COMMUNIECANTJES

Hier zit ik weer voor mijn scherm in’t putteke van de nacht - ‘t is bijna drie uur.

Twee dagen heb ik Turbo Seppe bijgehouden en gisteren om half negen ben ik volledig uitgeteld als een blok in’t slaap gevallen.

Ik kan niet zoals mijne zilveren,  me in de zetel leggen, slapen tot een uur of elf, dan rustig verder TV kijken tot een uur of één en dan terug verder slapen.

In schijfkes slapen bekomt me niet, ik moet in één ruk door kunnen maffen.

Als ik moe ben, en ik verzeker jullie, ik was gisteren bekaf, dan wil ik kunnen doorslapen en dan kruip ik maar liever ineens mijn bed in.

Ik heb nog even geprobeerd om vanuit bed TV te kijken, maar dat lukte niet, mijn kleppen vielen toe.

Natuurlijk zal je zien dat ik dan net uit mijn eerste diepe slaap ben wanneer His Lordship zich naast me komt vleien en pakweg tien seconden later zijn boomzagerij in gang zet.

Er zijn slechts enkele mogelijkheden wanneer je wederhelft zo snurkt;

Je stampt hem,
je port hem,
je draait hem,
je knijpt zijn neus een tijdje dicht,
je bedwingt je lust om hem te versmachten met je hoofdkussen,
ach...je kiest dan maar eieren voor je geld en besluit om dan maar op te staan en iets anders te gaan doen nu je toch klaarwakker bent.

Ik zie me al voor Meneer de Juge staan : ‘euh…sorry edelachtbare maar ik had een onweerstaanbare drang om mijn man te versmachten omdat hij zo vreselijk snurkt’ – enkele juryleden zouden er misschien nog begrip voor hebben.

Je zou kunnen voorstellen : 'maar ga dan in de logeerkamer slapen kind! ' 

Hèb ik al gedaan, maar dat is nog meer frustrerend,  want ik hoor hem door de muren heen snurken en dan moet ik elke keer opstaan om hem een por te geven.  

Ik heb hem verteld dat ik op TV gezien heb dat er mannen zijn die ’s nachts met een masker op slapen, of die hun huig laten opereren, maar ik krijg dan zo’n vreselijke dodelijke blik en dan antwoordt hij : “gij kunt misschien oordoppen dragen”.

Heb ik trouwens ooit eens geprobeerd, maar dat is een vreselijk gevoel, precies of je oren zitten vol tuttefrut (kauwgom Thea).

Bovendien vind ik dat akelig, want stel je voor dat er een inbreker in huis zou zijn, ik zou het niet eens horen.

En zeggen dat ze in Zaventem klagen over de vliegtuigen die ’s nachts overvliegen– ze zouden hier moeten komen luisteren naar El Snurko – de decibels die hij produceert zijn meer dan een jumbo jet die rakelings je huis voorbijvliegt.

In’t midden van de nacht is er ook zo weinig dat je kan doen hé! 

Mijn Harry Potter reeks is uit, ’t is nog te vroeg om te beginnen poetsen of koken, op TV is niets meer op. 

Gelukkig staan er op mijn PC wat spelletjes waarbij ik mijn verstand op nul kan zetten!

Morgen komen er geen zieke kindjes, ik kan dus uitslapen als het moet.

Gelukkig!

Zij die nu spelletjes gaan spelen groeten u!

Terwijl Seppeke slaapt – jaja hij is weer ziek !  – maak ik even van de gelegenheid gebruik om jullie te laten zien dat ik rustig en lustig blijf verder bloggen, ondanks mijn vorig item.  

Ik heb na meer dan een jaar pesterijen een klacht ingediend op web-log.nl tegen voormeld heerschap (zie vorige item) maar ik heb nog geen bevestiging gekregen dat ze mijn klacht ontvangen hebben.

Mijn vrienden raden me allemaal aan om alles te ‘negeren’:  wel dit heb ik al meer dan een jaar gedaan anders zouden jullie er al lang op de hoogte van geweest zijn.

Sommige vrienden wisten ervan omdat ik hen dit persoonlijk had verteld, ook zij hadden me de raad gegeven om te blijven negeren.

Maar soms heb je die ene druppel die de emmer doet overlopen en dat is gebeurd.

Soit, het zal hopelijk het eerste en het laatste zijn dat ik over hem schrijf,  want ik hoop dat web-log.nl de nodige stappen zal ondernemen om zulke mensen te weren.    Seniorennet had dit voordien al gedaan.

Ach…er zijn leukere dingen om over te schrijven.

Zo was ik gisteren heel blij dat er ondanks de buien her en der toch grote zonnige periodes waren en ik dacht de hele tijd aan Natoken en haar BBQ.  

Ge ziet dat mijn noveen kaarske voor u toch gewerkt heeft hé Natoken?

Bij mij is vandaag mijn planning weer helemaal in het honderd gelopen – zoals ik zei is Seppeke weer ziek voor de zoveelste keer.

Onze auto weigerde vorige week voortdurend te starten tenzij er met de hamer op geklopt werd (da’s bij mij ook zo )  maar ventje is net terug van de garage en nu zou alles eindelijk in orde moeten zijn.

Het moet wel,  want vrijdag vertrekken we naar zus Engeland en met een auto die niet wil starten is dat een serieus probleem niewaar?

Seppe ligt nu even lekker te snurken in de kamer waar mijn kleerkast staat, dus in kan niet passen of inpakken voor ons reisje.

Er is een groot feest voorzien bij zus en ik wou eens zien of ik nog ergens in kon,  ofwel of ik nog snel naar de winkel moest.  
Mijn dieet loopt niet volgens plan – euh… het loopt helemaal niet om eerlijk te zijn.

Voilà – meer tijd is er niet, dus nu snel dit tekstje op mijn blog zetten zodat jullie zien dat ik niet weg te krijgen ben en lustig blijf verder bloggen ondanks die enkele rare mensen die in cyberspace rondzoeven.

Enfin, nieuwe bloggers en ook oude zijn hierbij verwittigd – denk goed na en wees zuinig met wat je op je blogje zet,  want het kan allemaal tegen u gebruikt worden.

Verder dank ik jullie allemaal van harte voor jullie lieve reakties.

(als dit item er twee keer op staat, dan is het omdat Sennet weer raar deed hoor! )

Gisteren hebben we schoonma met de wagen naar ’t zeetje gedaan, ze gaat voor enkele dagen op bezoek bij schoonbroer en schoonzus en maakt dan van de gelegenheid gebruik om daar de eerste verjaardag van haar vijfde achterkleinkind te vieren.

Schoonbroer en schoonzus zijn ook volop aan’t verbouwen. 

Er is blijkbaar een bouwmicrobe in het drinkwater van onze familie geslopen,  want iedereen is aan’t kopen, verkopen, verbouwen of bouwen.

We dachten de files te vermijden door niet in’t weekend te rijden, pffft…. het maakt tegenwoordig niet meer uit op welke dag je rijdt, ’t is altijd file! 

Vandaag werkt ventje op de bouwwerf van zoon 2, maar hij heeft zijn orders : op tijd terug thuis zijn,  want er wordt straks op de twee allerkleintjes gepast! 

Spijtig dat het weer zo omgeslagen is,  want in de school van kleinzoon 1 was het dit weekend eerste communie. 

Kleinzoon doet zijn communie wel niet, maar de dag wordt voor hem ook een speciale dag, dat vonden zijn mama en papa nodig (wij ook trouwens).

Hij verkoos om vandaag naar de Efteling te gaan, hij wou nog eens in De Vliegende Hollander.   “Gaat ge niet mee nana, dan kunt ge met mij nog eens mee, ’t is echt reuze plezant!” 

Ik heb feestelijk bedankt, ik ben nog  aan’t bekomen van de Bobslee van ons vorig bezoek aan de Efteling  !
Ik zal met hem op de Sinksenfoor wel eens in de railway gaan!   Hopelijk is mijn tikker er nog altijd tegen bestand.

Morgen is er dan vervolgens een klein feestje bij hen thuis om zijn stap van kind naar jongen te vieren.

Zoon en schoondochter zijn niet gelovig maar vinden wel dat bepaalde rites nodig zijn in een mensenleven.

Deze rites bestaan trouwens al sinds mensenheugenis, de stap zetten van het ene status naar het andere is heel belangrijk bij alle culturen en moet daarom ook gevierd worden.

Kleinzoon heeft al vijf opdrachten vervuld die hem ‘symbolisch’ toelaten om de stap te zetten van ‘kind’ naar ‘grote jongen’.

Later zal hij,  wanneer hij die leeftijd bereikt, vervolgens de stap zetten naar adolescentie en volwassenheid.

De opdrachten zijn nu nog klein, hij is tenslotte nog maar zeven.  

- Zonder begeleiding naar de winkel gaan en wat boodschappen doen en zorgen dat hij juist betaalt en het juiste wisselgeld krijgt,

- hij heeft zijn zwembrevet gehaald,

- vorige vrijdag (de zon scheen toen nog) is hij bij ons in het vrij koude zwembadwater (21°C)  durven stappen en hij heeft het hele zwembad overzwommen!

Ons kereltje durft het allemaal, hij is rijp om de stap naar ‘ grote jongen’ te zetten.

Morgen wordt dit natuurlijk ook gevierd met een geschenk waar hij al heel lang van droomt maar helemaal niet verwacht.

Ik popel al om zijn gezichtje te zien glunderen.

Ons eerste kleinkind wordt groot, letterlijk en figuurlijk! 
Heerlijk toch?

Ik word toch wel even stil bij al ons geluk wanneer ik denk aan de aardbeving in China en het verschrikkelijke verdriet van de vele Chinese ouders, ook aan het verdriet  en de nood van de mensen in Myanmar.

Ik ben me er heel erg van bewust :

“There but for the grace of god go I…..”