lalalalala....die mooie zomer ....

maar eindelijk eens zinnige woorden uit de mond van een geestelijke!

Bishop John Shelby Spong

..

zeg dit vandaag ook aan iemand en maak hun dag goed

Zoals jullie weten lijd ik vaak aan slapeloosheid en dan lig je daar te liggen in je bed en na te denken over vanalles en nog wat …

Vannacht bedacht ik, een doodgewone huisvrouw,  een super oplossing voor de financiële problemen van ons land.

België, met circa evenveel inwoners als de steden New York en Londen heeft vijf volledige regeringen! 

New York en Londen besturen hun stad met evenveel burgers met één burgemeester en gemeenteraad.

Besluit :

Indien we Vlaanderen terug aansluiten als provincie bij Nederland,  Wallonië bij Frankrijk, de Duitsers terug bij Duitsland, dan schaffen we deze vijf regeringen af en wordt Vlaanderen bestuurd door de Europese regering en de Nederlandse.   Vlaanderen heeft dan slechts één burgemeester en gemeenteraad nodig voor zijn circa zes miljoen burgers.  Wat de Amerikanen en de Britten kunnen, kunnen wij vast en zeker ook en op die manier besparen we enorme – niet te becijferen - bedragen.    Dat zijn om te beginnen al drie voltallige regeringen minder die we met belastingsgeld moeten betalen!

Ik weet dat er voor 1830 strubbelingen waren tussen ons en de Nederlanders, maar de tijden zijn toch niet meer zoals toen.    Deze Willem van Oranje heeft héél wat minder in de pap te brokken dat zijn voorganger.

Vijf  voltallige regeringen weg.   Senaat en Parlementen weg, onze Royals mogen verder hun eigen fortuin opsouperen of ook gaan werken …
Oranje is niet mijn lievelingskleur, maar ik kan er wel aan wennen

Geef toe :  mijn  nachtelijke dagdromen zijn toch bijzonder efficiënt, zeker financieel.

Toemaatje : misschien kunnen we dan door al die besparingen de familie van dat zieke jongetje helpen en hem eindelijk het broodnodige geld geven om zijn medicatie te betalen.

Toemaatje 2 voor de Nederlanders : wij staan er wel op op om onze mooie, sappige taal en dialecten èn onze bourgondische manier van leven te behouden, want daar zijn we ontzettend fier op.

Simplistisch, utopisch … ik weet het, ik weet het … maar misschien toch stof om even over na te denken!

Toedeloekes! 

Buiten schijnt Laura en ik zit hier te tokkelen op mijn computer … stom hé!

Jaja ...ik weet het, ik weet het... ge moet het mij niet zeggen, maar seffens neem ik mijn boek en ga ik toch nog even genieten van de late middagzon, want zoals de dokter van Ludovicus zei : bij zon is trop teveel, (maar hij ziet er altijd zo gezond uit ons Lewieke ).

De laatste tijd was het ten huize Bojako ook een beetje trop.

Eerst een zware verkoudheid waar ik maar niet vanaf geraakte en daarna – door een stomme, onnozele beweging (mijn onderbroek aandoen ) – alweer een zenuw geplet in mijn rug en volledig immobiel voor ettelijke dagen.

Nu, dankzij platte rust en medicatie voel ik me weer wat beter godzijdank.

De voorbije week was er uitgerekend één dag regen en nèt die dag kwamen de drie jongste kleinkinderen…van tegenslag gesproken.  

Maar ik denk niet dat ze zich binnen verveeld hebben onze schatten, de dag vloog voorbij. 

’s Avonds zakten Mr. Silver moe maar voldaan in onze beddenbak.

Toedeloekes !  

Werkende mensen vragen vaak aan mij, nu ik net gepensioneerd ben, wat mijn dag zo leuk maakt.

Als voorbeeld vertel ik hetgeen mijn vrouw en ik meemaakten, toen we laatst naar de stad gingen en een winkel binnen liepen.

Nog geen tien minuten later stonden we weer buiten en zagen dat een politieagent een bon stond uit te schrijven wegens fout parkeren.

Ik zei: Kom op man, hij staat er net. Maar de agent bleef rustig doorschrijven.

Toen schold ik - geheel tegen mijn gewoonte in - de agent uit voor achterlijk ventje enz enz.

De man keek me uitdrukkingloos aan en begon een 2e bonnetje te schrijven.

Vervolgens nam mijn vrouw het woord en maakte hem uit voor dienstkloppende randdebiel en nog een paar fraaiheden.

De agent voltooide de 2e bon en stopte ook deze onder de ruitenwisser en begon ijverig te schrijven aan een derde exemplaar.

Hoe meer we hem irriteerden, hoe meer papierwerk hij produceerde.

Maar persoonlijk vonden we dat allemaal niet zo erg en zijn doorgewandeld, want wij waren immers met de bus naar de stad gekomen.

En zo proberen we er elke dag iets leuks van te maken, da's belangrijk op onze leeftijd!

toedeloekes ;-)

Voor de zoveelste keer heeft Mr. Silver samen met zijn kompanen een succesvolle rommelmarkt georganiseerd in onze parochiezalen…

…en voor de zoveelste keer heb ik me weer laten overhalen om één dagje een stand open te houden.

Ik had een tafeltje vol rommel, overschotjes die broer 2 en schoonzus niet mee wilden verhuizen naar hun nieuwe woonst aan zee en een beetje rommel en boeken van een blogvriendin die grote kuis houdt/gehouden heeft/zal houden …

Zelf had ik grote kuis gedaan in mijn kleerkasten en ondanks de hartepijn deed ik, af en toe een traantje wegpinkend, afstand van alle kleding uit mijn iets magere periode.  

Indien ik toch terug zou vermageren,  dan koop ik nieuwe kleding… nèh.

Onvoorstelbaar wat je allemaal ziet op zo’n rommelmarkt.

Ik had mijn eerste bananendozen nog niet uitgepakt of gretige handen zaten er in te rommelen alsof ik er een klomp goud in verstopt had.

Ik wou alles netjes etaleren, maar kreeg verdorie de kans niet.  

Op een rommelmarkt komen vooral mensen die rommel willen kopen, maar dat wisten jullie al vast en zeker.

Maar er lopen ook kenners rond (antiquairs) en die herken je omdat die alles zevenzeventig keer ronddraaien en daarna lang bekijken met een speciale loupe.

Ik had niets bij voor antiquairs … op mijn stand was er enkel en alleen pure, echte, onvervalste rommel te verkrijgen.

Verder heb je de (beroeps) standhouders,  diegene die op elke rommelmarkt staan, (ik kan het weten, want Mr. Silver sleurt me dikwijls mee naar rommelmarkten, het is één van zijn vele hobby’s) – die habitués doen het niet slecht, die kennen hun prijs en verkopen niet onder de waarde, ze weten toch dat het waarschijnlijk ooit verkocht geraakt op een volgende rommelmarkt.

Neeje… de échte rommelmarkt standen zijn de standen zoals die van mij … gewone mensen die écht van hun rommel vanaf willen geraken, want wat overblijft gaat rechtstreeks naar de kringloopwinkel of naar Oxfam.

Rijk wordt een amateur rommelmarkter niet, want ik vraag amper twee euro per stuk rommel en dan pingelen ze af tot vijftig cent en vragen er nog iets bij voor de moeite,  zoals een dame die drie redelijke tefalpannen kocht voor anderhalve euro en er dan nog gratis drie snijplanken bij vroeg.  
Ach...ik denk dan bij mezelf …weg is weg … en ik geef er nog gratis een zak van den Aldi bij waar ik voor betaald heb.   
Netto opbrengst : nul … ik ben echt geen goede zakenvrouw

Ik sta er ook slechts één dag omdat mijn rug slechts bestand is tegen één dag rechtop staan.

Zondag moest ik het natuurlijk bekopen, ik heb de hele dag plat in de zetel gelegen met rugpijn.

Een lieve vriendin heeft me onlangs de raad gegeven om een speciale rugband te laten maken zoals ze er zelf een heeft.   De band wordt op maat gemaakt en volgens mijn vriendin heb je het gevoel dat je gedragen wordt  omdat je rug ondersteund wordt door de baleinen die erin verwerkt zitten.

Ik ga toch eens informeren bij mijn huisarts, want het zou kunnen dat het ook via de ziekenkas kan en dan is het niet zo duur.

Maandag was het een schitterende zonnige dag, de eerste lentezon was er eindelijk en net zoals altijd … kort voor mijn verjaardag.   Ik had het aan iedereen voorspeld, want elk jaar maken we dit fenomeen mee.

Ik kon nog niet tot aan de hondenwei wandelen, dus we zijn er met de auto naartoe gereden.  Molly was ongelooflijk blij, want er waren heel veel hondeneigenaars,  die net zoals wij wilden profiteren van de eerste zonnestralen, dus ze had honden genoeg om achter te crossen.

Daarna gingen we iets verder een terrasje doen en je hoorde en voelde onze huid de zonnestralen opslorpen.

Wat ook opviel was de glimlach op de gezichten van alle mensen….heerlijk, want al lange tijd loopt iedereen depressief rond!

Gisteren was het nog steeds mooi weer en vooraleer Mr. Silver weer de deur uit was heb ik hem bij zijne schabbernak vastgegrepen en heeft hij onder zachte dwang de hogedrukreiniger bovengehaald en ons terras gekuist.   Nu de tuinmeubelen nog proper maken en dan zijn we weer klaar voor de zomer….

Toedeloekes !  

Eerst en vooral ga ik zeggen wat ik vorige keer wou zeggen, maar nog niet mocht zeggen omdat ik niet wist of ik dat van hen wel mocht  zeggen…

Awel ...
Broer 2 en mijn allerliefste schoonzusje gaan deelnemen aan de beroemde witte vlucht … weg, foetsjie, ze verhuizen binnenkort van Antwerpen naar ’t zeetje.  

Voor hen is het goed, zij zijn gelukkig, maar wij zien ze met lede ogen vertrekken.

Broer 1 vertrok een vijftal jaren geleden ook van Antwerpen om in de Ardennen te gaan wonen en zus woont far away in Engeland.

En ik ben nu helemaal alleen, ouders allebei dood, alle broers en zussen ver weg, ik voel me verweesd …..  maar kom:  godzijdank hebben we onze kinderen en kleinkinderen dicht bij ons om de pil te verzachten.

And now for something completely different …

Elk jaar plannen we een lang weekend met onze kinderen en kleinkinderen in de Ardennen en elk jaar vinden we het heerlijk en genieten we ervan.

Dit jaar hing het aan een zijden draadje of zoon 2 en familie zouden meekunnen, want kleinzoon 3 had zijn elfendertigste virusinfectie.   Hoge koorts, snottebellen en een hoestje.

Gelukkig zorgde zijn engelbewaarder voor een spoedige genezing en zijn ze iets later toch kunnen komen.   Zonder hen had het niet hetzelfde geweest.

Maarrrrrrr (rollende franse rrrrrr)   ….
Ons (b)engeltje had deze keer zijn vies virusje doorgegeven aan zijn *doeshka (*opa).  

Gelukkig waren we net terug thuis.

Ik kan me niet herinneren wanneer Mr. Silver nog eens ziek is geweest, maar deze virus was er eentje van acht op de schaal van richter.

Hij kreeg koorts, keelpijn, hoofdpijn, ‘het snot’ – zijn bloeddruk ging op en neer als een jojo … mijn arme rots in de branding was veranderd in een zielig hoopje blubber.

Niets, maar dan ook niets is te vergelijken met een man die ziek is, (zeg dat ik het u gezegd heb. )  

Maar ik was niet vergeten hoe goed hij mij verzorgd had toen ik ernstig ziek was en ik trok mijn Florence Nightingale schoenen en schortje aan en zorgde ervoor dat hij niets tekort kwam.

Ik trotseerde ijs en sneeuw en baande me een weg naar de apotheker op de hoek van de straat voor zijn medicamenten. 

Vandaag voelt hij zich eindelijk een beetje beter.   
Hij is nu met Molly naar de hondenwei, maar ik zal pas volledig overtuigd zijn van zijn genezing indien hij straks een Duveltje drinkt, want hij heeft sinds hij ziek werd nog geen druppel alcohol over zijn lippen laten glijden, zelfs geen glaasje wijn bij het eten.

Ik eindig dus weer op een Cliffhanger …. Zal hij straks wanneer hij thuiskomt een Duveltje drinken of niet?   

Ik hou jullie op de hoogte!

Toedeloekes!