Berichten van 1 december 2012 tot 31 december 2012

Kerstdag is weer voorbij maar nog lang niet vergeten.

Mr. Silver – mijne sous-chef - had op kerstdag zelf en de dag ervoor fantastisch meegeholpen met alle voorbereidingen voor het kerst diner.  Traditioneel natuurlijk zoals ik al schreef.  Kalkoen met ‘all the trimmings’ tot en met de Christmas crackers en de onnozele hoedjes….het hoort bij een Engelse kerst.  J

Tussendoor eindeloos veel pakjes gegeven en gekregen, waarvoor dank lieve schoon en andere kinderen.

Wat mijne sous-chef nog niet geleerd heeft is.... dat het diner niet eindigt voor de chef en hemzelf wanneer het etenstijd is.

Voor hem was op dàt ogenblik zijn taak volbracht en met een voldane glimlach nestelde hij zich met de anderen aan tafel en nuttigde hij zijn eerste glas rode wijn…de apertiefjes had hij al binnen.

Godzijdank heb ik nog zonen en schoondochters die me helpen.

De volgende dag liet ik als straf de volledige opruim voor hem - jaja ik kan wreed zijn, ik weet het - en er was vééééél opruim…het leek alsof er een bom in huis ontploft was.

Ik nestelde me – ook met een voldane glimlach – in de zetel en zag dat alles goed was.

Ondanks het feit dat het gisteren nog altijd oude wijven regende besloten we toch om na de middag naar de koekenstad te trekken.   We dachten dat er niemand zo gek zou zijn om dit ook te doen…. Mis poes !  We konden op de koppen lopen…heel Holland liep er rond.

We hebben nieuwe kerstlichtjes voor buiten kunnen kopen aan -50% en we hebben ook mijn boetiek bezocht,  die me per mail had laten weten dat er voor trouwe klanten ‘speciale’ prijzen waren.   Zoiets kan men niet zomaar laten gaan nietwaar?   

Weer met een héél voldane blik èn pijnlijke knoken zijn we thuisgeraakt, maar wel met enkele mooie koopjes! J

En nu aftellen naar de nieuwjaarsfeestjes….

Toedeloekes! 

thalig kerthsfeeth lieffe friende en friendinne .... hik ... pardon ...

Eindelijk weer wat beter.

Vorige week ziek kleinzoontje 3 opgepast, maar ik denk niet dat het zijn virus was dat ik overgenomen had.  

Hij had wat wij ‘het snot en een hoest’ noemen en ik bracht mijn tijd door op “de pot” – helemaal iets anders dus en niet dezelfde maag- en buikpijn die ik voel wanneer ik per abuis lactose heb binnengekregen, dus naar mijn bescheiding mening : een of ander virus.

Die stomme virus deed me wel mijn maandelijkse blogmeeting missen en ik kijk er altijd zo naar uit.   Het doet zo’n deugd om m’n blogmaatjes allemaal weer te zien.

Enfin, ’t zal voor volgend jaar zijn en dan maar hopen dat iedereen weer present is.

Nu sta ik ook hopeloos achter wat de kerstvoorbereidingen betreft.   Ik had al gelukkig wel al een deel cadeautjes gekocht, maar voor enkele moeten we nog naar de winkel.

Kerstdag wordt bij ons gevierd en onze kinderen hebben allen gekozen voor de traditonele Engelse kerstdiner, dat maakt het gemakkelijk voor mij … ik hoef er niet over na te denken.

Kalkoen, groentjes, geroosterde aardappeltjes en pastinaak, Yorshire puddings en ‘the trimmings’ ….

De kerstversiering hangt, de boom staat en Molly heeft iets tegen de onderste balletjes aan de boom, ze wil ze persé te pakken krijgen.   We barricaderen daarom de boom nu, want één van de dagen ligt ze omver.

Deze namiddag gaan we proberen onze lieve kennis:  Mevrouw Maat te bezoeken in het ziekenhuis, de operatie is achter de rug.   We hopen maar dat alles goed komt met haar.

Zo, nu weten jullie allen dat ik nog leef en terug gezond en wel ben en langs deze weg bedankt voor al jullie lieve, bezorgde berichtjes en telefoontjes.

Toedeloekes …. 

Jakkes ...‘t is weer koud, grijs en miezerig weer, maar ik ga mijn best doen om het niet aan mijn hart te laten komen.   

Ik kan eindelijk terug lachen, want maag en darmen zijn na twee jaar afzien nog altijd pijnvrij en dit, denk ik, dankzij  het suiker- en lactosevrije dieet dat ik nu volg.   Ik feliciteerde gisteren mijn huisarts omdat zij aan lactose had gedacht, daar waar twee specialisten dit zelfs niet ter sprake hadden gebracht.      Het is wel moeilijk om nu een menu samen te stellen, maar er zijn heel veel lactose-vrije producten op de markt en dat went allemaal…   Wat niet zo goed went is het glas melk met maïzena ’s avonds voor ik ga slapen, dàt is nog elke keer doorbijten om het binnen te krijgen.

Morgen is het sinterklaas en dan verjaart mijn jongste broerke.   Ook hij stapt op tram zes en dit gaan we morgen met hem vieren.

Bij onze kleinkindjes komt sinterklaas enkel bij hen thuis en niet bij ons.   Ik vind dat de kinderen tegenwoordig al veel te veel hebben.  

Kerstmis daarentegen wordt bij ons altijd uitbundig gevierd en dan liggen er wel veel pakjes onder de boom en dit zolang den bruine het nog kan trekken.     Aftredende parlementsleden die ongelooflijk hoge uitstap premies krijgen!!!  't Is schrijnend, zeker wanneer je dan bij Huismusje leest dat men daar komt kijken of ze wel écht blind genoeg is om de broodnodige hulp te krijgen die ze nodig heeft. Nee ...de toekomst ziet er echt niet rooskleurig uit – indien er na 21 december nog een toekomst is natuurlijk. 

Hoewel niemand gelooft dat de wereld zal vergaan is het toch opmerkelijk hoeveel mensen erover spreken.   Blame it on the media.

Van media gesproken : onze nieuwe burgermeester- in- spe krijgt al serieus op zijn donder en hij moet ocharme nog beginnen te burgermeesteren, wat gaat dat zijn wanneer hij echt van wal steekt?

Verder las ik over jonge voetballers die een lijnrechter dood kloppen … je gelooft je ogen en je oren niet meer.   Oude dames die nu ook in onze buurt tegen de grond worden gesmeten om hun handtas, waar waarschijnlijk slechts tien of twintig euro in zit en een hoop rommel, enfin bij mij is dat toch zo.

Mensenlief, waar gaan we naartoe?    Hopelijk doet onze burgermeester-in-spé daar wat aan, want al dat zinloos geweld moet super dringend aangepakt worden.

Neem nu gisteren:  Mr. Silver ging naar de dichtstbijzijnde kleine hondenwei in onze buurt en hij werd de toegang tot de wei geweigerd door een agressieve heerschap met een even onappetijtelijke en agressieve vechthond die met z'n tanden de omheining probeerde te vernielen.

“Ge moogt hier niet binnen, want mijnen hond bijt ! ” riep de man boos.  

Ten eerste is die hondenwei voor de gemeenschap en niet het privé eigendom van meneerke agressie  en zijn woeste hond en ten tweede moet meneer dringend stappen ondernemen om de agressiviteit van zijn hond onder controle te krijgen… iets wat niet mogelijk is, want een hond is maar wat zijn baasje ervan maakt.    Agressieve man  staat gelijk aan agressieve hond.

Al die agressie …. Is het iets in de lucht … in het eten ….in het drinkwater?    Ik weet het echt niet, maar hopelijk komt er snel verandering in.

“Allemaal terug naar den troep, terug discipline leren…” zou mijn vader zaliger gezegd hebben…. Soms denk ik dat dit wijze woorden waren. 

Zij die dringend moet vertrekken naar de koekenstad groet u … ;-)

Toedeloekes !