het Vaticaan een goed verborgen bibliotheek herbergt met allerhande duivelse werken. De sleutel van het mysterie ligt in bijnadoodervaringen. Mensen die ontwaken na een klinische dood vertellen gelijkaardige verhalen over een verblindend licht. Gelovigen zien in deze verhalen een afspiegeling van de hemel. Verhalen over de hel zijn minder wijdverbreid en daar is, zo blijkt uit Duivelseed, een reden voor.

Jean-Christophe Grangé is met Duivelseed niet aan zijn proefstuk. Hij schreef eerder vijf goedontvangen thrillers waarin hij flirt met de grenzen van de wetenschap.

In Duivelseed neemt hij bijnadoodervaringen onder de loep en creëert hij een huiveringwekkende sfeer. Of het nu op een plaats delict, tijdens een rit door nachtelijk Parijs, op de intensive care of in het huis van Mathieu is, je kan maar moeilijk het gevoel van een duivelse aanwezigheid van je afschudden. Dat komt natuurlijk omdat Mathieu, door alle informatie die hij krijgt, in alles duistere machten gaat zien en dat onbehagen overbrengt op de lezer.
De afwisseling tussen herkenbaar bijgeloof en nuchter boerenverstand maakt Duivelseed tot een griezelig goed boek.

Het inkijkje in de christelijke wereld, waarschijnlijk fictief maar o zo heerlijk om lezen, is om je vingers bij af te likken. De moorden en de bezeten moordenaars doen je huiveren. De personages Luc en Mathieu en hun familie en vrienden zijn levensecht en de afwikkeling van de plot is adembenemend. Kortom, Duivelseed is echt een lekker boek om lezen.

Dat Grangé zelf de smaak van het occulte te pakken heeft, mag blijken uit zijn zevende boek Miserere .


Jean-Christophe Grangé -1961



Jean-Christophe Grangé  is geboren In Boulogne-Billancourt op 15 juli 1961 .
Hij studeerde af op een proefschrift van Flaubert in 1985. Toen ging hij een tijdje in een publiciteitszaak werken en later in een persagentschap waar hij een fotograaf ontmoet die hem meeneemt op reportage.
Hij krijgt hierdoor de smaak van het reizen te pakken en verblijft tussen de nomaden, de pygmeeën , eskimo's en rendierdrijvers van Mongolië.Om de kosten van die reportages te kunnen bekostigen gaat hij zijn eigen persagentschap oprichten.Tijdens zijn trektochten maakt hij ook kennis met de poolgebieden en hij krijgt er de inspiratie voor zijn boek : " De vlucht van de ooievaars ".
Als onbetwiste meester van de thriller mag Grangé  zich in enkele jaren tijd verheugen in een breed lezerspubliek. Zijn thrillers zijn inmiddels vertaald in 30 landen , van Duitsland , V.S.A. ,tot Turkije en Japan.
De meeste van zijn boeken zijn reeds met succes verfilmd .

Bibliografie :

De bloedrode gletscher

- 1999 -Les Riviéres Pourpres

De vlucht van de ooievaars -2002 -Le Vol des Cigognes

Het wolvenrijk -2004 -L'Empire des Loups

Voorbij de zwarte lijn-2005 -La Ligne Noire

Het stenen concilie -2005 -Le Concile de Pierre

Duivelseed - 2008 - Le serment des limbes

Miserere -september 2008

" Het Diner "

van Herman Koch

Uitgever: Anthos  

ISBN: 9789041413680

296 pagina's

Herman Koch schreef een copieus zevengangenboek over verdorven ouders



***

Twee echtparen gaan een avond uit eten in een restaurant. Ze praten over alledaagse dingen, dingen waar mensen tijdens etentjes over praten: werk, de laatste films, de oorlog in Irak, vakantieplannen, et cetera.
Maar ondertussen vermijden ze waar ze het eigenlijk over moeten hebben: hun kinderen.

De twee vijftienjarige zoons van beide echtparen, Michel en Rick, hebben samen iets uitgehaald wat hun toekomst kan verwoesten.
Tot dusver zijn alleen vage beelden van de twee in Opsporing verzocht vertoond en zit het onderzoek naar hun identiteit vast. Maar hoe lang nog? Twee mannen, twee vrouwen, twee zoons - wie durft een beslissing te nemen over de toekomst van zijn eigen kind?
Wat het nog ingewikkelder maakt is dat de vader van een van de jongens de beoogde nieuwe minister-president van Nederland is.

Het diner is de weergaloze en ambitieuze nieuwe roman van Herman Koch, waarin de vraag centraal staat in hoeverre je als ouder verantwoordelijk bent voor de daden van je eigen kind. In soepel proza schotelt Koch de lezer een bloedstollend verhaal voor dat zich binnen de tijdsspanne van een avond voltrekt.

Een roman over een allesbepalend etentje waarvan de strakke vorm slechts een van de vele kwaliteiten is.Koch is zich van het toneelachtige van zijn nieuwe roman goed bewust.

Het restaurant waarin het diner genuttigd wordt is De Kas in Park Frankendael in de Amsterdamse watergraafsmeer. Drie maanden van tevoren reserveren.
Koch brengt er vier personen aan één tafel Ze hebben iets ongemakkelijks; iets naars te bespreken.
Er moet iets worden opgelost. De herkenbaarheid zit niet zozeer in de inhoud van dat gesprek als wel in de wijze waarop de ambiance van het restaurant en het eigenaardige gedrag van het personeel worden geschetst.

Treffende observaties zijn er daarbij volop, zoals deze: 'Alleen in Nederland staan ze om de haverklap aan je tafeltje, ze schenken je niet alleen bij, maar werpen ook nog eens peinzende blikken op de fles wanneer deze leeg dreigt te raken'
Tijdens het lezen van Het diner wordt bovendien snel duidelijk dat sprake is van een plot, en dat is ook al niet zo'n literaire eigenschap van een roman.
Koch is in Het diner een plotbouwer.
Hij verdeelt het verhaal in zeven gangen " vijf bedrijven met een proloog en een epiloog,
In het openingsdeel ˜Aperitief" stelt Paul zich aan ons voor als een weldenkende, sympathieke man die op een gezonde en vooral humoristische manier zijn weerzin etaleert tegen de snobistische haute-cuisine-cultuur van een duur restaurant in de Amsterdamse Watergraafsmeer .
In ˜Voorgerecht"worden de wederzijdse irritaties tussen de twee echtparen aan de dis zachtjes aangestipt. En in de gangen daarna verergert alles tot een harde climax in "˜Digestief".

Paul en Serge zijn broers; Serge is lijsttrekker van de grootste oppositiepartij, gedoodverfd premier en onuitstaanbaar ijdel en glad. Uiteindelijk zal hij nog de menselijkste van het viertal blijken te zijn, aangezien de andere drie letterlijk over lijken gaan om hun kinderen te vrijwaren van straf na een uitbarsting van zinloos geweld.

Want dat is waar Het diner om draait, om de arrogantie van ouders die koste wat kost willen voorkomen dat de toekomst van hun lieve, mooie zoontjes in gevaar komt omdat ze toevallig een zwerfster hebben gedood die in de weg lag.

Het diner heeft een dilemma als uitgangspunt, en wel het volgende: je weet dat je kind iets verschrikkelijks heeft gedaan, een ernstig misdrijf heeft gepleegd, maar niemand anders weet dat je kind dat heeft gedaan. Wat besluit je te doen? Ga je naar de politie of niet?

In het verlengde daarvan spelen zaken als erfelijkheid - zorgen jouw genen ervoor dat je kind zo'n boef is geworden? - geweten, opportunisme en loyaliteit een rol. Door zo'n dilemma centraal te stellen krijgt je roman,, als vanzelf een zekere gelaagdheid.
Herman Koch is gelukkig het schrijven niet verleerd.
De passages waarin de verteller thuis op de bank ligt te denken, behoren tot de hoogtepunten van dit boek: 'Iets fluisterde mij in dat ik met denken moest stoppen, dat ik vooral niet te ver door moest denken. Maar dat lukte nooit, ik dacht de dingen altijd door tot aan het eind, tot aan hun uiterste consequentie."

˜Wanneer ik een definitie zou moeten geven van geluk, schrijft Paul in het begin van de roman,dan is het deze: het geluk heeft aan zichzelf genoeg, het heeft geen getuigen nodig.] Het ongeluk is altijd op zoek naar gezelschap. Het ongeluk kan niet tegen stilte -" het kan vooral niet tegen de stiltes die vallen wanneer het alleen is.

De lezer voelt  mee met die  antiburgerlijke rebel die af en toe wel agressief uit de hoek komt.
Dat Kochs nieuwe boek gedrenkt is in humor, zal niemand verbazen die zijn vorige romans heeft gelezen.
Hij goochelt met raadsels en zet de lezer op een doortrapte manier voortdurend op het verkeerde been.

De grote stap die Koch in Het diner zet is dat de hoofdpersoon ondanks zijn eigenaardige psychological make-up geloofwaardig en herkenbaar blijft - een vader die weinig gemeen heeft met de karikaturen die het werk van Koch ook bevolken, en in wiens onvoorwaardelijke liefde voor vrouw en zoon je blijft geloven.

Het resultaat is één van de de beste Nederlandse romans van de laatste maanden.

Zo is Koch op zijn best, schitterend denkend en schrijvend tot aan de uiterste consequentie en niet ingesnoerd door iets wat zo wezenlijk kinderachtig is als een verbazingwekkende plot.

Herman Koch -1953 

Herman Koch , geboren op 5 september 1953 in Arnhem , is een Nederlands acteur en schrijver.
Koch verhuisde met zijn ouders al op zijn tweede naar Amsterdam. Hij zat daar later op het Montessori Lyceum, maar werd van school gestuurd. Toch begon Koch daarna aan een studie. Hij studeerde drie maanden Russich, en koppelde aan deze studie ook reizen. Zo werkte hij een jaar op een boerderij in Finland.
Koch is bekend als acteur, voornamelijk van de televisieserie Jiskefet

, maar is ook schrijver en columnist van de Volkskrant .
In 2005 schreef hij het dictee voor het Groot Dictee der Nederlandse Taal.
Hij is getrouwd met Amalia en heeft een zoon Pablo (1994) en woont voornamelijk in Spanje.
Koch schreef ook onder de naam Menno Voorhof.

Zijn laatste roman "Het diner" is een klassiek en hecht opgebouwde roman over vier ouders die een dilemma hebben met betrekking tot de loyaliteit naar hun kinderen wanneer ze te weten komen dat die kinderen een zwerfster hebben vermoord. In hoeverre mag je je kinderen blijven beschermen? In de roman die tijdens een lange maaltijd wordt geserveerd, klinkt ook de luchtige en Jiskefetachtige toon over luxe-sterren-restaurants.





Bibliografie :

1985 - De voorbijganger, verhalen

1989 - Red ons, Maria Montanelli, roman

1991 - Hansaplast voor een opstandige, de beste verhalen van Menno Voorhof

1996 - Eindelijk oorlog, roman

1998 - Geen agenda, verhalen

1999 - Het evangelie volgens Jodocus, columns

2000 - Eten met Emma, roman

2001 - Schrijven & drinken, verzamelde verhalen

2001 - Dingetje, columns

2003 - Alle verhalen, verhalen

2003 - Odessa Star, roman

2005 - Denken aan Bruce Kennedy, roman

2009 - Het Diner , roman

Nooit meer Frankrijk door Harmen van Straaten & Herman Koch...

TV-series :

1990-2005 - Jiskefet

2008 - Voetbalvrouwen

" Zenumagiër "

van William Gibson

Oorspronkelijke titel :

" Neuromancer "

Uitgeverij : Meulenhoff

Paperback :273 pagina's

Vertaald door Peter Cuijpers

ISBN10 9029042478
ISBN13 9789029042475

****
In een gecomputeriseerde toekomstwereld waar illusie en werkelijkheid nog maar nauwelijks van elkaar zijn te onderscheiden, wordt een aan lager wal geraakte dief van software een pion in een geheimzinnige angstaanjagende machtsstrijd.

Talking about how 9/11 spurred his shift from Science Fiction to Fiction.:
"I think it gave me ample proof that the world was stranger and more incomprehensible initially than anything I would have been able to imagine as a science fiction writer."

***

Naarmate de tijden platter worden, de wereld meer en meer van haar raadselen ontdaan wordt en de wonderen sneller de wereld uit vlieden, naarmate we, kortom, onze biotoop beter gaan kennen en kunnen analyseren en berekenen, is de behoefte aan geheimen en mysteries evenredig aan het toenemen.
Als het onweert gelooft niemand nog dat de hemel op zijn hoofd gaat vallen.
Ufo's zijn altijd stiekeme militaire projecten van de yankees. De regenboog is geen verzoeningsteken van God.
Het monster van Loch Ness dankt haar bestaan aan een reeks mislukte foto's, bovenwereldse graancirkels in Britse korenvelden zijn ginnegappend aangebracht door een stelletje malloten van boeren .
En de bijna-doodervaring is, net als het déjà-vu, een eenvoudig chemisch uitglijdertje in de menselijke hersenen.

Met Neuromancer, introduceerde William Gibson het woord cyberspace in de wereld- en science fiction zou nooit meer hetzelfde zijn.
Laten we een twintigtal jaar teruggaan in de tijd. Het is 1984 en ene William Gibson schrijft een boek over hackers, Internet, firewalls, kunstmatige intelligentie, de Matrix, Cyberspace en virusprogramma's. Toen was het allemaal nieuw, nu is de wereld die Gibson creëerde zo dichtbij gekomen, dat het vertrouwd in de oren klinkt.

Het boek stond ook aan de wieg van een nieuw genre Science Fiction: Cyberpunk.

Het boek maakte grote indruk, niet alleen omwille van het onderwerp, maar ook door het flitsend taalgebruik, de taal van de straat, de donkere post-industriële wereld waarin het verhaal zich afspeelt en die doet denken aan de film Blade Runner.
Gibson kreeg de Hugo, Nebula en Philip K. Dick Awards voor het boek.

Neuromancer (1984) speelt zich af in de net-niet-nabije toekomst. Plastische chirurgie is alomtegenwoordig: bijna alle mensen hebben implantaten en kunstmatige ledematen en organen, en gebruiken designer-drugs als waren het snoepjes.
De wereld wordt gedomineerd door multinationals, er is verregaande corruptie, vervuiling, en verval.

Met behulp van 'consoles', breekt Case,een toetsencowboy, die omwille van een beroepsfout zijn talent om zich met de Matrix te verbinden heeft verloren,binnen in webruimtes (cyberspace) van bedrijven om daar informatie te stelen.

Hij overleeft in Chiba City in Japan. Op een dag wordt hij gerecruteerd door Molly, een in leer geklede straat-samouraï,die voor Armitage werkt.
Die Armitage is een KI (kunstmatige intelligentie) van de firma Tessier-Ashpool.

Case, gelokt door de belofte om weer in de Matrix te kunnen doordringen, wordt in zijn aanval bijgestaan door Vlaklijner, een gestorven hacker die in de Matrix verder leeft. Een Chinees militair virusprogramma moet het "ijs" van de data van Tessier-Ashpool kraken... Een elektronisch verdedigingssysteem, een soort firewall, in het boek ICE genaamd, kan voor de hackers echter echt de dood betekenen.
Door middel van chirurgie worden kleine gifzakjes in het lichaam van Case aangebracht
Enkel als hij erin slaagt de netwerken van het bedrijf Tessier-Ashpool SA te hacken, zal het gif geneutraliseerd worden. Case en een aantal companen, waaronder Molly, moeten onder deze chantage de uitdaging wel aangaan.

Het boek werd geschreven in een tijd waarin een aantal van de woorden die wij nu zouden gebruiken om de gebruikte concepten te beschrijven nog niet bestonden, en dus noemt Gibson sommige dingen anders dan de naam waaronder we ze nu kennen.
Neuromancer werd gevolgd door Count Zero en Mona Lisa Overdrive, en vormt daarmee een trilogie die bekend staat als de Sprawl-serie.

De boeken van Gibson zijn rijk wat inventiviteit, taal en stijl betreft, en lijken nog het meest op Japanse anime/manga .

De scènes wisselen snel, en wat echt gebeurt en wat niet, vanuit wiens gezichtspunt en in welke ruimte (de echte of cyberspace) is niet altijd duidelijk, waardoor het gevaar van desoriëntatie bij de lezer steeds op de loer ligt. Zij vragen daarom eigenlijk om herlezing, die ook niet snel zal vervelen. Er komt veel geweld en actie in voor.

Gibson kiest resoluut voor zgn. used future: de toekomst ziet er grauw, vuil, vervallen en gevaarlijk uit.
De auteur roept een coherent futuristisch universum op, volgestouwd met details. Typisch is dat hij niet stilstaat bij die details om ze te beschrijven en/of te verklaren; de lezer moet dus zelf veel gissen en invullen.

Vaak lopen twee of meer vertellijnen parallel. Bovendien kunnen bepaalde personages (Case, bijvoorbeeld) andere personages hacken: Case neemt dan de zintuiglijke waarnemingen van bijvoorbeeld Molly over (hij ziet, voelt, ruikt etc. wat Molly ziet, voelt, ruikt etc.).

Dit veroorzaakt vaak verwarring wat betreft het vertelperspectief. Al deze stilistisch grensverleggende elementen maken de leeservaring extra intensief.

Gibson verwierf internationale faam met zijn vloeiende, meeslepende proza, en de nabije-toekomst wereld die hij in de Zenumagiër-trilogie neerzette, een wereld gebouwd op afval, een stedelijke wildernis waarin de technologie veel minder op de voorgrond treedt dan in de traditionele SF, maar een des te grotere impact heeft op het dagelijkse leven. Centraal in zijn boeken staat de ''matrix'', ofwel ''cyberspace'', de virtuele wereld gevormd door aan elkaar gekoppelde computersystemen die pas veel later opgang zou maken als het internet, en de ''jockeys'', de jonge en hippe hackers die met hun brein en zenuwstelsel rechtstreeks op de matrix zijn aangesloten.

In de geest van het postmodernisme oefende zijn werk een grote invloed uit op een hele generatie schrijvers en kunstenaars, van Bruce Sterling tot Paul Verhoeven. Het is met name zijn geslaagde integratie van menselijke individuen met een tot in het extreme vercommercialiseerde en vertechnologiseerde wereld die zijn werk zo indringend maakt.

"Kaleidoscopic, picaresque, flashy, and decadent...an amazing virtuoso performance...Neuromancer, in every sense, is state-of-the-art."
- The WASHINGTON POST.

William(Ford) Gibson -1948

Verenigde Staten (Conway, South Carolina), Canada, 17 mrt 1948-

William Gibson, William (Ford) Gibson, geboren in 1948 in Myrtle Beach, South Carolina, Amerika, is sinds 1968 woonachtig in Toronto, Canada en vanaf 1972 gevestigd in Vancouver.
Hij debuteerde in 1977 met Fragments of a hologram rose, een verhaal dat werd gepubliceerd in het tijdschrift Unearth, dat met Burning Chrome en Johnny Mnemonic in 1983 werd gebundeld in Burning Chrome, een verhalenbundel die in de SF-underground een enorme impact had en later als het begin van de Cyberpunkbeweging werd betiteld.

In 1984 verscheen Zenumagiër een roman die hem in een klap tot een beroemdheid in SF-land maakte, later gevolgd door Count Zero en Mona Lisa Overdrive, samen de Zenumagiër-trilogie.

Bibliografie :

Series :Sprawl
1.

Neuromancer (1984) - Zenuwmagiër
2. Count Zero (1986)- Biochips
3. Mona Lisa Overdrive (1988)

Bridge
1.

Virtual Light (1993) -Virtueel licht
2. Idoru (1996)- Idoru
3. All Tomorrow's Parties (1999) - Het stalker syndroom

Romans :

The Difference Engine (1990) (met Bruce Sterling) - De stoomvlinder
Johnny Mnemonic: The Screenplay and the Story (1995)
Pattern Recognition (2002)- Beeld voor beeld
Spook Country (2007)

Collections

Burning Chrome (1986)- Technopunk SF

Het duister van de maan

van John Sandford

Oorspronkelijke titel :

" Dark of the Moon "

Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers

Aantal pagina's: 296

Genre: Thriller

Verschijningsdatum oktober 2008

ISBN-10: 9022994570 ISBN-13: 9789022994573

***

Ecoloog en politieman Virgil Flowers(drie keer getrouwd, drie keer gescheiden) , wordt de nieuwe held van thrillerauteur Sandford, die hem introduceerde in 'Verborgen boodschap', zijn zeventiende thriller over rechercheur Lucas Davenport.

Davenport heeft Virgil drie jaar geleden gerecruteerd voor het Bureau Misdaadbestrijding (BM) in St. Paul, Minnesota en heeft hem 'alleen maar het ruige werk' beloofd.
Ruig is de zaak waar Virgil in dit verhaal mee te maken krijgt zeker.
Het verhaal begint geweldig goed. Bij de eerste bladzijden is de lezer al geboeid.

Virgil Flowers. De naam klinkt als van een nicht, maar het tegendeel is waar.
Dit is namelijk de vleesgeworden vrouwverslindende macho met een klein hartje in de nieuwe serie van John Sandford.

Hij wordt naar een afgelegen prairiestadje Bluestern gestuurd voor de vreemde moord op een hoogbejaard echtpaar (bij de man zijn de ogen uit het hoofd geschoten), maar als hij er is, brandt ook nog het huis van de gehate rijke, hoogbejaarde speculant  Judd tot op de grond af.
Judd, zit in het huis opgesloten en kan niet meer ontsnappen.
Virgil Flowers komt er achter dat er vele redenen zijn om Judd te haten. Toch gaat hij op zoek naar de moordenaar van Judd.
Wie heeft het voorzien op deze tachtigers? Het blijkt allemaal te maken te hebben met gebeurtenissen uit het verleden die tot veel armoede en andere ellende in het stadje hebben geleid.

Judd leek een rokkenjager te zijn, die op zakelijk vlak letterlijk over lijken leek te gaan.

Plots zitten we in een moderne Agatha Christie, waarbij iedereen wel in aanmerking lijkt te komen voor deze moord, en we eigenlijk moeten zoeken wie het niet zou kunnen hebben gedaan
In een besloten kring van een kleine stad bevinden we ons met de beste ingrediënten om een leuke policier in handen te krijgen, vlot leesbaar, inleefbaar en bijzonder boeiend geschreven.

Voor de liefhebbers van de betere thriller, is het steeds weer uitkijken naar de werken van deze auteur, die een forse reeks van boeken wist uit te brengen met zijn vaste held, Lucas Davenport.
Zoals steeds bij deze auteur is het opnieuw een pageturner geworden die zeker niet tegenvalt en tegemoet komt aan de verwachtingen die de fans van Sandford stellen bij zijn boeken.
Uiteraard geen klassieke literaire werken, maar leuke en spannende avonturen, die de tand des tijds overleven, en die je na een aantal jaren toch wel weer eens ter hand kan nemen om nog eens van het verhaal te kunnen genieten.

De auteur die voor zijn werk als verslaggever reeds werd beloond met een Pullitzer Prize, bewijst dat hij, naast zijn non-fiction-werk eveneens een grootmeester is in de wereld van de spannende verhalen...

De schrijfstijl van Sandford spreekt je aan vanwege de knipoog die erin te vinden is, want enerzijds schrijft hij actiethrillers waarin het er soms knap ruig aan toe gaat, en anderzijds schrijft hij puur amusement met - een hoog oh-gehalte. Op die manier ontstaat er een lichtvoetigheid dankzij welke je niet alleen door het verhaal racet, maar hij ook regelmatig een glimlach op je gezicht tovert.

John Sandford is een heel productieve auteur, die regelmatig twee boeken per jaar schrijft. Tot nu toe is dit nog zelden ten koste van de kwaliteit gegaan.

De kracht van Sandford zit hem in het sausje humor dat de boel aardig relativeert. Dit werkt echter niet op alle momenten en haalt soms jammer genoeg wel eens de spanning uit het verhaal.




John Sandford -1944

John Sandford , geboren in Cedar Rapids,Iowa op 23 februari 1944 is het pseudoniem voor journalist en Pulitzer Prize-winnaar John Rosswell Camp.
Hij liep school in Cedar Rapids, studeerde in 1962 af aan Washington High School .Na vier jaar behaalde hij in 1966 zijn B.A. in American Studies aan the University of Iowa.
In 1966 huwt hij met Susan Lee Jones , een medestudente aan  the University of Iowa. Hij was in the U.S. Army van 1966-68, werkte als verslaggever voor  the Cape Girardeau Southeast Missourian van 1968-1970, en keerde van 1970-1971 terug naar de universiteit om er  zijn M.A.  in journalistiek te behalen .
Hij werkte voor de krant Miami Herald van 1971 tot 1978 en verhuisde aansluitend naar Minneapolis, waar hij werkte voor Saint Paul Pioneer Press.

Hij was een finalist voor de Pulitzer-prijs met een verhaal over de cultuur van de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika, de indianen. Hij won de Pulitzer-prijs in 1986 met een artikelenreeks over het leven van een moderne boerenfamilie.
In 1989 schreef hij zijn eerste fictieromans, de politiethriller Spel op leven en dood (Rules of prey) en Het duivelscontract (The fool's run). De laatste werd onder zijn eigen naam (John Camp) gepubliceerd, de eerste onder het pseudoniem John Sandford . Nadat gebleken was dat romans die onder pseudoniem waren gepubliceerd meer succesvol waren, werden alle volgende romans onder het pseudoniem John Sandford gepubliceerd.

Bibliografie :

Series

Kidd And LuEllen

1. The Fool's Run

(1989) (als John Camp)-Het duivelscontract
2. The Empress File (1991)
3. The Devil's Code (2000)
4. The Hanged Man's Song (2003)

Lucas Davenport

1. Rules of Prey (1989)-Spel op leven en dood
2. Shadow Prey (1990)
3. Eyes of Prey (1991)
4. Silent Prey (1992)
5. Winter Prey (1993) - The Iceman
6. Night Prey (1994)
7. Mind Prey (1995)
8. Sudden Prey (1996)
9. Secret Prey (1998)
10. Certain Prey (1999)
11. Easy Prey (2000)
12. Chosen Prey (2001)
13. Mortal Prey (2002)
14. Naked Prey (2003)-Doodstrijd
15. Hidden Prey (2004)- Onder schot
16. Broken Prey (2005)-Moordprofiel
17. Invisible Prey (2007)-Verborgen boodschap
18. Phantom Prey (2008)
19. Wicked Prey (2009)
Three Complete Novels: Mind Prey; Sudden Prey; Secret Prey (omnibus) (2000)

Virgil Flowers

1. Dark of the Moon (2007) -Het duister van de maan
2. Heat Lightning (2008

Romans :

The Night Crew (1997)
Dead Watch (2006) -Dodenwake

Non fiction

The Eye and the Heart (1988) (als John Camp )
Plastic Surgery: The Kindest Cut (1989) (als John Camp)

 

 

Drie koppen thee .

Eén man op vredesmissie...Eén school tegelijk

Vertaling: Joost de Wit

Aantal pagina's: 448 Oorspronkelijk titel: Three Cups of Tea

verschenen bij Uitgeverij : Nieuw Amsterdam -oktober 2008

#1 New York Times Bestseller :

Three Cups of Tea -
 

One Man’s Mission to Promote Peace . . . One School at a Time

van Greg Mortenson en David Oliver Relin

Uitgeverij :VIKING Hardcover 2006

ISBN 0-670-03482-7
***

"Hier [in Pakistan en Afghanistan] drinken we bij het zakendoen drie koppen thee. Bij de eerste ben je nog een vreemde, de tweede maakt je een vriend, en na de derde word je familie. En voor familie doen we alles - zelfs met gevaar voor eigen leven.' Haji Ali, dorpshoofd van Korphe, Karakoramgebergte, Pakistan

"True freedom does not only come from studying, reading and writing. True freedom comes through never giving up hope." - Greg Mortensen

***

In 1993 vond bergbeklimmer Greg Mortenson na een mislukte poging om de op een na hoogste berg ter wereld, de K2, te bedwingen, en na bij de afdaling zijn weg te hebben verloren tijdelijk onderdak in een tot armoede vervallen Pakistaans dorpje Korphe in het Karakoramgebergte.
Onder de indruk van de warmte waarmee hij daar werd ontvangen, beloofde hij terug te komen om te helpen bij het bouwen van een school.

In de tien jaar erna zette Mortenson niet één, maar nu al vierenzestig scholen - ook voor meisjes - neer in het onherbergzame gebied van de Taliban. Dit spannende en meeslepende verhaal getuigt van de daden waartoe de kracht van de menslievende geest in staat is.

Het geeft een zeer goed inzicht hoe het leven in dat deel van de wereld plaatsvindt .Het opent je ogen voor dingen waarover in de westerse journalistiek weinig over te lezen is, de andere kant van het verhaal zeg maar.Het gaat hier over mensen en gewoonten, die als we ze zouden weten, ons beeld over de Islam en waarden en normen die daar bij horen totaal zou veranderen

Wat deze man bewerkstelligt zou voor ons een voorbeeld moeten zijn hoe wij als welvarende westerlingen werkelijk hulp kunnen bieden en voor gelijkheid in de wereld als geheel zouden kunnen zorgen.

Greg Mortenson en de journalist David Oliver Relin vertellen in Three Cups of Tea ,de reis die Mortensen leidde van zijn mislukte klimpoging tot het succesvol oprichten van scholen in één van de meest onherbergzame gebieden van Afghanistan en Pakistan.
Door wapens te vervangen door potloden , en vrede te promoten met boeken brengt Mortensen hoop en opvoeding bij aan  de afgelegen gemeenschappen van centraal Azië.

Dit is een biografisch boek over een bergbeklimmer die scholen bouwt in Pakistan en Afghanistan, als een belofte voor hulp die hij van de inwoners kreeg. De scholen bestaan als teken van vrede en steun voor vooral de meisjes in de meeste dorpen.
Er staat ook veel nuttige informatie in over hoe je zijn project kan steunen.

Eén man op vredesmissie...Eén school tegelijk

,

Drie koppen thee is een voortreffelijk boek dat op een bijzonder belangrijk moment in de geschiedenis verschijnt. De voor het onderwijs verantwoordelijke overheden in Pakistan en Afghanistan schieten op indrukwekkende wijze tekort. Mortenson biedt met zijn werk de armste kinderen de kans om een evenwichtige opleiding te volgen, waardoor ze minder gemakkelijk ten prooi zullen vallen aan de rekruterende madrassas.

Hoe meer mensen dit lezen hoe beter. Van het begin tot het eind boeiend en het beschrijft een hartverwarmend liefdevol mens, waar we ons aan zouden moeten spiegelen.






De verpleegkundige en voormalig bergbeklimmer Greg Mortenson (foto) is directeur van het Amerikaanse Central Asia Institute in Bozeman, Montana, en is enige maanden per jaar in Pakistan en Afghanistan bezig met het bouwen van scholen. Hij is getrouwd en heeft twee kinderen  met Dr Tara Bischop ( dochter van Dr .Barry Bischop :de senior National Geographic Society (NGS) uitgever, NGS Chairman of Research and Exploration Committee, en fotograaf  van  the NGS American Everest 1963 expedition.

De Amerikaanse journalist David Oliver Relin reist de hele wereld af en kreeg voor zijn creatieve professionele bezigheden meer dan veertig landelijke prijzen toegekend. Hij studeerde en doceerde aan de Writers' Workshop in Iowa, en levert geregeld werk aan bladen als Parade en Skiing Magazine. Hij woont in Portland, Oregon.

 

"Greg Mortenson represents the best of America. He’s my hero. And after you read Three Cups of Tea , he’ll be your hero, too." -U.S. Representative Mary Bono (R-Calif.)

***

 De kleine getuige - Jodi Picoult

Oorspronkelijke titel : " Perfect Match "

Uitgever: The House of Books
ISBN: 9789044319200

Aantal pagina's: 379

This is a novel about the unbreakable bond between mother and child, about a woman who takes justice into her own hands only to discover how very dangerous playing God can be and about the destructive, redemptive, terrifying power of love.

Love and hate are 'Perfect Match' ; Mom turns vigilante after son's molestation.

 

***
Hulpofficier van justitie Nina Frost vervolgt het soort misdaden dat families verscheurt.

Ze helpt de slachtoffers en hun familie een weg te vinden door een nachtmerrie - zelfs wanneer het rechtssysteem niet altijd het foutloze kompas is dat het behoort te zijn.

Ze leert dat de enige manier om dit mijnenveld over te steken bestaat uit medeleven tonen, strijden voor rechtvaardigheid en emotioneel afstand houden.
Maar als ze ontdekt dat haar vijfjarig zoontje Nathaniel seksueel misbruikt is , worden in één klap al haar zekerheden omver gemaaid. Ze bedenkt een plan om recht te eisen voor haar zoon,.Het offer dat ze zal moeten brengen en de consequenties zijn op dit moment niet meer belangrijk voor haar.

" De kleine getuige " van Jodi Picoult gaat over een jongetje van vijf dat door een priester verkracht is.
Zijn moeder schiet, in de rechtszaal, de dader dood, opdat haar zoontje niet hoeft te getuigen en ze doet het voorkomen alsof ze op dat moment ontoerekeningsvatbaar was.

 Zij is zelf hulpofficier van justitie en weet wat een rechtszaak met haar kind zal doen. Beschreven vanaf de moord en vanuit de perspectieven van het jongetje Nathaniel - dat sinds het misbruik niet meer praten kan -, zijn moeder, zijn vader, een vriend en de hulpofficier van Justitie, vertelt het boek het verhaal dat aan de moord voorafging en het verhaal van daarna, met een verrassend slot.

Aan de ene kant is Nina officier van justitie, wiens werk het is om daders van seksueel misdrijf achter de tralies te krijgen en vaak moet aanzien hoe de kinderen ook door de ondervragingen in de rechtszaal getraumatiseerd worden.Bovendien weet ze uit ervaring dat de daders meestal vrijuit gaan of minimale straffen krijgen omdat de bewijsvoering zo moeilijk is.
Aan de andere kant is zij natuurlijk nu de moeder wiens kind het slachtoffer is en wel door een priester die zij vertrouwde.
Het verhaal neemt verschrikkelijke wendingen die met DNA te maken hebben, en zo komen er best ethische en morele kwesties aan de orde. Je moet even in gedachten houden dat ze het Amerikaanse rechtssysteem beschrijft met een jury.
Menig een zouden de dader helemaal gesloopt hebben als het hun kind was en kunnen haar heel goed begrijpen.

Haar man is woedend. Het is niet zeker dat ze vrijgesproken wordt en dat zou voor hun zoontje rampzalig zijn. Sinds de vervelende gebeurtenis waarbij hij misbruikt is door een pater heeft hij zijn moeder nodig. Zonder zijn moeder lukt het hem niet om te praten.

Nina is ervan overtuigd dat ze de zaak zal winnen als ze maar volhardt in haar vlaag van verstandsverbijstering. Ze stort echter in als blijkt dat ze de verkeerde pater neergeschoten heeft. De echte dader sterft een natuurlijke dood voordat hij opgepakt wordt.

De dag van het proces nadert. De advocaten halen alles uit de kast om hun gelijk te halen. Dat lijkt te werken, want de jury is verdeeld en kan niet tot een unanieme beslissing komen. Het lot van Nina ligt nu in de handen van de rechter. Hij zal een uitspraak moeten doen op basis van de geldende wetten en met een videoband waarop te zien is dat Nina de man doodschiet is er weinig kans op vrijspraak.

Schitterend uitgewerkt boek. De spanning druipt ervan af. En niet alleen omdat je wilt weten of het Nina lukt om vrij te komen, maar ook omdat er veel spanning hangt tussen alle verschillende karakters in het boek.

Jodi Picoult blijkt veel kennis te hebben van het rechtssysteem en van bepaalde psychische aandoeningen. Ze weet alles overtuigend te brengen en ze schrijft het op een manier, zodat je het ook gemakkelijk aan zou nemen. Mocht Jodi het verzinnen, zou je het waarschijnlijk toch voor lief nemen.Ze zet de gedachten en gevoelens van een vijfjarige jongen bijna perfect neer.

Nina gaat heel ver om haar kind te beschermen. Als het er in eerste instantie op lijkt dat haar man  Caleb de dader is, aarzelt ze geen moment om hem aan te geven.
Ze twijfelt een beetje aan haar man en vindt dat hij niet genoeg doet om hun zoon te beschermen.
Maar Nina weet niet dat de vaderliefde net zo diep zit als de moederliefde in dit boek.
 
Picoult is er met dit boek weer ingeslaagd om te laten zien wat onvoorwaardelijke liefde met mensen doet. Ze zijn in staat tot het ondenkbare.

It is impossible not to be held spellbound by the way she forces us to think, hard, about right and wrong .-The Washington Post

 

Jodi Picoult -1966

***
Jodi Picoult ,is een Amerikaanse auteur , geboren in 1966 en opgegroeid in Nesconset op Long Island, New York.Picoult schreef reeds op vijfjarige leeftijd haar eerste verhaal getiteld : "The Lobster Which Misunderstood."
Zij studeerde creatief schrijven aan Princeton University, waar ze in 1987 haar diploma behaalde.Terwijl ze nog college liep schreef ze twee korte verhalen in  Seventeen magazine .Onmiddellijk na haar studies belandde ze in verschillende jobs : textbooks uitgeven tot Engelse les geven.. 
Ze behaalde ook een M.A. in opvoeding aan Harvard University.
Ze huwde met Tim Van Leer die ze tijdens haar studententijd leerde kennen.Ze woont samen met hem en haar drie kinderen Sammy,Kyle en Jake en een handvol huisdieren.  in Hanover, New Hampshire.

Nineteen Minutes, Picoult's roman die handelt over de nasleep van een beschieting van een dorpsschool was haar eerste roman die nummer één behaalde op de New York Times bestsellerslijst.
Ze zou dit nog eens herhalen met haar boek :" Change Of Heart ", dat uitkwam in maart 2008 .

Ze won de New England Book Award  in 2003 voor haar hele oeuvre, dat bestaat uit boeken als De tweede dochter en De tiende cirkel.


Bibliografie :

Songs of the Humpback Whale: A Novel in Five Voices (1992)
Harvesting the Heart (1993)
Picture Perfect (1995)- Verloren in de stilte
Mercy (1996)- De mantel der liefde
The Pact (1998)- Het verbond
Keeping Faith (1999)
Plain Truth (2000)- Strijd met de waarheid
Salem Falls (2001)
Perfect Match (2002)- De kleine getuige
Second Glance (2003)
My Sister's Keeper (2004)- De tweede dochter
Vanishing Acts (2005)- Het verdwenen meisje
The Tenth Circle (2006)- De tiende cirkel
Nineteen Minutes (2007)- Negentien minuten
Change of Heart (2008)
Handle with Care (verschijnt maart 2009)

" De Praagse connectie "

van Christian De Coninck

Uitgeverij: Houtekiet 

Ingenaaid, 250 pagina's

Verschenen: april 2007

ISBN:9789052409290



***

De Brusselse politiecommissaris Stijn Goris, brengt zijn weekend door in zijn appartementje aan zee.
Terwijl hij aan het uitwaaien is op het strand van Koksijde stort er voor zijn ogen een vliegtuigje neer. Hij is behulpzaam met het toedienen van de eerste zorgen aan de piloot.

's Anderendaags blijkt dat de piloot aan de Brusselse Rooseveltlaan woont.
Stijn krijgt de vraag om eens langs te gaan bij de flat van de man.Dit huisbezoek is het begin van een zaak die begint met een ongeluk en evolueert tot mensenhandel.
De crash blijkt geen ongeval, maar een misdaad te zijn. Een misdaad met vertakkingen tot in Praag.

En voor Stijn en zijn collega  inspecteur Stef Pauwels het goed en wel beseffen zitten ze op het spoor van een Russische maffia organisatie, die hun lucratieve handel niet zonder slag of stoot willen opgeven.Het duo moet opboksen tegen een maffia die handelt in drugs, porno en kinderen.

Samen met zijn collega gaat hij spannende, maar ook pijnlijke weken tegemoet.

Voor  Stijn Goris is de speurtocht vooral een confrontatie met zijn eigen,door misbruik getekende jeugd. De jacht op de kindersmokkelaars wordt een afrekening met zijn persoonlijke demonen.
Als Goris bovendien ontdekt dat hij door zijn oversten wordt misbruikt, dreigt hij door het lint te gaan.

Zo wordt Goris heel het boek lang geconfronteerd met vreselijke herinneringen aan het misbruik waarvan hij als kind slachtoffer was.

De Coninck neemt de lezer niet alleen mee naar Koksijde, Antwerpen, Praag en Amsterdam; hij brengt ook Brussel in beeld: van het ˜betere"volk van de Rooseveltlaan tot de seksshops in de binnenstad.
De lokale politie is de biotoop waarin hij zich thuisvoelt en waaraan hij naar eigen zeggen veel te danken heeft.

De Coninck broedde al langer op een boek, maar pas toen hij in 2005 ernstig ziek werd en zes maanden lang niet kon werken, heeft hij zich aan het schrijven gezet.op zijn laptop.
Niet met de bedoeling het boek uit te geven, maar als therapie.
Een collega heeft hem toch kunnen overhalen het manuscript aan uitgevers aan te bieden.

Greet Spaepen, redacteur bij de uitgeverij Houtekiet, geeft eerlijk toe dat ze sceptisch aan de lectuur van De Praagse connectie  is begonnen.
Weer eens een politiecommissaris die denkt een boek te kunnen schrijven ?
Ze gaf hem echter het voordeel van de twijfel , werd uiteindelijk meegesleept door het verhaal en las het boek in één ruk uit.

De Coninck is naar verluidt dan ook de eerste politieman in functie die een misdaadroman heeft geschreven.
Het typische 'pv-taaltje' waarmee politiemensen behept zijn, moest uit De Praagse connectie, maar De Coninck stond erop dat de politionele procedures gerespecteerd werden. Het sturen van een rogatoire commissie, bijvoorbeeld, verloopt geheel volgens het boekje.
De hele rits misdaden die de auteur in zijn boek verwerkt :moord, kinderporno en kinderhandel, drugs en maffia -hinderen de vaart van het boek niet.
In zijn eerste misdaadroman creëert Christian De Coninck  boeiende en geloofwaardige figuren.

Brussel ,waar de auteur  is geboren in de schaduw van de Basiliek van Koekelberg - is zijn geliefde stad.
Eerlijkheidshalve moet De Coninck bekennen dat hij zich voor de karaktertrekken van sommige personages heeft geïnspireerd op personen die hij in het ware leven ontmoet heeft.

Collega's zijn dan ook benieuwd wie zij in het boek zullen herkennen.
En hij geeft zichzelf in het boek heel even zijn echte rol mee ,als woordvoerder van de Brusselse politie.
In De Praagse connectie heet de woordvoerder van de politie niet De Coninck, maar De Prins.

Christian De Coninck: "Het is niet toevallig dat ik de onderzoeksrechter een pijp laat roken en hem Bruno De Graaf noem. Dat is natuurlijk een verwijzing naar de Brusselse onderzoeksrechter Bruno Bulté, die zopas procureur des Konings werd. Bulté is een van de fijnste magistraten met wie ik ooit werkte. Als je met vermoedens zat maar er geen harde bewijzen voor vond, kon Bulté je altijd weer op weg zetten naar de bewijzen. Natuurlijk herkende hij zichzelf al in mijn boek."

Zowat alle grote thema's komen in het boek aan bod: vriendschap, liefde en tederheid, passie en seks, macht en machtmisbruik, waarheid en leugen, zonder hebzucht te vergeten.Maar de auteur vertelt het relaas met een ongelooflijk vlotte schrijfstijl, die zeer aangenaam is om lezen.
De Coninck is een goed verteller maar, een rijker taalgebruik zou zeker mogen .Het verhaal zelf is een verzameling van thema's uit enkele tientallen klassieke misdaadromans.
Niet dat het verhaal na een tijdje begint te stokken maar het is allemaal een beetje déjà  lu.

Gelukkig geeft De Coninck beroepshalve de lezer fraaie politietechnieken mee. En er staan een paar mooie pagina's in waarbij je de auteur vergeet.

En belangrijker nog, eigenlijk blijf je  wel lezen, ondanks een ferme put in het verhaal iets voorbij halfweg.
Het kan dus nog beter, want het gemak waarmee het hoofdpersonage door het verhaal raast, is bij momenten moeilijk voor waar aan te nemen: bijna nergens loopt het mis, weet het hoofdpersonage het niet meer of krijgt hij zijn nul op het request.
Wel prachtig beschreven is de wijze waarop Stijn Goris ingehaald wordt door zijn eigen verleden en hij op een bepaald moment zichtzelf tegenkomt tijdens het onderzoek.

Een jaar na de verschijning van de misdaadroman, het debuut van Christian De Coninck, werd een contract getekend tussen de auteur, uitgeverij Houtekiet en filmproducent Eyeworks Film & TV Drama voor de film- en televisierechten.

Tv producent en ex tv-presentator Reinout Oerlemans heeft de filmrechten van een thriller gekocht. Ditmaal van De Praagse Connectie van C. de Coninck.
Ook over de rechten voor verfilming van alle vervolgromans werd een akkoord bereikt.

Hij is zeer tevreden dat Brussel nu, net als Antwerpen met Jef Geeraerts" Vincke en Verstuyft", zijn flikkenduo heeft. Dat is goed voor het imago van de Brusselse politie. Want politie en cultuur worden niet vaak in één adem genoemd.De Coninck komt nu naast zijn optredens als politiewoordvoerder ook in de media als misdaadauteur.

Al bij al is De Praagse connectie toch een goed debuut dat plezierig was om lezen van een auteur die nog groeimarge heeft.

Christian de Coninck -23 juli 1960

Christian De Coninck is geboren in BRUSSEL  : werkt als politiecommissaris en woordvoerder van de Brusselse politie op het bureau in de Kolenstraat .
Tijdens een langdurige hospilalisatieperiode in 2005 begon hij als therapie zijn debuut-misdaadroman De Praagse Connectie te schrijven. Hij woont in Asse.

Bibliografie :

De Praagse Connectie -2007
Het octopuscomplex-2008
Het boemerangprincipe( zal in maart 2009 verschijnen)

 

Jhumpa Lahiri 's :

" Vreemd Land "

(Vertaling van :

" Unaccostumed Earth " door Ko Kooman)

Uitgeverij : Meulenhoff , 2008

ISBN 9789029081290

"Breathes there the man, with soul so dead,
  Who never to himself hath said,
  This is my own, my native land!"

Lahiri handles her characters without leaving any fingerprints. She allows them to grow as if unguided.

Reading her stories is like watching time-lapse nature videos of different plants, each with its own inherent growth cycle, breaking through the soil, spreading into bloom or collapsing back to earth.

***

In acht opmerkelijke verhalen, waarbij ze de lezer meeneemt van Amerika naar Europa, India en Thailand, onderzoekt Jhumpa Lahiri de complexiteit van familiebanden en het leven tussen twee culturen. Alle personages in deze bundel hebben iets verloren - liefde, geliefden, geborgenheid - en zijn daardoor gedwongen hun weg te zoeken op onbekend terrein. Zo laat een moeder na haar dood een leegte na die haar dochter noch haar man weten te vullen en beseft een dertigjarige man tijdens de bruiloft van zijn jeugdliefde dat zijn huwelijk voorbij is. Terwijl Lahiri de innerlijke levens van haar personages onder een vergrootglas legt, toont ze ons de momenten waarop die levens een transformatie ondergaan: hoe apathie kan veranderen in hoop, behoedzaamheid in overgave en verdriet in genegenheid.

De acht opmerkelijke verhalen in haar nieuwste boek – spelen zich af in Cambridge, Seattle, India en Thailand – gaan alle over familiegeheimen: dat wat tussen vaders en dochters, moeders en zonen, vrienden en geliefden ongezegd blijft.

De Amerikaanse Jhumpa Lahiri heeft de Frank O'Connor Award gekregen voor haar verhalenbundel Vreemd land.

De jury kende haar onmiddellijk de prestigieuze prijs ter waarde van 35.000 euro toe, zonder eerst een shortlist bekend te maken.
Vreemd land ,kwam bij zijn verschijnen dit voorjaar meteen op nummer één binnen in de bestsellerlijst van de New York Times, wat zeer uitzonderlijk is voor een verhalenbundel.

De krant sprak van een 'comet landing', omdat het zo zelden voorkomt dat een fictieschrijfster zo'n grote commerciële impact heeft. Ook Lahiri's eerste verhalenbundel Interpreter of Maladies (1999), bekroond met de Pulitzer Prize, ging als zoete broodjes over de toonbank. Er werden liefst 600.000 exemplaren van verkocht.

Dat zou je een vorm van literaire antropologie, van thick description kunnen noemen," zo vertelde de Indiaas-Amerikaanse Jhumpa Lahiri in een interview naar aanleiding van haar romandebuut The Namesake
Treffender dan met deze woorden had Lahiri de thematiek van haar nieuwe verhalenbundel Unaccustomed Earth niet kunnen verwoorden. Want ook hier – de titel geeft het al aan – draait het om de pogingen van immigranten zich aan te passen aan het nieuwe leven en het mislukken ervan.

Hoe lang kan je voortbouwen op een vertrouwd thema zonder te vervelen? Lang, blijkt uit deze bundel, waarin de verhalen tussen de veertig en zestig pagina’s beslaan

. En het laatste deel bestaat weliswaar uit drie afzonderlijke verhalen, maar die zijn met elkaar verbonden door de twee hoofdpersonen Hema en Kaushik en hun overlappende verleden, zodat je eigenlijk kan spreken van een novelle. De reden dat ook deze bundel weer goed is, is in de eerste plaats omdat ze vrij is van vals sentiment.

De andere reden is de afstand tot het thema. Het beste voorbeeld van het ontlopen van vals sentiment zijn die drie slotverhalen (of die slotnovelle), waarin de jeugd van Hema en Kaushik wordt beschreven.

Kortom, alle ingrediënten voor een soap zijn aanwezig en het dreigt zelfs potsierlijk te worden wanneer Kaushik voor zijn vertrek naar Hongkong nog een weekje uitrust in Thailand: hij komt om bij de tsunami van Kerst 2004. Het is een dramatisch slot, een Bollywood-drama waardig. En toch wordt het geen soap. Dat heeft bijvoorbeeld te maken met het wisselende perspectief dat Lahiri hanteert. In het eerste verhaal gaat het vooral om de ergernissen over de Amerikanisering van Kaushiks familie. In het tweede om de ergernissen van Kaushik over zijn vader en diens nieuwe vrouw en kinderen. De dramatische gegevens lijken voor de verhalen een bijrol te hebben.

En dat is ook de kracht van de andere verhalen. Steeds gaat Lahiri uit van een duidelijk gegeven: alcoholisme van een broer, de relatie tussen een Indiase vrouw en haar onbetrouwbare Egyptische vriend, de etentjes van een Bengaalse student bij een geïsoleerd gezin en diens later ineens verschijnende Amerikaanse vriendin.

Maar al die conflictsituaties worden beschreven vanuit de derde persoon, een toeschouwer.

En dat is misschien wel de belangrijkste reden: door de afstand die Lahiri zo schept, komen de karaktertyperingen sterker over. Ze worden bovendien vanuit de verleden tijd verteld. Maar belangrijker is de keuze voor het perspectief van een medepersonage. Als je de isolatie en het onvermogen je aan te passen wilt beschrijven, werkt dat goed vanuit het perspectief van een derde.

Lahiri neemt zelf afstand in de benadering van het haar zo vertrouwde onderwerp van ontworteling

. In haar debuut, de verhalenbundel Interpreter of Maladies waarmee ze de Pulitzer Prize won, speelden enkele van de verhalen zich af in de Verenigde Staten, maar andere ook nog in het thuisland India (Calcutta). De India- verhalen draaien weliswaar om de outcast, maar ze zijn ondanks de merkwaardige personages minder op afstand geschreven. En ook de verhalen die zich wel in Amerika afspelen, zijn zelden een terugblik. In haar goed ontvangen en verfilmde bestseller The Namesake is een alwetende verteller aanwezig die vorm geeft aan het familieverhaal rondom het hoofdpersonage Gogol.

In deze recente roman is de afstand een stap groter geworden: een relatieve buitenstaander beschrijft hoe anderen moeite hebben zich aan te passen, het gemis ervaren en dat alles steeds beschreven vanuit de VS zelf. India is een plek ver weg geworden, waar grootouders wonen of anderen gewoond hebben. Unaccustomed Earth is literaire antropologie, omgezet in geslaagde verhalen.

Uitzonderlijk mooi en kristalhelder van toon, rijk, elegant, wijs, gevoelig en subtiel: met Vreemd land bewijst Lahiri dat ze een van de beste schrijvers van haar generatie is.

Jhumpa Lahiri -1967

Jhumpa Lahiri -1967,werd in Londen geboren uit Bengalese ouders en groeide op op Rhode Island in de Verenigde Staten. In 2000 veroorzaakte ze een sensatie toen ze als debutante met haar verhalenbundel Een tijdelijk ongemak (The Interpreter of Maladies) de Pulitzerprijs voor literatuur kreeg. The New Yorker voorspelde dat Lahiri tot een van de toonaangevende schrijvers van de eenentwintigste eeuw zou uitgroeien. De schrijfster liet het literaire circus voor wat het was en werkte drie jaar in alle rust aan haar eerste roman, De naamgenoot, die dit najaar in meer dan vijftien landen verschijnt. Jhumpa Lahiri woont en werkt in New York.

De pers over Vreemd land:

‘Het beste boek van het jaar.’ de Volkskrant

Wat is de wereld ziek !
We moeten het weer horen.
Maar met wat engelenkoren
en met wat Anton Pieck
Komt iedereen het door.
Met whisky en Campari
wordt het weer januari .

 

 

Een jaar als alfabet

Ik wens jullie een jaar

Als een alfabet

Met alle letters van A tot Z

Van arbeid, blijheid en creativiteit

Tot zegen, zon en zaligheid

.

-Guido Gezelle.