Archief

Brooklyn dwaasheid -2005

Uitgeverij : De Arbeiderspers

vertaling van :

283 bladzijden

ISBN 9029562919

Brooklyn dwaasheid

In Brooklyn dwaasheid laat Paul Auster ons kennismaken met verteller Nathan Glass; een man in de herfst van zijn leven, een uitgebluste verkoper van levensverzekeringen,herstellende van kanker en gebrouilleerd met zijn enige dochter.
Laat ik eens een fantastische openingszin schrijven, moet de auteur gedacht hebben - anders was hij 'Brooklyn dwaasheid' niet begonnen met het statement: 'Ik was op zoek naar een plek om rustig dood te gaan.'

Brooklyn dwaasheid is de meest toegankelijke Auster totnogtoe. al heeft het boek ook iets van een haastig in elkaar gezette vingeroefening. De typische ingrediënten zijn alleszins aanwezig: er is een vloed aan intertekstuele verwijzingen, en we krijgen te maken met personages die zich bezighouden met ronduit zinloze projecten.

Op zoek naar een "plek om rustig dood te gaan", verhuist Nathan terug naar Brooklyn, de stad van zijn prille jeugd waar hij zijn echtscheiding overdenkt en begint te schrijven aan wat hij het Boek van de menselijke dwaasheid noemt. Hierin doet hij verslag van "elke blunder, iedere dwaasheid en iedere tekortkoming van zijn carrière als man". Het boek dat wij als lezer onder ogen krijgen lijkt het product te zijn van deze inspanningen.
Het is een absurde roeping die we in andere vorm al kennen van het eerdere werk. De auteur heeft immers een patent op het introduceren van vrijwillige eenzaten die hun gebrek aan stabiliteit proberen te compenseren met het najagen van op voorhand gedoemde missies.
Kort na zijn verhuizing ontmoet Nathan onverwacht zijn neef Tom Wood (de namen Wood en Nathan fungeren, zoals wel vaker in Austers werk, als verwijzing naar bepaalde eigenschappen van de mannen).
Hij is de persoon waar het verhaal eigenlijk om draait, aldus Nathan. Tom, ooit briljant student Amerikaanse literatuur op weg naar een zonnige toekomst, werkt nu in een tweedehands boekhandel. Hier probeert hij boven de catalogi die hij samenstelt zijn mislukte academische carrière te verwerken.
Dankzij Harry Brightman en zijn tweedehands boekhandel werd hij gered van zijn sociaal isolement
De drie mannen (Nathan, Tom en Harry) vinden elkaar temidden van hun teleurstelling in het leven, en samen mijmeren ze over een plek "waar je kunt leven op je eigen voorwaarden", over "een innerlijke schuilplaats" en over een "hotel van het bestaan".
Ze bewegen zich door hun bestaan als ballen in een flipperkast: zonder richting of zekerheid, slachtoffers van een wrede willekeur.
Uitzichtloosheid en de zoektocht naar betekenis spelen in de roman een grote rol. Deze worden verbeeld door de drie mannen die ieder op hun eigen manier zoeken naar een plek in de wereld. Alle drie representeren ze ook een verschillend aspect in het leven van de man. Zo speelt bij Tom de mislukte carrière een rol, worstelt Nathan met ziekte en is Harry de homoseksuele ex-gevangene met een gouden hart. Bovendien worstelen ze alledrie met de liefde.

De verhouding tussen de mannen wordt dan echter verstoord door nog een plots opduikend familielid (de negenjarige Lucy), wat het verhaal een dynamische injectie toedient.

De dochter van Toms zus Lucy ,leidt Nathan en Tom van Brooklyn naar Vermont op een reis die hen beiden aanzet tot denken en hen inspireert hun leven te veranderen.. In het Austeriaanse universum is natuurlijk niets van lange duur en er komt dan ook snel een einde aan de door het kind op gang gebrachte ontwikkelingen.
Auster schrijft vanuit één personage, in dit geval Nathan Glass, en dat komt soms gekunsteld over. Zo klinken zijn beweringen over het leven hier en daar als gemeenplaatsen en cliché's. De wendingen in het verhaal zijn ook allerminst verrassend, terwijl Auster juist om zulke verrassingen bekendstaat.
Daarnaast zijn sommige stukken ronduit sentimenteel. Dit kan met opzet zijn gedaan omdat Nathan immers in de herfst van zijn leven verkeert en misschien een wat sentimentele kijk op de dingen heeft.
Anders dan Austers vorige romans is Brooklyn dwaasheid een luchtige roman, een simpel verhaal qua opzet en stijl wat fans van het eerste uur deed verzuchten dat de meester het niet meer in zich had om nog eens uit te pakken met een kanjer van een literaire provocatie.

Brooklyn dwaasheid is zeker geen slechte roman, daartoe bieden de intrigerende wendingen en het verzorgde proza een garantie. Het is wél een roman die aanvoelt als een zoethoudertje om de fans te plezieren, fans die ongetwijfeld het geduld hadden opgebracht te wachten op een boek van het kaliber van Broze Stad of zijn meesterwerk Leviathan,

De roman wordt grotendeels ingenomen door een bij momenten behoorlijk onwaarschijnlijke plot: samen met twee andere verlopen figuren probeert Nathan het leven nog enige zin te geven met behulp van behoeftige kleine meisjes, kunstvervalsingen en literaire citaten. Dat zou op zich voldoende moeten zijn voor een beresterke roman, maar Austers ietwat routineuze behandeling van de eeuwige thema's ? die ook al net iets te vaak zijn thema's zijn geweest - overtuigt maar half. Strikt genomen is de lectuur van 'Brooklyn dwaasheid' geen tijdverlies, maar er komen tegenwoordig straffere teksten uit de hoofdstad van de wereld.

Paul Auster: -1947

De schrijver is geboren op 3 februari 1947 in Newark(-New Jersey) als zoon van
Samuel en Queenie Auster.
Hij liep er school aan Columbia Highschool en behaalde zijn B.A. Engels en Comparitieve literatuur aan Columbia University in 1969.
In 1970 behaalde hij een M.A. in Comparitieve literatuur aan dezelfde universiteit., waarna hij een drietal jaren in Frankrijk ging wonen.om er vertalingen te maken van het werk van Sartre, Mallarmé en Simenon, en poezië en toneelwerken te schrijven
Sinds zijn terugkeer naar New York in 1974 heeft hij zijn eigen gedichten, essays, romans en vertalingen van Franse schrijvers zoals Mallarmé en Joubert gepubliceerd.
In oktober 1974 huwde hij met de romanschrijfster Lydia Davis , waarvan hij zich in 1978  liet scheidden.
In 1981 treedt hij opnieuw in het huwelijk met de Noorse dichteres en auteur Siri Hustvedt waarmee hij zijn dochter  Sophie kreeg.

Zijn eerste roman was een detectiveroman genaamd Squeeze Play en werd geschreven onder het pseudoniem Paul Benjamin (Benjamin is zijn tweede naam).

Auster bereikte bekendheid met een reeks van drie experimentele detectiveverhalen (City of Glass (1985), Ghosts (1986) en The Locked Room (1986)) die collectief als The New York Trilogy werd gepubliceerd ((1987)

Deze boeken zijn geen conventionele detectiveverhalen die rond een geheim en een reeks aanwijzingen worden georganiseerd. Eerder gebruikt hij de detectivevorm om existentiële kwesties en kwesties van identiteit te behandelen. Het onderzoek naar identiteit en persoonlijke betekenis is een rode draad in elk van de recentere publicaties van Auster geweest.

In de recentere werken van Auster is de rol van toeval en willekeurige gebeurtenissen erg belangrijk (The Music of Chance) en ook het verband tussen mensen en hun gezaghebbers en milieu (The Book Of Illusions, Leviathan). Door zijn rijke en onverwacht droomachtige proza, wordt Paul Auster beschouwd als één van de grootste levende schrijvers uit de V.S.

Bibliografie :

Romans

In the Country of Last Things (1987)-In het land der laatste dingen
Moon Palace (1989)-Maanpaleis
The Music of Chance (1990)-De muziek van het toeval
Auggie Wren's Christmas Story (1991)
Leviathan (1992)
Mr. Vertigo (1994)
Blue in the Face (1995)
Smoke (1995)
Dream Days in Hotel (1998)
Lulu on the Bridge (1998)
Sophie Calle: Double Game (1999)
Timbuktu (1999)-Timboektoe
The Book of Illusions (2002)-Het boek der illusies
Oracle Night (2003)-Orakelnacht
The Brooklyn Follies (2005)- Brooklyn dwaasheid
Travels in the Scriptorium (2006)- Op reis in het scriptorium

Series

New York Trilogy
1. City of Glass (1985)- Broze stad
2. Ghosts (1986)- Schimmen
3. The Locked Room (1986)-De gesloten kamer
The New York Trilogy (omnibus) (1987)

Non fiction

White Spaces (1980)
The Art of Hunger (1983)
Notebooks (1983)
The Invention of Solitude (1985)
The Red Notebook (1992)
Why Write? (1996)
Translations (1997)
Paul Auster's New York (1997)
Hand to Mouth: A Chronicle of Early Failure (1997)
The Story of My Typewriter (2001)
Collected Prose: Autobiographical Writings, True Stories, Critical Essays, Prefaces, And Collaborations with Artists (2003)
The Inner Life of Martin Frost (2007)

Poezie :
Disappearances: Selected Poems (1988) (Verwijningen)
Ground Work (1990)
Selected Poems (1998)
Collected Poems (2004)

DE SCHADUWMAN-1996

Uitgeverij :  A.W. Bruna- Utrecht
paperback : 362 pag.

ISBN 90-229-8261-0

vert. van :

Berlijn, 1943.
Slechts enkelen zagen ooit zijn gezicht, niemand kende zijn ware naam.Fluisterend sprak men over ' Der Schattenmann' , de gevreesde en gehate "jager" die ondergedoken joden opspoorde.
Altijd was hij erbij , in de duisternis, als ze je kwamen halen ...
En hij zou er zijn, grijnzend, als ze je wegvoerden naar de kampen...

Miami Beach , heden .
Simon Winter- rechercheur Moordzaken in ruste- staat op het punt met een welgemikt pistoolschot een eind te maken aan zijn eenzame laatste levensjaren.
Maar een klop op zijn deur doet zijn leven een onverwachte wending nemen: trillend staat daar Sophie Millstein, zijn oude joodse buurvrouw. Zij heeft Der Schattenmann gezien, zonet nog, en nu zal hij haar doden. Net zoals hij al die anderen heeft vermoord, in Berlijn, toen de nazi's aan de macht waren... De volgende dag wordt Sophie gevonden, gewurgd, haar ogen verstard in doodsangst.
Voor de politie is het een gewone roofmoord, in Miami dagelijkse realiteit.Maar Simon Winter kent de verschrikkelijke waarheid : Der Schattenmann is terug !

En dit haast onzichtbare, anonieme beest slaat keer op keer toe en vermoordt stelselmatig de laatste overlevenden van de holocaust. En nu - jaren na zijn pensioen - gaat Winter weer de straat op: in de jacht op deze jager die martelt uit machtswellust, die moordt om zichzelf en zijn verleden voor altijd verborgen te houden...

John Katzenbach -1950

Romans :

Vreugde der wet -1995-

vertaling van :The Romance Reader

Uitgeverij : Meulenhoff

ISBN 10

Paperback

Als Rachel zeventien is geworden vinden haar ouders het tijd om te trouwen. Uiteindelijk vinden ze een jongen, Israel. Rachel vindt hem best aardig maar het is natuurlijk niet de man van haar leven, ze trouwt meer met hem omdat ze dan uit huis kan dan omdat ze hem zo leuk vindt. Het is een echte braverik en hij wordt door haar vader gebruikt als middel om Rachel een echte fatsoenlijke vrouw te maken.
Natuurlijk heeft Rachel er snel genoeg van en als ze de kans krijgt vlucht ze een keer weg, waarop de scheiding volgt…

Pearl Abraham : 1960

Pearl Abraham , is als derde kind uit een gezin van negen geboren in (Israël, 1960) en verhuisde op jonge leeftijd met haar familie meerdere keren van Jeruzalem naar New York. Ze groeide op in een orthodox-joods gezin,-haar vader is een chassidische rabbijn.,maar besloot na de middelbare school te gaan studeren en uit de chassidische gemeenschap te treden. In haar debuutroman Vreugde der wet beschreef ze de chassidische wereld voor het eerst vanuit een vrouwelijk perspectief. Er werden wereldwijd miljoenen exemplaren van verkocht. Door het vele reizen is de chassidische gemeenschap en leven dat ze in haar jeugd meemaakte minder streng als het wordt weergegeven in haar debuutroman : " The RomanceReader".

Zij geeft nu een cursus in creatief schrijven.. Hoewel ze zich nu ver van haar chassidische verleden verwijdert heeft , blijft ze nog contact houden met haar familie.Zij maakt geen deel uit van enige georganiseerde tak van judaïsme, maar ze voelt nog steeds, wat zij noemt " het interne ritme van de Chassidische cultuur ".Zonsondergangen op vrijdagavond, samen met sommige godsdienstige dagen in het jaar betekenen nog altijd iets speciaals voor haar.

Bibliografie :

The Romance Reader-Vreugde der wet

The Seventh Beggar-De zevende bedelaar

Giving Up America

Een Sterke Vrouw, wie zal haar vinden?

Meisje Niemand-2003

Een geheimzinnige roman over volwassen worden ...

Een juweel van een boek . Om in één adem uit te lezen !

Kazia en Ewa proberen beide Marysia voor zich te winnen.

Liefde en jaloezie, trouw en bedrog: de wereld van meisjes van vijftien is vol van hevige emoties. In Meisje Niemand brengt Tomek Tryzna deze mysterieuze wereld op indringende wijze tot leven.
Meisje Niemand is een verfijnde en geheimzinnige roman waarin aangrijpende gebeurtenissen elkaar in een hoog tempo opvolgen.Tryzna leidt de lezer binnen in een herkenbare meisjeswereld waar toch een zeer eigenzinnige intimiteit heerst, vol lieflijke onschuld.maar waarin uitstapjes naar de donkerste regionen niet gevreesd worden.

`Ieder moment laaien hellevuren op uit de aarde, die door ondergrondse trillingen wordt opgeschrikt, terwijl in de lucht demonen zweven die complete voorstellingen in dromen geven', schreef Nobelprijswinnaar Czeslaw Milosz over Meisje niemand. 

" ... 'Meisje Niemand' leest soms als een lief dagboek ,dan weer als een sprookje over het lelijke eendje.Betoverend ! "

" Een aaneenschakeling van verrassende gebeurtenissen.De manier waarop Tryzna tot het laatste toe - met een schitterende ontknoping - deze 'meisjeswereld' van binnenuit laat zien, is ronduit meesterlijk ."

" ... ik dacht dat ik nooit meer een film zou maken , tot ik dit boek las ... "
 -

Uit de pers :

'De diepzinnigheid van een eenvoudige parabel.'

'Meisje Niemand van Tomek Tryzna is het interessantste debuut dat ik de laatste jaren heb gelezen. En tegelijk een van de belangrijkste Poolse romans van de jaren negentig…'
- Piotr Bratkowski, Pools criticus

'Prachtige, bevreemdende roman,'
- Trouw

Tomek (Thomas) Tryzna -1948

*******************************************
***
Tomek Tryzna ( 1948 ) is auteur, regisseur, schilder en tekenaar. Zijn romandebuut "Meisje Niemand" uit ’96 was onmiddellijk een succes. Het boek is in 13 landen uitgegeven en het is verfilmd door de Poolse sterregisseur Andrzej Wajda. Als kind woonde hij in het dorp Ostroszowice in Silezië.Zijn vader was er kleermaker.
Het tweede boek van Tomek Tryzna, "Siloam,", die hij schreef samen met Ryszard Janikowski is in Polen met een mengeling van spot en verbazing ontvangen. Een recensent noemde het denigrerend 'lectuur voor veertig minuten' en vroeg zich af of het boek meer voorstelt dan een postmodern spel met conventies. Tomek Tryzna, zo stelt hij vast, vermengt elementen uit de road movie met nouvelle violence, slapstick, sprookjes, bijbelse vertellingen en Griekse tragedies.
Verder schreef hij ook nog :"Idz, kochaj"-Ga, heb lief.

De rechtelozen

VERTALING VAN :

paperback : 384 blz

Uitgever :Luitingh

          ISBN 9024554748

Net als in Rankins eerdere werk, wordt in De rechtelozen een moord opgelost tegen de achtergrond van sociaal-maatschappelijke problemen in het hedendaags Edinburgh. Een illegaal is vermoord aangetroffen, en aan inspecteur Rebus de opdracht erachter te komen of er aan deze daad racistische motieven ten grondslag liggen. 

Siobhan houdt zich in De rechtelozen bezig met een verdwijningszaak.
 Ishbel Jardine is er vandoor, haar ouders zijn ten einde raad. Ze komen bij Siobhan omdat die de verkrachting van Ishbels zusje, Tracy, enkele jaren geleden, behandelde.
Rebus wordt betrokken bij het onderzoek naar de moord op een illegaal in de ruige buurt Knoxland. Er zijn weinig aanknopingspunten, in de buurt houdt iedereen het liefst zijn mond.
Wel heeft men een opname van de vrouw die de moord meldde, een vriendin van het slachtoffer. Bij toeval zijn Rebus en Siobhan samen bij de vondst van een moeder- en een babyskelet in de kelder van een kroeg. De skeletlijn lijkt wat suffig, maar uiteindelijk mag hij een aardig plaatsje krijgen in een van de andere twee verhalen.
In 10 dagen tijd worden beide zaken, die in elkaar gaan grijpen, netjes afgehandeld. Er is opvallend veel aandacht voor Siobhan. Ze beweegt zich in de gesloten gemeenschap Banehall, waar ze o.a. Tracy’s verkrachter ontmoet. Als die vermoord wordt, wil eigenlijk niemand haar helpen deze (immers terechte!) moord op te lossen.
Rebus stort zich, samen met een donker gekleurde man van de immigratiedienst, in het illegalenwoningcircuit en in de wereld van een uitzetcentrum, Whitemire. Om te ontdekken dat ook een illegaal gewoon handel is voor de onderwereld. Het wekt dan ook geen verbazing dat Rebus eens langsgaat bij de Edinburghse koning van deze wereld, ‘good old’ Cafferty, in Door het lint nog redelijk vriendelijk beschreven, nu weer een echte schoft.
Rebus moet nog even mee, volgens Rankin nog in twee boeken, hij is al bijna 60. Zijn superieuren proberen steeds weer een nuttig plekje voor hem te zoeken, tot het zover is. Hij doet zijn naam niet helemaal eer aan: hoewel intrigerend is hij niet echt een raadsel meer. Vrouwen dringen makkelijker tot hem door, hij is redelijk open en mild. Hij wekt zelfs aardig snel vertrouwen, ook als dat niet voor de hand ligt.
Ian Rankin is in Engeland de grootste, bekendste en meest bekroonde thrillerauteur. Nu wil succes in het buitenland niet altijd ook succes bij ons betekenen, maar in het geval van Rankin is de – tot voor kort - geringe bekendheid van zijn boeken een gemis voor de liefhebber van goede thrillers.

Ian Rankin : 1960

ook bekend als

Ian werd geboren in het kleine Schotse kolenstadje Cardenden in de provincie Fife.,in april 1960.
 Dat het niet altijd leuk was in Cardenden blijkt wel uit de bijnaam die het plaatsje van de bewoners kreeg: ‘Car-dead-end’.
Omkeren en wegwezen lijkt het devies wat tussen de woorden door wordt meegegeven. Cardenden moest het in zijn hoogtijdagen hebben van de mijnen. Toen deze eind jaren 60 om economisch redenen werden gesloten verloor het stadje zijn glans en hoop. Voor de kleine Ian was er geen andere keus dan fantaseren over een betere toekomst.

Ian omschrijft zijn jongere ik nu als een obssesief kind met extreme fantasiën die tot uiting kwamen met het schrijven van verhalen en strips.
 Daarin ging hij wat verder dan de gemiddelde tiener. Zo verzon hij niet alleen een muziekgroep genaamd Kaput, vernoemd naar zijn zingende alter-ego met de veelzeggende naam Ian Kaput, maar schreef hij ook liedjes voor deze niet bestaande band.

Het is niet verbazingwekkend dat de American dream Ian zeer aansprak. Amerikaanse films hadden een grote aantrekkingskracht op hem.
Helaas had hij, op twaalf jarige leeftijd, geen toegang tot de bioscoop om klassiekers als ‘The Godfather’, ‘A Clockwork Orange’ en ‘Shaft’ te zien.
Tot zijn eigen verbazing hield niemand hem tegen om precies dezelfde verhalen in boekvorm bij de bibliotheek te lenen. Meer was er niet voor nodig om zijn fascinatie voor dit genre aan te moedigen. De Shaft-boeken waren zijn introductie tot de detectives.

Zijn talent voor schrijven werd door een van zijn onderwijzers ontdekt. Tijdens een gedichtenwedstrijd op school wint hij de tweede prijs met het gedicht met de opbeurende titel “Euthanasia”. Dit gedicht werd zijn eerste publicatie.
Om zijn talent en interesse in de Engelse taal en literatuur verder te ontwikkelen, gaat Ian als eerste van zijn familie studeren in Edinburgh. Als deze studie eenmaal is afgerond gaat hij verder om te promoveren in Schotse Literatuur. Helemaal afgerond heeft hij dit niet. In plaats daarvan schreef hij zijn eerste drie novelles: The Summer Rites, The Flood en Knots & Crosses. Deze novelles komen tot Ians verbazing terecht op de crime planken van de boekhandel. In het begin is dat nog wat onwennig voor Ian, de misdaadschrijver zonder voorbedachte rade. In de boekhandel verplaatst hij eigenhandig de door hem geschreven boeken van de crime-planken naar de fictie.

In Knots & Crosses maakt de lezer voor het eerst kennis met sergeant John Rebus. Het is een naam waar Ranking zich nog veelvuldig voor schaamt. De Inspecteur dankt zijn voornaam aan de eerder genoemde John Shaft in de boeken van Ernest Tidyman. Zijn achternaam dankt “Rebus” aan de getekende puzzel die op gegeven moment populair was in de “Merry Mac Fun Page” van de Sunday Post.

In deze begin periode trouwt Ian met studiegenoot Miranda Harvey. Ze verhuizen naar Londen waar hij onder andere werkt als secretaris bij het National Folktale Centre in Tottenham en als verslaggever voor een hi-fi magazine.

Rankin-fans van het eerste uur blijven vragen wat er met de aardige detective-sergeant Rebus is gebeurd. Rankin besluit een nieuw boek te schrijven waarin Rebus promotie heeft gemaakt tot detective-inspecteur en dat werd Hide & Seek.

Na vier jaar Londen haalt zijn vrouw hem over te verhuizen naar Frankrijk waar hij zich fulltime met het schrijven kan bezighouden. In Frankrijk worden hun twee zonen Jack en Kit  geboren. Als zijn uitgever begint te klagen dat Ian’s boeken absoluut niet te promoten zijn zolang Ian in het buitenland verblijft, besluit het gezin terug te keren naar Schotland. Sindsdien zijn Ian en inspecteur Rebus Edinburgh trouw gebleven.
Inspecteur Rebus is cynisch, op middelbare leeftijd, gescheiden, gek op whiskey, komt vaak in conflict met de hierarchie binnen het politiebureau, en heeft vaak een zeker medeleven met de criminelen daden waarmee hij geconfronteerd wordt.
Kortom Inspecteur Rebus is een van de weinige literaire figuren die zijn lezers het gevoel geeft verstandig en gezond te leven.

De enige overeenkomsten die Ian met Rebus ziet is dat ze allebei van muziek en drinken houden. Dit doen ze beide in de bekende Oxfordbar.
Naast Inspecteur Rebus is er nog altijd een vast gegeven in de Rebus-boeken, namelijk Edinburgh. Dit is niet zomaar Edinburgh zoals de toeristen dit kennen. De lezers maken in de boeken kennis met de donkerste buurten van Edinburgh. Naast het feit dat Ian het leuk vindt een ‘local celeb’ te zijn laat hij de verhalen ook in Edinburgh afspelen omdat de stad genoeg duistere pagina’s in de geschiedenis kent. De cultuur van de stad is erg gesloten in verhouding tot bijvoorbeeld Glasgow. Ian geeft als voorbeeld dat het je in Glasgow zou kunnen gebeuren dat je wordt neergestoken omdat je het verkeerde voetbalshirt aan hebt, terwijl in Edinburgh de kans dat je graf wordt leeggeroofd vele malen groter is.
Dingen gebeuren er onder een mantel van geheimzinnigheid. Blijkbaar een grote inspiratiebron als je kijkt naar het aantal succesvolle auteurs die ook afkomstig zijn uit Edinburgh zoals J.K. Rowling (Harry Potter), Irvine Welsh (Trainspotting), Ian Banks en Dorothy Dunnett om er maar een paar te noemen

In 2001 liet Rankin in een interview weten dat Rebus een eindig leven heeft met een levensecht bestaan. Rebus was 38 jaar in het eerste boek en rond het verschijnen van The Falls heeft Ian aangekondigd dat hij hem met 4 à 5 boeken met pensioen zou laten gaan. Hopelijk voor zijn lezers blijft Rebus na zijn pensioen doorwerken.
Ian verdeelt nu zijn tijd tussen Edinburgh, Londen en Frankrijk.
Hij is gehuwd met Miranda Harvey en heeft twee zonen .

Bibliografie :

Series

Inspector Rebus
1. Knots And Crosses (1987)-Kat en Muis
2. Hide And Seek (1991)-Blindeman
A Good Hanging: And Other Stories (1992)-De Gehangene
3. Tooth And Nail (1992)-Hand en Tand
aka Wolfman
4. Strip Jack (1992)-Strip Jack
5. The Black Book (1993)-Zwartboek
6. Mortal Causes (1994)-Vuurwerk
7. Let It Bleed (1995)-Laat maar bloeden
8. Black And Blue (1997)-Gerechtigheid
9. The Hanging Garden (1998)-Door het Lint
10. Dead Souls (1999)
Rebus: The Early Years (omnibus) (1999)
11. Set in Darkness (2000)
12. The Falls (2001)
Rebus: The St Leonard's Years (omnibus) (2001)
Three Great Novels: Strip Jack / The Black Book / Mortal Causes (omnibus) (2001)
13. Resurrection Men (2002)
14. A Question of Blood (2003)
Rebus: The Lost Years (omnibus) (2003)
Capital Crimes (omnibus) (2004)
15. Fleshmarket Close (2004)- De Rechtelozen
aka Fleshmarket Alley
16. The Naming Of The Dead (2006)

Jack Harvey Novels (writing as Jack Harvey)
1. Witch Hunt (1993)
2. Bleeding Hearts (1994)
3. Blood Hunt (1995)
The Jack Harvey Novels (omnibus) (2000)

Novels

The Flood (1986)
Watchman (1988)
Westwind (1990)
Death Is Not the End (1998)
Doors Open (2008)

Collections

Herbert in Motion: And Other Stories (1997)
Beggars Banquet (2002)
Complete Short Stories: The Hanging Garden / Beggars Banquet (2005)
One City (2006) (with Alexander McCall Smith and Irvine Welsh)

ISBN 90-245-5421-7

vert.van: The Chemistry of Death (2006)

vert.uit het Engels: Annoesjka Oostindiër

Het lichaam, ooit de verpakking van het leven, ondergaat zijn laatste metamorfose, vier minuten na overlijden en begint aan zijn ontbinding.
Het begint zichzelf te verteren. De cellen ontbinden van binnen naar buiten. Weefsel wordt eerst vloeibaar, dan gas.
 Niet langer bezield, wordt het lichaam een roerloos feestmaal voor andere organismen. Eerst bacteriën, dan insecten. Vliegen. Eitjes worden gelegd en komen uit. De larven eten van de voedzame kweek en trekken daarna weg. Ze verlaten het lichaam op ordentelijke wijze, elkaar volgend in een keurige processie die altijd gericht is op het zuiden. Soms naar het zuidoosten of zuidwesten, maar nooit noordwaarts. Niemand weet waarom.
Inmiddels is het spierweefsel opgelost en veranderd in een krachtig chemisch brouwsel. Dodelijk voor vegetatie, doodt het het gras waar de larven doorheen kruipen en vormt het achter hen een navelstreng van de dood. Onder de juiste omstandigheden - droog en warm, zonder regen -kan die meters lang worden, een slingerende polonaise van dikke, gele maden. Het ziet er curieus uit, en is het dan niet logisch dat nieuwsgierigen dat fenomeen tot aan de bron volgen? En zo vonden de jongens Yates wat er over was van Sally Palmer.

Een bezoek aan de morbide Body Farm bracht Simon Beckett op het idee voor zijn boek.
In 2002 bracht hij een bezoek aan Knoxville, Tennessee om een artikel te schrijven over de National Forensic Academy.
 De Academy was net open en bood een intensieve – en buitengewoon realistische – forensische training voor Amerikaanse politiemensen en technische recherche.
Om de procedure te leren hoe je met een pas gevonden lichaam omgaat, gaan de studenten naar de enige plek ter wereld waar dit proces wordt gesimuleerd met echte menselijke lijken: de Body Farm.In de vroege jaren tachtig werd door de forensisch antropoloog dr. William Bass, dit  wetenschappelijk centrum opgericht waar het proces van ontbinding en vergaan onderzocht kon worden om zo betere en meer accurate methodes te vinden om het tijdstip van overlijden vast te stellen – een cruciaal onderdeel van ieder moordonderzoek.

Op een bepaald moment werd aan Beckett  doodleuk gevraagd of hij  zijn opschrijfboek en taperecorder even kon wegleggen om te helpen bij het veiligstellen van twee lichamen die de studenten voorzichtig aan het opgraven waren in een stuk bos. Het was een heftige en tegelijk fascinerende ervaring om, zwetend in de hitte en het vuil, langzaam de skeletachtige resten tevoorschijn te zien komen. Zijn  journalistieke trip kreeg zo een heel andere wending.

Terug in Engeland kreeg hij het idee om een roman te schrijven die gebaseerd was op de dingen die hij gezien en meegemaakt had in Tennessee. Geleidelijk aan kreeg zijn hoofdpersoon dr. David Hunter een gezicht: een Engelse forensisch antropoloog geschoold in de technieken en wetenschap van de Body Farm. Een man die ondanks zijn kennis van de fysieke processen van ontbinding nog steeds niets begrijpt van het uiteindelijke mysterie van de dood.
Beckett schrijft met veel gevoel voor details, sfeervol en aangenaam, ondanks de zo noodzakelijke verontrustende kanten van het boek.

Het resultaat is zijn  meeslepend, angstaanjagend  boek ;De geur van sterfelijkheid. , geworden dat het onderwerp alle eer aandoet.

Simon Beckett :

Simon Beckett werkte als restaurateur, gaf Engelse les in Spanje en was drummer in diverse bands voordat hij freelance journalist en schrijver werd.Hij schrijft o.a. voor The Times, The Daily Telegraph en The Observer.
De geur van sterfelijkheid wordt beschouwd als zijn grote doorbraak naar de thrillerwereld.
Een vervolg wederom met Dr.Hunter is in voorbereiding.

The Chemistry of Death has to be the best thriller I've read all year – I just couldn't put it down. And Simon Beckett writes so well too – his novel is fast-paced, fascinating and heart-stoppingly exciting but also has that extra magic that one can only call poetry.'

A fresh and original voice, Simon perfectly captures the claustrophobic horror of a rural community in crisis. I thought The Chemistry of Death was absolutely compelling – and so deliciously scary...

Romans :

Fine Lines (1994)
Animals (1995)
Where There's Smoke (1997)
Owning Jacob (1998)
The Chemistry of Death (2006)-De geur van sterfelijkheid
Written in Bone (2007)

Het onverwachte antwoord.

Uitgeverij : Meulenhoff B.V.

PAPERBACK / 285 BLZ.

ISBN / 9789029068680

winnaar Gouden Uil

'Ik blijf maar schrijven. Schrijven (…) is zoals jou strelen, eindeloos aftasten, proberen de juiste plaatsen te vinden, proberen ergens doorheen te raken, binnenin te raken. Je moet wel denken: ze is blijkbaar altijd met mij bezig. Dat stoort mij enigszins, dat je dat zou denken. En ik, zodoende: nee, ik ben eigenlijk niet met jou bezig - dit is alleen een stijloefening, ik vind je uit op papier, ik schrijf een woordenboek over de liefde, tegelijk een atlas van de wereld, je komt er alleen maar in voor.'

Wat is deze roman? Een verzameling liefdesverhalen, een detective, een legpuzzel, een ideeënroman, een loflied op de zintuigen? Op deze en andere vragen geeft De Martelaere-  Het onverwachte antwoord.

Patricia de Martelaere schetst in haar romans vooral het innerlijke leven van de personages: hun subjectieve aanvoelen, hun dromen en frustraties, hun onderlinge relaties, hun naijver, hun passies… Voor De Martelaeres roman,"Het onverwachte antwoord", ligt dat eigenlijk niet anders.
De titel verwijst naar het gelijknamige schilderij van de Belgische surrealistische schilder René Magritte, dat op de kaft van het boek staat afgebeeld. Het stelt een gesloten deur voor waarin een menselijk silhouet is uitgesneden. Blijkbaar is iemand zoëven letterlijk door de deur gegaan. Naar de precieze identiteit van die persoon en zijn of haar beweegredenen moeten wij raden, maar de contouren van zijn aanwezigheid blijven ook na het vertrek onverminderd zichtbaar.

In de roman staat één man, Godfried H., centraal. Zelf komt hij nauwelijks aan het woord, omdat Het onverwachte antwoord juist is geschreven vanuit het perspectief van vijf vrouwen van wie het leven helemaal om hem draait. In de eerste helft van het boek komen ze ieder om de beurt in een eigen hoofdstuk aan bod. 'Ze' zijn onder andere de psychoanalytica Anna, zijn vrouw, de genetica Clara, zijn minnares, en de portretschilderes Esther.
 Het zijn allemaal verschillende persoonlijkheden met een eigen leefwereld die De Martelaere uitstekend een eigen kleur weet te verlenen.
Eerst is er Esther, die zijn portret tekent, dan zijn grote liefde Clara, een genetica, die hem de bevruchting van orchideeën uitlegt. En zo gaat het verder, in toenemende heftigheid: Anna, zijn vrouw en psychoanalytica, verdenkt hem van overspel; zijn ex-studente Marina hoort van hem wat Rilke denkt over het schrijverschap; Sybille, zijn minnares, gelooft zonder meer dat ze met God in bed ligt – en dan is er nog de mysterieuze S.
En tenslotte is er nog zijn dochter, die zich verhalen laat voorlezen om haar diepste angsten te bezweren.
Aan de ene kant werkt De Martelaere het thema bewonderenswaardig goed uit, maar aan de andere kant wordt het op een gegeven moment vrij eentonig en zelfs drammerig. Wellicht is de poging om filosofie in literatuur te drenken hier wel iets te ver doorgetrokken.
Als lezer ben je niet alleen getuige van de dagelijkse bezigheden en belevenissen van de vrouwen. Dikwijls worden er namelijk herinneringen en overpeinzingen tussen geweven, waardoor je vaak ook al een behoorlijk beeld krijgt van de band die de dames hebben met Godfried.
De niet-rechtlijnige vertelwijze is absoluut niet storend maar geeft juist blijk van de creativiteit én werkelijkheidsgetrouwheid - want zou de werking van onze hersenen dan anders zijn? - waarmee De Martelaere vertelt.
Net als in haar vorige romans is haar wijze van vertellen tamelijk essayistisch, maar wat is daarop tegen als al die ideeën en observaties het overwegen waard zijn en ook dienen om de karakters kleur te geven? Eindelijk weer eens romanfiguren die hun ogen open hebben en iets te melden hebben!

In het tweede gedeelte van het boek,ontvouwt zich 'De Liefdesbrief'.
Deze heeft plotseling een radicaal andere uitstraling. Alle geobsedeerde vrouwen laten hier tegelijk hun stem horen - dat wil zeggen, ze schrijven allemaal mee aan de collectieve brief aan Godfried H. Hij bestaat uit vele losse fragmenten waarin meestal wel gesuggereerd wordt  wie de schrijfster is, maar het ligt er nooit dik op. De vrouwen lijken daarom met elkaar te versmelten, alsof ze een gezamenlijke belichaming van het liefdesverlangen vormen.
'De liefdesbrief' is hoe dan ook het hoofdstuk dat het meeste je actieve betrokkenheid vergt. Het is namelijk hier dat De Martelaere als filosofe tevoorschijn treedt en dus niet afkerig is van een diepgravende en vooral langdurige reflectie op een bepaald fenomeen. In dit geval is dat fenomeen de liefde, of beter gezegd, de obsessie voor de man van wie ze allemaal bezeten zijn. Ze geeft duidelijk weer hoe wanhopig zo'n magnetische aantrekkingskracht kan zijn. In het lange hoofdstuk 'De liefdesbrief' raken de vrouwen hun namen kwijt en beginnen zij meer en meer door elkaar heen te praten. Hun liefdesverklaringen buitelen over elkaar heen en ook de seksuele wensen worden steeds explicieter onder woorden gebracht.
Het ontbreken van verhaallijnen maakt deze tweede helft soms moeilijk verteerbaar, alleen de geleidelijke versnelling houdt de aandacht nog vast. In de epiloog moet dan eindelijk 'het onverwachte antwoord' komen.
De vraag is op dat moment echter: op welke vraag? En dit lijkt niet zozeer de vraag of verlangen en verdriet een grens kennen, maar veeleer die naar de persoonlijkheid van degene die deze gevoelens in zich meedraagt.

Wie is de mens die verliefd is, die vervuld is van verdriet, helemaal vol van zijn of haar emoties?
En sterker nog: leiden misschien juist deze emoties tot de zelfkennis die ons zou kunnen bevrijden van emoties; dragen zij de uitweg in zich mee? Godfried heeft op de laatste pagina's een mysterieus gesprek met een van zijn dochters, waarin hij vertelt over een huis met oneindig veel deuren en over een man met een 'spiegelbeeld dat maar niet wilde lukken'.

Het is de laatste, bijna wanhopige verbeelding van een dilemma dat zich tot in het oneindige lijkt te willen herhalen. De Martelaere wacht tot de allerlaatste regel voordat zij met het verlossende, bijna niet meer verwachte antwoord komt.

***
Patricia de Martelaere: 1957

Prof. Dr. Patricia de Maertelaere is geboren op 16 april 1957 te Zottegem
Zij studeerde wijsbegeerte aan de KU Leuven, waar zij in 1984 promoveerde op een proefschrift over het scepticisme van David Hume. Zij is thans hoogleraar aan de KU Brussel en de KU Leuven. Zij publiceert onder meer over Schopenhauer, Nietzsche, Freud, Wittgenstein en Derrida.
Patricia de Martelaere is bekroond met de Belgische Staatsprijs voor Literatuur. Zij debuteerde al op dertienjarige leeftijd en publiceerde daarna romans die alom werden geprezen: Ze werd twee keer genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, maar is inmiddels zeker zo bekend als essayiste. Haar essaybundel Een verlangen naar ontroostbaarheid, bekroond met de J. Greshoffprijs, werd onlangs voor de negende keer herdrukt.
Kenmerkend voor haar werk is een pessimisme in de vorm van een cyclische beweging die zich het duidelijkst manifesteert in de liefde. Steeds weer opnieuw is de mens op zoek naar wat verloren is gegaan. Het nieuwe dat wordt gevonden is in dat opzicht niets anders dan ‘een heropvoering van het verloren gegane oude’ (Vervaeck). Het verlangen naar het einde (een doodsverlangen) van haar personages hangt hier nauw mee samen. De schrijfster geeft in interviews toe dat ook het schrijfproces voor haar hiermee te vergelijken valt. Net zoals bijvoorbeeld Vincent uit Littekens een einde aan zijn leven wil maken, wil zij een einde maken aan elke roman die ze schrijft.

Patricia de Martelaere zei een keer dat ze niets meer te maken wil hebben met een boek dat af is, het vervult haar met afschuw.

Bibliografie:

Hume's "gematigd" scepticisme :futiel of fataal? -1987

Nachtboek van een slapeloze-1988

De schilder en zijn model-1989

De staart -1992

Losse opmerkingen-1992

Het dubieuze denken-1996

De voorbeeldige schrijver-1996

In de eenzaamheid van de katoenvelden-1996

Littekens-1997

Verrassingen(essays)-1997

De wereld als wil en voorstelling-1997

Brussels lof -1998

Een koude kunst-1998

Passies-1998

Iets binnenin-1999

Wereldvreemdheid-2000

David Hume-2001

Wie is er bang van de dood-2001

Wat blijft -2002

Een verlangen naar ontroostbaarheid-2003

Het onverwachte antwoord-2004

De uitgelezen Hume -2004

DE SCHADUW VAN DE WIND

Uitgave : Signature -Utrecht -2004

543 blz. - ISBN 90-5672-078-3

VERT. VAN /

vertaling uit het Spaans / Nelleke Geel.

Deze plaats is een mysterie Daniël, een heiligdom. Elk boek, elke band die je ziet is bezield. Bezield door degene die het schreef, bezield door degenen die het lazen en doorleefden en ervan droomden. Telkens als een boek in andere handen overgaat, telkens als iemand zijn blik over de bladzijden laat gaan, groeit zijn geest en wordt sterk

***
In het oude centrum van Barcelona ligt het Kerkhof der Vergeten Boeken.
Zes jaar na het beëindigen van de Spaanse burgeroorlog wordt de elfjarige Daniel Sempere aan de hand van zijn vader, weduwnaar en boekhandelaar,meegenomen naar deze geheimzinnige, verborgen wereld van verhalen : het "Kerkhof van de Vergeten Boeken".
Daniel is een kind dat "opgroeit tussen boeken, er onzichtbare vrienden maakt op bladzijden die langzaam tot stof vergaan en waarvan de geur aan zijn handen blijft kleven". In het Kerkhof van de Vergeten Boeken, een Esscher-achtige labyrinth, krijgt hij te horen dat; "het de gewoonte is dat je bij het eerste bezoek een boek kiest, het maakt niet uit welk boek, en het adopteert; daardoor zorg je ervoor dat het nooit verdwijnt, dat het altijd levend blijft.
Dat is een heel belangrijke belofte. Voor het leven."
Vanaf dat moment neemt Daniels leven een wending die hij niet had kunnen voorzien.
Daniel kiest de roman "De schaduw van de wind", het enig overblijvend exemplaar  van de schrijver Julian Carax.
Daarmee stort hij zich in de leeuwenkuil die het Spanje in de tijd van de Burgeroorlog was en nog lang daarna blijft. Hij raakt geobsedeerd door het boek en komt in de loop der jaren tot de ontdekking dat het boek ook een obsessie is voor anderen.
Hij wil alles weten over het boek en de schrijver. En merkwaardigerwijs lijken alle mensen die hij ontmoet, ook de vrouwen op wie hij verliefd wordt, deel uit te maken van het grote spel waarvan het boek het middelpunt vormt.
Hij ontdekt dat de schrijver gevlucht is naar Frankrijk, dat zijn boeken bijna allemaal vernietigd zijn en er nog steeds iemand meedogenloos bezig is om elk exemplaar op te sporen en te zorgen dat ook dat vernietigd wordt.
In Daniel's pogingen om te zorgen dat het boek altijd levend blijft wordt het leven van de schrijver Daniel's leven.
Tijdens de zeer spannende en langdurige zoektocht blijkt Daniël in een spinnenweb van personages en gebeurtenissen terecht te komen. Stap voor stap weet Daniël het geheim te ontrafelen - daarbij geholpen door een stoet aan vreemde - raadselachtige en soms zeer obscure personages.
Naast Daniel Sempere, weet Zafon ook nog een aantal andere markante persoonlijkheden te beschrijven, die allemaal hun rol hebben in dit mooie verhaal. Zo heb je Fermin, de intellectuele zwerver die hulp krijgt van Daniel, de blinde Clara, waar Daniel hopeloos verliefd op wordt, de excentrieke Barcelo, de oom van Clara. Allemaal mensen die een onwisbare indruk op jou maken tijdens het lezen van dit boek.

Hij wordt het doelwit van de terroriserende krachten van het Franco regime en de liefdes van Julian Carax worden zijn liefdes.
Het is een drama waarin de spanning langzaam wordt opgebouwd en waarin het lijkt dat elke liefde en elke vriendschap ten onder gaat aan de wraak van één persoon, inspecteur Fumero, een oud klasgenoot van Carax, die zijn sadisme ten tijde van de Burgeroorlog volop heeft kunnen ontplooien.
Het dagelijkse leven in het Barcelona dat zich onder de Franco dictatuur staande probeert te houden, wordt van verschillende kanten belicht. De macht van de oude en nieuwe rijken en de enorme kloof tussen de happy few en de man van de straat wordt in een taal omschreven die soms ouderwets overvloedig aandoet, maar daardoor ook een hele speciale, warme sfeer weet op te roepen.

Je moet het genot van het lezen ondervinden: "Het aftasten van deuren die zich in je ziel openen, je verliezen in de verbeelding, de schoonheid en het mysterie van de schijn en de taal.
Ruiz Zafóns stijl is zeer zintuiglijk; door zijn ervaring als scenarioschrijver zijn de scènes zeer gedetailleerd en tastbaar, maar vooral ook levendig.
Voor de beschrijvingen van Barcelona heeft hij zich gebaseerd op zijn eigen ervaringen, maar ook op de overleveringen en de verhalen die hij oppikte in de buurten waar hij zijn inspiratie opdeed.

Met "De schaduw van de wind "heeft de auteur zich ingegraven in diepe emoties van een door haat, afgunst, bitterheid en burgeroorlog verscheurd Spanje, door het leven te beschrijven van een handjevol personen. De speurtocht van de hoofdpersoon is een klein stukje van die wereld en wordt gelardeert met de verhaallijnen van een reeks personen die op een of andere wijze zo met elkaar vervlochten zijn dat langzaam een beeld van het sociale leven in Barcelona en Spanje van halverweg de 20e eeuw ontstaat.
Dit Spanje en Barcelona, dat wij kennen van eeuwige schoonheid bevat gitzwarte plekken. Plaatsen die overal te vinden zijn en wachten op een beschrijving zodat ze niet verdwijnen in de schaduw van de wind.

Neemt Mendoza je in Stad van wonderen vooral mee in de geschiedenis en ontwikkeling, Zafon voert je in de ingewanden van de stad via een soms adembenemend-spannende geschiedenis. Als je kijkt naar de omvang van het boek lijkt het een onmogelijke klus die spanningsboog op peil te houden, maar Zafon is dit toch gelukt: aan de éne kant wil je blijven lezen, aan de andere kant wordt je zó weer in het verhaal gezogen wanneer je het boek -noodgedwongen- een tijdje hebt moeten wegleggen.
Het ondoorgrondelijke Barcelona blijft voor de lezer met elke bladzij geheimen prijsgeven door de persoonlijke dramatiek van de kleine Daniel die met vallen en opstaan groot wordt.
Zijn zoektocht naar de waarheid achter het boek dat hij gevonden heeft maakt hem kwetsbaar, een kwetsbaarheid die  iedereen herkent en ons tot mens maakt.

De titel van het boek laat tot het eind op een verklaring wachten. Het zet echter wel de toon. Wat zich in de schaduw van de wind bevindt, is net zo ontastbaar als de wind zelf, je voelt het, je ervaart het, maar je krijgt er geen vat op. Toch ga je met de wind mee op de onvermijdelijke tocht van wat het leven is.
De schrijver is natuurlijk de eerste die het verhaal een ziel geeft, maar elk individu dat kennis neemt van het verhaal zal er zijn eigen versie van maken. Met behulp van fantasie en interpretaties ontstaat een eigen verhaal, gekleurd door je interesses, je ervaringen en je dromen.

It's always the talent.
It's not about the elements.
It's not what it's about.
It's how it's told   .-CARLOS RUIZ ZAFON

Quotes :

"In my tender youth I worked as a musician "

"I am a curious creature and put my finger in as many cakes as I can: history, film, technology.

"There are two things that I cannot live without: music and books. Caffeine isn't dignified enough to qualify."

Carlos Ruiz Zafón:1964

***

Carlos Ruiz Zafón  is een Spaanse romanschrijver., geboren in Barcelona op 25 september 1964.Hij werd vooral bekend als schrijver na de publicatie van La sombra del viento ("De schaduw van de wind") in 2001.
Dit boek heeft talrijke internationale prijzen gewonnen en wereldwijd zijn er al miljoenen exemplaren verkocht. Het werk van Ruiz Zafón is in meer dan 40 landen en meer dan 30 verschillende talen verschenen. Hij levert regelmatig bijdragen aan vooraanstaande Spaanse kranten, zoals "El País" en "La Vanguardia".
Met zijn eerste roman, El príncipe de la niebla (De prins van de mist,1993), behaalde hij de Edebé-literatuurprijs voor jeugdfictie.
Tevens is hij de schrijver van drie andere jeugdromans, El palacio de la medianoche (1994), Las luces de septiembre (1995) and Marina (1999).

Ruiz Zafón woont sinds 1994 in Los Angeles.

The Shadow Of The Wind, de Engelse vertaling
was de :The Richard and Judy Best Read of the Year Best Novel nominee (2005)