OlàEven komen kijken of mijn blogje nog toegankelijk was en ja hoor ... ik geraak er nog op!
Goed hé lieve oude blogvrienden die deze tekst waarschijnlijk nooit verwacht hadden en nu allemaal van hun stoel vallen van verbazing. 😜
een kat op een hete tinnen dak ...
: "moeder ... uw oudste zoon heeft nooit in een auto gezeten tot hij minstens vier of vijf jaar oud was, want toen woonden jullie beiden nog in een Duits kamp, hij kon dus moeilijk in een auto aan deuren prutsen. Bovendien heb je me altijd verteld dat hij in dat kamp de vrije loop had als kleuter en je hem overal moest zoeken. Verder herinner ik me dat jullie een VW hadden toen ik je leerde kennen en als ik me niet vergis waren er maar twee deuren in die auto ... ook moeilijk voor een kind om dan de achterdeur open te doen..."
lalalalala....die mooie zomer ....to blog or not to blog ... warm en koud en besparingen ...
|
het moet niet altijd serieus zijn .... :-D
een stadje doen ...
|
nooit gedacht dat ik zo iets zou posten ...maar eindelijk eens zinnige woorden uit de mond van een geestelijke!
Bishop John Shelby Spong
Op verzoek van veel vrienden hervat ik mijn blog …
Sapperdenondepippel, wat hebben wij toch een ongelooflijk goede engelbewaarder ! 
Na al die vreselijke, koude, regenachtige dagen deze lente zagen we de dag van ons tuinfeest met lede ogen naderbij komen.
We gaven dit feest voor meerdere redenen.
Ik ben dit jaar met pensioen gegaan, Mr. Silver en ik zijn 45 jaar gehuwd en begin juni was het de verjaardag van de zilveren surfer … dus drie vliegen in ene klap.
Een nieuwe extra steviger, grotere, waterdichte tuintent werd aangekocht.
Eén verwarmingselement werd geleend bij neef en eventueel zouden we er andere huren, want er kwam ongeveer veertig man naar ons tuinfeestje en die konden we nooit allemaal binnen aan tafel zetten.
Wat bleek…uitgerekend die dag was het prachtig weer. Laura scheen in al haar glorie en de tent diende uiteindelijk enkel om voor noodzakelijke schaduw te zorgen.
Het was zelfs warm genoeg om de kleinkinderen in het zwembad te laten plonzen.
Heerlijk!
Heerlijk was het ook om bijna al onze familie en jarenlange vrienden samen te hebben die dag.
Er was wel heel wat voorbereiding aan te pas gekomen, maar op de dag zelf waren het onze zonen en schoondochters èn de kleinkinderen die voor alles zorgden.
Zoon 2 had voor een lekker consommé soepje gezorgd en kleine vol-au-vents en samen met zoon 2 bereidden ze daarna een bijzondere lekkere paella. Zelfs iemand die geen paella lustte vroeg ons nadien om het recept, zo lekker was het. 
We mogen onze kinderen toch bestoefen of niet soms?
Voor de kleinsten (maar de groten mochten er natuurlijk ook van eten) was er vervolgens frikadellenkoek met kriekjes en daarna volgde een desserten buffet met hemelse soireekes van de bakkerij van ons nichtje en speciaal voor mij had schoondochter 2 enkele taarten en een biscuit gebakken zonder lactose.
De sfeer was ontspannen en ongedwonen en deed me denken aan een feest zoals bij een Italiaanse mama … de flessen wijn en water op tafel en ieder voor zich.
De allerkleinste kleinkindjes wilden natuurlijk ook helpen en ook zij gingen rond met scheefhangende schotels met aperitiefhapjes en ofwel heb ik het niet gezien, ofwel heeft er niemand iets gezegd, maar ik zag kleinzoon 4 (3 jaar oud) rondlopen en was er van overtuigd dat er meer op de schoot van de gast zou belanden dan in hun mond …
Ons Molly en Bobby (de hond van zoon2) dachten dat ze in de hemel beland waren…overal was er eten te vinden…
Na de koffie zongen we allemaal uit volle borst en onze allochtone buren zullen nu ook wel het liedje kunnen meezingen!
’s Avonds toen iedereen vertrokken was keken Mr. Silver en ik elkaar in de ogen en we waren content, héél content! Het was goed geweest!
De volgende dag was het iets minder.
Herniaretta had sluimerend èn verdoofd door pijnstillers gewacht tot de dag voorbij was, maar toen sloeg ze toe als een bliksemslag.
Ik kon niet meer bewegen en heb twee dagen plat in mijn bed gelegen. Mr. Silver ocharme heeft alles alleen moeten opruimen…
jajajajaja .... ik hoor jullie al lachen en zeggen : "goe gevonden zenne Bo'ke, laat de zilveren maar werken!" .... maar 't was echtig en techtig hoor, ik zweer het op mijn eerste communie zielke.
Allez … nu hop naar de vijftig, maar dit zal toch het laatste feestje zijn dat we thuis geven. Binnen vijf jaar gaat dat niet meer lukken vrees ik.
Toedeloekes! ;-)
eventje terug .....
di Rupo zit bij Jean-Luc Dehaene een pintje te pakken. jullie zijn fantastisch ...zeg dit vandaag ook aan iemand en maak hun dag goed
een oplossing voor België...
Zoals jullie weten lijd ik vaak aan slapeloosheid en dan lig je daar te liggen in je bed en na te denken over vanalles en nog wat …
Vannacht bedacht ik, een doodgewone huisvrouw, een super oplossing voor de financiële problemen van ons land.
België, met circa evenveel inwoners als de steden New York en Londen heeft vijf volledige regeringen!
New York en Londen besturen hun stad met evenveel burgers met één burgemeester en gemeenteraad.
Besluit :
Indien we Vlaanderen terug aansluiten als provincie bij Nederland, Wallonië bij Frankrijk, de Duitsers terug bij Duitsland, dan schaffen we deze vijf regeringen af en wordt Vlaanderen bestuurd door de Europese regering en de Nederlandse. Vlaanderen heeft dan slechts één burgemeester en gemeenteraad nodig voor zijn circa zes miljoen burgers. Wat de Amerikanen en de Britten kunnen, kunnen wij vast en zeker ook en op die manier besparen we enorme – niet te becijferen - bedragen. Dat zijn om te beginnen al drie voltallige regeringen minder die we met belastingsgeld moeten betalen!
Ik weet dat er voor 1830 strubbelingen waren tussen ons en de Nederlanders, maar de tijden zijn toch niet meer zoals toen. Deze Willem van Oranje heeft héél wat minder in de pap te brokken dat zijn voorganger.
Vijf voltallige regeringen weg. Senaat en Parlementen weg, onze Royals mogen verder hun eigen fortuin opsouperen of ook gaan werken …
Oranje is niet mijn lievelingskleur, maar ik kan er wel aan wennen
Geef toe : mijn nachtelijke dagdromen zijn toch bijzonder efficiënt, zeker financieel.
Toemaatje : misschien kunnen we dan door al die besparingen de familie van dat zieke jongetje helpen en hem eindelijk het broodnodige geld geven om zijn medicatie te betalen.
Toemaatje 2 voor de Nederlanders : wij staan er wel op op om onze mooie, sappige taal en dialecten èn onze bourgondische manier van leven te behouden, want daar zijn we ontzettend fier op.
Simplistisch, utopisch … ik weet het, ik weet het … maar misschien toch stof om even over na te denken!
Toedeloekes! 
terug van weggeweest ....Buiten schijnt Laura en ik zit hier te tokkelen op mijn computer … stom hé!
Jaja ...ik weet het, ik weet het... ge moet het mij niet zeggen, maar seffens neem ik mijn boek en ga ik toch nog even genieten van de late middagzon, want zoals de dokter van Ludovicus zei : bij zon is trop teveel, (maar hij ziet er altijd zo gezond uit ons Lewieke ).
De laatste tijd was het ten huize Bojako ook een beetje trop.
Eerst een zware verkoudheid waar ik maar niet vanaf geraakte en daarna – door een stomme, onnozele beweging (mijn onderbroek aandoen ) – alweer een zenuw geplet in mijn rug en volledig immobiel voor ettelijke dagen.
Nu, dankzij platte rust en medicatie voel ik me weer wat beter godzijdank.
De voorbije week was er uitgerekend één dag regen en nèt die dag kwamen de drie jongste kleinkinderen…van tegenslag gesproken.
Maar ik denk niet dat ze zich binnen verveeld hebben onze schatten, de dag vloog voorbij.
’s Avonds zakten Mr. Silver moe maar voldaan in onze beddenbak.
Toedeloekes !
EEN TUSSENDOORTJE ....Werkende mensen vragen vaak aan mij, nu ik net gepensioneerd ben, wat mijn dag zo leuk maakt.
Als voorbeeld vertel ik hetgeen mijn vrouw en ik meemaakten, toen we laatst naar de stad gingen en een winkel binnen liepen.
Nog geen tien minuten later stonden we weer buiten en zagen dat een politieagent een bon stond uit te schrijven wegens fout parkeren.
Ik zei: Kom op man, hij staat er net. Maar de agent bleef rustig doorschrijven.
Toen schold ik - geheel tegen mijn gewoonte in - de agent uit voor achterlijk ventje enz enz.
De man keek me uitdrukkingloos aan en begon een 2e bonnetje te schrijven.
Vervolgens nam mijn vrouw het woord en maakte hem uit voor dienstkloppende randdebiel en nog een paar fraaiheden.
De agent voltooide de 2e bon en stopte ook deze onder de ruitenwisser en begon ijverig te schrijven aan een derde exemplaar.
Hoe meer we hem irriteerden, hoe meer papierwerk hij produceerde.
Maar persoonlijk vonden we dat allemaal niet zo erg en zijn doorgewandeld, want wij waren immers met de bus naar de stad gekomen.
En zo proberen we er elke dag iets leuks van te maken, da's belangrijk op onze leeftijd!
toedeloekes ;-)
de bommaziekte ...boebeltjes en verjaardagen ...de 'zilveren' ridder (deel 2) ...
wat voorafging Daar zag ik het restaurant …. Sir Anthony van Dijk ….wow… het koud zweet brak me plots uit. Nu had ik die verdomde muts opgezet en mijn haar lag al niet zo bijster goed toen we thuis vertrokken en uiteindelijk had ik voor zo’n chique restaurant wel nog betere kleren … maar ja dan was de verrassing er natuurlijk niet geweest. Ik keek vertederd naar mijne Ridder zonder paard.
vervolg ....
Om me te plagen trok hij me iets verder de Vlaaikensgang in en deed hij alsof hij een uitweg zocht … het was ontroerend om hem zo stuntelig toneel te zien spelen.
Ik zat aan tafel nog altijd te lachen.
“Ach shoeke toch, ik dacht echt toen ge de Vlaaikensgang inging dat we naar de Sir Anthony van Dijk gingen, ik had de deur bijna opengedaan. Maar hier is het ook goed zenne, ’t is maar dat ik met u nooit weet of we aan’t komen of aan’t gaan zijn.”
En weer was hij verwonderd toen ik begon te giechelen.
Ik was ervan overtuigd dat er in Brusselse wafels geen melk of boter zat, maar ik had fout gegokt. Dat had ik moeten bekopen en daarom was ik nu extra voorzichtig bij het kiezen van een gerecht.
Joepie ... leve het openbaar vervoer!
Toedeloekes en allemaal héél hartelijk dank voor al de lieve verjaardagswensen.. |
Mr. Silver, ridder zonder paard …
|
Dit gedicht stond op de kaart die ik gisteren voor mijn vijfenzestigste verjaardag kreeg van mijne zilveren.
(ik pink weer effe een traantje van ontroering weg)
Geef toe dat een mollige, grijsharige vrouw op mijn leeftijd, na een huwelijk van vijfenveertig jaar van minder een traantje zou wegpinken.
Vervolgens duwde hij een pakje in mijn handen. Mijn cadeautje was wat ik echt graag wou: een mini I-Pad. Mijn dag kon niet meer stuk en ’t was nog maar pas begonnen.
Wanneer je met zo’n Padje begint te spelen, dan vliegen de uren vooruit en voor ik het wist was het middag en zat ik nog steeds in mijn kamerjas.
Op de agenda had ik een handgeschreven notitie gelezen : 'vanavond goed eten'.
Mr. Silver vertrok met Molly voor haar middagwandeling en ik trok naar boven om een lekker, lang bad te nemen.
Ik nestelde me onder het welriekend schuim met links mijn kopje munt/gember thee en rechts het boek dat ik momenteel lees : Penmarric van Susan Howatch, een magneet van een boek.
Wanneer ik lees ben ik helemaal weg van de wereld. Af en toe vulde ik het badwater bij met warm water door met mijn grote teen de kraan te bewerken en af en toe keek ik op mijn horloge om te zien hoe laat het was …. tijd zat, dus ik las rustig verder.
Plots hoorde ik de stem van Mr. Silver : “SHOE! ZITTE GIJ NU NOG ALTIJD IN'T BAD? ALLES IS TOCH GOE? ”
Ik brulde lief terug : “JAJA ALLES IS OK, SPANNEND BOEKSKE!”
Hij kwam de badkamer binnen, keek met een frons op zijn horloge en zei : “ik denk dat ge vandaag het wereldrecord bad nemen gebroken hebt, we moeten bijna vertrekken.”
Ik schrok en vroeg hoe laat het was, verstond half zes en we moesten om halfzeven vertrekken….
Ik keek nog eens naar mijn horloge en ja hoor … die stond natuurlijk stil, zo kan een namiddag natuurlijk eeuwig blijven duren.
Waarschijnlijk heb ik niet alleen het wereldrecord bad nemen gebroken, maar ook het wereldrecord afdrogen en aankleden, want een half uur later stond ik gekleed, gekapt en geschminkt beneden in de hall, klaar om te vertrekken.
Voor hij vertrok op de wandeling had ik gevraagd welke kleren toepasselijk waren en hij had geantwoord : iets chiquer dan anders, maar niet té.
Toen ik de living binnenkwam zat hij nog rustig de krant te lezen en ik zei : “hewel…ik ben klaar zenne, ik moet nog enkel mijne frak (*mantel) aandoen.”
Hij keek me verwonderd aan en zei : “maar ’t is nog maar half zes, we vertrekken maar om half zeven.”
Blijkbaar had ik hem door de zenuwen verkeerd begrepen en had hij twintig voor zes gezegd en niet halfzes…wie ben ik om hem tegen te spreken?
Omdat er dan toch nog zoveel tijd was vroeg hij me waar ik mijn gratis tram abonnement had gelegd dat een paar weken geleden was toegekomen.
Jaja lieve mensen, ik mag nu gratis op de tram, maar let op mijn woorden : al heel mijn leven schaffen ze altijd alles af, net wanneer ik er gebruik van kan maken. 't Zal niet lang meer duren vooraleer ze het afschaffen.
Maar ik wist nondepippel niet meer waar ik met die kaart was gebleven.
Samen gingen we op zoek en uiteindelijk vonden we de kaart.
Het is serieus niet meer te doen als je ziet hoeveel kaarten een mens tegenwoordig moet meesleuren.
Je bankkaart, je Visa kaart, je SIS kaart, je identiteitskaart, je rijbewijs, je kaart van het ziekenhuis, etc. om dan nog te zwijgen van al de kaarten die je krijgt van de winkels.
Maar kom, ik dwaal weer af.
Het werd eindelijk half zeven en ik was stikbenieuwd waar we naartoe gingen.
Buiten woei er een ijskoude wind en het regende een beetje.
Voor alle veiligheid stak ik een muts en een paraplu in mijn handtas, want ik wist niet hoever ik zou moeten lopen van de wagen naar het restaurant.
Mr. Silver trok de voordeur toe en ik stapte al richting garage.
“Hélàba, naar waar gaat ge?” vroeg hij “kom… we gaan naar de bushalte!”
Mijn mond viel letterlijk open… “naar de bushalte? Waarom?” vroeg ik verwonderd.
“Awel omdat ge nu gratis met de bus moogt rijden natuurlijk!” antwoordde hij met uitgestreken gezicht. (daarom had ik natuurlijk naar die verdomde kaart moeten zoeken)
Ach kom, ik ben al meer gewoon van hem, maar ik trippelde toch iets minder vrolijk mee door de kou en de regen naar de dichtstbijzijnde bushalte.
Om de avond niet te bederven mompelde ik : “eigenlijk hadden we dit wel beter eens uitgeprobeerd op een mooie, zonnige lentedag niewaar?” waarop hij bloedserieus antwoordde : “ja maar nu kan ik drinken”.
Ik voelde een van mijn dodelijke blikken opkomen, maar moest vechten tegen de slappe lach. De slappe lach won!
Hij keek me totaal onbegrijpend aan….zeker omdat ik op de bus nog steeds de slappe lach had.
“Wa hedde gij nu?” vroeg hij lichtjes geïrriteerd.
“Niks shoeke, maar na vijfenveertig jaar weet ge mij nog altijd te verbazen. Het eerste jaar dat we getrouwd waren vroeg je of ik matjes voor de auto als verjaardagsgeschenk wou en nu word ik hier dooreengerammeld op een bus omdat gij dan kunt drinken…leven met u is en blijft een mysterie, ik weet nooit wat het volgende is dat ge gaat doen.”
Naar een pretpark hoeft ge niet te gaan om op een goede ride te zitten, neem in Antwerpen een bus en ’t is precies of ge in de achtbaan zit, ge vliegt van jut naar jaar. Wie leert er in hemelsnaam die buschauffeurs rijden?
Soit.
Uiteindelijk stapten we uit aan de eindhalte op de Groenplaats.
Het kon me niet meer schelen, alles was goed en ik trok mijn wintermuts goed diep over mijn oren, ’t was koud en veel wind, hoe mijn kapsel er nadien zou uitzien kon me een worst wezen.
Mr. Silver trok me zachtjes mee aan de arm over de Groenplaats en na een korte wandeling stopte hij aan de Vlaaikensgang.
Daar zag ik het restaurant …. Sir Anthony van Dijk ….WOW… het koud zweet brak me plots uit.
Nu had ik die verdomde muts opgezet en mijn haar lag al niet zo bijster goed toen we thuis vertrokken en uiteindelijk had ik voor zo’n chique restaurant wel nog betere kleren kunnen aantrekken… maar ja dan was de verrassing er natuurlijk niet geweest.
Ik keek vertederd naar mijne zilveren Ridder zonder paard.
….wordt vervolgd …
rommelpotterij...rommelpotterij....Voor de zoveelste keer heeft Mr. Silver samen met zijn kompanen een succesvolle rommelmarkt georganiseerd in onze parochiezalen…
…en voor de zoveelste keer heb ik me weer laten overhalen om één dagje een stand open te houden.
Ik had een tafeltje vol rommel, overschotjes die broer 2 en schoonzus niet mee wilden verhuizen naar hun nieuwe woonst aan zee en een beetje rommel en boeken van een blogvriendin die grote kuis houdt/gehouden heeft/zal houden …
Zelf had ik grote kuis gedaan in mijn kleerkasten en ondanks de hartepijn deed ik, af en toe een traantje wegpinkend, afstand van alle kleding uit mijn iets magere periode.
Indien ik toch terug zou vermageren, dan koop ik nieuwe kleding… nèh.
Onvoorstelbaar wat je allemaal ziet op zo’n rommelmarkt.
Ik had mijn eerste bananendozen nog niet uitgepakt of gretige handen zaten er in te rommelen alsof ik er een klomp goud in verstopt had.
Ik wou alles netjes etaleren, maar kreeg verdorie de kans niet.
Op een rommelmarkt komen vooral mensen die rommel willen kopen, maar dat wisten jullie al vast en zeker.
Maar er lopen ook kenners rond (antiquairs) en die herken je omdat die alles zevenzeventig keer ronddraaien en daarna lang bekijken met een speciale loupe.
Ik had niets bij voor antiquairs … op mijn stand was er enkel en alleen pure, echte, onvervalste rommel te verkrijgen.
Verder heb je de (beroeps) standhouders, diegene die op elke rommelmarkt staan, (ik kan het weten, want Mr. Silver sleurt me dikwijls mee naar rommelmarkten, het is één van zijn vele hobby’s) – die habitués doen het niet slecht, die kennen hun prijs en verkopen niet onder de waarde, ze weten toch dat het waarschijnlijk ooit verkocht geraakt op een volgende rommelmarkt.
Neeje… de échte rommelmarkt standen zijn de standen zoals die van mij … gewone mensen die écht van hun rommel vanaf willen geraken, want wat overblijft gaat rechtstreeks naar de kringloopwinkel of naar Oxfam.
Rijk wordt een amateur rommelmarkter niet, want ik vraag amper twee euro per stuk rommel en dan pingelen ze af tot vijftig cent en vragen er nog iets bij voor de moeite, zoals een dame die drie redelijke tefalpannen kocht voor anderhalve euro en er dan nog gratis drie snijplanken bij vroeg.
Ach...ik denk dan bij mezelf …weg is weg … en ik geef er nog gratis een zak van den Aldi bij waar ik voor betaald heb.
Netto opbrengst : nul … ik ben echt geen goede zakenvrouw 
Ik sta er ook slechts één dag omdat mijn rug slechts bestand is tegen één dag rechtop staan.
Zondag moest ik het natuurlijk bekopen, ik heb de hele dag plat in de zetel gelegen met rugpijn.
Een lieve vriendin heeft me onlangs de raad gegeven om een speciale rugband te laten maken zoals ze er zelf een heeft. De band wordt op maat gemaakt en volgens mijn vriendin heb je het gevoel dat je gedragen wordt omdat je rug ondersteund wordt door de baleinen die erin verwerkt zitten.
Ik ga toch eens informeren bij mijn huisarts, want het zou kunnen dat het ook via de ziekenkas kan en dan is het niet zo duur.
Maandag was het een schitterende zonnige dag, de eerste lentezon was er eindelijk en net zoals altijd … kort voor mijn verjaardag. Ik had het aan iedereen voorspeld, want elk jaar maken we dit fenomeen mee.
Ik kon nog niet tot aan de hondenwei wandelen, dus we zijn er met de auto naartoe gereden. Molly was ongelooflijk blij, want er waren heel veel hondeneigenaars, die net zoals wij wilden profiteren van de eerste zonnestralen, dus ze had honden genoeg om achter te crossen.
Daarna gingen we iets verder een terrasje doen en je hoorde en voelde onze huid de zonnestralen opslorpen.
Wat ook opviel was de glimlach op de gezichten van alle mensen….heerlijk, want al lange tijd loopt iedereen depressief rond!
Gisteren was het nog steeds mooi weer en vooraleer Mr. Silver weer de deur uit was heb ik hem bij zijne schabbernak vastgegrepen en heeft hij onder zachte dwang de hogedrukreiniger bovengehaald en ons terras gekuist. Nu de tuinmeubelen nog proper maken en dan zijn we weer klaar voor de zomer….
Toedeloekes !
vervolg Cliffhanger ...
en ondertussen besparen we wat aan drank, 't is tenslotte voor iedereen crisis nietwaar?
4 reacties op dit bericht
he he
... gelukkig zat ik niet op een barkruk en viel ik niet van te hoog
Leuk je hier nog eens te treffen
altijd leuk om een oud blogmaatje terug te zien toch! Ook ik heb lang verstek laten gaan, maar kom de laatste tijd weer af en toe mijn neus laten zien.
even terug ?
heel even dan , want ik zag je niet langskomen ( smile )
Goedemiddag