Het monster van Oostenrijk

DNA-tests hebben bevestigd dat de Oostenrijker die zijn 42-jarige dochter 24 jaar lang gevangen hield in zijn kelder, de vader is van 6 kinderen die hij bij zijn dochter verwekte. Een zevende kind stierf bij de geboorte. Het lijkje werd in een verwarmingsketel verbrand.

Volgens de Oostenrijkse onderzoeker Franz Polzer (foto bovenaan) "hebben de DNA-tests beslissend bewijs geleverd dat de 6 kinderen dezelfde vader hebben, en dan hebben we het over de 73-jarige Josef Fritzl.”

Drie van de zes kinderen werden gedwongen bij hun moeder in de kelder te leven. Ze hadden nog nooit daglicht gezien. De andere drie leefden als adoptiekinderen bij het gezin, in het huis. Ze wisten niets af van het lot van hun bloedverwanten in de kelder.

De zaak kwam aan het rollen toen een 19-jarig meisje bewusteloos werd opgenomen in een ziekenhuis. De politie begon daarop een zoektocht naar haar moeder.

(GVA )

De Oostenrijker  Josef Fritzl zal ook de geschiedenis ingaan als monster – netjes in het rijtje bij Dutroux en Fourniret en de vele andere ziekelijke perverten.

De griezelverhalen van verwerpelijke mannen blijven maar op ons afkomen – het stopt niet.

24 jaar lang heeft dat monster zijn dochter in een kelder opgesloten en misbruikt.   Enkele van haar kinderen moesten hetzelfde lot ondergaan en ze zullen voor de rest van hun leven de littekens ervan moeten dragen.

Ik zag op TV dat de familie Fritzl in een heel groot huis woonde en dat hij, net zoals Dutroux,  de deur in de kelder heel goed gecamoufleerd had, maar hebben die dochter en haar kinderen dan nooit lawaai gemaakt, geroepen of gehuild!   Kunt ge 24 jaar lang zo muisstil zijn?

Waar waren de moeder en de andere familieleden, kennissen en vrienden ?  Volgens de laatste berichten was niemand op de hoogte.

Ik probeer me voor te stellen dat ik geluid in de kelder zou horen – ik zou de trappen afgaan en niets vinden en waarschijnlijk denken dat het van bij de buren komt, maar … na zoveel jaar ken je je buren toch en indien je daar voortdurend onverklaarbaar geween of gehuil hoort,  dan begin je je toch ook vragen te stellen en ga je dat toch bij de politie aangeven.

Hoe kan iemand zo vreselijk diep zakken?  

Hij is ingenieur las ik in de krant,  geen randdebiel, dus hij wist verdorie heel goed wat hij deed. 

Bovendien bleek dat hij in de jaren zestig al eens veroordeeld was voor verkrachting, maar na verjaring verdwijnen in Oostenrijk deze documenten in een verticaal klassement – ’t is nooit gebeurd – hij krijgt terug een blanco strafregister …begrijpe wie het kan!  
Ik zit me nu af te vragen of dat hier ook zo is.

Voor al deze perverse mannen vind ik levenslange opsluiting te goed, veel te comfortabel en veel te gemakkelijk.

Voor deze beesten mogen ze van mij de vergeetput terug invoeren.

Kieper ze zo snel mogelijk de dieperik in,  zet er een deksel op en gooi er af en toe een korst brood naartoe en een slok water,  want ik zou willen dat ze eindeloos lang daar beneden in de klamme kou zouden moeten afzien, ze verdienen niet beter.

Als ik zie hoeveel eieren men onder Dutroux en Fourniret legt dan word ik appelblauwzeegroen.

De ‘heren’ bepalen zelf hoe hun verdere opsluiting zal verlopen.   Meneer Fourniret wil niet gefilmd worden :

wat heeft meneer Fourniret verdorie nog in de pap te brokken alstublieft?   Zelfs gevangen blijven ze aandacht opeisen en willen ze nog steeds controle uitoefenen.

Het luxe leventje van een cel – veel ruimer dan dat van hun slachtoffers – ze verdienen zelfs dat niet!

Ben ik dan even erg als ik hen datzelfde wil aandoen en hen nog erger wil straffen?  

Nee, ik vind van niet – want zij hebben zich vergrepen aan onschuldige, weerloze kinderen en dat is met niets te verrechtvaardigen.

Bij het straffen van zo’n beesten kan ik me verzoenen met de sharia wetten van de Islam : oog om oog – tand om tand!

Maar dan mag het voor mij nog liefst VEEL erger!

Vandaag maar snel terug een geel kaderke rond mijn tekst zetten – één dag een blauw kaderke en ‘t regent weer pijpenstelen nondedekke!

Van die éne dag zon hebben we wel gretig gebruik gemaakt om in de tuin te werken. 
Zoon 1 en de kindjes hielpen mee de tent terug rechtzetten over het zwembad, het winterzeil eraf halen en het zwembad terug gebruiksklaar maken – ik ben een eeuwige optimist – één dagje zon en ik wou al meteen het water in, maar dat moet nog eerst een grondige reinigingsbeurt krijgen.

Bovendien was het water maar zeventien graden, dus nog een klein ietsiepietsieke aan de kouwe kant.

Nog meer overmoedig heb ik ongezond ‘gezond’ zonder me eerst in te smeren met een total sunblock zonnecrème en nu zit ik natuurlijk geplaagd met mijn vervelende zonneallergie – jeukende boebeltjes - voor diegenen die er geen last van hebben. 

Enfin, we kregen even een klein voorsmaakje van wat zou kunnen zijn – hopelijk blijft het daar niet bij.

Rondom ons rook ik tegen de avond overal de lekkere geur van vlees op BBQ’s.  Bij ons waren het maar boterhammen.

Na al de regen die we als gehad hebben hoop ik dat Pazke haar nieuw aangelegde tuindrainage nu voldoende getest is. 

De nieuw aangeplante bloembollekes van Natoken waren bijna weggespoeld las ik.

Ik heb helemaal geen groene vingers, in mijn tuin moeten alle planten beschikken over een enorme dosis zelfbehoud want als’t van mijn zorgen moest afhangen stond er enkel nog onkruid.   Wanneer mijn kinderen voor mij een plant kopen vragen ze altijd in de winkel eentje ‘dat ons mama niet kapot kan krijgen’ de sanseveria doet het dus nog altijd goed.

Met een heel bang hartje heb ik mijn boom pioentje en mijn camelia buiten gezet na ze een hele winter gekoesterd te hebben in de veranda.  
Ik heb voor deze twee mijn uiterste best gedaan – alle dagen een kort gesprekje, wat aanmoediging en efkes gestreeld over hun knopkes en ze hebben beiden de winter overleefd.  
Gelukkig dacht ventje eraan om ze ook op tijd en stond de juiste hoeveelheid water te geven, bij mij is’t altijd alles of niks.  Ik merk plots dat ze droog staan en dan verzuip ik ze. 

We zijn nog maar net terug van de reis naar Frankrijk en we draaien nu weer op volle toeren met de voorbereidingen van onze parochiale Vlaamse Kermis. 

Zo te zien vlieg ik dit jaar in een tombola kraam….pfft….ik speel veel liever wedstrijd wiezen met de gepensioneerden,  maar zoon 2 heeft me destijds benoemd tot ambulante medewerkster en ik word zonder reutemeteut ingezet daar waar hij het nodig acht.

And now for something completely different zei Monty Python:

Voor de mensen die het nog niet in hun portemonneeke gevoeld hebben – het leven is hier “in België” op korte tijd héél duur geworden.   Het stond vandaag zelfs in de Humo zwart op wit.   We moeten volgens hun reporter met z’n allen naar Holland want het is daar merkelijk goedkoper. 

Voor hetzelfde winkelkarretje met tien identiek dezelfde producten betaalt ge in Holland  22.89 € minder
Voor diegenen onder u die zoals ik nog in oude Belgische franken moeten omzetten  : da’s “negenhonderd drieëntwintig frankses” goedkoper op tien producten.

We kunnen natuurlijk met z’n allen emigreren naar Nederland, maar misschien is het gemakkelijker als ik in ’t vervolg gewoon mijn boodschappenlijstje meegeef met Huismusje!

Oei...tijd om te stoppen met schrijven want ik moet nog wat blogjes lezen en straks komt kleindochter en wat later haar papa en broer en ‘k moet nog eten klaarmaken.

Voilà zie, we zijn weer thuis na een heerlijke,  korte ‘zonnige’ vakantie.

Alhoewel we een heel bescheiden rijwoning hebben,  verandert het elke keer we thuiskomen na een reis in een piepklein paleiske en heb ik altijd zin om zoals de vorige paus bij het binnenkomen op mijn kniekes te gaan zitten en de grond te kussen.

Soms moet ge even weggaan om te beseffen hoe mooi en gezellig uw (t)huisje wel is.

Hoewel…enkele weken geleden lag kleinzoon 2 op z’n rug languit op de grond rond te kijken en plots zei hij : “nana ik vind het hier bij u zo mooi!” – wetende dat mijn kinderen helemaal mijn ‘antieke’ smaak niet delen,  deed het me ongelooflijk deugd dat de kleintjes het dan wel weer mooi vinden. 

Maar zoals gewoonlijk dwaal ik weer af, dus om op de reis terug te komen.

We hebben voor de allereerste keer in ons leven met vrienden een georganiseerde busreis gemaakt.   Mijne zilveren wou dit tot nu nooit doen.  

Hij had een vreselijke afkeer van door anderen uitgestippelde reizen en hotels waar je alles op uur en tijd moest doen en hij wilde liever vrij zijn – zelf de reis plannen, zelf rijden en liefst nog kamperen met onze caravan want dan kon hij kiezen wat en wanneer we zouden eten.

Ik, de vrouw aan de haard en altijd achter de kookpotten, (!) vind het daarentegen heerlijk om eens in een hotel lekker verwend te worden en te reizen zonder Michelin gidsen, camping gidsen, landkaarten en uitgestippelde reisroutes met de bezienswaardigheden allemaal op mijn knieën.   Sinds de invoer van de GPS moest ik gelukkig al niet meer navigeren.

Onze vrienden reizen al jaren georganiseerd met gidsen en eindelijk, na zoveel jaar had ik ventje kunnen overtuigen om het eens te proberen, vooral omdat het maar voor een weekje was.

Hij was in zijn nopjes want wat bleek – wij waren de ‘benjamins’ in de bus en in het hotel.  Je voelt je dan op slag weer jong.

Hij werd ook onmiddellijk de lieveling van de weduwen en alle andere dames op de bus, maar hij is dan ook wel een charmante, hulpvaardige gentleman.   Altijd een galant handje klaar om hen van de bus te helpen, de deur open te houden, iets aan te reiken aan tafel etc.   Hij is zelfs in een boom geklommen omdat vriendin gefascineerd was door de veelvuldige marentakken (mistletoe) er er graag eentje mee naar huis wou nemen om het te bestuderen.

Om de ouderen in de bus tegemoet te komen hadden de gids en de buschauffeur  routes en bezienswaardigheden uitgekozen  die voor iedereen gemakkelijk bereikbaar waren.  Gelukkig voor Herniaretta! 

Het was tevens een gastronomisch weekje, we zaten tenslotte in culinair Frankrijk – twee keer per dag lekker eten!

Funest voor mijn elegant maatje ! mompel mompel mompel sakkerdesakker

Ik heb enkele maaltijden moeten overslaan – ’t was gewoon niet te doen.

Voor de derde keer in mijn leven heb ik een poging gedaan om oesters door mijn strot te krijgen, maar dit was de allerlaatste keer.   Bweikes, bweikes en yeuch en spuw!

Verser konden ze niet zijn,  want ze kwamen net uit de zee, het was tijdens een bezoek aan een oester-kwekerij en het degusteren met een gepast glaasje wijn was een onderdeel van de rondleiding.

Toen we op de laatste dag van onze vakantie een enorme schotel met fruits de mer  aangeboden kregen was de man naast mij aan tafel dolgelukkig,  want hij kreeg al mijn oesters.

Op zo’n georganiseerde reis ben je wel van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat full-time bezig,  dus we waren gisteren avond allebei steendood-pompaf toen we heel laat terug thuis kwamen. 

Ik heb aan mijne zilveren nog niet gevraagd of dit soort reizen voor hem voor herhaling vatbaar is,  want hij is daarstraks vroeg vertrokken naar de bouw van onze jongste.

Ik denk het wel…zo’n weekje zal hij nog wel eens zien zitten,  maar waarschijnlijk  zullen we toch zoals gewoonlijk in september weer met de caravan op reis gaan.

Ach…vorig jaar is dat ook wel best meegevallen en ’t is inderdaad wel veel beter voor mijn kledingmaatje mompel mompel sakkerdesakker...

Oei, ik durf dat geel kaderke hier niet meer veranderen – sinds ik het gebruik wordt het steeds beter weer, hebben jullie dat ook opgemerkt?

 En verder: Bibieke was drie dagen na elkaar in een kerk – jawadde !  
Da’s recht naar den hemel zonder aflaten te moeten kopen als ik me niet vergis.

Maar van “hemels” gesproken.

Gisteren zijn we naar een "schitterende" vertolking van de Carmina Burana geweest in de Sint Carolus Borromeuskerk.  Dat was mijn verjaardagsgeschenk van schoondochter en zoon 1.   Het mooiste plekje van Antwerpen, de mooiste kerk van Antwerpen en prachtige muziek en gezang, wat kan een mens nog meer verlangen?

Vanmorgen moesten we wel vroeg uit de veren,  want we waren uitgenodigd op het vormsel van achternichtje en het was een flink eind rijden.  
Ze zijn nog niet zo lang geleden verhuisd van de koekenstad naar de verre, verre boerenbuiten.

Zo’n dorp heeft wel charme dacht ik bij mijn eigen zichzelve,  toen we door al het mooie groen reden langs de enorme villa’s (wie zijn toch al die rijke mensen ?– ’t kunnen toch allemaal geen lotto-winnaars zijn! ) - en wat later in het dorpskerkje zaten.

Het moet wel plezant zijn,  wonen waar je iedereen kent, en iedereen kent u, maar ik veronderstel dat je in een dorp moet opgroeien om het écht te kunnen waarderen. 

Ik blijf ik in hart en nieren een stadsmens en ik zou het ook niet leuk vinden als buurman plots zonder enige verwittiging naast me in de keuken zou staan.

Omdat we hier in België nooit weten welk weer ons te wachten staat had nichtje in de dorpsfeestzaal ook een springkasteel en grappige fietsen en andere spelletjes gezet voor de vele aanwezige kinderen.

Buiten scheen er vandaag wel een stralende zon, maar we hebben de middag toch grotendeels binnen aan tafel doorgebracht, èn zoals het goede Pallieters betaamt,  de hele tijd etend en drinkend.  De partner van nichtje is kok, need I say more?

Ventje was ‘onder zachte dwang van mijnentwege’ vandaag BOB, dus ik kon nog iets meer dan hij genieten van het feestje.

Zonder zijn Duuuuuveltjes komen zijn '–ik-dans-de-Samba-en de Marie-Louise-'  benen niet los.  Jammer

Enfin, ’t zoveelste feestje zit er weeral op en het zal morgen ook weer te zien zijn op de weegschaal vrees ik.

Hoe gaat het weer? 
Ieder pondje door het mondje hangt daarna aan uw kontje .... 

Vanmorgen werd pastoor begraven.

Triest mogen we eigenlijk niet zijn, want tenslotte gaan gelovigen op dat moment naar hun eeuwig paradijs en me dunkt dat een pastoor wel gelovig zal geweest zijn, want anders had hij het zo lang niet volgehouden.

De mis was heel sober, net zoals hij het gewild had.  
Het moest vandaag - vrijdag - gebeuren want morgen zaterdag is’t eerste communie in de parochie.

De kerk zat nu al stampvol, wat zou het geweest zijn op een zaterdag?

De mis werd opgedragen door zijn vriend-priester èn de vicaris van de bisschop èn twee parochie assistenten. 

Ik dacht dat het op z’n minst de bisschop zelf zou zijn omdat er nog maar zo weinig priesters zijn, maar Daneels zal andere zaken om zijn hoofd hebben – hij was waarschijnlijk naarstig op zoek naar nieuwe priesters.  Ze zijn tegenwoordig niet zo erg dik bezaaid.

Ik ga enkel naar de mis voor begrafenissen, huwelijken en doopsels en ik merkte vandaag op dat er na pastoor geen échte opvolging meer is.

Er zijn nu ‘parochie assistenten’:  een echtpaar. 
Die mensen bedoelen het waarschijnlijk heel goed maar ik zit met een prangende vraag.

Waarom zaaaaaaagen die mensen altijd zo?

Ik bedoel: krijgen priesters en ‘assistenten’ speciale lessen om op die vreselijke zingende, zagende, zalvende toon te spreken?

Dat was nu juist wat pastoor zo onderscheidde van de anderen.  Hij sprak heel gewoon en heel boeiend en niet op die vreselijke kerkelijke-zing-zalvende toon, waar ik de kriebels van krijg.

Bovendien staan ze ook altijd met hun handen zo half omhoog, de palmzijde open naar u toe.  
Ik heb nog nooit zo tegen iemand een uitleg staan doen.
“Mens, doe toch gewoon” zit ik dan de hele tijd te denken.

Even erg vind ik de zaag-zangliedjes.  
Het zou toch stukken beter zijn indien we uit volle borst, in de handen klappend,  gospels konden meezingen en  af en toe eens lekker luid: ‘Halleeeeluuuujaaaaa’!   roepen om ons te ontladen.

Gelukkig hebben de vader en de broer van mijn schoondochter op het einde van de dienst een mooie, ontroerende, soms vrij grappige tekst voorgelezen op een normale spreektoon.

Pastoor zou tevreden geweest zijn!  

Hij hield ook niet van al dat stijf kerkelijk gedoe.

Zondag gaan we weer naar de mis – het wordt al bijna een gewoonte!  

Maar deze keer is het voor een vormsel.  

Benieuwd hoe ze daar op den boerenbuiten de mis doen, zouden ze daar ook op diezelfde rare zalvende manier spreken?

Ongeveer dertig jaar geleden zat ik met onze jongste zoon, hij zal toen een jaar of vijf geweest zijn,  in de cinema naar de film ET te kijken.  
Toen waren er nog geen Nederlandse versies, er waren enkel (godzijdank) de originele films met ondertitels.  
Onze oudste kon al goed lezen en verstond ook engels omdat engels thuis bij mijn ouders de voertaal was.

Maar - to get to the point - zoals de Britten zeggen.

Gisterenavond kwamen onze twee oudste kleinzonen slapen en ze hadden een DVD bij.

Ge kunt het wel raden zeker?

Juist, het was ET  en alle herinneringen van dertig jaar geleden kwamen terug boven.

Kleinzoon keek me met pretoogjes aan, giechelde en zei: " ge gaat het nooit raden nana, 't een film over een platkop!"
Hun papa kon niet snel genoeg de deur uitgewerkt worden,  de pyama’s aan en wij samen knus in de zetel voor de TV.

Mijne zilveren ook, maar hij was compleet afgepeigerd na een dag hard labeur op de bouwwerf van zoon 2 en sliep al na vijf minuten. (als hij niet afgepeigerd is slaapt hij ook wel na vijf minuten, maar soit)

Gelukkig – of ongelukkig, ’t is maar hoe ge het bekijkt – kunt ge tegenwoordig de taal kiezen op een DVD, want onze kleinzonen zijn derde generatie en spreken geen engels meer, er werd daarom gekozen voor de optie ‘Nederlands'.    Als het gaat kiezen we liever Vlaams, maar die keuze was er niet op deze DVD.

Die Nederlandse gedubde versie klonk wel raar, maar gelukkig  hadden ze het meesterlijk stukje dialoog  : “Ietie gooo hooooom” nog in de originele taal erin gelaten.
Geef toe dat er bij ‘Ietie wiiiil naaaaar huiiiiis’ veel van de charme verloren zou gaan.

Ik bekeek de film als in een déjà-vu.    Met vijfjarig kleinzoontje op de schoot leek het alsof ik gewoon een grote stap terug in de tijd had gezet.

Spijtig genoeg haalde hij het einde niet.  Zijn hoofdje werd zwaarder en zwaarder op mijn schouder, het duimpje ging dieper in de mond en ik zag hem moeite doen om zijn oogjes open te houden.

“Wilt ge naar boven zoeteke?” vroeg ik en hij knikte halfslapend ja.  

Ge houdt die klein mannen speciaal laat op omdat ge denkt dat ze dan wat langer zullen slapen maar nee, om half acht waren ze klaarwakker.

Aan de ontbijttafel ondervond ik ook dat de tienerjaren veel sneller lijken te beginnen dan vroeger.

Ik herinner me als eerste muziek de 'Twist' met Chubby Checker, maar ik was toen zeker al dertien jaar oud.
Kleinzoon 1, slechts zeven jaar oud, vertelde dat er op Ketnet ‘keitoffe, coole’ liedjes gezongen werden en hij begon toen als een volleerde popster een of ander hitje te zingen.  
’t Was nog goed ook, geen enkele valse noot en zelfs met de nodige show erbij.    
Met zijn knappe looks, zijn aanstekelijke lach en zijn lange, dikke lokken gaat hij later nog veel hartjes breken, daar ben ik van overtuigd.

Maar ja..zo denkt elke grootmoeder over haar kleinzoon zeker?

Iedereen zal ze wel kennen,  die goedkope plastic loopfietsjes.  

Onze jongste zoon heeft er ook ooit zo eentje gehad.  
Ik zocht naar een afbeelding op Google, maar vond er geen, maar ik ben ervan overtuigd dat jullie weten welke ik bedoel.

De snelheid die deze fietsjes kunnen halen is onwaarschijnlijk.

Seppe heeft zo’n fietsje  en overal moet het mee.   Ook naar hier natuurlijk. 

Als een sneltrein raast hij keer op keer door de living, via de keuken naar de veranda. 

Hij remt dan met beide voeten af vlak voor de glazen verandadeur.  
Uit schrik heb ik er al van alles voorgezet.    
Onderweg is er één mini opstapje tussen de living en de keuken en dan gil ik elke keer : “STOOOOOOP”, waarbij hij plots remt, mij elke keer bijna een hartaanval bezorgt omdat ik denk dat hij overkop zal gaan, breed lachend naar mij omkijkt en ook zijn variatie op het woord “TOOOOOOP” geeft, vervolgens super voorzichtig zijn voorwiel opheft en dan weer zoevend verder fietst.

Het liefste heeft hij nog dat ventje in’t midden van zijn traject staat met de benen wijd open en zo een brug maakt waaronder hij kan doorrijden.

Ventje beschermt zijn familiejuwelen met beide handen en Seppe trekt braaf zijn hoofd in wanneer hij keer op keer onder “de brug” doorzoemt, alsof hij al weet dat de gevolgen van een botsing bijzonder pijnlijk zullen zijn voor zijn grootvader.

Hij is nog steeds ziekjes, al zou je het nooit geloven als je hem bezig ziet.  
Toch blijft de koorts op en neer gaan en rare droge vlekjes komen er steeds bij.   Het lijkt niet op het ‘normale‘ vervellen na roodvonk Pazke,  dus vanavond gaat hij nog maar eens naar mevrouw doktoor.

De twee bompa’s waren gisteren weer aan het werk op het bouwwerf van zoonlief,  want de grote middelen werden gisteren ingezet – kranen hebben de hele achterzijde van het gebouw platgelegd en alles op containers geschept.

Ik was alleen met Seppe tot ventje weer thuis kwam en het onvermijdelijke is weer gebeurd.  
Herniaretta, al een tijdje in bedwang gehouden door sterke medicatie, nam venijnig weerwraak en sloeg halverwege de winkelstraat toe.   Gelukkig kon ik mankend en steunend op de buggy thuis geraken.

Tot mijn grote spijt moest ik aan zoon zeggen dat ik vandaag Seppe niet kon bijhouden. 
Hij moet kiezen,  ’t is ofwel zijn vader op de bouwwerf, ofwel hier bij mij thuis om Seppe op te pakken wanneer het nodig is.

Ik moet Herniaretta nu heel goed verzorgen,  want binnenkort hebben we een reisje gepland naar Bretagne met onze goede vrienden.  

Ik zal veiligheidshave toch eens moeten kijken of die steun-loop -zit- wagentjes voor oude mensen nog te koop staan in de Aldi. 

Laura lijkt er vandaag de brui aan te willen geven, dus ik zal nog maar eens een geel kaderke gebruiken, misschien komt ze dan weer tot bezinning.

Wat vindt ge van dat heerlijk zonnetje?  Ik noem ze altijd Laura.
Ik blijf nu zeker bij het geel kaderke..het lijkt alsof mijn mopperen gewerkt heeft.

Mijn huid heeft dringend nood aan een fikse dosis vitamine A na die ellenlange grijze winter.

’t Zou ook van pas komen voor mijn pijnlijke, rode gebarsten lippen en mijn even rode neus.  
Gisteren, voor het slapengaan,  smeerde ik lippen en neus in met een dikke laag baby-poep-zalf en ik geef toe: het was zeker geen verbetering, ik leek op een personage uit de griezelfilm Scream. 

Voilà,  nu heeft iedereen in de familie tegelijk een zware verkoudheid, laat ons  hopen dat het eindelijk de grand finale:  “de bloemekee” is,  zoals bij vuurwerk.

Zieke zoon 2 heeft daarstraks zieke Seppe gebracht, die nog altijd koorts en vlekken heeft.  Hij is pas van de antibiotica af. 
De kinderarts denkt nu aan ofwel eczeem, ofwel nog een ander extra viruske. 

 ’t Ja,  als ze het niet weten slaan ze er ook maar met hun klak naar nietwaar? 
Aan de nog steeds rode frambozen tong te zien - (hij had roodvonk - een streptokokken infectie) -  zou hij van mij toch nog een extra dosis antibiotica gekregen hebben, maar ik ben geen dokter, enkel een (on-)ervaringsdeskundige.

Enfin…We shall see said the blind man!

Gisteren kwam neef dolgelukkig binnen met het grote nieuws dat hij en zijn vrouwtje hier in de buurt een ander huis gekocht hebben, vlak naast het parkje waar Herman (de echtgenoot van Paz)  vroeger accordeon speelde voor de Volksdansgroep.

Wat is dat met al dat huizen kopen?   Eerst onze jongste, nu neef. 
’t Is omdat het lente is zeker, ze willen allemaal een nieuw nest. 
Ik ben wel blij dat neef in de buurt blijft wonen.   Als een echte moederkloek wil ik zoveel mogelijk mijn familie om me heen, misschien omdat ik dat als kind  gemist heb, die familieweb van  grootouders, tantes en nonkels, neven en nichten.

In huis blijft alle werk staan, maar dat is de schuld van Harry Potter.   Hij heeft net die lelijke Voldemort weer verslagen in deel twee en ik ben nu aan deel drie begonnen.   
Wat een ongelooflijke fantasie heeft die J.K. Rowling toch.   Vroeger vond ik Enid Blyton de beste jeugdschrijfster,  na Richmal Crompton met de William reeksen. 

Ik had nooit gedacht dat ik nog zo van kinderboeken zou kunnen genieten.

Oei...misschien is dit het begin van de terugwaartse stap naar een tweede kindertijd.

Ocharme mijn bloeikes van kinderen!

Gisteren dreef ik op een roos schattig wolkje rond,  maar vandaag hangt er een dikke, donkergrijze wolk rond mijn hoofd.  

De hele dag ben ik al met foto’s bezig op de computer. 
Ik zie sterretjes voor mijn ogen dansen!

Schoonbroer-zee is zo lief geweest om al een heel groot deel van onze oude dia’s in te scannen en die ben ik nu op de PC aan’t sorteren.

Tussendoor ben ik nog een doos dia’s aan’t uitzoeken om hem de volgende keer mee te geven.

’t Ja en hoe gaat dat, ik moet toch eerst elke dia bestuderen om te zien of het wel de moeite loont, ik gebruik daar zo’n dia-kijk-dingske voor, geweetwel wat ik bedoel zeker, ‘k heb geen idee hoe het heet.

Maar wanneer  ge uzelf een hele middag als superslanke, jonge, donkerharige deerne met uw schattige baby’s in uw armen ziet,  en dan wat later begint te werken aan foto’s van nu, dan denkt ge : “ amaai, amaai amaai  mijn voeten ! “ 
Wat was ik vroeger toch jong en slank,  wanneer en hoe heeft die volledige metamorfose plaatsgevonden zonder dat ik er enig erg in had?  
Ik heb echt niets gevoeld.   Als ik niet in de spiegel kijk dan voel ik me nog steeds diezelfde van vroeger maar nu wel met dikke boobies (die zitten zo'n beetje in de weg als ik naar mijn voeten wil kijken). 

Bovendien beseft ge dat het enkel nog erger gaat worden… amaai, amaai amaai amaai….. een mens zou van veel minder depressief worden.

En die potverdomse zon,  die wil maar niet schijnen, dat OOK NOG!

Ach kom…om mezelf terug wat op te vrolijken ga ik nog eens een kaderke uitproberen, ik zal deze keer een geel maken, dat fleurt me misschien wat op