Berichten van 1 mei 2008 tot 31 mei 2008

.

Bojako en Huismusje

Ik krijg net het bericht dat het pestblogje alweer verdwenen is van weblog.nl, dus ik zal mijn goed hart nog maar eens tonen en op aanraden van vele lieve vrienden terug mijn eigen lieve zichzelve zijn.

Indien het pestblogje terug verschijnt dan trekken we terug ten strijde. 

Finito met lief en vriendelijk zijn!   Mijn geduld is op.

Groetjes van de achter-achter-achter-nicht-van-de-kleindochter-van-een-tante-van-een vriend van-Braveheart the Great!

.

Ik wou vandaag schrijven over ons bezoekje aan zee, maar ik ben van gedacht veranderd. 

Meestal ga ik eerst, vooraleer ik schrijf, even lezen bij mijn favoriete blogjes.

Vanmorgen deed ik hetzelfde en ik zag dat zeer goede vriend Ernst zich niet langer heeft kunnen inhouden en ik dacht dat ik het wel kon, maar het moet vandaag ook even hier van mijn lever.

Al meer dan een jaar lang worden Huismusje/Troubadoerke  en ikzelf en nadien ook Ernst die het altijd voor ons opnam, beschimpt, beledigd, gecyberstalkt door ene Fred Martens.

Hoe het verhaal juist in elkaar zit kan je lezen bij Ernst , ik heb helemaal geen zin om het hier nog eens neer te pennen.

Mijn reactie kan je trouwens ook bij hem hier lezen

Het zijn mensen zoals Fred, over wie ik tot nu nog nooit heb geschreven, bij wie ik nog nooit heb gereageerd, die de prettige kant van het blog schrijven verzieken.

Geen nood hoor, ik heb me nog nooit door iemand laten wegpesten en dat zal hier ook niet gebeuren, ik wou jullie maar enkel op de hoogte brengen dat er heel rare kwibussen op het net zitten en let op, ik bedoel hiermee niet Seniorennet,  want daar is Fred buitengevlogen.

Dit stukje dient enkel als verwittiging.  

Moest dit heerschap ooit onder één van zijn vele namen op jullie blog beginnen vleien … let op voor de gevolgen, ik kan ervan meespreken.

.

Deze versie is niet die van de film en is de moeite om even te kijken hoor!

Niet vergeten eerst mijn muziek af te zetten in de rechterkolom!

I’m singin’ in the rain, I’m singing in the rain … snel terug naar een geel achtergrondje en dan komt Laura misschien terug.

Laat ons hopen dat dit niet onze hele zomer was, maar wat we gehad hebben kunnen ze niet meer afpakken hé?

Gelukkig heb ik tenvolle van genoten.  

Ik heb al lang geleerd met ons wisselvallig klimaat,  dat we van de zon moeten genieten wanneer ze schijnt, dus de hele week in mijn tuin gelegen, gehangen, gelezen, gezwommen… zaaaaalig!

Eén minpunt – ik heb mijn zesde Harry Potter uit en neef heeft het vervolg nog niet gebracht … ik vertoon al serieuze afkickverschijnselen.

We zijn tussendoor wel even over en weer naar de Aspergeboer geweest en ik heb mijn voorraad asperges gekuist, ook lekker buiten in de tuin trouwens.

Een minpunt was dat we merkten dat de airco van onze auto het begeven had.

"No airco – no reizen naar Zuid Frankrijk", zei ik tegen mijne zilveren.  De auto mag een wrak zijn, maar zonder airco overleef ik niet in een auto op een snikhete dag.

Hij is dus nu naar de garage om het zo snel mogelijk te laten maken, stel je voor dat hij zijn reis naar de Ardèche moet missen in september, ondenkbaar!

Voilà,  en nu het regent kan ik met een gerust geweten beginnen opruimen, wassen en poetsen.

Vanmiddag moet ik wel even buiten om boodschappen te doen en dat zal dan vandaag maar met het parapluuke zijn.

Ach so what … .I’m singin’ in the rain, I’m singin in the rain …

Jaja lieve blogvienden, ik weet het, ik zit precies aan de Prozac hé!

..

Ik had een mooie zij het vrij venijnige reaktie neergepend op de onzin hieronder, maar ‘Harry’ besloot dat het te warm was om te schrijven, sloeg daarom waarschijnlijk tilt en mijn hele tekst was foetsjie.

‘k heb helemaal geen zin meer om het terug te schrijven, dus laat me maar weten wat jullie hiervan denken. 
Waaarschijnlijk hetzelfde als ik!

Ik ga nu lekker zonnen en zwemmen want Harry heeft gelijk - 't is veel te lekker weer om binnen te zitten.

“BOMEN ZIJN MOORDENAARS” 

GVA 10-11-12/5/2008

De actiegroep flits.bnet.be-Drive Safely wil dat bomen langs de Belgische autowegen verdwijnen of achter een vangrail komen. "Dat zou heel wat dodelijke ongelukken voorkomen", stelt de pro-auto-organisatie.

Bomen zijn volgens flits.bnet.be-Drive Safely moordenaars. "Iedereen kent wel een beschadigde stam waar een kruisje of een foto aan hangt. Talloze Belgische doorgangswegen zijn afgezoomd met dikke bomen. Ergers zelfs, dagelijks worden bij de heraanleg van wegen nieuwe bomen aangeplant”, stelt woordvoerder Tom Van Steertegem.

Kappen

Het comité eist een verbod op de aanplanting van nieuwe bomen naast wegen. Bestaande bomenrijen moeten gekapt, afgeschermd met motorvriendelijke vangrails of verplaatst worden. “In Nederland hebben ze volwassen bomen verplaatst langs een snelweg, maar dat is heel duur. Kappen is het goedkoopst. De dood van François Sterchele moet de discussie op beleidsniveau op gang brengen. Als er groen moet staan, plant dan struiken. Maar bomen horen in een bos.”

Romeinen

De gewoonte om bomen te planten langs wegen dateert nog uit de tijd van de Romeinen. Bomen moesten toen schaduw bieden aan marcherende soldaten. Dat er nog nooit een boom voor een auto gesprongen is, vindt Van Steertegem geen argument. “Verongelukken tegen een boom hoeft niet jóuw fout te zijn. Een uitwijkmanoeuvre voor een overstekende hond of een put in het wegdek kan al voldoende zijn.” En wat met verlichtingspalen? “De nieuwe generatie kreukelpalen buigt mee. Een boom nooit.“

Bron : http://www.gva.be/nieuws/binnenland/

..

foto van Cocon Center
en ingezet (ook deze link) dankzij de hulp van 'The Fonz'

En dat zonneke blijft maar lekker verder schijnen hé mannekes !

Ik zit nu te wachten op de eerste zagemannen.  

Gewoonlijk is dit op het nieuws hé: er gaat nu weer teveel fruit aan de bomen hangen, de patatten groeien niet goed omdat er teveel zon is en te weinig regen, de opwarming van de aarde doet ons klimaat veranderen naar dat van Zuid-Frankrijk (so what! Ik reis toch niet graag.) – de prijzen zullen omhoog gaan omdat ze zakken bij de boeren etc. etc.etc.!

Let the beat go on, en liefst nog een flink tijdje astemblieft.  
Als het véél te warm wordt komen al mijn waaierkes terug boven uit de kelder en moest ik weten dat het elk jaar een lange hete zomer werd dan investeerde ik in airco. 

Nu ben ik al elke dag mijn zwembad ingedoken alhoewel het onverwarmd water nog maar ergens tussen de 19°C en 20°C schommelt. 
Jaja…mijne zilveren heeft het dit jaar klaargespeeld om het zwembad in orde te krijgen tijdens het warm weer en niet erna zoals vorig jaar.

Wanneer ik erin duik kan ik de eerste vijf seconden wel niet meer ademen maar eens op dreef is het zaaaaaaalig.

Ik ga eerst even lekker liggen stoven in de zon om een soort sauna gevoel te krijgen en dan duik ik erin.   Als’t gezond is in de sauna zal het zo ook wel gezond zijn zeker?

De zilveren staat dan wel bezorgd toe te kijken, hem krijgen ze met geen stokken in het water tot het minstens 30°C is.   Ik denk dat hij bang is dat mijnen tikker zal stilvallen.

Gisteren was kleindochtertje hier en ze keek met grote ogen toe toen ze haar nana voor de eerste keer bewust in het grote zwembad zag duiken.  

“Ik wil ook zwemmeuuuu!” riep ze luidkeels van de kant, maar ’t water was nog veel te koud voor haar klein lijfke en bovendien was ze bij ons omdat haar ouders vermoeden dat er weer een oorontsteking op komst is.

De grote knuffelstoel (zie foto en jaja dat ben ik en dat is mijn klein tuintje ) staat terug open in de tuin en ik zette het na het zwemmen helemaal plat in de hoop dat zij met mij daarna een zalig lang dutje wou doen, ja patatten… niks te dutten. 
Er zat nog heel veel leven in ons klein ‘ziek-mijn-voeten’ madammeke.

Van armoe heb ik de stoel dan maar terug recht gezet en een poging gedaan om verder te lezen in  Harry Potter and The Half Blood Prince, maar ik kreeg Bob de Bouwer onder mijn neus geduwd en wie kan er weerstaan aan de vrouwelijke charmes van een blond driejarig schattebolleke?  

Later op de middag kwam mijn lieve vriendin op bezoek.   Haar chemo kuren zijn eindelijk voorbij en ze heeft vreselijk afgezien.  Gelukkig mag ze nu eventjes bekomen vooraleer ze met de bestralingen beginnen.  De markeringen op haar borst leken op een abstract schilderij.

Ik hoop maar dat ze niet zo erg zal afzien van de bestralingen als van de chemo.

Zus Engeland – believe it or not – zit NOG ALTIJD te wachten op een afspraak bij de specialist oftewel Consultant zoals ze daar genoemd worden.   

Toen ze vorige week telefoneerde om te vragen waar de brief met haar afspraak bleef kreeg ze zoals altijd zijn hautaine secretaresse aan de lijn : “uw dossier ligt ter inzage op zijn bureau” was haar antwoord.  
“Ja maar wanneer krijg ik eindelijk een afspraak?” vroeg mijn zus. “Mevrouw ik zeg u dat uw dossier op zijn bureau ligt!” basta, en ze moest het daarmee stellen.  Ze sukkelt al sinds vorig jaar september.

We kunnen het ons hier niet voorstellen hé, en wij maar klagen!?!

Gelukkig heeft ze nu wat minder pijn door zelfmedicatie en een dieet dat ze via het Internet gevonden heeft.  Ze speelt maar op goed geluk,  want van frustratie heeft ze haar symptomen ingetikt op Google en een ziekte gevonden die beantwoordt aan die symptomen en ze heeft vervolgens de zelfhulpgroep gecontacteerd die haar een hoop raadgevingen hebben doorgezonden.

Ze heeft ooit twee jaar in Malawi gewoond en had daar sneller medische hulp dan in Engeland.

Voilà zie, mijn dagboekske is weeral bijgeschreven.  

Vanmiddag is het feest bij neef die verjaart.  

Ik zal vooraleer ik vertrek nog maar snel wat baantjes trekken (of liever ovalen cirkels want het is een ovaal zwembad) zodat ik erin kan vliegen en morgen toch nog in mijn badpak kan.

als jullie dit een rare titel vinden bovenaan - weet dan dat ik dit stukje er vijf keer ingezet heb en steeds weer een melding kreeg : "Geen bericht ingezet ga terug via de browser" - elke keer is dan weer je kader, je tekst en je foto weg.
 
Nu ook vingers gekruist dat de link werkt en dat jullie bij de Fons in Keukenweetjes uitkomen. 

Oef, puf en diepe zucht …‘t is weer voorbij,  onze jaarlijkse plicht voor onze wijkgemeenschap én voor zoonlief is weer volbracht.  
Volgend jaar moet hij me wel een ander jobke geven,  want drie dagen lang gedrogeerd door pijnstillers in een tombola kraam staan en ijverige grijpgrage kindjes aan een dolgeworden rad laten draaien is niet bepaald mijn idee van een leuke bezigheid.

Mijne zilveren stond met broer Ardennen in het Frietkraam frietjes te verkopen.
Hij bleef elke avond plakken in de bodega (wat had je gedacht? ) en toen hij véél later naast me neerplofte in onze echtelijke beddenbak was het alsof ik  naast een gebakken friet met braadworst lag te slapen.   Ondanks de douchegel was de geur van frietvet te diep in zijn poriën gedrongen en niet weg te krijgen.

Drie dagen hebben we geleefd op frieten, hamburgers en/of braadworsten.

Vanmorgen ging ik op de weegschaal staan om de schade op te nemen : om een hartinfarct te vermijden stond ik eerst op één been, dat hielp niet – het gewicht dat erop kwam was niet mijn gewicht maar dat van een baby olifant, vervolgens hield ik me met één hand aan de lavabo vast en met mijn ander hand hing ik tegen de muur, ik hield mijn adem in en liet mezelf uiterst zachtjes neerzakken op de weegschaal tot ik een voor mij aanvaardbaar gewicht zag verschijnen.

Ik weeg nu op deze wijze ‘volledig aangekleed met mijn Crockskes’  : 55 KG.   Knappe truuk hé ladies?

Ik had natuurlijk veel liever zoals de andere mensen in’t zonnetje op het grote kermis terras gezeten en van daar uit financieel de gemeenschap gesteund, maar tegenwoordig nog medewerkers vinden die zichzelf drie dagen  ‘gratis’ willen opofferen wordt steeds moeilijker.

Maar kom,  laat ik het langs de zonnige kant bekijken, ik heb heel veel vrienden en kennissen  teruggezien en dat is ook plezant. 

Onze kleinkinderen hebben zich ook drie dagen lang  reuze geamuseerd, zonen hebben hun oude studiegenoten terug ontmoet en gezellig zitten keuvelen over pot en pint.

Dit was altijd de bedoeling van Pastoor – zijn liefste wens was onze wijkgemeenschap elk jaar weer samenbrengen, het hoefde voor hem niet altijd in een kerk te zijn;  op een terras met een lekkere pint gezellig samenzijn op een kermis was naar zijn mening veel aangenamer en iedereen was welkom,  ongeacht de kleur of de god die ze al of niet aanbidden.

Terloops wil ik ook nog – niet om te stoefen,maar gewoon als mededeling zeggen, -(enfin toch een beetje om te stoefen) – dat onze kwisploeg met een paar puntjes verschil tweede is geëindigd.   
De winnende ploeg bestond uit acht personen, die van ons maar uit zes; zij beschikten dus over twee hersenpannen meer!   Volgend jaar vragen we er nog twee vrienden bij en dan winnen we vast en zeker. 
Ik beken heel deemoedig, ik ben een streverke ziet ge : ik win graag en ’t is niet voor de prijzen hoor,  want iedereen krijgt dezelfde prijs, ’t is gewoon voor de …ja voor watte?    Omdat ik zoals Tom Boonen liever nummer één ben dan nummer twee zeker?

Ik wou hierboven een foto zetten van onze voorgevel die nu helemaal vol blauwe regen hangt, ’t is prachtig al zeg ik het zelf, maar de pillen van de camera waren leeg.

Achter in de tuin bloeien de seringen en camelia welig – mijn pioenboomke heeft echter nog wat aanmoediging nodig denk ik of ’t is misschien een laatbloeierke.

 Gert, een engeltje - geboren en overleden op 29 april 2008.

Er zijn zo van die dagen die in mineur starten en blijven duren, gisteren was er zo eentje.  

De dag ervoor kreeg ik als ‘ambulante medewerkster’ door zoon 2 de “tombola kraam” met “Rad van Fortuin” toegewezen op  onze Vlaamse Kermis. 
Kinderen vinden onze Vlaamse Kermis  heerlijk, de ouders veel minder, want elke draai aan het Rad en elk lotje kost hen een euro.

De man die deze kraam al jaren voor zijn rekening neemt was ziek, dus “ons mama (bibieke dus) zou het wel doen.

“Ons mama” kwam een uurtje voor de kermis begon en zag tot haar grote verbazing een lege tent!

Omdat “ons mama” geen flauw idee had wat er van haar verwacht werd liep ze achter drukwerkende medeorganisator zoon 2 aan, die net zoals haar vroegere baas heen en weer lopend dicteerde, gelukkig had moeder vroeger Steno geleerd.

Ik noteerde  dat ik in lokaal X dozen moest zoeken met prijzen, lotjes moest verkopen – elk lotje had drie vakjes om open te maken en bij getallen van 17 tot 21 had je prijs, eronder of erboven was het nada.

De prijzen moesten worden uitgestald naar waarde: “ja zeg mama zoek het maar uit hé, ge ziet toch of iets waardevol is of niet hé” : dus, diepe, héél diepe zucht,  de meer waardevolle zette ‘ons mama’  bij 21 en de iets mindere … enfin ge snapt het ook wel zeker?

Nog steeds achter zoon 2 aanrennend werd me vervolgens de werking van “het Rad” uitgelegd en de prijzen daarvoor mocht ik ook halen in lokaal X en uitstallen. 
Ik kreeg vervolgens een koffertje wisselgeld, twee drankbonnetjes voor ’t geval ik dorst kreeg, de raad om het Rad goed in’t oog te houden want het stond niet erg stevig en kon van de tafel vliegen – et voilà – vijf minuten uitleg en “ons mama” moest verder hare plan maar trekken.

“Ons mama” stamt gelukkig af van een grootmoeder, moeder en tantes die winkels hadden en markten deden in Blankenberge, dus de matriarchale overgeërvde genen schoten in werking en alles stond klaar toen de eerste kindjes stonden te dringen om aan het rad te draaien.

Twee volle Triples zijn door de danige force bij het draaien aan het Rad van mijn kraam gevlogen… toen ik er nog eentje vroeg aan de bar – ik had nog geen druppel gedronken – zullen ze gedacht hebben dat ik ze flink kon verzetten. 
Ik heb die laatste dan maar veiligheidshalve op de grond neergezet.

Ik kreeg het ook niet over mijn hart om de kinderen die niets wonnen zonder prijs weg te zenden,  dus ik rommelde tussen mijn prijzen om een doos met troostprijzen samen te stellen.

Een islamitisch jongentje won een hoofdprijs voor zijn euro – een mand vol streekbieren – en zei verdrietig : “ik mag dat niet aannemen want wij drinken geen alcohol”.   Even wou ik zeggen : “hou het dan bij om als geschenk te geven aan een niet-islamiet” maar mijn peperkoeken hart liet dat weer niet toe, dus ik zocht een assortiment andere prijzen bijeen en duwde die in zijn overgelukkige armpjes.

Ondertussen was ik ook lotjes aan’t verkopen aan mensen, waarvan er velen  niet tot 21 konden tellen en daarvoor mijn hulp nodig hadden,  terwijl mijn oeuil de Moscou  mijn kwakkel  Rad in’t oog moest houden, want de voorbij lopende kindjes konden er niet afblijven.

Veel bekenden en familieleden passeerden mijn kraam en stopten even voor een babbeltje.

Onze kleinzonen keken al weken uit naar deze Kermis, ze vinden het nog beter dan de Sinksenfoor.

Kleinzoon 2 had al zijn punten bijeen gespaard en kwam met schitterende oogjes zijn droomprijs laten zien: een mini plastic emmertje gevuld met mini plastic insecten.   Als je hem had gevraagd om het in te wisselen voor een gouden beker zou hij het niet gedaan hebben.

Tegen de avond aan begon Herniaretta flink katoen te geven en mijn onlangs verstuikte enkel protesteerde ook venijnig – de pijnstillers waren uitgewerkt.

Doodmoe pikkelde ik na de sluiting van de Kermis naar huis,  want ventje bleef nog voor de Karaoke avond.

Gisteren hebben mijn lieve blogvrienden mij eens gezien op een ‘Hump day’ zoals ons Lipske ze noemt.   Ik was inderdaad nog steeds kribbig, waarschijnlijk door de pijn….sorry hoor maatjes, de volgende keer zal ik mijn best doen om terug wat vrolijker te zijn.

Vandaag – terug beneveld door de nodige medicatie en na een goede nachtrust – voel ik me wat beter en seffens trek ik weer naar wat nu blijkbaar ‘mijn’ tombola kraam is.  

Vandaag heb ik wel aan mijne zilveren gevraagd om al vroeger te vertrekken en de zware dozen met prijzen uit lokaal X te halen en klaar te zetten in het kraampje.  Herniaretta zal blij zijn dat ze niet hoeft te heffen.

Vanavond is het dan ook nog de grote Kermis Kwis en ons kwisploegje doet het altijd heel goed, dat zal waarschijnlijk vanavond ook zo wel zijn.  

Omdat ik gisteren mijn maandelijkse afspraak had met mijn blogmaatjes heb ik forfait gegeven aan het Kermis VIP-diner en de daaropvolgende Miss-verkiezing met show met Dirk Denoyelle.

Broer Ardennen, die ook altijd komt helpen op de Kermis was wel geweest en hij vertelde vanmorgen dat de Miss verkiezing hilarisch was.  Het was de eerste keer dat dit op het programma stond.

Er waren (zo bleek nadien) slechts vier of vijf inschrijvingen en de organisators gaven voor de lol achter de schermen de dames elke keer een ander nummer en stuurden het terug het podium op zodat het leek alsof ze met veel waren.

De parade van mooie dames bleef maar duren tot ze in de zaal eindelijk doorkregen dat het altijd dezelfde dames waren die met een andere nummer paradeerden.

Bon, ik zie de klok hier met warpsnelheid tikken en ik moet me nog klaarmaken en seffens op tijd in mijn kraampje zijn,  want met het mooi weer van vandaag zullen er nog meer kindjes komen vermoed ik.
Het gaat weer een drukke dag worden, ik voel het in mijn knoken.

Benieuw of Herniaretta het volhoudt want morgen is er nog een dag … pfffft…..

Het meiklokje

Op één mei krijgt waarschijnlijk elke vrouw van haar geliefden een boeketje meiklokjes aangeboden

Meiklokjes zijn tevens een legendarische voorbode van de lente en worden ook Lelietjes van Dalen genoemd of Muguet (in Frankrijk) en  Lily of the Valley (in Engeland).

De bloem wordt volgens christelijke legende ‘de tranen van Onze Lieve Vrouw’ genoemd.

Traditioneel wordt een boeketje meiklokjes in de straten van Frankrijk verkocht op de één mei, net zoals bij ons,  want ook in
Antwerpen zet deze mooie traditie zich nog steeds verder.

De bloem wordt aangeboden als een geluksbrenger en omdat vroeger alle bloemen in een boeket een bepaalde betekenis hadden was deze van het meiklokje:  “u zal het geluk vinden” en de bloem betekende ook “reinheid, bescheidenheid en zachtheid.”  

Elke bloem in een boeket dat je geschonken werd door iemand die je liefhad, had vroeger betekenis.

Men zegde het niet met woorden maar ….met bloemen!